• Wpisów: 85
  • Średnio co: 29 dni
  • Ostatni wpis: 5 lat temu, 15:50
  • Licznik odwiedzin: 10 840 / 2551 dni
 
premananda
 
Vivrti

   “Jestem służką gopi, które są zawsze zaangażowane w służenie lotosowym stopom Śri Krsny na różne sposoby. On może objąć mnie, może mnie uczynić swoją własną ukochaną lub może złamać moje serce nie pojawiając się przede mną. On jest rozpustnikiem, który jest zawsze zajęty uwodzeniem młodych żon gopów. Może robić cokolwiek Mu się podoba, pomimo tego zawsze pozostanie Panem mojego życia. Nie ma nikogo innego poza Nim. Śri Krsna jest niezależną Najwyższą Osobą. Działanie zgodnie z Jego pragnieniem jest moją jedyną religią. Nie posiadam żadnych aspiracji poza spełnianiem Jego pragnień, ani nie jestem przyciągana do pełnienia służby, która byłaby sprzeczna z Jego wolą.”
   Na poziomie doskonałości jiva jest pozbawiona wszelkich materialnych desygnatów związanych z ciałem jak i z umysłem. W takim stanie żywa istota w żeńskiej formie staje się asystentką gopi we Vrndavanie znajdującej się w niebie duchowym, miejscu, gdzie Nanda-nandana Śri Krsna bez ograniczeń odgrywa Swoje boskie rozrywki. Każdy jest tam zaangażowany w spełnianie pragnień Śri Krsny przy pomocy duchowych zmysłów w swoim duchowym ciele. Taka jest prawdziwa natura premy.
   Żywa istota nigdy nie powinna uważać się za aśraya-vigrahę. Aśraya-vigraha odnosi się do wiecznych towarzyszy Pana, którzy z natury są rezerwuarami miłości do Śri Krsny i pod których przewodnictwem znajdują się aspirujący wielbiciele w celu przebudzenia swojej spontanicznej atrakcji do Pana. Tutaj aśraya-vigraha szczególnie odnosi się do Śrimati Radhiki. Wielbiciel nigdy nie uważa się za tożsamego z aśraya-vigrahą, ale zawsze czuje się ich zwolennikiem i aspiruje do otrzymania ich łaski. Kiedy ktoś uważa się za aśraya-vigrahę, wtedy jego czczenie staje się ahangrahopasana.
   Ahangrahopasana odnosi się do rodzaju czczenia w którym wielbiciel uważa się za tożsamego z obiektem czci. Niezanieczyszczonym stanem czystej jivy jest stałe pozostawanie pod przewodnictwem aśraya-jatiya, czyli Śrimati Radhiki i Jej poufnych towarzyszy. Chociaż żywa istota jest droga Śri Krsnie jest ona wiecznie oddzieloną cząstką Pana (vibhinnamśa).

Podsumowanie „Śri Śiksas†aki”

   We wszystkich ośmiu wersetach „Śiksastaki” zostały wytłumaczone trzy tematy: sambandha (wiedza związana z rozwojem związku z Panem), abhidheya (praktyka służby oddania) i prayojana (ostateczny cel oddania). W Wersecie Pierwszym została wytłumaczona sadhana w formie śri-krsna-sankirtanu w sposób ogólny. W Wersecie Drugim zostało ukazane poczucie czyjejś niezdolności do spełniania nadzwyczajnej formy sadhany. Werset Trzeci naucza metody intonowania świętego imienia; Werset Czwarty - konieczności wyeliminowania niekorzystnych pragnień oraz skłonności do oszukiwania w formie dążeń do osiągnięcia wyzwolenia; Werset Piąty - wiedzę o oryginalnej, duchowej tożsamości żywej istoty; Werset Szósty - w jaki sposób osiągana jest dobra fortuna dzięki zbliżeniu się do Śri Krsny; Werset Siódmy - nastrój rozdzielenia u tych, którzy osiągnęli najwyższe kwalifikacje; i Werset Ósmy - najwyższą doskonałość po osiągnięciu upragnionego celu.
   W Wersetach od Pierwszego do Piątego zostały przedstawione instrukcje na temat sambandha-jnany, która jest podstawą abhidheyi. We wszystkich ośmiu Wersetach została wytłumaczona abhidheya-tattva. W Wersetach od Szóstego do Ósmego znajdują się instrukcje dotyczące prayojany, najwyższego celu. W Wersetach od Pierwszego do Piątego została opisana praktyka sadhana-bhakti pod nadzorem abhidheya-tattvy, a w wersetach Szóstym i Siódmym została przedstawiona bhava-bhakti. Wersety od Szóstego do Ósmego, a w szczególności Wersety Siódmy i Ósmy, opisują sadhyę, poziom doskonałości bhakti, który kulminuje w premie.
   Przedstawiając poniższy werset skomponowany przez Śrila Viśvanathę Cakravartiego Thakurę, ofiarowuję swoje pokłony u lotosowych stóp wszystkich czytelników:

aradhyo bhagavan vrajeśa-tanayas tad-dhama vrndavanam
ramya kacid upasana vraja-vadhu-vargena ya kalpita
śrimad-bhagavatam pramanam amalam prema pum-artho mahan
śri-caitanya-mahaprabhor matam idam tatradaro nah parah

   „Bhagavan Vrajendra-nandana Śri Krsna i Jego transcendentalna siedziba Śri Vrndavana-dhama są moimi godnymi czci obiektami. Najwspanialszą metodą czczenia Krsny jest ta, przyjęta przez młode żony z Vrajy. „Śrimad Bhagavatam” jest wspaniałym i cieszącym się największym autorytetem pismem, a krsna-prema jest piątym i najwyższym celem ludzkiego życia, znajdującym się ponad zwykłą religijnością (dharma), gromadzeniem bogactw (artha), zadowalaniem zmysłów (kama) i wyzwoleniem (moksa). Dlatego jest znane jako pancama-purusartha lub parama-purusartha. Taka jest opinia Śri Caitanyi Mahaprabhu. Posiadamy najwyższe uznanie dla tej konkluzji. Nie pociągają nas żadne inne oszukańcze opinie ani nie bierzemy ich pod uwagę.”

Wersety ze „Śri Bhajana-rahasyi”

   Poniższy werset ze „Śrimad Bhagavatam” (10.31.11), przedstawia przykład wysoko rozwiniętej miłości gopi do Krsny. Kiedy Krsna boso wędrował po lasach w poszukiwaniu krów, gopi odczuwały wielki niepokój, myśląc o bólu, którego mógł doświadczać i przemawiały w następujący sposób:

calasi yad vrajac carayan paśun
nalina-sundaram natha te padam
śila-trnankuraih sidatiti nah
kalilatam manah kanta gacchati

   „O mistrzu, O ukochany, kiedy wyruszasz z Vrajy i udajesz się do lasu, aby wypasać krowy, nasze serca przepełniają się cierpieniem na myśl, że Twoje stopy, które są miększe i delikatniejsze od kwiatu lotosu, zostaną okaleczone przez kamienie, łuski ziaren, ostre źdźbła traw, kiełki i ciernie.”

   Śrila Bhaktivinoda Thakura śpiewa (Bhajana-rahasya (8.14)):

dhenu la’ye vraja ha’te yabe yao vane
nalina-sundara tava kamala-carana
śilankure kas†a habe manete vicari’
maha-duhkha pai mora ohe citta-hari

   „O ukochany, który skradłeś moje serce, kiedy opuszczasz Vraję i idziesz do lasu wypasać krowy, mój umysł myśli tylko o tym jak Twoje piękne i miękkie lotosowe stopy będą boleśnie kaleczone przez ostre kamienie i z tego powodu odczuwam wielki smutek.”

   Kiedy gopi nie mogą oglądać lotosowej twarzy Śri Krsny, która jest ozdobiona lokami włosów, wtedy każda chwila ciągnie się jak setki tysiącleci. (Słowami użytymi tutaj w celu wyrażenia długości chwili są: „nimesa” oznaczające „mrugnąć” oraz „truti”, które oznacza jednostkę czasu potrzebną do połączenia się osiemnastu atomów, innymi słowy, 1/1687.5 sekundy.) Zostało to wyrażone w poniższym wersecie ze „Śrimad Bhagavatam” (10.31.15):

a†ati yad bhavan ahni kananam
tru†i-yugayate tvam apaśyatam
ku†ila-kuntalam śri-mukham ca te
jada udiksatam paksma-krd drśam

   „[Gopi powiedziały:] O drogi ukochany, kiedy idziesz do lasu wypasać krowy, nie możemy oglądać Ciebie i z tego powodu nawet chwila (truti) wydaje się nam całym tysiącleciem. Pod koniec dnia możemy oglądać Twoją piękną twarz, otoczoną lokami opadających włosów. Ale nawet wtedy przeszkodą w ciągłym oglądaniu Ciebie jest mruganie powiek, którego nie możemy znieść nawet przez chwilę (nimesa). Dlatego stwórcę powiek uważamy za wielkiego głupca.”

   Śrila Bhaktivinoda Thakura śpiewa (Bhajana-rahasya (8.15)):

purvahne kanane tumi yao go-carane
tru†i yuga-sama haya tava adarśane
ku†ila-kuntala tava śri-candra-vadana
darśane nimesa-data vidhira nindana

   „Przed południem, kiedy idziesz do lasu wypasać krowy, każda chwila Twojej nieobecności wydaje się nam jak całe tysiąclecie. Kiedy oglądamy Twoją piękną, podobną do księżyca twarz z opadającymi lokami włosów, mrugnięcia powiek zakłócają naszą wizję i dlatego bardzo ganimy stwórcę.”

   Poniższy werset z „Krsna-karnamrty” (12) jest przykładem bhavocchvasy gopi w czasie spotkania z Krsną:

nikhila-bhuvana-laksmi-nitya-lilaspadabhyam
kamala-vipina-vithi-garva-sarvankasabhyam
pranamad-abhaya-dana-praudhi-gadhadrtabhyam
kim api vahatu cetah krsna-padambujabhyam

   „Lotosowe stopy Śri Krsny są siedzibą w której Śrimati Radhika, która jest oryginalnym źródłem wszystkich bogiń fortuny, odgrywa Swoje wieczne rozrywki. Piękno tych stóp całkowicie niszczy dumę leśnej ścieżki przyozdobionej rzędami kwiatów lotosu. Te stopy są skuteczne i bardzo uważne w obdarzaniu nieustraszonością podporządkowanych dusz. Oby Jego lotosowe stopy zawsze manifestowały się w moim sercu, obdarzając mnie nie dającym się opisać szczęściem służenia im.”

   Śrila Bhaktivinoda Thakura śpiewa (Bhajana-rahasya (8.17)):

nikhila-bhuvana-laksmi radhika-sundari
tanra nitya-lilaspada parama-madhuri
kamala-vipina-garva ksaya yahe haya
pranata-abhaya-dane praudha-śakti-maya
hena krsna-pada-padma, krsna, mama mana
apurva utsava-rati karuka vahana

   „Oby rozbudził się w moim sercu bezprecedensowy festiwal miłości do Śri Krsny i Jego najsłodszych, lotosowych stóp, które są siedzibą wiecznych rozrywek niebiańsko pięknej Śrimati Radhiki, źródła wszystkich bogiń fortuny i które niszczą dumę ozdobionej lotosami, leśnej ścieżki i które są w pełni władne do obdarzenia nieustraszonością podporządkowane dusze.”

Komentarz

   Śri Bilvamangala Thakura modli się tutaj o łaskę zanurzenia się w przyjemnościach służenia lotosowym stopom Pana. Słowo „vahatu” oznacza „nosić”, ale zostało tutaj użyte w znaczeniu „schronienie”. Bilvamangala Thakura modli się, aby jego umysł przyjął schronienie u lotosowych stóp Krsny. Słowa „ kim api” użyte w połączeniu ze słowem „vahatu” oznaczają “zawzięcie” lub „w wielkim stopniu”. Znaczy to, że nie tylko pragnie on przyjąć schronienie w tych stopach, ale chce im również służyć. Także może to być rozumiane jako słowo „sukham”, szczęście. W tym przypadku „kim api” będzie oznaczać „pewnego rodzaju szczęście”. Fakt, że jest ono nieokreślone, wskazuje, że jest ono tak niezwykłe, że nie można go opisać. Odnosi się to do szczęścia służenia lotosowym stopom Krsny przez masowanie ich itp. Modli się on, aby jego umysł przyjął schronienie tylko takiego szczęścia.
   Co jest takiego przyciągającego w tych stopach? Termin „nikhila-bhuvana-laksmi” odnosi się do Śrimati Radhiki. Oznacza to, że jest Ona oryginalnym źródłem wszystkich bogiń fortuny, które są trzech rodzajów: laksmi z Vaikunthy, królowe z Dvaraki i mieszkanki Vrajy. Słowa „nitya-lilaspadabhyam” oznaczają, że lotosowe stopy Śri Krsny są siedzibą w której Śrimati Radhika odgrywa Swoje wieczne rozrywki. „Nikhila-bhuvana-laksmi” odnosi się również do piękna, bogactwa i przepychu wszystkich światów, włączając Vaikunthy. W takim wypadku słowa „nitya-lilaspadabhyam” oznaczają, że całe bogactwo, piękno i splendor wiecznie i radośnie manifestują się u lotosowych stóp Krsny. W każdym wypadku piękno stóp Krsny znajduje się ponad wszelkimi porównaniami. W rezultacie stopy Krsny całkowicie niszczą dumę pięknego lasu ozdobionego rzędami pachnących lotosów.
   Jak można osiągnąć te niezwykłe stopy? „Pranamat” - po prostu przez składanie im pokłonów z wielkim szacunkiem. Osoby, które składają pokłony w ten sposób, są obdarzane nieustraszonością przez stopy Krsny. I stają się one „praudhi”, odważne. Ukazują niezwykłą odwagę i dlatego nic nie może stanąć im na drodze. Co więcej, mówi on, że są one „gadhadrta”, bardzo uważne w obdarzaniu taką nieustraszonością. Dlatego, chociaż stopy te są tak wartościowe jest przekonany o osiągnięciu swojego celu.
   Termin „bhavocchvasa” [odniesienie na stronie 148] oznacza „przypływ emocji wyrażających duchowe uczucia ukryte w sercach gopi”. Jak to się dzieje?
   Gopi były ciche i Krsna był cichy. Odczuwali nastrój rozdzielenia. Gopi płakały i czuły się bardzo nieszczęśliwe w głębi swoich serc. Ale nagle Krsna podszedł do Śrimati Radhiki i od tyłu zasłonił Jej oczy. Wiedziała, że to On z dotyku Jego rąk, ale nie dała tego po Sobie poznać. Wykrzyknęła, „Viśakha” i Krsna zaczął się uśmiechać. Śrimati Radhika poczuła wielkie szczęście. Aby wzmocnić nastrój Krsny, powiedziała, „Tak, Ja wiem. Jesteś Lalitą.”
   Wtedy Krsna, nie mogąc się dłużej powstrzymać, zaczął się głośno śmiać. Śrimati Radhika powiedziała, „Och Ty, Ty, Ty, Ty!” Po tym, objęli Się.
   To jest przykład bhavocchvasy. Śrimati Radhika zawsze doświadcza bhavy w Swoim sercu. Ale jeśli pojawia się jakiś stymulant i nastroje te manifestują się na zewnątrz i wszyscy mogą je oglądać jest to nazywane bhavocchvasą. Bhavocchvasa jest tak potężna, że nie może być powstrzymana, tak jak nie może być powstrzymany szybki nurt rzeczny.

Podsumowujące słowa Śrila Narayana Maharaja na temat „Śri Śiksastaki”

   W podsumowaniu, ten tłumacz, który aspiruje do służby dla lotosowych stóp Śrimati Radhiki, cytuje werset skomponowany przez Śri Viśvanathę Cakravartiego Thakurę i pokornie składa pokłon u stóp pełnych wiary czytelników.

aradhyo bhagavan vrajeśa-tanayas tad-dhama vrndavanam
ramya kacid upasana vraja-vadhu-vargena ya kalpita
śrimad-bhagavatam pramamam amalam prema pum-artho mahan
śri-caitanya-mahaprabhor matam idam tatradaro nah parah

   „Bhagavan Vrajendra-nandana Śri Krsna i Jego transcendentalna siedziba Śri Vrndavana-dhama są moimi, godnymi czci obiektami. Najwspanialszą metodą czczenia Krsny jest ta, przyjęta przez młode żony z Vrajy. „Śrimad Bhagavatam” jest cudownym i najbardziej autorytatywnym pismem, a krsna-prema jest piątym i najwyższym celem ludzkiego życia, ponad światową religijnością (dharma), gromadzeniem bogactw (artha), przyjemnościami zmysłowymi (kama) i wyzwoleniem (moksa). Dlatego jest znana jako pancama-purusartha lub parama-purusartha. Taka jest opinia Śri Caitanyi Mahaprabhu. Posiadamy najwyższe uznanie dla tej konkluzji. Nie pociąga nas ani nie mamy szacunku dla żadnej innej, oszukańczej opinii.”

Nie możesz dodać komentarza.