• Wpisów:85
  • Średnio co: 31 dni
  • Ostatni wpis:5 lata temu, 15:50
  • Licznik odwiedzin:11 457 / 2712 dni
Jesteś niezalogowany. Niektóre wpisy dostępne są tylko dla znajomych.
 
Chapter 2 – Vaisnava tattva

O Vaisnavo! Twoja łaska nadaje sens mojej egzystencji.

Definicja Vaisnavy
2.1
grhita-visnu-diksäko
visnu-püjä-paro narah
vaisnavo ‘bhihito ‘bhijńair
itaro ‘smäd avaisnavah

Hari-bhakti-viläsa 1.55 / JD Rozdz. 8

grhita-visnu—przyjąć Visnu mantrę; diksäko—przez inicjację; visnu-püjäparah—zaangażowany w czczenie Śri Visnu; narah—osoba; vaisnavah abhihitah—jest nazywany Vaisnavą; abhijńaih—przez uczonych; itarah asmäd—pozostali; avaisnavah—nie-Vaisnavowie.

Uczeni orzekli, że Vaisnavą jest każdy, kto jest inicjowany w Visnu mantrze zgodnie ze wskazówkami śastr i angażuje się w czczenie Śri Visnu. Pozostali są nievaisnavami.

Definicja sadhaki – praktykanta służby oddania
2.2
utpanna-ratayah samyan nairvighnyam anupägatäh
krsna-säksät-krtau yogyäh sädhakäh parikirtitäh

BRS 2.1.276 / BRSB str.22

Osoba w której sercu zamanifestowała się rati (bhava) do Śri Krsny, która posiada kwalifikacje do bezpośredniego postrzegania manifestacji Pana, ale która nie pokonała jeszcze wszystkich przeszkód jest nazywana sadhaka-bhaktą.

Vaisnava-aparädha
2.3
hanti nindati vai dvesti / vaisnavän näbhinandati
krudhyate yäti no harsam / darśane patanäni sat

HBV 10.312/BRSB str. 68/JD Rozdz. 9

Bicie Vaisnavy, pomawianie go, bycie zazdrosnym o niego, nie powitanie go lub nie zadowolenie go, złoszczenie się na niego i nie odczuwanie przyjemności na jego widok – te sześć rodzajów vaisnava-aparadh powodują upadek do zdegradowanej pozycji.

Definicja aparadh (obraz)
2.4
apagata-rädho yasmät iti aparädhah

apagata—zanik; rädho—uczucia; yasmät—z powodu których; iti—w ten sposób;
aparädhah—obraza.

Każdy czyn i emocja, która blokuje przepływ miłości i uczuć; każde działanie, które prowadzi do zmniejszenia przywiązania i ochrony okazywanej przez Krsnę; każda aktywność wykonywana w nastroju zazdrości.

Czysty wielbiciel jest tożsamy z Krsną, który przebywa w jego sercu
2.5
iśvara-svarüpa-bhakta tänra adhisthäna
bhaktera hrdaye krsnera satata viśräma

CC Ädi 1.61

iśvara—Bóg, Najwyższa Osoba; svarüpa—tożsamy z; bhakta—czysty wielbiciel; tänra—Jego; adhisthäna—siedziba; bhaktera—wielbiciela; hrdaye—w sercu; krsnera—Pana Krsny; satata—zawsze; viśräma—miejsce spoczynku.

Czysty wielbiciel stale zaangażowany w miłosną służbę dla Krsny jest tożsamy z Panem, który zawsze przebywa w jego sercu (Tożsamy w sensie bycia bardzo drogim Krsnie i posiadania tego samego nastroju, nie w byciu nieodrębnym od Krsny).

Krsna jest kontrolowany przez miłość Swoich bhaktów i przebywa tylko w ich sercach.
2.6
aham bhakta-parädhino
hy asvatantra iva dvija
sädhubhir grasta-hrdayo
bhaktair bhakta-jana-priyah

ŚB 9.4.63

[śri-bhagavän uväca—Śri Bhagavän powiedział,] aham—Ja; bhakta-parädhinah—jestem zależny od woli Moich wielbicieli; hi—w rzeczywistości; asvatantrah—nie jestem niezależny; iva—dokładnie jak to; dvija—O bräminie; sädhubhih—przez czystych wielbicieli, całkowicie wolnych od wszelkich materialnych pragnień; grasta-hrdayah—Moje serce jest schwytane; bhaktaih—ponieważ są oni wielbicielami; bhakta-jana-priyah—jestem zależny nie tylko od Moich wielbicieli, ale również od wielbicieli Moich wielbicieli (wielbiciel Mojego wielbiciela jest Mi bardzo drogi).

[Śri Bhagavän powiedział do bramina (Durväsä Muni)]: “Znajduję się pod całkowitą kontrolą Moich wielbicieli. W rzeczywistości nie jestem niezależny. Ponieważ Moi wielbiciele są całkowicie wolni od materialnych pragnień, przebywam wyłącznie w zakątkach ich serc. Co tu mówić o Moich wielbicielach, nawet ci, którzy są wielbicielami Moich wielbicieli są Mi bardzo drodzy.”

Krsna mówi, “czyści wielbiciele są Moim sercem”
2.7
sädhavo hrdayam mahyam
sädhünäm hrdayam tv aham
mad-anyat te na jänanti
näham tebhyo manäg api

ŚB 9.4.68/CC Ädi 1.62

sädhavah—czyści wielbiciele; hrdayam—w środku serca; mahyam—Mnie;
sädhünäm—również czystych wielbicieli; hrdayam—w środku serca; tu—w rzeczywistości; aham—jestem; mat-anyat—nic innego oprócz Mnie; te—oni; na—nie; jänanti—znają; na—nie; aham—Ja; tebhyah—niż ich; manäk api—nawet w najmniejszym stopniu.

Czysty wielbiciel zawsze przebywa wewnątrz Mojego serca, a Ja zawsze przebywam wewnątrz serca czystego wielbiciela. Moi wielbiciele nie znają nikogo oprócz Mnie, a Ja nie rozpoznaję nikogo oprócz nich.

Vaisnavowie widzą siedzibę Krsny i mogą ją pokazać innym
2.8
om tad visnoh paramam padam / sadä paśyanti sürayo
diviva caksur ätatam / tad vipräso vipanyavo
jägrvämsah samindhate / visnor yat paramam padam

Rg Veda 1.22.20-21/Biog str. 447

om—inwokacja; tad—ten; visnoh—Pana Wisznu; paramam—najwyższa; padam—siedziba; sadä—zawsze; paśyanti—widzą; sürayah—wielbiciele; divi iva—jak na niebie; caksuh—oko; ätatam—szerzyć; tad—to; vipräsah—bramini; vipanyavah—godni czci; jägrvämsah—przebudzeni duchowo; samindhate—objawiają; visnoh—Wisznu; yat—którego; paramam—najwyższa; padam—siedziba.

Boscy i uczeni Vaisnavowie zawsze mają darśan najwyższej siedziby Wisznu dzięki swojej duchowej (aprakrta) wizji. Tak jak promienie słoneczne są postrzegane na niebie za pomocą materialnej wizji, w ten sam sposób czyści wielbiciele zawsze widzą najwyższą siedzibę Pana Wisznu. Ponieważ ci, godni czci i duchowo przebudzeni, wielbiciele są zdolni do oglądania świata duchowego, mogą również objawić tę najwyższą siedzibę Pana Wisznu innym. Czyści wielbiciele są uosobieniem świętych miejsc.

2.9
bhavad-vidhä bhägavatäs / tirtha-bhütäh svayam vibho
tirthi-kurvanti tirthäni / sväntah-sthena gadäbhrtä

ŚB 1.13.10/CC Ädi 1.63

bhavat—twoja własna osoba; vidhäh—jak; bhägavatäh—wielbiciele; tirtha—święte miejsca pielgrzymek; bhütäh—przemienione w; svayam—osobiście; vibho—O potężny; tirthi-kurvanti—przemienione w święte miejsce pielgrzymek; tirthäni—święte miejsca; sva-antah-sthena—znajdując się w sercu; gadä-bhrtä—Śri Bhagavän.

Mój panie, wielbiciele tacy jak twoja dobra osoba są w rzeczy samej uosobieniem świętych miejsc. Ponieważ nosisz Śri Bhagavana w swoim sercu, przemieniasz wszystkie miejsca w miejsca pielgrzymek.
(Yudhisthira do Vidury)

Maha-bhagavata widzi Krsnę wszędzie
2.10
sthävara-jangama dekhe, nä dekhe tära mürti
sarvatra haya nija ista-deva-sphürti

CC Mad 8.274

sthävara-jangama—poruszające się i nieruchome; dekhe—widzi; nä—nie; dekhe—widzi; tära—ich; mürti—form; sarvatra—wszędzie; haya—jest; nija—jego własny; ista-deva—godny czci Pan; sphürti—manifestacja.

Maha-bhagavata, zaawansowany wielbiciel, z pewnością widzi wszystko to, co się porusza i co pozostaje w bezruchu, ale nie widzi dokładnie tych form. Raczej wszędzie widzi zamanifestowaną formę Swojego, godnego czci Pana.

Kto wszędzie widzi Krsnę nie może Go utracić.
2.11
yo mäm paśyati sarvatra / sarvam ca mayi paśyati
tasyäham na pranaśyämi / sa ca me na pranaśyati

BG 6.30

yah—ktokolwiek; mäm—Mnie; paśyati—widzi; sarvatra—wszędzie; sarvam—
wszystko; ca—i; mayi—we Mnie; paśyati—widzi; tasya—dla niego; aham—ja; na—
nie; pranaśyämi—jest stracony; sah—on; ca—również; me—Mnie; na—nie; pranaśyati—jest utracony.

Osoba, która widzi Mnie wszędzie i wszystko widzi we Mnie, nigdy Mnie nie traci ani Ja nigdy jej nie tracę.

Jedyna prawdziwa dharma jest ustanowiona przez Vaisnavów i Vaisnava śastry.
2.12
ei kali-käle ära nähi kona dharma
vaisnava, vaisnva-śästra, ei kahe marma

CC Mad 9.362

ei kali-käle—w tym wieku Kali; ära—innej; nähi kona—nie ma żadnej; dharma—
religijnej zasady; vaisnava—wielbiciel; vaisnava-śästra—bhakti śastry; ei kahe marma—takie jest znaczenie.

W tym wieku Kali nie ma innych prawdziwych, duchowych zasad niż te ustanowione przez wielbicieli Vaisnavów i pisma Vaisnava. Jest to istotą wszystkiego.

Nawet uczeni nie mogą zrozumieć słów i działań czystych wielbicieli.
2.13
yänra citte krsna-premä karaye udaya
tänra väkya, kriyä, mudrä vijńeha nä bujhaya

CC Mad 23.39

yänra citte—w czyim sercu; krsna-premä—miłość do Krsny; karaye udaya—budzi się; tänra—jego; väkya—słowa; kriyä—czynności; mudrä—symptomy; vijńeha—nawet uczony; nä bujhaya—nie rozumie.

Nawet najwięksi uczeni nie mogą zrozumieć słów, czynności i cech czystego wielbiciela w którego sercu rozbudziła się krsna-prema.

Niewielbiciele nie są w stanie postrzec transcendentalnych cech Vaisnavów
2.14
dekhiyä nä dekhe yata abhaktera gana
ulüke nä dekhe yena süryera kirana

CC Ädi 3.86

dekhiyä—patrząc; nä dekhe—nie widzą; yata—wszyscy; abhaktera—niewielbicieli;
gana—tłumy; ulüke—sowa; nä dekhe—nie widzi; yena—tak jak; süryera—słońca; kirana—promienie.

Niewielbiciele nie mogą postrzec transcendentalnych cech Vaisnavów, tak jak sowa nie widzi promieni słonecznych, chociaż ma oczy.

Twardszy od pioruna, miększy od rosy
2.15
vajräd api kathoräni / mrdüni kusumäd api
lokottaränam cetämsi / ko nu vijńätum iśvaram

CC Mad 7.73

vajrät api—niż piorun; kathoräni—twardszy; mrdüni—miększy; kusumät api—niż kwiat; loka-uttaränäm—osoby znajdujące się ponad ludzką platformą zachowań;
cetämsi—serca; kah—kto; nu—ale; vijńätum—zrozumieć; iśvaram—zdolny.

Kto może zrozumieć serca wzniosłych, transcendentalnych osobistości, których natury są twardsze niż piorun i miększe niż kwiat lotosu?

Trzy rodzaje substancji o wielkiej duchowej mocy pochodzące od czystych wielbicieli
2.16
bhakta-pada-dhüli ära bhakta-pada-jala
bhakta-bhukta-avaśesa—ei tina mahä-bala
ei tina—sevä haite krsna-premä haya
punah punah sarva-śästre phukäriyä kaya

CC Antya 16.60-61/BRSB str.68/MS 7 pt

bhakta-pada-dhüli—pył z lotosowych stóp wielbiciela; ära—i; bhakta-padajala—
woda, która obmyła stopy czystego wielbiciela; bhakta-bhukta-avaśesa—resztki jedzenia przyjętego przez czystego wielbiciela; tina—trzy; mahä-bala—bardzo potężne; ei tina-sevä—pełnienie służby dla tych trzech rzeczy; haite—z; krsna-prema—ekstatyczna miłość do Krsny; haya—jest; punah punah—raz za razem; sarva-śästre—wszystkie objawione pisma; phu-käriyä kaya—ogłaszają głośno.

Pył z lotosowych stóp wielbicieli, woda, która obmyła ich stopy i resztki ich maha-maha prasadam [zarówno hari-katha jak i prasadam] – te trzy rzeczy są bardzo potężne. Dzięki służeniu im osiąga się krsna-premę. Takie jest oznajmienie śastr.

Vaisnava-seva i nama-sankirtana obdarzają stopami Śri Krsny
2.17
prabhu kahe—“vaisnava-sevä, näma-sankirtana
dui kara, śighra päbe śri-krsna-carana”

CC Mad 16.70

prabhu kahe—Pan odpowiedział; vaisnava-sevä—służba dla Vaisnavów; näma
sankirtana—intonowanie świętego imienia Pana; dui kara—wykonując te dwie rzeczy; śighra—bardzo szybko; päbe—otrzymasz; śri-krsna-carana—schronienie u lotosowych stóp Pana, Śri Krsny.

Śri Caitanya Mahaprabhu odpowiedział, „Powinieneś zaangażować się w służbę dla sług Krsny i zawsze intonować święte imię Krsny. Jeżeli będziesz praktykował te dwie czynności, bardzo szybko osiągniesz schronienie u lotosowych stóp Krsny.

Niezachwiani wielbiciele są nieustraszeni.
2.18
näräyana-paräh sarve / na kutaścana bibhyati
svargäpavarga-narakesv / api tulyärtha-darśinah

ŚB 6.17.28

näräyana-paräh—czyści wielbiciele, którzy są zainteresowani tylko służbą dla Narayana, Boga, Najwyższej Osoby; sarve—wszystkie; na—nie; kutaścana—nigdzie; bibhyati—obawiają się; svarga—na wyższych systemach planetarnych; apavarga—będąc wyzwolonym; narakesu—i w piekle; api—nawet; tulya—równy; artha—wartość; darśinah—kto widzi.

Wielbiciele zaangażowani wyłącznie w pełnienie służby oddania dla Boga, Najwyższej Osoby, Narayana, nigdy nie obawiają uwarunkowanego życia. Wszystkie planety niebiańskie i piekielne są dla nich takie same, ponieważ są oni zainteresowani wyłącznie pełnieniem służby dla Pana.

Wszystkie dobre cechy Krsny i półbogów manifestują się w osobie, która posiada niezachwianą wiarę w Krsnę
2.19
yasyästi bhaktir bhagavaty akińcanä
sarvair gunais tatra samäsate suräh
haräv abhaktasya kuto mahad-gunä
manorathenäsati dhävato bahih

ŚB 5.18.12/CC Ädi 8.58, Mad 22.76/BR 4.20

yasya—kogo; asti—jest; bhaktih—służba oddania; bhagavati—dla Śri Bhagavana; akińcanä—wolna od materialnych pragnień; sarvaih—wszystkie; gunaih—z dobrymi cechami; tatra—tam; samäsate—przebywają; suräh—półbogowie; harau—dla Pana; abhaktasya—niewielbiciela; kutah—gdzie; mahat-gunah—wspaniałe cechy; manah-rathena—przez umysłowe wymysły; asati—dla tymczasowej, materialnej przyjemności; dhävatah—biegnąc; bahih—zewnętrznie.

W każdym, kto posiada niezachwianą wiarę w Krsnę, wszystkie dobre cechy Krsny i półbogów manifestują się automatycznie. Natomiast osoba, która nie posiada oddania dla Śri Bhagavana, nie ma żadnych dobrych kwalifikacji, gdyż jest zaangażowana w umysłowe spekulacje na materialnej platformie, która jest zewnętrzną cechą Pana.
 

 
~ Guru-tattva – Pozostałe definicje ~

1.66
Gu – ciemność, andhakar, ignorancja; samsarik äsakti, przywiązanie do planu fizycznego i umysłowego, do materialnej egzystencji.

Ru – światło; ten, który rozświetla, który usuwa to przywiązanie, który przenosi z ciemności ignorancji do światła duchowej realizacji.

Sad-guru (sat oznacza prawdziwy, wieczny) – Prawdziwy, bona fide Guru posiada pełną znajomość śastr, jest całkowicie samo zrealizowany (zrealizował swoją svarupę i svarupę Śri Krsny), służy w nitya-lila i jest całkowicie wolny od materialnych pragnień, czyli skłonności do działań dla własnej przyjemności. Sad-guru jest acintya-bhedabheda prakaśa vigrahą, godną czci manifestacją Pana w niepojęty sposób różną i tożsamą z Nim.

Diksä-guru – Inicjujący, czyli mantra-guru; rupa (forma) Krsny; jaźń Krsny; Ten, który pomaga w ustanowieniu związku z Krsną, dzięki obdarzaniu sambandha gjaną w formie diksa-mantry.
[Wyjaśnienie: Dopóki Guru nie zrealizował swojej svarupy (siddha-deha), nie może dać diksa. Jest tak dlatego, gdyż Guru powinien zawrzeć svarupę ucznia w formie nasionka w diksa-mantrze. Jeśli Guru nie może ujrzeć svarupy swojego ucznia, to mantra, którą przekazuje, nie może obdarzyć upragnioną doskonałością.]

Śiksä-guru – Instruujący Guru; svarupa (osobowość) Krsny; wewnętrzna natura Krsny. Osoba od której otrzymuje się instrukcje dotyczące czynienia postępu na ścieżce bhajanu.
Śrila Bhaktivinoda Thäkura: Nawet Vaisnavowie, którzy są prawidłowo inicjowani w oryginalnej sampradayi, nie osiągną etapu vastu-prabhy, czyli zamanifestowania się czyjejś wiecznej tożsamości (svarupa) wyrastającej z ich diksa-mantry, którą otrzymali od swojego diksa-guru, dopóki nie otrzymają svarupa-gjany dzięki łasce śiksa-guru.
(BTV str.9)

Śravana-guru – Osoba, która przekazuje wiedzę o fundamentalnych prawdach dotyczących Bhagavana. Śravana-guru i śiksa-guru jest zwykle tą samą osobą.

Samasti-guru – Akhanda (niepodzielna) guru-tattva, Balaräma, czyli Nityänanda
Prabhu (z jednej strony jest On Guru, a z drugiej Samym Bhagavanem). Guru-tattva jest jedna, ale przejawia się w wielu formach (tak jak Krsna jest jeden, ale pojawia się w wielu formach).

Vyasti-guru – Czyjś indywidualny Guru, czyli Dusza Najwyższa (ekspansja Nityanandy, oryginalnego Guru).

Vartma-pradarśaka-guru – Osoba, która jako pierwsza przekazuje wiedzę o życiu duchowym, wprowadza na ścieżkę bhakti lub prowadzi do sad-guru (np. matka Dhruvy Maharajy, Cintamani, mistrz duchowy Bilvamangali Thakury)

Harinäma-guru – Ten, który przekazuje harinama (technicznie nie jest on inicjującym Guru, ponieważ inicjacja jest przez diksa, a nie przez nama. Śrila Jiva Gosvami pisze, „Jak zostało przedstawione w historii Dhruvy, przyjęcie diksa jest absolutnie konieczne do praktyki sadhany i bhajanu w celu realizacji Śri Bhagavana.” [BS 27, Tikä]).

Sannyäsa-guru – Guru, który daje sannyasę i gopi-bhava mantrę. Sannyasa Guru jest nie mniej ważny niż diksa Guru, ponieważ gopi-bhava mantra jest zaproszeniem do wstąpienia w lila Radhy-Krsny. Dopóki ktoś nie otrzyma mantry w formie dźwiękowej od samo zrealizowanego, rasika, tattva-gja Vaisnavy, mantra nie przyniesie upragnionej doskonałości.

Bhägavata-guru – Guru, który może wyjaśnić wewnętrzne znaczenie Bhagavatam (tj. Radha-dasyam). Bhagavata-Guru, linia śiksa, stoi wyżej od Pańcaratrik, linii diksa. Zobacz BPKG Biografia str. 298: 'Urok i wyższość Bhagavata-Guru parampary'.

Rasika-guru – osoba zdolna do smakowania bhakti-rasy w swoim sercu. Na poziomie bhavy, serce bhakty zostaje przesycone śuddha-sattvą pochodzącą z serca jednego z wiecznych towarzyszy Krsny we Vrajy (sad-guru). Śuddha-sattva jest wtedy określana jako krsna-rati, pierwszy promień boskiej miłości (prema). Kiedy ten stały, miłosny sentyment łączy się z innymi ekstatycznymi emocjami, wytwarza się bezprecedensowe doświadczenie zwane bhakti-rasą. Osoba, która jest kwalifikowana do smakowania tej rasy jest znana jako rasika-Vaisnava. Sad-guru musi być co najmniej na poziomie bhavy, w innym wypadku nie może obdarzyć śuddha-sattvą.

Związek pomiędzy Sad-guru, a Sat-śisya – Osoba w pełni podążająca za instrukcjami Śri Guru i podporządkowana jego lotosowym stopom. Kluczem dla osoby, która dąży do stania się prawdziwym uczniem jest pokora i śaranagati; ponadto musi pozostawać w anugatyi (pod przewodnictwem żyjącego sad-guru), w innym wypadku Radha-Krsna nie przyjmą żadnej służby, którą wykonuje ani niczego co ofiarowuje. Bez pozostawania w anugatyi – przyjęcia schronienia i przewodnictwa Śri Guru, sad-guru, bona fide Guru (w jednej z czterech bona fide sampradayi jak wspomniane zostało w wersecie 1.49) – praktyka służby oddania niechybnie zboczy ze ścieżki czystej bhakti. Należy zawsze pozostawać pod przewodnictwem żyjącego sad-guru (który może być śiksa Guru). Ktoś może rozumieć zewnętrzne rozważania dotyczące instrukcji śastr i Guru (apara-vicara), ale nie będzie w stanie zrozumieć absolutu w sposób właściwy, poprzez wewnętrzne dociekania (tattva-vicara). Będąc uwarunkowaną duszą, pozbawioną przewodnictwa żyjącego sad-guru, zostanie zmuszona do wkroczenia na ścieżkę odstępstw i błędnych koncepcji, co może również doprowadzić do utraty bhakti.

Krsna nigdy nie odrzuci jivy, która przychodzi do Niego, ale daje wolny wybór w kwestii odwrócenia się od Niego i służenia mayi. Podobnie Śri Guru nigdy nie odrzuca ucznia, ale daje mu prawo do porzucenia bhakti i służenia mayi.

Śri Guru ukazuje w niepojęty sposób równocześnie mugdhatę (stan bycia niepewnym) i sarva-gjatę (stan bycia wszechwiedzącym). Jest on mugdhatą, kiedy okazuje swoją łaskę, tak abyśmy mogli podążać jego śladami, odnosić się do niego jako jednej z nas, uwarunkowanej duszy, i wymieniać uczucia pozbawione aiśvaryi. Jest on sarva-gjata, w innym wypadku nie mógłby być bezpośrednim reprezentantem Krsny, zdolnym do przeniesienia nas z mayi do zagajników Vrajy.

Śri Guru wie jak uczynić ucznia kwalifikowanym do intonowania śuddha-nama. Może kontrolować Krsnę dzięki swojej czystej miłości i służbie dla Śrimati Radhiki, a także obdarzyć nas tym nastrojem czystej miłości do Radhy-Krsny.

Śri Guru jest jednocześnie Nityananda prakaśą i bezpośrednią manifestacją łaski Krsny, tzn. Śrimati Radharani. Bez Jej pozwolenia nikt nie może być prawdziwym Guru (nie można zostać wybranym na Guru przez głosowanie na zebraniu uwarunkowanych dusz). Śrila Bhaktisiddhanta Prabhupada powiedział, „Śri Gurudeva jest nieróżny od Śrimati Radhiki.” Tylko czysty wielbiciel, Śri Guru, może rozpoznać i uznać innego Śri Guru.

Wszyscy należymy do Krsny, ale On należy do Śrimati Radhiki. Wszyscy jesteśmy kontrolowani przez Krsnę, ale On jest kontrolowany przez Radhikę i przez Jej mańjari. Pojawiają się one w tym świecie jako Śri Guru, bezpośrednie manifestacje Jej łaski dla jiv.

Śri Guru oznacza Guru, który jest poufną (mańjari) służką Śri, Śrimati Radhiki. Śri Guru oznacza również Guru, który posiada śri – unnatojjvala-rasam sva-bhakti-śriyam, najwznioślejszą i jaśniejącą rasę (owoc miłości) do Krsny. Odnosi się to do parakiya-rasa-bhakti, madhurya-rasy. Sva-bhakti-śriyam odnosi się do piękna nastrojów Śrimati Radhiki. Te nastroje są odbijane w Jej palya-dasich, mańjarich. Kto posiada to śriyam, piękno bhav Radhiki? Mańjari, szczególnie Śri Rupa Mańjari. Kto jest zaabsorbowany tym nastrojem, kto posiada ten nastrój i kto może obdarzyć tym nastojem jest nazywany Śri Guru.

Śrila Gurudeva wykona operację na sercu podporządkowanego ucznia, sercu, które jest czarne od brudu pożądania, złości i chciwości. Uczyni je czystym, miękkim i pachnącym, doskonałym kuńja dla Śri Radhy-Krsny w którym zamanifestują Swoje rozrywki.

Żyjący sad-guru jest absolutnie konieczny. Dlatego pozycja rtvik jest nie do utrzymania i pozostaje w sprzeczności z Guru-tattvą. Śrila Svami Prabhupada tłumaczył niezliczoną ilość razy, że należy słuchać z ust czystego wielbiciela. Śrila Bhaktisiddhanta Sarasvati Prabhurpada powiedział, „Musimy słuchać o Najwyższym Panu od Jego własnego wysłannika. Kiedy słuchamy tych rzeczy, całe materialne doświadczenie i skłonność do wysuwania fałszywych argumentów zostaje zastopowana. Kiedy słuchamy o Najwyższym Panu od żyjącego sadhu, który może przedstawić te tematy w śmiały, ożywczy i inspirujący sposób, to z naszych serc znikną wszelkie słabości, poczujemy pewien rodzaj odwagi, którego nigdy nie był tam wcześniej i w pełni zamanifestuje się naturalna tendencja duszy do podporządkowania się Panu. W takim podporządkowanym sercu spontanicznie objawi się wiecznie zamanifestowana prawda o transcendentalnym świecie.”

Lotosowe stopy Śri Gurudeva są skarbnicą Śri (Śrimati Radhiki)

1.67
Śri Guru-Carana-Padma, Śrila Narottama däsa Thäkura (SGG str. 24)

śri guru-carana-padma, kevala bhakati-sadma,
vando mui sävadhäna-mate
jähära prasäde bhäi, e bhava tariyä jäi,
krsna-präpti haya jähä ha’te (1)

Lotosowe stopy Śri Gurudeva są skarbnicą śri, niezanieczyszczonej prema-bhakti do Krsny. Z wielką uwagą czczę i służę tym lotosowym stopom (gurupada padma). Dzięki jego łasce, O Bracie, każdy może przekroczyć ten rozległy ocean nieszczęść i osiągnąć lotosowe stopy Śri Krsny.

guru-mukha-padma-väkya, cittete kariyä aikya,
ära nä kariha mane äśä
śri guru-carane rati, ei se uttamä gati,
je prasäde püre sarva äśä (2)

Słowa emanujące z lotosowych ust Śri Gurudeva powinny być obejmowane w sercu. Żadna inne dążenie poza jego słowami nie powinno mieć wstępu, ponieważ jego instrukcje prowadzą do najwyższego celu – rati, czyli przywiązania do jego lotosowych stóp. Dzięki jego łasce, wszystkie nasze pragnienia duchowej doskonałości zostają spełnione.

caksu-däna dilä jei, janme janme prabhu sei,
divya-jńäna hrde prakäśita
prema-bhakti jähä haite, avidyä vinäśa jäte,
vede gäya jähära carita (3)

On podarował mi skarb transcendentalnej wizji i oświeca moje serce boską wiedzą. Jest moim panem narodziny po narodzinach. Z niego emanuje prema-bhakti, boska służba miłości, dzięki której niszczona jest ignorancja. Pisma Wedyjskie wychwalają jego charakter.

śri guru karunä-sindhu, adhama janära bandhu,
lokanätha lokera jivana
hä hä prabhu! kara dayä, deha more pada-chäyä,
tuwä pade lainu śarana (lub) narottama loinu śarana
[ebe yaśa ghusuka tribhuvana] (4)

Śri Gurudeva jest oceanem łaski, największym przyjacielem osób pozbawionych schronienia, życiem i duszą wszystkich! (O Lokanatha! Ty jesteś życiem tego świata). O panie, bądź miłosierny! Gurudeva, daj mi cień swoich lotosowych stóp – podporządkowałem się u twoich lotosowych stóp (Narottama przyjął schronienie w tobie). [Teraz twoja sława będzie szerzona we wszystkich trzech światach]

O gurudeva! Twoja łaska jest esencją mojej egzystencji

1.68
Gurudeva! Krpä-Bindu Diyä, Śrila Bhaktivinoda Thäkura (SGG str. 23)

gurudeva!
krpä-bindu diyä, kara ei däse, trnäpeksä ati hina
sakala sahane, bala diyä kara,
nija-mäne sprhä-hina (1)

Gurudeva! Daj mi kropelkę swojej łaski – uczyń tego sługę pokorniejszym niż źdźbło trawy. Daj mi siłę do tolerowania wszystkich zdarzeń. Pozwól mi nie uganiać się za moim własnym honorem i sławą.

sakale sammäna, karite śakati,
deha nätha! yathäyatha
tabe ta’ gäiba, harinäma sukhe,
aparädha ha’be hata (2)

Daj mi siłę do okazywania szacunku wszystkim żywym istotom, odpowiednio do tego kim są (i wszystkim Vaisnavom zgodnie z ich poziomem). Wtedy będę mógł intonować święte imiona w szczęściu i wszystkie moje obrazy zostaną usunięte!

kabe hena krpä, labhiyä e jana,
krtärtha haibe nätha!
śakti-buddhi-hina, ämi ati dina,
kara more ätma-sätha (3)

O mój panie! Kiedy zostanę obdarzony twoją łaską i w końcu osiągnę sukces w życiu? Jestem tak upadły, że nie mam siły ani inteligencji. Łaskawie odarz mnie swoim towarzystwem.

yogyatä-vicäre, kichu nähi päi,
tomära karunä sära
karunä nä haile, kändiyä kändiyä,
präna nä räkhiba ära (4)

Kiedy patrzę na siebie, nie mogę znaleźć dobrych cech; Twoja łaska jest istotą mojej egzystencji. Jeśli nie okażesz swojej łaski, gorzko płacząc porzucę swoje życie.

Koniec pierwszego rozdziału – Guru tattva
 

 
Śri Guru wznosi ucznia ponad gjanę do czystego oddania

1.51
evam gurüpäsanayaika-bhaktyä
vidyä-kuthärena śitena dhirah
vivrścya jiväśayam apramattah
sampadya cätmänam atha tyajästram

SB 11.12.24/GKH 1.59

evam—w ten sposób (z wiedzą, którą ci przekazałem); guru—mistrza duchowego;
upäsanayä—rozwinięta dzięki czczeniu; eka—niezanieczyszczona; bhaktyä—dzięki miłosnej służbie oddania; vidyä—wiedzy; kuthärena—mieczem; śitena—ostry; dhirah—ten, kto jest umocniony w wiedzy; vivrścya—odcinając; jiva—żywej istoty; äśayam—ciało subtelne (przepełnione desygnatami stworzonymi przez trzy siły natury materialnej); apramattah—będąc bardzo uważnym w życiu duchowym; sampadya—osiągając; ca—i; ätmänam—Bóg, Najwyższa Osoba; atha—następnie;
tyaja—powinieneś porzucić; astram—środki dzięki którym osiągnąłeś doskonałość.

Z umocnioną inteligencją powinieneś rozwinąć niezanieczyszczoną służbę oddania dzięki troskliwemu czczeniu mistrza duchowego i ostrym mieczem transcendentalnej wiedzy odciąć subtelne, materialne przykrycia duszy. Po osiągnięciu Boga, Najwyższej Osoby, powinieneś odłożyć miecz wiedzy (i zastąpić go bhakti).

Obraza wobec Guru jest niewybaczalna

1.52
harau ruste gurus trätä / gurau ruste na kaścana
tasmät sarva-prayatnena / gurum eva prasädayet

Adityä Puräna/HBV 4.360/Bhakti San. A 237/BRSB str. 44/Arcana-dipikä str. 119/KGH (P)

harau—kiedy Śri Hari; ruste—jest rozgniewany; guru—Śri Guru; trätä—wyzwala (ucznia); gurau—kiedy Śri Guru; ruste—jest rozgniewany; na kaścana—nikt nie (może uratować); tasmät—dlatego; sarva-prayatnena—za wszelką cenę; eva—z pewnością; prasädayet—należy zadowolić; gurum—Śri Guru.

Jeśli Krsna jest rozgniewany, mistrz duchowy może cię uratować. Jeśli mistrz duchowy jest rozgniewany, nikt cię nie uratuje. Dlatego uczyń wszystko, aby zadowolić swojego mistrza duchowego.

Nawet Harinama nie może uwolnić od obraz popełnionych wobec Vaisnavy

1.53
hari-sthäne aparädhe täre harinäma
vaisnava-sthäne aparädhe nahika edäna

Ei-Bära Karunä Kara, SGG p. 27

Obrazy popełnione wobec lotosowych stóp Śri Hari są usuwane dzięki harinama. Ale od obraz popełnionych wobec Vaisnavy nie można się uwolnić za pomocą żadnych środków.

Bona fide mistrz duchowy jest nieróżny od Śri Krsny

1.54
sa vai priyatamaś cätmä / yato na bhayam anv api
iti veda sa vai vidvän / yo vidvän sa gurur harih

SB 4.29.51/GKH (P)

sah—On; ätmä—Dusza Najwyższa; vai—z pewnością; priyatamah—najdroższy; ca—również; yatah—z Jego powodu; na—nigdy; bhayam—strach; anu—nieznaczny; api—nawet; iti veda—(ten, kto) wie; sah—on; vai—z pewnością; vidvän—wykształcony; yah—ten, kto; vidvän—wykształcony; sah—on; guruh—mistrz duchowy; harih—(nie różny od) Śri Hari.

Każdy, kto pełni służbę oddania, nie obawia się niczego w materialnej egzystencji. Dzieje się tak, ponieważ Bóg, Najwyższa Osoba, jest Duszą Najwyższą i przyjacielem każdego. Kto zna ten sekret jest wykształcony i może przyjąć pozycję mistrza duchowego całego świata. Kto jest bona fide mistrzem duchowym, reprezentantem Krsny, jest nieróżny od Krsny.

Ciało jest łodzią, Guru jest kapitanem, a Śastry są pomyślnymi wiatrami

1.55
nr-deham ädyam su-labham su-durlabham
plavam su-kalpam guru-karnadhäram
mayänukülena nabhasvateritam
pumän bhaväbdhim na taret sa ätma-hä

SB 11.20.17

nr—ludzkie; deham—ciało; ädyam—źródło wszystkich pomyślnych rezultatów; su-labham—osiąganych bez wysiłku; su-durlabham—chociaż niemożliwe do osiągnięcia za pomocą wielkich wysiłków; plavam—łódź; su-kalpam—w najwyższym stopniu dopasowana do celu; guru—mając mistrza duchowego; karna-dhäram—jako kapitan łodzi; mayä—przeze Mnie; anukülena—z przychylnymi; nabhasvatä—wiatrami; iritam—zmuszona; pumän—osoba; bhava—materialnej egzystencji; abdhim—ocean; na—nie; taret—przekraczać; sah—on; ätma-hä—zabójca swojej własnej duszy.

Ludzkie ciało, które może obdarzyć wszystkimi korzyściami w życiu, jest automatycznie otrzymywane dzięki prawom natury, chociaż jest bardzo rzadkie. To ludzkie ciało można porównać do doskonałej łodzi mającej mistrza duchowego za kapitana, a instrukcje Boga, Najwyższej Osoby, za korzystne wiatry popychające łódź we właściwym kierunku. Biorąc pod uwagę wszystkie te zalety, żywa istota, która nie używa swojego ludzkiego ciała do przekroczenia oceanu materialnej egzystencji, musi być uważana za zabójcę swojej własnej duszy.

Kto uważa Mistrza Duchowego za zwykłego człowieka idzie do piekła

1.56
ärcye visnau śilä-dhir gurusu nara-matir vaisnave jäti-buddhir
visnor vä vaisnavänäm kali-mala-mathane päda-tirthe ‘mbu-buddhih
śri-visnor nämni mantre sakala-kalusa-he śabda-sämanya-buddhir
visnau sarveśvare tad-itara-sama-dhir yasya vä näraki sah

Pädma Puräna/Padyävali 115/PJ 4.14

ärcye—godne czci Bóstwo; visnau—Pana Wisznu; śilä—jak kamień; dhih—konepcja; gurusu—mistrzów duchowych; nara—będąc zwykłym człowiekiem; matih—koncepcja; vaisnave—vaisnavom; jäti—narodzin; buddhih—koncepcja; visnoh—Pana Wisznu; va—lub; vaisnavänäm—Vaisnavów; kali—Kali-yugi; mala—nieczystości; mathane—w zniszczeniu; päda—stóp; tirthe—w miejscu pielgrzymek; ambu—wody; buddhih—koncepcja; śri-visnoh—Pana Wisznu; nämni—w imieniu; mantre—mantra; sakala—wszystkie; kalusa—nieczystości; he—niszcząc; śabda—dźwięk; samanya—zwykły; buddhih—koncepcja; visnau—Pana Wisznu; sarva—wszystkich; iśvare—pan; tat—niż On; itara—inni; sama—równy; dhih—koncepcja; yasya—którego; va—lub; näraki—mieszkaniec piekła; sah—on.

Każdy, kto uważa godne czci Bóstwo za kamień; kto uważa Guru Vaisnavę za zwykłego śmiertelnika; kto uważa Vaisnavę za podlegającego ograniczeniom kasty, pochodzenia lub wyznania; kto uważa święte wody obmywające stopy Pana Wisznu (wody Gangesu) lub Vaisnavy (caranamrta) za zwykłą wodę; kto uważa święte imię (Hare Krsna maha-mantra), która niszczy wszystkie grzechy za materialną wibrację dźwiękową; i kto uważa Boga bogów, Pana Wisznu, za będącego na poziomie półbogów – taka osoba jest mieszkańcem piekła.

1.57
gurusu nara-matir yasya vä näraki sah

Pädma Puräna/KGH 1.56

O osobie, która myśli o mistrzu duchowym jako o zwykłym człowieku, mówi się, że żyje w piekle.

Niebezpieczeństwo przyjęcia pozycji Guru bez posiadania kwalifikacji

1.58
Krpä Kara Vaisnava Thäkura, Śrila Bhaktivinoda Thäkura
SGG str. 31

krpä kara vaisnava thäkura
sambandha jäniyä, bhajite bhajite, abhimäna hau düra (1)

O Vaisnava Thäkura, proszę, obdarz mnie swoją łaską – wiedzą o moim związku z Bhagavanem i kwalifikacjami do praktyki bhajanu, odciągając daleko moje fałszywe ego.

‘ämi ta’ vaisnava,’ e buddhi haile, amäni nä ha’ba ämi
pratisthäśä äsi’, hrdaya düsibe, haiba niraya-gämi (2)

Jeśli myślę, „Jestem Vaisnavą”, to nigdy nie stanę się pokornym. Moje serce zanieczyści się pragnieniem otrzymywania szacunku od innych i na pewno pójdę do piekła.

tomära kinkara, äpane jäniba, ‘guru’-abhimäna tyaji’
tomära ucchistha, pada-jala-renu, sadä niskapate bhaji (3)

Obdarz mnie swoją łaską, tak abym mógł wyrzec się fałszywej koncepcji bycia Guru i mógł zostać twoim sługą. Pozwól mi przyjąć bez obłudy resztki wody, która obmyła twoje stopy.

‘nije śrestha’ jäni’, ucchisthädi däne, ha’be abhimäna-bhära
täi śisya tava, thäkiyä sarvadä, nä laiba püjä kä’ra (4)

Myśląc, że jestem nadrzędny (guru-abhimana) i ofiarowując swoje resztki innym, będę obciążony brzemieniem fałszywej dumy. Pozwól mi zawsze uważać się za twojego ucznia i nie przyjmować czci ani pochwał od innych.

amäni mänada, haile kirtane, adhikära dibe tumi
tomära carane, niskapate ämi, kädiyä lutiba bhümi (5)

W ten sposób wyrzeknę się pragnienia okazywania mi respektu i będę mógł okazywać szacunek innym. Szczerze lamentując u twoich lotosowych stóp i tarzając się po ziemi, modlę się, abyś obdarzył mnie zdolnością spełniania czystego kirtana.

Śri Guru Vandanä

1.59
näma-śrestham manum api śaci-pütram atra svarüpam
rüpam tasyägrajam uru-pürim mäthurim gosthavätim
rädhä-kundam giri-varam aho! rädhikä-mädhaväśam
präpto yasya prathita-krpayä śri-gurum tam nato’smi

Śri Muktä-carita, Raghunätha däsa Gosvämi/SGG str. 6

Jestem kompletnie zadłużony u Śri Gurudeva. Dlaczego? Dał mi on tak wiele rzeczy: najwyższą koncepcję świętego imienia Krsny, najwyższą formę dźwięku, która zawiera najwyższą formę myśli, aspiracji, ideału, wszystkiego. I dał mi służbę dla naszego wielkiego zbawcy, Śri Caitanyi Mahaprabhu, i Jego najdroższego asystenta, Svarupy Damodary. Obdarzył mnie towarzystwem Śri Rupy, który otrzymał polecenie szerzenia najgłębszych sekretów serca, najwyższej miłości, raganuga-bhakti. Gurudeva podarował mi Śrila Sanatanę Gosvamiego, który obdarza nas sambandha-gjaną, właściwym zrozumieniem naszego związku ze Śri Krsną i dał mi Matura Mandalę, która pomoże mi w moim pamiętaniu Radhy i Govindy, gdziekolwiek spojrzę. Dzięki swojej łasce, Gurudeva objawił nadzwyczajną pozycję Radha-kunda, ulubionego miejsca rozrywek Radhy i Govindy, oraz Giriraja Govardhana. W końcu dał mi nadzieję, że pewnego dnia podejmę służbę dla Śri Śri Radhiki i Madhavy. Zapewnił mnie o tym mój Gurudeva, dlatego z całym szacunkiem skłaniam moją głowę do jego lotosowych stóp.

Śrila B.R. Śridhara Gosvami Maharaja: Jeśli jesteśmy świadomi wszystkich tych duchowych zagadnień, możemy myśleć, że zbliżyliśmy się do naszego Gurudeva we właściwy sposób. Kim jest nasz Guru? Jaka jest jego misja? Jest ona przepełniona tymi wszystkimi rzeczami. Poza tym, co jest naszym interesem?

Śri Guru Pranama

1.60
mükam karoti väcälam / pangum langhayate girim
yat-krpä tam aham vande / śri-gurum dina-täranam

Bhavärtha Dipikä, Mangala Stotram 1/ CC Mad 17.80/ Gitä Dhyänam 8

mükam—niemowa; karoti—robić; väcälam—elokwentny mówca; pangum—kulawy; langhayate—powoduje przejście; girim—góra; yat-krpä—którego łaska; tam—Jemu; aham—ja; vande—ofiarowuję pokłony; śri gurum—(mojemu) mistrzowi duchowemu; dina—upadły i nędzny; täranam—wyzwala.

Ofiarowuję pełne szacunku pokłony mojemu mistrzowi duchowemu, wyzwolicielowi wszystkich upadłych dusz, którego łaska przemienia niemowę w elokwentnego mówcę, a kulawemu umożliwia przejście góry.

1.61
namas te gurudeväya sarva-siddhi-pradäyine
sarva-mangala-rüpäya sarvänanda-vidhäyine

SGG str. 6

Ofiarowuję pranama Śrila Gurudevowi, który jest uosobieniem wszelkiej pomyślności i który obdarza wszelką duchową doskonałością i szczęściem.

Vijńapti

1.62
he śri-guro jńäna-da dina-bandho svänanda-dätah karunaika-sindho
vrndävanäsina hitävatära prasida rädhä-pranaya-pracära

Arcana Paddhati/SGG str. 7

O Gurudeva! Obdarzasz transcendentalną wiedzą, jesteś przyjacielem upadłych, obdarzasz duchowym szczęściem, które istnieje w twoim własnym sercu, jesteś oceanem szczęścia, przebywasz we Vrndavanie, jesteś inkarnacją pomyślności i nauczasz o miłości Śrimati Radhiki do Krsny. Proszę bądź miłosierny dla mnie.

1.63
träyasva bho jagannätha guro samsära-vahninä
dagdham mäm käla-dastam ca tväm aham śaranam gatah

Śri Hari-bhakti-vilasa 101, Gopal Bhatta Gosvämi/SGG str. 7

träyasva—ocal; bhah—O; jagannätha—panie światów; guro—O mistrzu duchowy; samsära-vahninä—przez ogień powtarzających się narodzin i śmierci; dagdham—palony; mäm—mnie; käla—przez czas; dastam—bity; ca—i; tväm—ciebie; aham—ja; śaranam—schronienia; gatah—poszedł.

O Gurudeva, panie tego świata! Widząc, że egzystencja materialna jest jak rozszalały pożar leśny, który przypomina pochłaniające usta Jamaradża, przyjmuję w tobie schronienie i proszę o wyzwolenie. [lub] O mistrzu duchowy, O panie światów, proszę ochroń mnie, gdyż jestem smagany przez czas i palony przez płomienie powtarzających się narodzin i śmierci. Podporządkowuję się i przyjmuję schronienie w tobie.

Śri Guru-Rüpa-Sakhi Pranäma

1.64
rädhä-sammukha-samsaktim sakhi-sanga-niväsinim
täm aham satatam vande guru-rüpäm paräm sakhim

Brhat-bhakti-tattva-sära/SGG str. 7

aham—ja; satatam—zawsze; vande—ofiarowuję modlitwy; täm—tej; guru-rüpäm—
formie Śri Guru; paräm—(jako) najwyższej; sakhim—przyjaciółce mańjari (Śrimati Radhiki); samsaktim—w pełni przywiązanej; rädhä-sammukha—do towarzystwa Śri Radhy; nivasinam—zamieszkującą; sakhi-sanga—w towarzystwie Jej sakhi.

Zawsze czczę mojego Guru, który w swojej formie jako wzniosła sakhi mańjari jest szczęśliwie zaabsorbowana towarzystwem Śrimati Radhiki i pozostałych sakhi.

Modlitwa w nastroju tęsknoty do Śri Guru

1.65
tvam gopikä vrsa-raves tanayäntike ‘si
sevädhikärini guro nija-päda-padme
däsyam pradäya kuru mäm vraja-känane śrirädhänghri-
sevana-rase sukhinim sukhäbdhau

Stava Kalpadruma, Raghunätha däsa Gosvämi

tvam—Ty; asi—jesteś; gopikä—gopi, ukochana; antike—nieopodal; tanayä—córka; vrsa-raveh—Króla Vrsabhanu; sevä-adhikärini—pełnisz dla Niej służbę; guro—O Śri Guru; pradäya—proszę obdarz; däsyam—służba; nija-pädapadme—u twoich lotosowych stóp; kuru—uczyń; mäm—mnie; sukhinim—szczęśliwym; vrajakänane—w lesie Vrajy; śri-rädhänghri—lotosowe stopy Śri Radhy; sukhäbdhau—w oceanie ekstatycznego szczęścia; sevana-rase—służenia Jej z rasą;

O Gurudeva! Jesteś gopiką, ukochaną, Śrimati Radhiki. Jesteś zanurzona w oceanie szczęścia i możesz obdarzyć transcendentalną służbą dla Niej. Proszę obdarz mnie schronieniem u swoich lotosowych stóp, tak abym również mógł być ekstatycznie zaangażowany w transcendentalną służbę dla Niej w kuńjach Vrajy.
 

 
Oszuści pozujący na 'Guru' są powszechni, ale prawdziwy Guru jest bardzo rzadki

1.32
guravo bahavah santi śisya-vittäpahärakäh
durlabhah sad-gurur devi śisya-santäpahärakah

Puräna-väkya/GKH 1.48

[Pan Śiva powiedział do Parvati Wielu 'Guru' wykorzystuje swoich uczniów i okrada ich. Eksploatują swoich uczniów i używają ich do gromadzenia bogactw, ale Guru, który może uwolnić swoich uczniów od nieszczęść jest bardzo rzadki.

Śastry nakazują porzucenie 'Guru' oszustów

1.33
guror apy avaliptasya / käryäkäryam ajänatah
utpatha-pratipannasya / parityägo vidhiyate

Mahäbhärata, Udyoga Parva 179.25/BRSB p. 47/JD Rozdz. 20/GKH 1.49

apy—nawet; guroh—(osoba, która wykonuje obowiązki) Guru; avaliptasya—która jest przywiązana do zadowalania zmysłów (bardziej niż do praktyki bhakti); ajänatah—która nie wie; kärya-akäryam—co należy, a czego nie należy robić; utpatha-pratipannasya—która podąża ścieżką grzechu, porzucając ścieżkę czystej bhakti; vidhiyate—powinna być; parityägah—odrzucona.

Obowiązkiem każdego jest porzucenie Guru, który zamiast do praktyki bhakti jest przywiązany do zadowalania zmysłów, który nie wie co należy, a czego nie należy robić i który zbacza ze ścieżki czystej bhakti, zarówno z powodu nieodpowiedniego towarzystwa lub złego nastawienia do Vaisnavów.

Komentarz Śrila Jivy Gosvamiego: „Guru, który jest zazdrosny o czystych wielbicieli, który bluźni przeciwko nim lub zachowuje się wobec nich złośliwie, powinien zostać natychmiast odrzucony, mając w pamięci werset „guror api avaliptasya”. Takiemu zazdrosnemu Guru brakuje nastroju i charakteru Vaisnavy. Śastry zakazują przyjmowania inicjacji od niewielbiciela. Znając te wskazówki pism, szczery wielbiciel porzuca fałszywego Guru, który jest zazdrosny o wielbicieli. Po porzuceniu osoby, która nie posiada prawdziwych cech Guru, jeśli wielbiciel nie posiada duchowego przewodnictwa, jego powinnością będzie poszukiwanie maha-bhagavaty Vaisnavy i podjęcie służby dla niego. Dzięki stałemu pełnieniu służby dla takiego czystego wielbiciela, osiągnie on najwyższy cel życia.” (Bhakti-Sandarbha, A 238/GKH 1.52)

Obydwoje pójdą do piekła – Guru, który jest oszustem i jego uczeń

1.34
yo vyaktir nyäya-rahitam / anyäyena śrnoti yah
täv ubhau narakam ghoram / vrajatah kälam aksayam

HBV 1.101/JD Rozdz. 20/GKH 1.51

Osoba, która pozuje na acaryę, ale mówi rzeczy niezgodne z konkluzjami Śrimad Bhagavatam i innych pism lub wykonuje kirtana sprzeczne z prawdziwą gloryfikacją Śri Krsny, z pewnością upadnie wraz ze swoimi uczniami do piekła na niezliczoną liczbę żyć. Dotyczy to także wszystkich osób, które słuchają takich sprzecznych z oddaniem komentarzy i kirtana.

Należy porzucić materialistycznego i zawodowego Guru

1.35
paramärtha-gurväśrayo vyavahärika-gurvädi parityägenäpi kartavyah

Bhakti-Sandarbha, annucheda 210/GKH 1.53

Nie należy przyjmować na mistrza duchowego osoby, która zajmuję tę pozycję w wyniku dziedziczenia lub społecznych i instytucjonalnych konwencji. Należy odrzucić takiego profesjonalnego 'Guru'. Należy przyjąć kwalifikowanego mistrza duchowego, który może pomóc w osiągnięciu najwyższego celu życia, krsna-premy.

Kto odrzucił fałszywego Guru, powinien przyjąć prawdziwego Guru

1.36
avaisnavopadistena / mantrena nirayam vrajet
punaś ca vidhinä samyag / grähayed vaisnaväd guroh

HBV 4.144/BRSB p. 47/JD rozdz. 20/GKH 1.54

Każdy, kto przyjmuje mantrę od Guru, który nie jest Vaisnavą, tzn. który zadaje się z kobietami i który nie posiada krsna-bhakti, upadnie do piekła. Dlatego, zgodnie z zasadami śastr, należy przyjąć mantrę od Guru, który jest Vaisnavą.

Służba dla Śri Guru kulminuje w ekstatycznej służbie dla Śri Krsny

1.37
yat-sevayä bhagavatah / küta-sthasya madhu-dvisah
rati-räso bhavet tivrah / pädayor vyasanärdanah
duräpä hy alpa-tapasyä / sevä vaikuntha-vartmasu

SB 3.7.19-20/MS 7, pt

yat—kto; sevayä—dzięki służbie; bhagavatah—dla Bhagavana (zarówno dla Krsny jak i Guru); küta-sthasya—niezmiennego, stałego; madhu-dvisah—wroga asury Madhu; rati-räsah—przywiązanie w różnych nastrojah; bhavet—rozwija; tivrah—wielce ekstatyczny; pädayoh—stóp; vyasana—nieszczęścia; ardanah—niszczy; duräpä—rzadko osiągany ; hi—z pewnością; alpa-tapasah—osoby, której wyrzeczenia są niewielkie; sevä—służba; vaikuntha—Vaikuntha; vartmasu—na śieżce.

Dzięki służeniu lotosowym stopom Śri Guru można rozwinąć transcendentalną ekstazę w służbie dla Bhagavana, który jest wrogiem demona Madhu, usuwa cierpienia Swoich czystych wielbicieli, a pełnienie służby dla Niego niszczy materialne uwikłanie. Dla osób, które nie są zbytnio wyrzeczone i nie posiadają pobożnych zasług, bardzo trudne jest podjęcie służby dla takich wielbicieli, którzy są bardzo drodzy Krsnie.

Oddanie dla Śri Bhagavana automatycznie implikuje oddanie dla Śri Guru

1.38
yävanti bhagavad-bhakter angäni kathitäniha
präyas tävanti tad-bhakta-bhakter api budhä viduh

BRS 1.2.219/MS 7 pt

Uczony wie, że prawie wszystkie formy służby oddania dla Najwyższego Pana (opisane w BRS) są również spełniane w służbie dla wielbiciela Bhagavana (Śri Guru).

Śri Guru jest aśraya Bhagavanem

1.39
ayatim niyatim caiva [lub] utpattim pralayam caiva
bhütänam agatim gatim
vetti vidyäm avidyäm ca
sa väcyo bhagavän iti

Visnu Puräna 6.5.78/BB 1.5.37

ayatim—niepomyślny; niyatim—pomyślny; ca—również; eva—z pewnością; bhütänam—żywych istot; agati—straszne przeznaczenie; gatim—upragnione przeznaczenie; vetti—zna; vidyäm—wiedza; avidyäm—ignorancja; ca—i; sah—on; väcyah—jest przeznaczony; bhagavän—Najwyższy Pan; iti—w ten sposób.

Osoba, która zna prawdę o wiedzy i ignorancji, ostatecznym celu i nieszczęsnym, uwarunkowanym stanie wszystkich żywych istot oraz stwarzaniu i destrukcji, zasługuje na tytuł 'bhagavan'.

Cztery rodzaje niedoskonałości nie występują w śastrach ani w Śri Guru

1.40
bhrama, pramäda, vipralipsä, karanäpätava
ärsa-vijna-väkye nähi dosa ei saba

CC Ädi 2.86

bhrama—błędy; pramäda—iluzja; vipralipsä—oszukiwanie; karana-apätava—
niedoskonałości zmysłów; ärsa—mędrcy; vijna-väkye—w mądrych słowach; nähi—nie; dosa—błędy; ei—te; saba—wszystkie.

Błędy, iluzja, oszukiwanie i niedoskonała percepcja nie występują w słowach prawdziwych sadhu [Śri Guru jest wolny od materialnych niedoskonałości i dlatego wszystko co robi i mówi jest doskonałe.]

Kto nie posiada kwalifikacji do zajęcia pozycji Guru

1.41
gurur na sa syät sva-jano na sa syät
pitä na sa syäj janani na sä syät
daivah na tat syän na patiś ca sa syän
na mocayed yah samupeta-mrtyum

SB 5.5.18

guruh—mistrz duchowy; na—nie; sah—on; syät—powinien zostać; sva-janah—krewny; na—nie; sah—taka osoba; syät—powinna zostać; pitä—ojciec; na—nie; sah—on; syät—powinien być; janani—matka; na—nie; sä—ona; syät—powinna być; daivam—godne czci bóstwo; na—nie; tat—to; syät—powinno być; na—nie; patih—mąż; ca—również; sah—on; syät—powinien zostać; na—nie; mocayet—może wyzwolić; yah—kto; samupeta-mrtyum—osobę znajdującą się w samsarze, w cyklu narodzin i śmierci.

Taki Guru nie jest Guru, taki ojciec nie jest ojcem, taka matka nie jest matką, taki półbóg nie jest półbogiem i taki krewny nie jest krewnym, który nie jest w stanie ochronić nas przed objęciami śmierci, nie może obdarzyć nas wiecznym życiem i nie może uchronić nas przed ignorancją z powodu której jesteśmy głęboko zanurzeni w tym materialnym świecie.

Przyjęcie schronienia Guru, który nie jest osobą w pełni samo zrealizowaną jest bezużyteczne

1.42-
śabda-brahmani nisnäto / na nisnäyät pare yadi
śramas tasya śrama-phalo / hy adhenum iva raksatah

SB 11.11.18/SBG p. 315

śabda-brahmani—w literaturze Wedyjskiej; nisnätah—ekspert dzięki kompletnym studiom; na nisnäyät—nie zajmuje umysłu; pare—Najwyższym; yadi—jeśli; śramah—trud; tasya—jego; śrama—wielkiego wysiłku; phalah—owoc; hi—z pewnością; adhenum—krowa, która nie daje mleka; iva—podobnie; raksatah—osoby, która chroni.

Przyjęcie schronienia 'Guru', który jest wielce wykształcony w literaturze Wedyjskiej, ale który nie zrealizował Parabrahmana (Krsny) jest jak ochrona bezpłodnej krowy, która nie daje mleka. Jest to bezużyteczny trud i osoba taka nie osiągnie żadnego rezultatu.

Krsna jest Guru całego świata

1.43
vande krsnam jagad-gurum

Śri Garga samhitä/Närada Pancarätra

Składam pełne szacunku pokłony Krsnie, który jest Guru całego świata.

Jednakże Śrimati Radhika jest Guru Krsny

1.44
rädhikära prema—guru, ämi—śisya nata
sadä ämä nänä nrtye näcäya udbhata

Ädi 4.124

rädhikära—Śrimati Radhiki; prema—ekstatyczna, transcendentalna miłość; guru—
nauczyciel; ämi—Ja; śisya—uczeń; nata—tancerz; sadä—zawsze; ämä—Mnie; nänä—różne; nrtye—w tańcach; näcäya—sprawia, że zaczynam tańczyć; udbhata—w nowym stylu.

Krsna mówi, „Prema Radhiki jest Moim Guru, a Ja jestem Jej tańczącym studentem. Jej prema sprawia, że zaczynam tańczyć w różnych nowych stylach.

~ Diksä – Boska Wiedza ~

1.45
divyam jńänam yato dadyät
kuryät päpasya sanksayam
tasmät dikseti sä proktä
deśikais tattva-kovidaih

Visnu-yämala/HBV 2.9/CC Mad 15.108 pt/Upad 5 pt/BRSB str. 48

yatah—ponieważ; dadyät—może obdarzyć; divyam—boską; jńänam—wiedzą; kuryät—może sprawić; sanksayam—całkowite zniszczenie; päpasya—grzechu; tasmät—dlatego; sä—to; proktä—jest opisywane; iti—jako; diksä—di-ksä; deśikaih—przez przewodników (Guru); tattva-kovidaih—którzy są biegli w nauce o transcendentalnych prawdach.

Ten proces, który obdarza transcendentalną wiedzą (divya-jńana) i niszczy (ksa) grzeszne pragnienia zadowalania zmysłów jest nazywany diksa przez uczone autorytety w prawdzie absolutnej.

Śrila Jiva Gosvami: Słowa „divyam jńanam” odnoszą się tutaj do opisu transcendentalnej formy Pana jak również do wiedzy na temat naszego związku z Krsną (otrzymaną w formie nasionka w diksa-mantrach). Intonowanie tych mantr ustanawia związek (sambandha) z Najwyższym Panem. (Bhakti sandarbha 283)

1.46

divya-jńänam ksapayati iti diksä

Diksä oznacza... „Di”, divya-jńanam, transcendentalną wiedzę (wiedzę o swojej svarupie i swoim istadevie); „ksa” oznacza „niszczyć”; również „iksa”, które oznacza „darśana”, widzieć lub „ksapayati”, tłumaczyć.

1.47

prabhu kahe,—“vaisnava-deha ‘präkrta’ kabhu naya
‘apräkrta’ deha bhaktera ‘cid-änanda-maya’
diksä-käle bhakta kare ätma-samarpana
sei-käle krsna täre kare ätma-sama
sei deha kare tära cid-änanda maya
apräkrta-dehe tänra caraëa bhajaya

CC 3.4.192-3/GKH 13.147/Art of Sädhana rozdz. 7

prabhu kahe—Śri Caitanya Mahäprabhu powiedział; vaisnava deha—ciało Vaisnavy; präkrta—materialne; kabhu naya—nigdy nie jest; apräkrta—transcendentalne; deha—ciało; bhaktera—wielbiciela; cit-änanda-maya—zbudowane całkowicie z transcendentalnego szczęścia; diksä-käle—w czasie inicjacji; bhakta—wielbiciel; kare—robić; ätma—siebie; samarpana—pełne zadedykowanie; sei-käle—w tym czasie; krsna—Pan Krsna; täre—taką osobę; kare—robić; ätma-sama—równie duchowego jak Siebie; sei deha—to ciało; kare—robić; tära—jego; cit-änanda-maya—pełną transcendentalnego szczęścia; apräkrta-dehe—w tym transcendentalnym ciele; tänra—Jego; carana—stopy; bhajaya—czci.

Śri Caitanya Mahäprabhu powiedział, „Ciało wielbiciela nigdy nie jest materialne. Jest uważane za transcendentalne, pełne duchowego szczęścia. W czasie inicjacji, kiedy wielbiciel w pełni podporządkowuje się mistrzowi duchowemu, Krsna wznosi go na duchowy poziom. Przekształca ciało wielbiciela w duchową substancję; następnie wielbiciel zaczyna czcić Pana w swoim duchowym ciele.

Śrila Bhakti Pramoda Puri Mahäräja: Kiedy żywa istota, która weszła na ścieżkę służby oddania, na początku podporządkowuje się lotosowym stopom swojego mistrza duchowego, wtedy Krsna przyjmuje go jako jednego ze Swoich własnych towarzyszy. Uwalnia go od niewoli cielesnej tożsamości i obdarza go doświadczeniem jego wiecznej, duchowej natury. Z tą boską wiedzą, wielbiciel przyjmuje duchowe ciało odpowiednie do rodzaju transcendentalnej służby pełnionej dla Pana. Takie jest wewnętrzne misterium diksa (inicjacji).

Mantra nie różni się od Guru

1.48

yo mantrah sa guruh säksät
yo guruh sa harih svayam
gurur yasya bhavet tustas
tasya tusto harih svayam

Vämana-kalpa/HBV 4.353/BRSB p. 41/MK rozdz.3/GKH (P)

Mantra (którą otrzymaliśmy od Guru) jest samym Guru, a Guru jest Samym Najwyższym Panem Hari. Nie ma różnicy pomiędzy Guru, mantrą i Hari. Osoba z której zadowolony jest Guru, osiąga szczęście doświadczane przez Samego Śri Hari.

[Uwaga wydawcy: „Jednakże nie jest właściwe porzucanie Guru, którego wiedza jest niewielka, jeśli nie jest on Mayavadim, wrogiem Vaisnavów oraz nie jest przywiązany do grzesznych działań. W tym wypadku wciąż należy szanować go jako Guru i za jego pozwoleniem należy udać się do innego Vaisnavy, który posiada głębsze realizacje, podjąć służbę dla niego i przyjmować instrukcje.” (JD rozdz. 20)]

Mantry otrzymane od Guru będących oszustami są bezużyteczne

1.49

sampradäya vihinä ye manträs te nisphaläh matäh
śri brahmä-rudra-sanakä vaisnaväh ksiti-pävanäh

Padma Puräna/Prameya-ratnavali 1.5/JD Rozdz. 13 /BPKG Biog. str. 62

sampradäya-vihinä—bez połączenia z bona fide sampradayą, czyli sukcesją uczniów; ye—które; mantrah—mantry; te—te; nisphaläh—bezowocne; matäh—są uważane.

Acaryowie Vaisnava z czterech autoryzowanych sukcesji uczniów – mianowicie Ramanujacarya ze Śri Sampradayi, Śri Madhvacarya z Brahama-sampradayi, Visnusvami z Rudra-sampradayi i Nimbaditya z Catuhsana-sampradayi – oczyszczają cały wszechświat. Diksa-mantry nie otrzymane od bona fide acaryów w jednej z tych czterech sampradayi będą bezowocne.

Moc mantry przekazanej sat-śisya przez sad-guru

1.50
kibä mantra dila gosäńi kibä tära bala?
japite japite mantra korila pägala

CCÄdi 7.81

(Śri Caitanya Mahäprabhu powiedział O Gurudeva! Jaką mantrę Mi dałeś? Jaka jest jej moc? Dzięki stałemu intonowaniu tej mantry, kompletnie oszalałem. Ta mantra powoduje, że czasami zaczynam się śmiać, czasami płakać, tańczyć lub tarzać się po ziemi.

~ W ten sposób kończy się rozdział Diksa – Boska Wiedza ~
 

 
Śri Guru jest manifestacją łaski Śri Krsny

1.13
brahmända bhramite kona bhägyavän jiva
guru-krsna-prasäde päya bhakti-latä-bija

CC Mad 19.151/BRSB p. 34

brahmända bhramite—wędrując w tym wszechświecie; kona—któraś; bhägyavän—bardzo szczęśliwa; jiva—żywa istota; guru—mistrza duchowego; krsna—Krsny;
prasäde—dzięki łasce; päya—otrzymuje; bhakti-latä—pnącze służby oddania; bija—nasionko.

Wszystkie żywe istoty wędrują po wszechświecie zgodnie ze swoją karmą. Spośród wielu milionów takich żywych istot, jedna, która ma wielkie szczęście, otrzymuje nasionko pnącza służby oddania, dzięki łasce Krsny i Guru.

1.14
yasya prasädäd bhagavat-prasädo
yasyäprasädän na gatih kuto ’pi

Śri Gurvastakam 8

prasädät—dzięki łasce; yasya—którego (Guru); prasädah—(ktoś otrzymuje) łaskę; bhagavat—Krsny; aprasädät—bez łaski; yasya—Jego; na—(tam) nie; gatih—(duchowej) doskonałości, celu; kutah api—(osiągnięcie) nigdzie.

Dzięki łasce mistrza duchowego otrzymuje się błogosławieństwo Krsny. Bez łaski mistrza duchowego nie można osiągnąć celu (duchowej doskonałości).

Dzięki łasce Śri Guru można osiągnąć Śri Krsnę.

1.15
täte krsna bhaje, kare gurura sevana
mäyä-jäla chute, päya krsnera carana

CC Mad 22.25

täte—dlatego; krsna bhaje—jeśli ktoś czci Pana Krsnę; kare—pełni; gurura
sevana—służbę dla swojego mistrza duchowego; mäyä-jäla chute—uwalnia sięz sieci mayi; päya—otrzymuje; krsnera carana—schronienie u lotosowych stóp Krsny.

Jeśli uwarunkowana dusza angażuje się w służbę dla Pana i jednocześnie wykonuje polecenia swojego mistrza duchowego i służy mu, może wydostać się z objęć mayi i stać się odpowiednim kandydatem do przyjęcia schronienia u lotosowych stóp Krsny.

Guru może manifestować się w wielu formach

1.16
cintämanir jayati somagirir gurur me
śiksä-guruś ca bhagavän śikhi-pińcha-maulih
yat-päda-kalpataru-pallava-śekharesu
lilä-svayamvara-rasam labhate jayaśrih

Krsna Karnamrta, Bilvamangala Thäkura/ CC Ädi 1.57

cintämanih jayati—wszelka chwała Cintamani; soma-girih—Somagiri (jego inicjującemu Guru); guruh—mistrz duchowy; me—mój; śiksä-guruh—instruujący mistrz duchowy; ca—i; bhagavän—Najwyższy Pan; śikhi-pińcha—z pawimi piórkami; maulih—którego głowa; yat—którego; päda—lotosowe stopy; kalpa-taru—jak drzewa pragnień; pallava—jak nowe listki; śekharesu—u paznokci stóp; lilä-svayam-vara—małżeńskich rozrywek; rasam—owoc; labhate—osiąga; jaya-śri—Śrimati Radhika.

Wszelka chwała Cintamani i mojemu inicjującemu mistrzowi duchowemu, Somagiri. Wszelka chwała mojemu instruującemu mistrzowi duchowemu, Bhagavanowi Śri Krsnie, który nosi pawie piórka w Swojej koronie. W cieniu Jego lotosowych stóp, które są jak drzewa pragnień, Jayaśri (Radharani) smakuje transcendentalne owoce jako Jego wieczna małżonka.

Sri Guru jest manifestacją Krsny.

1.17
krsna, gurudvaya, bhakta, śakti, avatära, prakäśa
krsna ei chaya-rüpe karena viläsa

CC Ädi 1.32

krsna—Najwyższy Pan, Śri Krsna; gurudvaya—obydwoje, diksa i śiksa guru; bhakta—wielbiciele; śakti—moce; avatära—inkarnacje; prakäśa—pełne części; krsna—Pan Krsna; ei chaya-rüpe—w tych sześciu cechach; karena viläsa—cieszy się.

Pan Krsna doświadcza przyjemności dzięki manifestowaniu Się w postaci mistrzów duchowych, wielbicieli, różnych mocy, inkarnacji i Swoich pełnych ekspansji. Wszystkie one są sześcioma w jednym.

Śri Guru jest jednocześnie różny i tożsamy z Krsną.

1.18
yadyapi ämära guru—caitanyera däsa
tathäpi jäniye ämi tänhära prakäśa

CC Ädi 1.44

yadyapi—nawet pomimo; ämära—mój; guru—mistrz duchowy; caitanyera—Pana
Caitanyi Mahäprabhu; däsa—sługa; tathäpi—wciąż; jäniye—znam; ämi—Ja;
tänhära—Pana; prakäśa—bezpośrednia manifestacja.

Chociaż wiem, że mój mistrz duchowy jest sługą Śri Caitanyi, to wiem również, że jest pełną manifestacją Pana.

Diksa Guru jest rupą Krsny.

1.19
guru krsna-rüpa hana śästrera pramäne
guru-rüpe krsna krpä karena bhakta-gane

CC Ädi 1.45/BRSB p. 40/BPKG Biog. p. 232

guru—mistrz duchowy; krsna-rüpa—tak dobry jak Krsna; hana—jest; śästrera—pism objawionych; pramäne—dowody; guru-rüpe—w formie mistrza duchowego; krsna—Pan Śri Krsna; krpä—łaska; karena—rozdaje; bhakta-gane—Swoim wielbicielom;


Zgodnie z śastrami, Guru jest manifestacją Krsny. Krsna pojawia się w formie Guru, aby obdarzyć wielbicieli Swoją łaską.

Śiksa Guru jest svarupą Krsny.

1.20
śiksa-guruke ta’ jäni krsnera svarüpa
antaryämi, bhakta-śrestha,—ei dui rüpa

CC Ädi 1.47/BRSB p. 40/BPKG Biog. p. 232

śiksa-guruke—mistrz duchowy, który udziela instrukcji; ta’—naprawdę; jäni—znam;
krsnera—Krsny; sva-rüpa—bezpośredni reprezentant; antaryämi—zamieszkująca Dusza Najwyższa; bhakta-śrestha—najlepszy wielbiciel; ei—te; dui—dwie; rüpa—formy.

Należy wiedzieć, że śiksa Guru jest Samym Krsną. W formie caittya-guru, Krsna udziela wsparcia i jako najlepszy wielbiciel (acarya) obdarza swoim towarzystwem i śiksa.

Zewnętrznie Krsna objawia się jako acarya, a wewnętrznie jako Dusza Najwyższa.

1.21
naivopayanty apacitim kavayas taveśa
brahmäyusäpi krtam rddha-mudah smarantah
yo ’ntar bahis tanu-bhrtäm aśubham vidhunvann
äcärya-caittya-vapusä sva-gatim vyanakti

SB 11.29.6/CC Ädi 1.48

na eva—z pewnością nie; upayanti—są zdolni do wyrażenia swojej; apacitim— wdzięczności; kavayah—uczeni wielbiciele; tava—Tobie; iśa—O Panie; brahma-äyusä—w czasie równym długości życia Pana Brahmy; api—pomimo krtam—wielkodusznej działalności; rddha—wzrasta; mudah—radość; smarantah—pamiętanie; yah—którego; antah—wewnątrz; bahih—na zewnątrz; tanu-bhrtam—tych, którzy są wcieleni; aśubham—nieszczęście; vidhunvan—rozpraszając; äcärya—mistrza duchowego; caittya—Duszy Najwyższej; vapusä—w formach; sva—własny; gatim—ścieżkę; vyanakti—ukazuje.

[Śri Uddhava powiedział “O mój Panie! Transcendentalni poeci i eksperci w duchowej nauce nie są w stanie w pełni wyrazić swojego dług wdzięczności wobec Ciebie, nawet gdyby żyli tyle samo lat co Brahma, ponieważ pojawiasz Się w dwóch formach—zewnętrznie jako acarya i wewnętrznie jako Dusza Najwyższa—aby wyzwalać wcielone żywe istoty, dzięki udzielaniu im wskazówek w jaki sposób mogą Ciebie osiągnąć.

Jiva nie może ujrzeć Duszy Najwyższej, dlatego Krsna pojawia Się jako Śri Guru.

1.22
jive säksät nähi täte guru caittya-rüpe
śiksä-guru haya krsna-mahänta-svarüpe

CC Ädi 1.58

jive—przez żywą istotę; säksät—bezpośrednie doświadczenie; nähi—nie ma; täte—dlatego; guru—mistrz duchowy; caittya-rüpe—w formie duszy Najwyższej;
śiksa-guru—instruujący mistrz duchowy; haya—pojawia się; krsna—Krsna; mahänta—najlepszy wielbiciel, acarya; sva-rüpe—w formie.

Ponieważ uwarunkowana dusza nie może bezpośrednio postrzegać obecności Duszy Najwyższej [caittya-guru], pojawia się On jako czysty wielbiciel. Taki wzniosły wielbiciel jest nieróżny od Samego Krsny.

Bhagavän może być czczony tylko poprzez Śri Guru.

1.23
prathaman tu gurum püjyäm tataś caiva mamärcanam
kurvan siddhim aväpnoti hy anyathä nisphalam bhavet

HBV 4.344/Manah-śiksä 2 pt/GKH (P)

prathaman—najpierw; tu—najważniejsze; gurum—Śri Guru; püjyäm—powinien być czczony; ca eva—i z pewnością; tatah—następnie; mama arcanam—czcić Mnie;
hi—z pewnością; kurvan—tak robiąc; aväpnoti—osiąga się; siddhim—doskonałość;
anyathä—inaczej; bhavet—(czyjeś życie) stanie się; nisphalam—bezowocne.

Śri Krsna mówi, „Najpierw należy czcić swojego Guru, a dopiero potem Mnie. Jeśli ktoś spełnia ten proces właściwie, to w naturalny sposób osiągnie wszelką doskonałość, ale jeżeli ktoś lekceważy ten porządek, wtedy nie osiągnie żadnego rezultatu.

Do Pana należy zbliżać się poprzez Guru.

1.24
näräyano ‘pi vikrtim yäti / guroh pracyutasya durbuddheh
kamalam jaläd apetam / śosayati ravir na posayati

Jaladäkhyäna Samhitä/MS 2, pt/Arcana-dipikä p. 118/KGH (P)

ravih—słońce; śosayati—wysusza; na posayati—nie odżywia tego; kamalam—
lotos; apetam—pozbawiony; jalät—z wody; api—podbnie; näräyanam—Pan
Näräyana; yäti—staje się; vikrtim—wyobcowany; durbuddheh—od tej źle nastawionej osoby; pracyutasya—która porzuciła; guroh—swojego Guru.

Kiedy kwiat lotosu znajduje się w wodzie, promienie słoneczne powodują jego rozkwit. Jednak to samo słońce doprowadzi do uschnięcia lotosu, który nie ma dostępu do wody. W tym przykładzie Guru jest porównywany do wody, a Najwyższy Pan do słońca.

Śri Gurudeva jako bardzo drogi Śri Mukundzie

1.25
guru-varam mukunda-presthatve smara param ajasram

Manah-śiksä 2

Zawsze pamiętaj i medytuj o Śri Gurudevie jako bardzo drogim Śri Mukundzie (ponieważ jest on poufnym sługą (kinkari) Śrimati Radhiki).

Każdy kto zna krsna-tattvę powinien być zaakceptowany jako Guru

1.26
kibä vipra, kibä nyäsi, śüdra kene naya
yei krsna-tattva-vettä, sei ‘guru’ haya

CC Mad 8.128/BRSB p. 38/JD Ch. 1/Arcana-dipikä p. 118

kibä—czy; vipra—bramin; kibä—czy; nyäsi—sannyasin; śüdra—śudra; kene—dlaczego; naya—nie; yei—każdy kto; krsna-tattva-vettä—zna krsna-tattvę; sei—to osoba; guru—mistrz duchowy; haya—jest.

Czy ktoś jest braminem, sannyasinem, śudrą czy kimkolwiek innym, jeśli zna krsna-tattvę, to posiada kwalifikacje, aby przyjąć pozycję Guru.

Guru musi być Vaisnavą

1.27
sat-karma-nipuno vipro mantra-tantra viśäradah
avaisnavo gurur na syäd vaisnavah śvapaco guruh

HBV/GKH 1.17/Arcana-dipikä p. 118

sat-karma—w sześciu przypisanych obowiązkach barmina; nipunah—ekspert; viprah—bramin; mantra—w dziedzinie hymnów i mantr; tantra—oraz zasad i regulacji; viśäradah—bardzo biegły; avaisnavah—osoba, która nie jest wielbicielem Krsny; guruh—mistrz duchowy; na—nie; syät—może się stać; vaisnavah—wielbiciel Krsny; śvapacah—nawet pomimo narodzin w rodzinie żywiącej się psim mięsem; guruh—może zostać Guru.

Bramin, który jest ekspertem w sześciu rodzajach działań takich jak spełnianie ofiar, studiowanie śastr, nauczanie, rozdawanie i przyjmowanie jałmużny, recytowanie mantr i który jest zaznajomiony z naukami tantry – nie może być zaakceptowany jako Guru, jeżeli nie jest Vaisnavą. Z drugiej strony, zgodnie ze wskazówkami śastr, nawet osoba urodzona w rodzinie candalów (osób spożywających psie mięso), jednak z oddaniem czcząca Śri Visnu, jest odpowiednim kandydatem na Guru.

Należy przyjąć sad-guru

1.28
guru-śuśrüsayä bhaktyä / sarva-labdhärpanena ca
sangena sädhu-bhaktänäm / iśvarärädhanena ca
śraddhayä tat-kathäyäm ca / kirtanair guna-karmanäm
tat-pädämburuha-dhyänät / tal-lingeksärhanädibhih

SB 7.7.30-31/GKH (P)

guru-śuśrüsayä—dzięki pełnieniu służby dla bona fide mistrza duchowego; bhaktyä—z wiarą i oddaniem; sarva—wszystkie; labdha—materialnych osiągnięć; arpanena—dzięki ofiarowaniu ( Śri Guru, lub Krsnie poprzez Guru); ca—i; sangena—dzięki towarzystwu; sädhu-bhaktänäm—wielbicieli i świętych osób; iśvara—Boga, Najwyższej Osoby; ärädhanena—dzięki czczeniu; ca—i; śraddhayä—z wielką wiarą; tat-kathäyäm—w dyskusjach o Panu; ca—i; kirtanaih—dzięki gloryfikowaniu; guna-karmanäm—transcendentalnych cech i czynności Pana; tat—Jego; päda-amburuha—o lotosowych stopach; dhyänät—dzięki medytacji; tat—Jego; linga—form (Bóstw); iksa—przestrzegając; arhana-ädibhih—i dzięki czczeniu.

Należy przyjąć bona fide Guru i pełnić służbę dla niego z wielką wiarą i oddaniem. Należy wszystko ofiarować Guru i przebywać w towarzystwie świętych osób i wielbicieli. Należy czcić Pana, słuchać chwał Pana z wiarą, gloryfikować transcendentalne cechy i czynności Pana, zawsze medytować o lotosowych stopach Pana i czcić Bóstwo Pana ściśle według wskazówek śastr i Guru.

Pełna wiary służba dla swojego Guru zadowala Krsnę w najwyższym stopniu

1.29
näham ijyä-prajätibhyäm / tapasopaśamena vä
tusyeyam sarva-bhütätmä / guru-śuśrüsayä yathä

SB 10.80.34

na—nie; aham—Ja; ijyä—poprzez rytualne czczenie; prajätibhyäm—wyższe narodziny w czasie inicjacji bramińskiej; tapasä—przez pokuty; upaśamena—przez samokontrolę; vä—lub; tusyeyam—może stać się usatysfakcjonowany; sarva—ze wszystkich; bhüta—żywych istot; ätmä—Dusza; guru—do swojego Guru; śuśrüsayä—dzięki pełnej wiary służbie; yathä—jak.

Ja, Dusza wszystkich żywych istot, nie jestem tak zadowolony z arcana (czczenia Bóstwa), bramińskiej inicjacji, wyrzeczeń czy samokontroli jak z pełnej wiary służby dla swojego mistrza duchowego.

Krsna objawia Się tylko tym osobom, które Sam wybiera

1.30
näyam ätmä pravacanena labhyo
na medhayä na bahunä śrutena
yam evaisa vrnute tena labhyas
tasyaisa ätmä vivrnute tanüm sväm

Katha Upanisad 1.2.23/ Mundaka Upanisad 3.2.3/JD Ch. 10/GG Intro

näyam—materialna wiedza; ätmä—wiedza o swoim Ja; pravacanena—dzięki dyskusjom; labhyah—zrozumiały; na—nie; medhayä—przez siłę umysłu; na—nie; bahunä—wiele; śrutena—dzięki słuchaniu; yam—gdyż taka osoba; eva—naprawdę; esa—ta wiedza; vrnute—jest ukryta; tena—przez Niego; labhyah—
zrozumieć; tasya—Jego; esa—ta; ätmä—wiedza o Nim; vivrnute—On objawia; tanüm—Swoją własną formę; sväm—dzięki Swojej własnej woli.

Bóg, Najwyższa Osoba, Prawda Absolutna, znajduje się ponad percepcją zmysłową; ponad umysłowymi i intelektualnymi możliwościami zrozumienia, ponad jakąkolwiek inteligencją i filozofią. Krsna objawia Się tylko tym, którym Sam chce Się objawić. Tylko taka osoba może Go zrozumieć i nikt inny. Będąc zadowolonym z postawy takiej osoby w służbie (dla swojego Guru), Krsna manifestuje jej Swoją własną formę.

Kwalifikowany Guru i Uczeń są czymś wyjątkowym

1.31
śravanayäpi bahubhir yo na labhyah
śrnvanto ’pi bahavo yam na vidyuh
äścaryo vaktä kuśalo ’sya labdhä
äścaryo ’sya jïätä kuśalänuśistah

Kathä Upanisad 1.2.7/GKH 1.13

Wiele osób nie ma możliwości słuchania o duszy, a nawet po wysłuchaniu tych nauk, wielu nie może ich zrozumieć, ponieważ bardzo trudno znaleźć Guru, który byłby rzeczywistym znawcą prawdy. Taki kwalifikowany Guru jest wielką duszą i jest bardzo rzadko spotykany. Tylko ci, którzy podążają za jego naukami, mogą zrealizować prawdę i stać się ekspertami w nauce o Bogu. Tacy uczniowie są wyjątkowi.
 

 
Pierwszy podział: Sambandha-tattva

Wiedza o naszym związku ze Śri Krsną

Sambandha-tattva – Zasada określająca wzajemny związek pomiędzy Najwyższym Panem, żywymi istotami i energią materialną.

Sambandha-jńäna – wiedza odnosząca się do sambandha-tattvy. Słowo „sambandha” oznacza 'połączenie, związek, więź'. Żywe istoty są wiecznie i nierozerwalnie związane ze Śri Bhagavanem, który jest prawdziwym obiektem więzi ( innymi słowy, celem egzystencji jest kochanie Boga). Medium, które łączy nas, żywe istoty, ze Śri Krsną jest Śri Guru, który obdarza sambandha-jńaną, wiedzą o naszym związku z Panem. Dlatego Guru-tattva (prawda odnosząca się do Śri Guru i naszego związku z nim) jest podstawą wszystkich pozostałych tattv. Bez właściwego zrozumienia najwyższego znaczenia Śri Guru, nie będzie można zrozumieć we właściwy sposób innych tattv ani uczynić postępu na ścieżce bhakti.
Podstawowy związek pomiędzy żywymi istotami, a Śri Bhagavanem jest jak relacja pomiędzy sługami a panem. Ale na poziomie doskonałości bhakti, każdy sytuuje się w szczególnym związku ze Śri Krsną w jednym z pięciu transcendentalnych owoców miłości (rasa). Można służyć Panu w nastroju neutralności (śanta-rasa) lub można pełnić miłosną służbę oddania jako sługa (dasya-rasa), przyjaciel (sakhya-rasa), rodzic (vatsalya-rasa) i ukochany w związku małżeńskim (madhurya-rasa).

Rozdział 1 – Guru-tattva

Śri Guru posiada trzy najważniejsze cechy czystej bhakti, opisane przez Śrila Rupę Gosvamiego w poniższym wersecie:

1.0
anyäbhiläsitä-śünyam
jńäna-karmädy-anävrtam
änukülyena krsnänu-
śilanam bhaktir uttamä

BRS 1.1.11/CC Madhya 19.167/MS p. 32 /JD ch. 8/BRSB p. 3/BPKG p. 364

anya-abhiläsitä-śünyam—wolność od pragnień innych niż pragnienie służenia Śri Krsnie; jńäna—wiedza spekulacyjna mająca na celu osiągnięcie bezosobowego wyzwolenia; karma—działania dla owoców; ädi—sztuczne wyrzeczenie, praktyka jogi w celu osiągnięcia sił mistycznych, itd; anävrtam—nie przykryte przez; änukülyena—przychylny; krsna-anuśilanam—kultywacja służby dla Krsny; bhaktih uttamä—służba oddania pierwszej klasy (przyrostek „anu” wskazuje na anugatyę – 'pod przewodnictwem, podążanie w ślady'. „Anu” oznacza również 'stały, niezakłócony, jak nieprzerwany strumień miodu'.

Uttama-bhakti, czysta służba oddania, jest kultywacją czynności, których celem jest zapewnienie korzyści wyłącznie Śri Krsnie. Jest to niezakłócony przepływ służby dla Śri Krsny, spełniany za pomocą wszystkich czynności ciała, umysłu i mowy jak również przez wyrażanie różnych duchowych sentymentów (bhav). Nie jest przykryta przez jńanę (wiedzę spekulacyjną mającą na celu osiągnięcie bezosobowego wyzwolenia), karmę (działania dla korzyści), jogę i wyrzeczenia; i jest całkowicie wolna od wszelkich pragnień, innych niż dążenie do uczynienia Śri Krsny szczęśliwym.

Definicja Sad-Guru

1.1
tasmäd gurum prapadyeta
jijńäsuh śreya uttamam
śäbde pare ca nisnätam
brahmany upaśamäśrayam

SB 11.3.21/SBG p. 314/BRSB p. 38, 44/Arcana-dipikä/’Guru-Devatätmä’ p. 11

tasmät—dlatego; gurum—bona fide Guru; prapadyeta—należy przyjąć schronienie;
jijńäsuh—będąc dociekliwym; śreyam uttamam—w kwestii najwyższego dobra; śäbde—w Wedach; pare—w Najwyższym Panu (Śri Krsna); ca—i; nisnätam—doskonale obeznany, w pełni zrealizowany; brahmani—(w tych dwóch aspektach) Prawdy Absolutnej; upaśama-äśrayam—umocniony w wolności od materialnych pragnień i koncepcji.

Dlatego (na skutek niemożności osiągnięcia prawdziwego spokoju ani szczęścia w materialnym świecie) osoba, która poważnie pragnie najwyższej duchowej doskonałości, musi poszukiwać bona fide Guru i przyjąć w nim schronienie. Kwalifikacjami Śri Guru są: (1) w pełni zrealizował pisma wedyjskie (śabda-brahma), (2) Najwyższą Prawdę Absolutną (para-brahma) i (3) świat materialny nie ma dla niego żadnego uroku.

U lotosowych stóp takiego sad-guru osiąga się duchowy związek, praktykę i ostateczny cel (sambandha, abhidheya i prayojana).

1.2
tatra bhägavatän dharmän
śiksed gurv-ätma-daivatah
amäyayänuvrttyä yais
tusyed ätmätma-do harih

SB 11.3.22/BRSB pp. 46,53

tatra—tam (w towarzystwie mistrza duchowego); bhägavatän dharmän—wiedza o służbie oddania; śikset—powinien uczyć się; guru-ätma-daivatah—ten dla którego Guru jest jego życiem i duszą; amäyayä—nie oszukując; anuvrttyä—dzięki pełnej wiary służbie; yaih—dzięki której (służbie oddania); tusyet—może osiągnąć satysfakcję; ätmä—Dusza Najwyższa; ätma-dah—który ofiarowuje Swoją własną jaźń; harih—Pan Hari.

Te boskie praktyki czystej służby oddania, które zadowalają samoofiarowującego się Śri Hari (który oddaje Siebie Swoim czystym wielbicielom), można spełniać dzięki pełnieniu ze szczerością nieprzerwanej służby dla takiego Guru oraz uważając go za najdroższego, dobrze życzącego przyjaciela i godne najwyższej czci uosobienie Śri Hari.


Należy przyjąć tylko takiego Guru, który w pełni zrealizował zarówno Śastry jak i Krsnę.

1.3
tad-vijńänärtham sa gurum eväbhigacchet
samit-pänih śrotriyam brahma-nistham

Mundaka Upanisad 1.2.12/JD ch. 6, 20/SBG p. 313

tat-vijńäna-artham—aby poznać transcendencję; sah—ktoś; gurum—mistrz duchowy; eva—z pewnością; äbhigacchet—musi się zbliżyć; samit-pänih—niosąc drewno na ogień (wzniosłej wiary); śrotriyam—ekspert w rozumieniu koncepcji wedyjskich; brahma-nistham—w pełni zrealizował Najwyższą Prawdę Absolutną, Śri Krsnę i jest bezpośrednio zaangażowany w służbę dla Niego w nitya-lila.

Aby zdobyć transcendentalną wiedzę o Śri Bhagavanie, należy zbliżyć się do Guru, który zna prawdziwe znaczenia Wedyjskich śastr i który w pełni zrealizował Najwyższą Prawdę Absolutną, Śri Krsnę. Należy ofiarować mu drewno wzniosłej wiary w celu spełnienia ofiary (tj. yajńi służby dla Śri Hari; asystowania Śri Guru w sankirtana yajńi; przemieniania uwarunkowanych dusz w wielbicieli Boga).

Guru-Devatätmä – Przyjęcie Śri Guru jako własne życie i duszę.

1.4
bhayam dvitiyäbhiniveśatah syäd
iśäd apetasya viparyayo ’smrtih
tan-mäyayäto budha äbhajet tam
bhaktyaikayeśam guru-devatätmä

SB 11.2.37/BR 2.13/BPKG Biog. p. 199, 371/’Guru-Devatätmä’

bhayam—strach; dvitiya—w coś wydające się czymś innym niż Pan;
abhiniveśatah—z powodu zaabsorbowania; syät—to wyrośnie; iśät—z Najwyższego Pana; apetasya—w osobie, która odwróciła się; viparyayah—błędnie identyfikując się; asmrtih—zapomnienie; tat—o Panu; mäyayä—przez energie iluzoryczną; atah—dlatego; budhah—osoba inteligentna; äbhajet—powinna czcić w pełni; tam—Jego; bhaktyä—z oddaniem; ekayä—wyłącznym; iśam—Pan; guru-devatä-ätmä—osoba, która widzi swojego mistrza duchowego jako swojego pana oraz swoje życie i duszę.

Strach pojawia się, kiedy żywa istota zaczyna błędnie identyfikować się z materialnym ciałem na skutek zaabsorbowania zewnętrzną, iluzoryczną energią Pana. Kiedy żywa istota odwraca się w ten sposób od Najwyższego Pana, zapomina również o swojej konstytucjonalnej pozycji bycia sługą Pana. Ten pełen ułudy i strachu stan jest wywołany energią iluzoryczną zwaną mayą. Dlatego inteligentna osoba powinna niezachwianie zaangażować się w niezanieczyszczoną służbę oddania dla Pana pod przewodnictwem bona fide mistrza duchowego, którego należy zaakceptować jako swoje, godne czci bóstwo oraz swoje życie i duszę.

Esencja śastr jest objawiana tym, którzy posiadają wyłączne oddanie zarówno dla Guru jak i Krsny
1.5
yasya deve parä bhaktir
yathä deve tathä gurau
tasyaite kathitä hy arthäh
prakäśante mahätmanah

Śvetäśvatara Upanisad 6.23/BRSB p.54/JD Ch. 6&12/Biog p. 3, 377

yasya—kto; deve—w Najwyższego Pana; parä—transcendentalne; bhaktih—
oddanie; yathä-deve—takie jak w Pana; tathä—w ten sam sposób; gurau—w mistrza duchowego; tasya—jemu; ete—te; kathitäh—opisane; hi—z pewnością;
arthäh—znaczenia; prakäsante—są objawiane; mahätmanah—tym wielkim duszom.

Konkluzje pism są objawiane tylko tym wielkim duszom, które posiadają para-bhakti dla Śri Bhagavana i które mają taką samą bhakti dla Śri Gurudeva. [para-bhakti odnosi się tutaj do bhakti, która znajduje się pod bezpośrednią pieczą Śrimati Radharani].

Śri Krsna mówi Uddhavie, że Śri Guru jest Jego własną svarupą

1.6
äcäryam mäm vijäniyän
nävamanyeta karhicit
na martya-buddhyäsüyeta
sarva-deva-mayo guruh

SB 11.17.27/CC Adi 1.46

äcäryam—mistrz duchowy; mäm—Ja Sam, we własnej osobie; vijäniyät—należy znać; naavamanyeta—nigdy nie należy okazywać braku szacunku; karhicit—kiedykolwiek; na—nigdy; martyabuddhyä—z przekonaniem, że jest on zwykłym człowiekiem; asüyeta—powinien być zazdrosny; sarva-deva—wszystkich półbogów; mayah—reprezentant; guruh—mistrz duchowy.

“O Uddhavo! Mistrz duchowy jest znany jako uosobienie Mojej własnej svarupy. Nigdy nie wolno lekceważyć Guru, uważając go z powodu zazdrości za zwykłego człowieka ani nie należy doszukiwać się w nim błędów. Guru jest uosobieniem wszystkich półbogów.”

Śri Guru jest bezpośrednim reprezentantem Śri Krsny

1.7
säksäd-dharitvena samasta-śästrair
uktas tathä bhävyata eva sadbhih
kintu prabhor yah priya eva tasya
vande guroh śri-caranäravindam

Śri Gurvastakam 7, SGG p. 21

säksät—tak samo; hari-tva—posiada cechy Śri Hari; samasta—wszystkie; śästraih—przez pisma; uktah—potwierdzone; tathä—dlatego; bhävyate—jest uważany; eva—również; sadbhih—przez wielkich świętych; kintu—jednakże; prabhoh—Panu; yah—kto; priyah—jest drogi; eva—z pewnością; tasya—on (Guru); vande—ofiarowuję pokłony; guroh—mojemu mistrzowi duchowemu; śri—pomyślnym;
carana-aravindam—lotosowym stopom.

Wszystkie pisma potwierdzają, że Śri Guru jest samym Śri Hari. Jego bezpośrednim reprezentantem posiadającym te same cechy i nie różnym od Niego. Ponieważ Śri Gurudeva jest tak drogi Panu, będąc Jego poufnym sługą, ofiarowuję modlitwy jego lotosowym stopom.

1.8 – äcäryavän puruso veda

Candogya Upanisad 6.14.2/JD ch 20

äcärya—äcärya; vän—posiada lub podąża; puruso—osoba; veda—zna.

Tylko ten, kto ma Guru, może znać prawdę; tylko ten, kto podąża za sukcesją uczniów acaryów zna prawdę.

Do Śri Guru należy zbliżać się w nastroju podporządkowania, służenia i dociekania.

1.9
tad viddhi pranipätena
paripraśnena sevayä
upadeksyanti te jńänam
jńäninas tattva-darśinah

BG 4.34

tat—tę wiedzę (o Prawdzie Absolutnej); viddhi—musisz otrzymać; pranipätena—[przez zbliżenie się do Guru] składanie pokłonów; paripraśnena—stosowne i pokorne dociekania; sevayä—pełnienie służby oddania; upadeksyanti—objawią; te—tobie; jńänam—tę wiedzę; jńäninah—osoby samozrealizowane, posiadające wiedzę; tattva-darśinah—osoby, które znają Prawdę Absolutną.

Aby otrzymać wiedzę duchową, należy zbliżyć się do sad-guru poprzez ofiarowanie mu pełnych pokłonów, przez zadawanie mu stosownych pytań oraz przez pełnienie służby dla niego. Jńani, osoby, które są znawcami znaczeń śastr i tattva-darśi, osoby, które zrealizowały Prawdę Absolutną, obdarzą ciebie tą transcendentalną wiedzą.

Śri Guru służy w nitya-lila.

1.10
nikuńja-yüno rati-keli-siddhyai
yä yälibhir yuktir apeksaniyä

Śri Gurvastakam 6

nikuńja-yünah—Radhy i Krsny, młodzieńczej Boskiej Pary w zagajnikach; rati—miłość małżeńska; keli—rozrywek; siddhyai—w celu doskonałości; yä yä—
cokolwiek; älibhih—przez gopi; yuktih—aranżacje; apeksaniyä—potrzebne.

Śri Gurudeva zawsze przebywa z sakhi, uczestnicząc w aranżowaniu doskonałych miłosnych rozrywek (rati-keli) yugala-kiśora w kuńjach Vrndavany.

Guru jest 'gosvamim', panem zmysłów i kontroluje sześć rodzajów impulsów.

1.11
väco vegam manasah krodha-vegam
jihvä-vegam udaropastha-vegam
etän vegän yo visaheta dhirah
sarväm apimäm prthivim sa śisyät

Upadeśämrta 1

väcah—mowy; vegam—impulsy; manasah—umysłu; krodha—złości; vegam—impuls; jihvä—języka; vegam—impuls; udara-upastha—brzucha i genitaliów; vegam—impuls; etän—te; vegän—impulsy; yah—ktokolwiek; visaheta—jest w stanie tolerować; dhirah—zrównoważona osoba; sarväm—całkowicie; api—z pewnością; imäm—to; prthivim—świat; sah—ta osobistość; śisyät—może instruować.

Mądra i zrównoważona osoba, która kontroluje impulsy mowy, umysłu, złości, języka, brzucha i genitaliów, może nauczać cały świat. Innymi słowy, każdy może zostać uczniem takiego samokontrolującego się Guru.

Pierwszą z 64 form bhakti jest przyjęcie schronienia Śri Guru.

1.12
guru-pädäśraya, diksä, gurura sevana
sad-dharma-śiksä-prcchä, sädhu-märgänugamana

CC Mad 22.115

guru-päda-äśraya—schronienie u stóp bona fide Guru; diksä—inicjacja przez mistrza duchowego; gurura sevana—służba dla mistrza duchowego; sat-dharma-śiksä—instrukcje dotyczące transcendentalnego procesu służby oddania; prcchä—i dociekanie; sädhu-märga—ścieżka transcendentalnej służby oddania; anugamana—ścisłe podążanie.

Na ścieżce uregulowanej służby oddania należy przestrzegać poniższych rzeczy: (1) Należy przyjąć bona fide mistrza duchowego. (2) Należy przyjąć inicjację od niego. (3) Należy mu służyć. (4) Należy przyjmować instrukcje od mistrza duchowego i zadawać pytania w celu nauki służby oddania. (5) Należy podążać śladami wcześniejszych acaryów i mistrza duchowego.

Śrila Bhaktivedänta Näräyana Gosvämi Mahäräja (określany dalej jako Śrila Gurudeva): “W historiach Upamanyu i Aruni jak również w historii Sudamy i Krsny pojawiają się cudowne rezultaty będące owocami podporządkowania się Śri Gurudevowi. Nie ma możliwości osiągnięcia bhakti jeśli nie podążamy całkowicie za naszym Gurudevem. To jest właśnie anugatya.”(Guru-Devatätmä)
 

 
Śri Prayojanädhideva Vandanä (Śri Rädhä-Gopinätha)

śrimän räsa-rasärambhi vamśivata-tata-sthitah
karsan venu-svanair gopir gopinäthah śriye ‘stu nah

CC Ädi 1.17/SGG p. 5

gopi-näthah—Ten, którego władcą są gopi; śrimän—piękny; ärambhi—inicjator; rasa—małżeński owoc; räsa—taniec rasa; tatasthitah— położony w pobliżu; vamśi-vata—drzewo banyanowe nazywane Vamśi; karsan—przyciągać; gopih—mleczarki; svanaih—dźwiękami; venu—Swojego fletu; astu—pozwólmy Mu być; nah—naszym; śriye—w pięknie, w pomyślności.

Śri Gopinatha, który zapoczątkował smakowanie transcendentalnego owocu tańca rasa, zawsze stoi pod drzewem Vamśi-vata, przyciągając wszystkie kiśori-gopi dźwiękami Swojego fletu. Oby obdarzył nas pomyślnością.

Śri Rädhä-Krsna Dhyäna

anga-śyämalima-chatäbhir abhito mandikrtendivaram
jädyam jäguda-rocisäm vidadhatam pattämbarasya śriyä
vrndäranya-niväsinam hrdi lasad-dämäbhir ämodaram
rädhä-skandha-niveśitojjvala-bhujam dhyäyema dämodaram

Stava-mälä, Rädhä-Dämodara Dhyäna, Śrila Rüpa Gosvämi/SGG p. 12

anga—części ciała; śyämalima—ciemny; chatäbhih—blask; abhitah—wszędzie;
mandi-krta—przysłonięty; indivaram—niebieskie lotosy; jädyam—chłód; jäguda—
kunkuma; rocisäm—blask; vidadhatam—robić; pattämbarasya—jedwabne ubranie;
śriyä—przepych; vrndäranya—las zwany Vrndavana; niväsinam—mieszkaniec;
hrdi—w sercu; lasat—wspaniała; dämabhih—z girlandami; amodaram—pachnąć;
rädhä—Radhy; skandha—ramiona; niveśita—umieścił; ujjvala—błyszczący; bhujam—wspaniały; dhyayema—medytujemy; dämodaram—Śri Krsna, który jest związany liną miłości Śri Radhiki.

Medytuję o Śri Damodarze – którego blask ciemnego ciała jest miliony razy piękniejszy od niebieskich kwiatów lotosu, którego błyszczące, jedwabne ubranie przyćmiewa blask złotej kunkumy, którego siedzibą jest Śri Vrndavana-dhama, którego pierś jest upiększona zwisającą girlandą vaijayanti i którego piękna lewa dłoń spoczywa na prawym ramieniu Śrimati Radhiki

Śri Tulasi Pranäma

vrndäyai tulasi-devyai priyäyai keśavasya ca
krsna-bhakti-prade devi! satyavatyai namo namah

vrndäyai—Vrndzie; tulasi-devyai— Tulasi Devi; priyäyai—która jest droga;
keśavasya—Panu Keśavie; ca—i; krsna-bhakti—służba oddania dla Pana Krsny; prade—która obdarza; devi—O bogini; satya-vatyai—Satyavati lub uosobieniu absolutnej prawdy ; namah namah—wielokrotne pokłony.

Ofiarowuję raz za razem pranama Tulasi-devi, która jest najdroższa Śri Krsnie i która jest również znana jako Vrnda-devi i Satyavati. O Devi! Obdarz nas wszystkich krsna-bhakti!

Śri Vrndä-Devi Pranäma

bhaktyä vihinä aparädha-laksaih
ksiptäś ca kämädi-taranga-madhye
krpämayi tväm śaranam prapannä
vrnde numas te caranäravindam

Śri Vrndä Devy-astakam 8, Śrila Viśvanätha Cakravarti Thäkura/SGG p. 185

bhaktyä—bhakti; vihinä—będąc pozbawionym; aparädha—obrazy; läksaih—setki tysięcy; ksiptäh—rzucić; ca—i; kämädi—pożądanie, złość, chciwość, etc.;
taranga—fale; madhye—pośród; krpämayi—O miłosierna; tväm—twoje; śaranam—schronienie; prapannä—przyjmuję; vrnde—O Vrnda Devi; numas te—ofiarowuję moje pokłony; carana-aravindam—twoim lotosowym stopom.

O pełna łaski Vrnda-devi, będąc pozbawionym oddania i winnym popełnienia niezliczonych obraz, jestem rzucany na oceanie materialnej egzystencji przez wzburzone fale pożądania, złości, chciwości i innych niepomyślnych zanieczyszczeń. Dlatego przyjmuję schronienie w tobie, ofiarowując pranama twoim lotosowym stopom.

Paurnamäsi Yogamäyä Pranäma

kätyäyani mahä-mäye mahä-yoginy adhiśvari
nanda-gopa-sutam devi patim me kuru te namah

SB 10.22.4/BMP p. 408/GKH (P)

kätyäyani—O bogini Katyayani; mahä-mäye—O wielka mocy; mahä-yogini—
O ty, która posiadasz wielkie mistyczne moce (Yogamäyä); adhiśvari—O potężna kontrolerko; nanda-gopa-sutam—syna Nandy Maharaja; devi—O bogini; patim—mężem (lub upapati—kochankiem); me—moim; kuru—uczyń; te—tobie;
namah—moje pokłony.

[Wszystkie młode, niezamężne gopi czciły ją, jednocześnie intonując tę mantrę “O bogini Kätyäyani, O wielka mocy Pana, O ty, która posiadasz potężne moce mistyczne i kontrolujesz wszystkich, proszę spraw, aby syn Nandy Maharaja został moim mężnem (lub kochankiem). Składam tobie moje pokłony.

Śri Govardhana Pranama

namaste giriräjäya ri govardhana nämine
aśesa klesa näśäya paramänanda däyine

Arcana-dipikä/Wzgórze Govardhana w Yoga-pitha w Mäyäpur

namah—pokłony; te—tobie; giriräjäya—Girirädży; śri govardhana nämine—
któremu na imię Govardhana; aśesa—nieograniczone; klesa—nieszczęścia; näśäya—niszczysz; paramänanda—najwyższą änandą; däyine—obdarzasz.

Ofiarowuję moje pełne szacunku pokłony królowi wzgórz (Giriraja), któremu na imię Govardhana. On niszczy niezliczone nieszczęścia i obdarza najwyższym szczęściem.

Śri Rädhä-kundä Vijńapti

he śri sarovara sadä tvayi sä mad-isäprasthena
särdham iha khelati käma-rangaih
tvam cet priyät priyam ativa tayor itimäm
ha darśayädya krpayä mama jivitam täm

Viläpa Kusumäńjalih 98, Raghunätha däsa Gosvämi/MS 9.5/SGG p. 13

he—O!; śri-sarovara—piękne jeziorko; sadä—wiecznie; tvayi—w tobie; sä—Ona;
mad—moja; iśa—królowa; presthena—Jej ukochany; särdham—z; iha—tutaj;
khelati—cieszą się transcendentalnymi rozrywkami; käma—Kamy; rangaih—pełni szczęścia; tvam—ty; cet—jeśli; priyät—droga; priyam—droższa; ativa—wielce;
tayoh—od Nich; iti—dlatego; imam—to; hä—O!; darśaya—proszę okaż; adya—
teraz; krpayä—z łaską; mama—mnie; jivitam—życie; tam—to.

O Rädhä-kunda! Moja Pani odgrywa bardzo poufne i piękne rozrywki ze Swoim ukochanym Krsną w kunjach nad twoimi brzegami. Jesteś Im tak bliska i droga. Dlatego przyjmuję schronienie w tobie i modlę się o twoją łaskę, abyś ukazała mi moją Svamini, która jest moim życiem i duszą.

Śri Pańca-tattva Pranäma

pańca-tattvätmakam krsnam bhakta-rüpa-svarüpakam
bhaktävatäram bhaktäkhyam namämi bhakta-śaktikam

pańca-tattva-ätmakam—pięć transcendentalnych cech w jednej osobie; krsnam—
Panu Krsnie; bhakta-rüpa—'Wielbiciel-Pan' (Mahäprabhu) w Swojej własnej formie; sva-rüpakam—'Wielbiciel-Pan' w formie ekspansji (Nityänanda); bhakta-avatäram—'Wielbiciel-Pan' w formie inkarnacji (Advaita); bhakta-akhyam—'Wielbiciel-Pan' w formie wielbiciela, który gloryfikuje Go poprzez kirtana (Śrivasa); namämi—ofiarowuję pokłony; bhakta-śaktikam—'Wielbiciel-Pan' w formie lub jako uosobienie svarupa-śakti, energii (Gadädhara).

Ofiarowuję pranama Śri Caitanyi Mahaprabhu w Jego pięciu cechach jako bhakta-rupa (Pan w formie Wielbiciela), bhakta-svarupa (Nityananda, ekspansja Śri Krsny Caitanyi, 'Wielbiciela-Pana', bhakta-avatara (Advaita, inkarnacja 'Wielbiciela-Pana', bhakta-akhyam (Śrivasa, wielbiciel 'Wielbiciela-Pana', który gloryfikuje Go w kirtanie) i bhakta-śakti (Gadadhara, svarupa-śakti, uosobienie wewnętrznej mocy 'Wielbiciela-Pana'.

Śri Pańca-tattva Mantra (lub Vandanä)

(jaya) śri-krsna-caitanya prabhu-nityänanda
śri-advaita gadädhara śriväsädi-gaura-bhakta-vrnda

(jaya—Wszelka chwała); śri krsna caitanya—Śri Krsnie, który zstąpił jako uosobienie cetany (świadomości, czyli siły życia lub jako Dusza wszystkich dusz) w nastroju (bhava) i złotej cerze Śrimati Radhiki; prabhu nityänanda—Nityänanda-Räma, inkarnacja Baladevy; śri advaita—Advaita Äcärya (połączeni Sadäśiva i Mahä-Visnu); gadädhara—inkarnacja Śrimati Radhiki; śriväsa-ädi—inkarnacja Narady Muniego i wszyskich pozostałych czystych wielbicieli; gaura-bhakta-vrnda—wszyscy towarzysze i wielbiciele Śri Gaurangi.

(Wszelka chwała) Śri Krsnie Caitanyi Mahaprabhu, Nityanandzie Prabhu, Advaicie Acaryi, Gadadharze Pandicie, Śrivasowi Thakurze i wszystkim wielbicielom, którzy podążają Ich śladami.

Śri Harinäma Mahä Mantra

hare krsna hare krsna krsna krsna hare hare
hare räma hare räma räma räma hare hare

O Rädho, O Krsno, O Rädho-Ramano – Proszę, zaangażujcie mnie w miłosną służbę oddania dla Siebie.

hare—Vrsabhänu-nandini Śrimati Rädhikä, svarüpa-śakti Krsny, Jego odpowiedniczka i wieczna małżonka we Vrajy (hara – Ta, która kradnie serce Krsny); krsna—Vrajendra-nandana Śyämasundara, wszechatrakcyjny, (krs - przyciągać; na – obdarzać przyjemnością); räma—Rädhä-Ramana, obdarzający przyjemnością Śrimati Radhikę lub Ten, który odgrywa z Nią miłosne rozrywki. (Inne znaczenie: Ra - Rädhä-Ramana; Ma - Madana-Mohana). Należy wiedzieć, że 'Hare Krsna' i 'Hare Rama' w maha-mantrze oznaczają Radhę-Krsnę Yugalę. Hare-krsna i hare-rama wskazują na spotkanie, krsna-krsna i hare-hare wskazują rozdzielenie.

***
Śrila Krsnadäsa Kaviräja wyjaśnia dlaczego należy intonować Mangalaćarana

granthera ärambhe kari ‘mangaläcarana’
guru, vaisnava, bhagavän, tinera smarana
tinera smarane haya vighna-vinäśana
anäyäse haya nija väńchita-puräna

Śri Caitanya Caritämrta, Ädi-lilä 1.20-21

granthera—tej książki; ärambhe—na początku; kari—spełniam; mangala-äcarana—
przywołanie pomyślności; guru—mistrz duchowy; vaisnava—czyści wielbiciele Pana; bhagavän—Bóg, Najwyższa Osoba; tinera—tych trzech; smarana—pamiętając; tinera—tych trzech; smarane—dzięki pamiętaniu; haya—osiąga się; vighna-vinäśana—usunięcie wszystkich przeszkód; anäyäse—bardzo łatwo;
haya—osiąga się; nija—swój własny; väńchita—upragnionego obiektu; pürana—spełnienie.

Na początku tej książki wyrecytowałem inwokację pomyślności (mangalaćarana) przez pamiętanie Śri Guru, Vaisnavów i Bhagavana. Dzięki temu przywołałem ich łaskę i błogosławieństwa. Takie pamiętanie usuwa wszystkie przeszkody i pozwala na bardzo łatwe spełnienie swoich najgłębszych pragnień.

Śrila Viśvanätha Cakravarti Thäkura ofiarowuje następującą inwokację

mama ratna-vanig-bhävam ratnäny aparicinvatah
hasantu santo jihremi na sva-svänta-vinoda-krt

SB 10.87.1 pt

Święci wielbiciele mogą śmiać się ze mnie z powodu zajęcia się handlem klejnotami pomimo, że nie znam się na nich. Ale nie czuję wstydu, gdyż przynajmniej mogę ich w ten sposób rozbawić.

na me ’sti vaidusy api näpi bhaktir virakti-raktir na tathäpi laulyät
su-durgamäd eva bhavämi veda-stuty-artha-cintämani-räśi-grdhnuh

Chociaż nie posiadam wiedzy, oddania i przywiązania, wciąż pragnę otrzymać kamień filozoficzny modlitw Wed (czyli ślok) ze skarbca w którym jest trzymany.

mäm nicatäyäm aviveka-väyum pravartate pätayitum baläc cet
likhämy atam svämi-sanätana-śri-krsnänghri-bhä-stambha-krtävalambah

Jeśli wiatr niedyskrecji – moja niezdolność do uznania mojej niskiej pozycji – zagrozi powaleniem mnie na ziemię, to w czasie pisania tego komentarza muszę trzymać się promiennych kostek u stóp Śridhary Svamiego, Sanatany Gosvamiego i Śri Krsny.

Ätma-vijńapti (Osobista prośba)

śri-guru-gaura-gändharvä-govindänghrin ganaih saha
vande prasädato yesäm, sarvärambhäh śubhankaräh (1)

Ofiarowuję pokłony lotosowym stopom mojego boskiego Gurudeva, Śri Caitanyi Mahaprabhu, Śri Śri Gandharva-Giridhari (Śri Śri Radha-Krsna) i Ich towarzyszom. Dzięki Ich łasce żaden wysiłek nie idzie na marne.

aty-arväcina-rüpo ‘pi, präcinänäm susammatän
ślokän katipayän atra, cäharämi satäm mude (2)

Pomimo mojego braku kwalifikacji, w celu zadowolenia wielbicieli, zawarłem w tej książce antologię ślok, które zostały przyjęte jako standard przez naszych poprzedników.

śri rädhä-krsna-padämbhoja-madhupebhyo namo namah
trpyantu krpayä te ‘tra madhuram śri-ślokämrtam (3)

Raz za razem składam moje pokłony pyłowi ze stóp wiecznych towarzyszy Śri Radhy-Krsny, którzy smakują nektar Ich lotosowych stóp. Modlę się, aby łaskawie wyrazili swoje zadowolenie ze smakowania słodyczy nektaru Śri Ślokamrty.
(Przytoczone ze Śri Prapanna-jivanämrty)

Słowniczek:

1. Pranäma - Pokłony (używane są: namah, namämi lub pranamämi)
2. Vandanä - Wychwalanie (używane są: jaya lub vande. Zobacz opis ‘Jaya’ p. 22)
3. Dhyäna - Medytowanie (używane są: dhyayema lub smarämi)
4. Vijńapti – Prośba, Błaganie, Wezwanie
5. Prärthanä – Głęboka Modlitwa
6. Mantra – To, co wyzwala intonującego z materialnej niewoli i obdarza duchową doskonałością w formie czystej bhakti. (man—umysł; tra—wyzwalać. Używane są tylko imiona bóstw.)
7. Ki jaya! ki—dla (Ciebie), niech będzie; jaya—zwycięstwo. Niech zwycięstwo będzie z Tobą, obym został pokonany przez Ciebie. [ki (krótkie i) oznacza ‘co?’ Co powinno znajdować się w moim servu? Hari, Guru i Vaisnavowie].
8. Ji lub Jiu – Z sanskrytu ‘jivatu’ - ‘Obyś żył wiecznie’.

Jaya-Dhvani – Przywołanie Zwycięstwa

Jaya Śri Śri Guru-Gauränga-Gändharvikä-Giridhäri-Rädhä-Vinoda-bihärijiu ki jaya!
(Następnie wymawiane jest głośno imię swojego własnego Gurudeva)
Nitya-lila-pravista Om visnupäda paramahamsa parivräjakäcärya astottara-śata Śri Śrimad Bhaktivedänta Näräyana Gosvämi Mahäräja ki jaya!
Nitya-lilä-pravista om visnupäda paramahamsa parivräjakäcärya astottara-śata Śri Śrimad Bhaktivedänta Vämana Mahäräja ki jaya!
Nitya-lilä-pravista om visnupäda astottara-śata Abhaya-Caranäravinda Śrila Bhaktivedänta Swämi Mahäräja (Prabhupäda) ki jaya!
Nitya-lilä-pravista om visnupäda astottara-śata Śri Śrimad Bhakti Prajńäna Keśava Gosvämi Mahäräja ki jaya!
Nitya-lilä-pravista om visnupäda astottara-śata Śri Śrimad Bhaktisiddhänta Sarasvati Prabhupäda ki jaya!
Nitya-lilä-pravista Paramahamsa Śrila Gaurakiśora däsa Bäbäji Mahäräja ké jaya!
Nitya-lilä-pravista Sac-cid-änanda Śrila Bhaktivinoda Thäkura ki jaya!
Nitya-lilä-pravista Vaisnava-särvabhauma Śrila Jagannätha däsa Bäbäji Mahäräja ki jaya!
Śri Gaudiya Vedäntäcärya Śrila Baladeva Vidyäbhüsana Prabhu ki jaya!
Rasika-śiromani Śrila Viśvanätha Cakravarti Thäkura ki jaya!
Śrila Narottama-Śriniväsa-Śyämänanda Prabhu-traya ki jaya!
Śrila Krsnadäsa Kaviräja Gosvämi Prabhu ki jaya!
Śri Rüpa, Sanätana, Bhatta Raghunätha, Śri Jiva, Gopäla-bhatta,
däsa Raghunätha, Sad-Gosvämi Prabhu ki jaya!
Śri Svarüpa Dämodara, Räya Rämänandädi, Śri Gaura-pärsada-vrnda ki jaya!
Nämäcärya Śrila Haridäsa Thäkura ki jaya!
Prema-se kaho Śri Krsna-Caitanya, Prabhu Nityänanda, Śri Advaita,Gadädhara, Śriväsädi, Śri Gaura-bhakta-vrnda ki jaya!
Śri Antar-dvipa-Mäyäpura, Simanta-dvipa, Godruma-dvipa, Madhya-dvipa, Kola-dvipa, Rtu-dvipa, Jahnu-dvipa, Modadruma-dvipa, Rudra-dvipätmaka Śri Navadvipa-dhäma ki jaya!
Śri Śri Rädhä-Krsna gopa-gopi-go-govardhana-dvädaśa-vanätmaka Śri Vrajamandala ki jaya!
Śri Bhadra, Bhändira, Bael, Loha, Mahä, Madhu, Täla, Kumuda, Bahulä, Kämya, Khadira, Vrndävanäni ki jaya!
Śri Śyäma-kunda, Rädhä-kunda, Yamunä, Gangä, Tulasi, Bhakti-devi ki jaya!
Sarva abhistha-pradatta Giriräja Govardhana ki jaya!
Śri Subala, Madhumangala ädi sakhä-vrnda ki jaya!
Nanda bäbä ki jaya! Yaśodä Maiyä ki jaya! Dau bhai ki jaya!
Śri Lalitä, Viśäkhä ädi sakhi-vrnda ki jaya!
Śri Rüpa, Rati ädi mańjari-vrnda ki jaya!
Raseśvari, Vrajeśvari, Śri Vrsabhänu-nandini Śrimati Rädhikä ki jaya!
Śri Paurnamäsi devi ki jaya! Śri Vrndä devi ki jaya! Śri Gopiśvara Mahädeva ki jaya!
Śri Jagannätha, Baladeva, Subhadrä, Sudarśanajiu ki jaya!
Bhakta vighna vinäśäya Śri Nrsimha Bhagavän ki jaya!
Bhakta-pravara Śri Prahläda Mahäräja ki jaya!
Cäri dhäma, cäri äcärya, cäri sampradäya, ki jaya!
Śri kola-karatäla ki jaya! Brhat-mrdanga ki jaya!
Äkara matha-räja Śri Caitanya Matha ki jaya!
Śri Kesavaji Gaudiya-matha ki jaya! Śri Rüpa-Sanätana Gaudiya-matha ki jaya! Śri Giridhari Gaudiya-matha ki jaya!
Aura anyänya śäkhä matha samüha ki jaya!
Śri Harinäma-sankirtana ki jaya!
Ananta-koti vaisnava-vrnda ki jaya! Samägata gaura-bhakta-vrnda ki jaya!
Nitai Gaura-premänande! Hari hari bol!

Znaczenie wyrażenia ‘jaya’ - Przywołanie zwycięstwa

Śrila Bhaktivedanta Narayana Gosvami Maharaja: Wymawiamy „Jaya!” dla Krsny i wielkich osobistości: „Govindaji ki jaya ho!”, „Gurudeva ki jaya ho!”, „Tulasi-devi ki jaya ho!”. Dlaczego to robimy? 'Jaya' oznacza zwycięstwo, więc kiedy zwracamy się do kogoś 'jaya', to oznacza - „Obyś wygrał bitwę i odniósł zwycięstwo”, „Oby twoja misja powiodła się.” 'Jaya' automatycznie implikuje 'prajaya', które oznacza porażkę. Te dwa słowa występują razem. Jeśli ktoś staje się zwycięzcą, automatycznie druga strona staje się pokonanym. W naszym własnym przypadku, nasze serce i umysł są po jednej stronie, podczas gdy Hari, Guru, Vaisnavowie, Vrnda-devi i wszystkie pozostałe transcendentalne osobistości są po drugiej stronie. Aspirujący wielbiciel modli się, „Jestem jak demon. Mój umysł jest jak demon i moje serce jest jak demon. Dlatego nie pragnę służyć Hari, Guru i Vaisnavom.” Kiedy wypowiada, „Gurudeva ki jaya!”, ma na myśli, „O Gurudeva, proszę pokonaj moje serce, gdyż wtedy będziesz mógł wejść do mojego serca, które jest czarne od pożądania, złości oraz chciwości i uczyń je czystym, miękkim i pachnącym – doskonałym 'kuńja' dla Śri Radha-Krsny do odgrywania Ich miłosnych rozrywek.”

Zwycięzca kontroluje pokonanego wroga. Chwyta go, wtrąca do więzienia i przegrany zostaje zmuszony do robienia tego, co mu rozkaże zwycięzca. Teraz nasze umysły i serca są niekontrolowane, więc modlimy się, „Mój Gurudevie, pokonaj moje serce i umysł, tak abym został zmuszony do wykonania każdej instrukcji i polecenia, które mi wydasz. O Gurudevie, obyś teraz zwyciężył nad moim umysłem, moim sercem i wszystkim, co ma związek z moją egzystencją. Proszę, uczyń mnie swoim wiernym sługą, uważaj mnie za pyłek u swoich lotosowych stóp i pozwól twoim stopom być moją jedyną własnością i moją jedyną aspiracją – 'śri guru-carane rati ei se uttama gati' (rati, głęboka miłość i przywiązanie do lotosowych stóp Śri Guru jest najwyższą doskonałością).” Takie jest znaczenie 'jaya'.
(Gopi-gita tekst 1, znaczenie)

W ten sposób kończy się Mangalaćarana
 

 
Śrila Rüpa Gosvämi Vijńapti (1) (Abhidheya-tattva äcärya)

śri-caitanya-mano ‘bhistam sthäpitam yena bhütale
svayam rüpah kadä mahyam dadäti sva-padäntikam

Śri Prema-bhakti-candrikä, Śrila Narottama däsa Thäkura

Śri-caitanya—Pana Caitanyi; manah-abhistam—wewnętrzne pragnienie; sthäpitam—ustanowił; yena—przez niego; bhütale—w materialnym świecie; svayam—osobiście; rüpah—Śrila Rüpa Gosvami; kadä—kiedy?; mahyam—mnie; dadäti—
obdarzy; sva-pada-antikam—schronieniem u swoich lotosowych stóp.

Kiedy Śrila Rupa Gosvami obdarzy mnie schronieniem u swoich lotosowych stóp? Ponieważ zrozumiał on wewnętrzne pragnienia serca Śri Caitanyi Mahaprabhu, był zdolny do ustanowienia Jego misji w tym świecie i dlatego jest bardzo drogi Panu.

Śrila Rüpa Gosvämi Vijńapti (2)

ädadänas trnam dantair idam yäce punah punah
śrimad-rüpa-padämbhoja-dhülih syäm janma-janmani

Śri Däna-Keli-Cintämanih 175, Śrila Raghunätha däsa Gosvämi

ädadänah—wkładając; trnam—źdźbło trawy; dantaih—w swoje zęby; idam—ten;
yäce—błagam; punah punah—raz za razem; śrimat-rüpa—Śrila Rupy Gosvamiego
lub Śri Rüpy Mańjari; pada-ambhoja—lotosowych stóp; dhülih—pył; syäm—niech będzie; janma-anmani—narodziny po narodzinach.

Wkładając źdźbło trawy między zęby, płacząc, błagając i padając na ziemię raz za razem, modlę się, aby życie po życiu, moją jedyną aspiracją było służenie pyłowi z lotosowych stóp Śrila Rupy Gosvamiego (lub Śri Rupy Manjari).

Śrila Rüpa Gosvämi dalej gloryfikowany przez Śri Kavi-karnapürę

priya-svarüpe dayita-svarüpe prema-svarüpe sahajäbhirüpe
nijänurüpe prabhur eka-rüpe tatäna-rüpe sva-viläsa-rüpe

Caitanya-candrodaya-nätaka 9.39/CC Mad 19.121/samadhi Rüpy Gosvämiego w świątyni Rädhy-Dämodary

priya-svarüpe—osobie, której drogim przyjacielem był Śrila Svarupa Damodara Gosvami; dayita-svarüpe—który był Jemu (Śri Caitanya Mahäprabhu) bardzo drogi;
prema-svarüpe—sobowtórowi Jego osobistej ekstatycznej miłości; sahaja-abhirüpe—który był z natury bardzo piękny; nija-anurüpe—który ściśle przestrzegał zasad wyznaczonych przez Śri Caitanyę Mahäprabhu; prabhuh—Śri Caitanya Mahäprabhu; ekarüpe—jednemu; tatäna—wytłumaczył; rüpe—Rupie Gosvämiemu; sva-viläsarüpe—który opisuje rozrywki Śri Krsny.

W rzeczywistości Śrila Rupa Gosvami, którego drogim przyjacielem był Svarupa Damodara, był sobowtórem Śri Caitanyi Mahaprabhu i był bardzo, bardzo drogi Panu. Będąc uosobieniem ekstatycznej miłości Śri Caitanyi Mahaprabhu, Rupa Gosvami był z natury bardzo piękny. Z wielką uwagą przestrzegał zasad przedstawionych przez Pana i był kompetentny w objaśnianiu rozrywek Pana Krsny. Śri Caitanya Mahaprabhu obdarzył Swoją łaską Śrila Rupę Gosvamiego, aby mógł on pełnić służbę polegającą na komponowaniu transcendentalnej literatury.

Śrila Raghunatha däsa Gosvämi Pranäma (Prayojana-tattva äcärya)

sädhanair jivane yasya drsto bhävodaya-kramah
raghunätham aham vande däsa-gosväminam prabhum

Bhägavatärka Marici-mälä, Introduction (Bengali)

sädhanaih—dzięki uregulowanej praktyce oddania; jivane—w życiu; yasya—
którego; drstah—widząc; bhäva—ekstatyczną miłość do Boga; udaya—w celu przebudzenia; kramah—kolejność; raghunätham—Raghunätha däsa Gosvämi; aham—ja;vande—ofiarowuję cześć; däsa-gosväminam—mistrzowi zmysłów zwanemu dasem; prabhum—pan.

Ofiarowuję hołd mojemu mistrzowi, Śrila Raghunacie dasowi Gosvamiemu, gdyż dzięki studiom nad jego życiem, można w pełni zrozumieć właściwą kolejność i proces w którym prayojana, czyli doskonały stan bhavy, może zostać osiągnięty.

Dwie modlitwy do Śrila Raghunäthy däsy Gosvämiego

O Raghunäcie däsie Gosvämi, jesteś uosobieniem bhakti-rasy ozdobionym koronką wyrzeczenia. Proszę, spełnij najgłębsze pragnienie mojego serca służenia Śri Caitanyi Mahaprabhu i Jego wiecznym towarzyszom w dasya-bhavie, a następnie podjęcia służby dla Śrimati Radhiki i Jej ukochanego Krsny w gopi-bhavie przesyconej mańjari-bhavą.

Posypując swoją głowę pyłem z twoich lotosowych stóp, proszę ciebie o obdarzenie mnie guru-nisthą i Śri Radha-dasyą pod przewodnictwem Śrila Rupy Gosvamiego i Śrila Gurudeva. Proszę pomóż mi w uczynieniu tego wyłącznym celem i jedyną aspiracją mojego życia.

Śri Rüpa-Raghunätha Vijńapti (1)

śri-rüpa-raghunätha-pade yära äśa
caitanya-caritämrta kahe krsnadäsa

Śri Caitanya-caritämrta (końcowy werset każdego rodziału)

śri-rüpa—Śrila Rüpa Gosvämi; raghunätha—Śrila Raghunätha däsa Gosvämi;
pade—u lotosowych stóp; yära—którego; äśa—aspiracja, nadzieja; caitanya-caritämrta—Śri Caitanya-caritämrta; kahe—pisze; krsnadäsa—Śrila Krsnadäsa Kaviräja Gosvämi.

Ofiarowuję się u lotosowych stóp Śrila Rupy Gosvamiego i Śrila Raghunathy dasy Gosvamiego. Ich lotosowe stopy są moim jedynym celem. Zawsze pragnąc ich łaski, ja, Krsnadasa, opowiadam „Śri Caitanya-caritamrtę” podążając ich śladami.

Śri Rüpa-Raghunätha Vijńapti (2)

rüpa raghunätha pade haibe äkuti
kabe häma bujhabo se yugala piriti

Gauränga Balite ha’be, Śrila Narottama däsa Thäkura/SGG p. 40

Kiedy z wielkim pragnieniem będę podążał ścieżką Śri Rupy Gosvamiego i Śri Raghunathy dasy Gosvamiego? Dzięki przestrzeganiu ich instrukcji i kultywowaniu ich nastroju będę mógł zrozumieć boską miłość Śri Radhy i Krsny.

Sad-Gosvämi Prabhu Mantra (lub Vandanä)

(jaya) śri-rüpa, sanätana, bhatta raghunätha
śri-jiva, gopäla-bhatta, däsa-raghunätha

(Wszelka chwała) Sześciu Gosvamim, Śrila Rüpie Gosvämiemu, Śrila Sanätanie
Gosvämiemu, Śrila Raghunäcie Bhattcie Gosvämiemu, Śrila Jivie Gosvämiemu, Śrila Gopälowi Bhattcie Gosvämiemu i Śrila Raghunäcie däsie Gosvämiemu.

Śri Guru-rüpa-sakhi Vandanä

rädhä-sammukha-samsaktim sakhi-sanga-niväsinim
täm aham satatam vande guru-rüpäm paräm sakhim

Brhat-bhakti-tattva-sära/SGG p. 7

aham—ja; satatam—zawsze; vande—modlę się; täm—do tej; guru-rüpäm—forma Śri Guru; paräm—(jako) najwyższej; sakhim—przyjaciółka mańjari (Śrimati Radhiki); samsaktim—w pełni przywiązana; rädhä-sammukha—do towarzystwa Śri Radhy; nivasinim—przebywając; sakhi-sanga—w towarzystwie Jej sakhi.

Zawsze czczę mojego Guru, który w swojej formie jako wzniosła sakhi mańjari jest szczęśliwie zaabsorbowany towarzystwem Śrimati Radhiki i innych sakhi.

Śri Guru Vandanä

näma-śrestham manum api śaci-pütram atra svarüpam
rüpam tasyägrajam uru-pürim mäthurim gosthavätim
rädhä-kundam giri-varam aho! rädhikä-mädhaväśäm
präpto yasya prathita-krpayä śri-gurum tam nato’smi

Śri Muktä-carita, Raghunätha däsa Gosvämi/SGG p. 6

näma-śrestham—najwznioślejsze z imion, Śri-Näma; manum—śri gopäla
mantra; api—również; śaci-pütram—syn Śaci maty; atra—w tym świecie; svarüpam—Śri Svarüpa Dämodara Gosvämi; rüpam—Śri Rüpa Gosvämi; tasya—jego;
agra-jam—starszy brat (Śri Sanätana Gosvämi); uru-purim—olbrzymia duchowa twierdza; mäthurim—Mathury-mandali; gosthavätim—która jest przyozdobiona wieloma siedzibami dla krów i pasterzy; rädhä-kundam—jeziorko Śri Radhy; giri-varam—najlepsze ze wzgórz Śri Giri-Govardhana; aho!—okrzyk radości;
rädhikä-mädhava—służby dla lotosowych stóp Śri Rädhy-Mädhavy; äśäm—nadzieja; präptah—osiągnięcie; yasya—której, prathita-krpayä—dzięki których hojnej łasce; śri-gurum—chwalebny niszczyciel mojej ignorancji, Śri Guru; tam—
jemu; natah—składam pokłony; asmi—ja.

Składam pokłony pięknym, lotosowym stopom mojego mistrza duchowego, dzięki którego bezprzyczynowej łasce osiągnąłem najwyższe święte imię, boską mantrę, służbę dla syna Śaci-maty, towarzystwo Śrila Svarupy Damodary, Rupy Gosvamiego i jego starszego brata Sanatany Gosvamiego, najwyższej siedziby – Matury, pełnej szczęścia Vrndavany, boskiego Radha-kundy i Wzgórza Govardhana oraz pragnienie w moim sercu do pełnienia miłosnej służby dla Śri Radhiki i Madhavy we Vrndavanie.

Śri Śukadeva Gosvämi Pranäma

yam pravrajantam anupetam apeta-krtyam
dvaipäyano viraha-kätara äjuhäva
putreti tan-mayatayä taravo ‘bhinedus
tam sarva-bhüta-hrdayam munim änato ‘smi

Śrimad Bhägavatam 1.2.2/SGG p. 7

yam—który; pravrajantam—podczas odejścia do lasu (i.e. wyrzeczony stan); anupetam—bez oczyszczenia się dzięki świętej nici ; apeta—nie poddając się obrzędowi; krtyam—przypisane obowiązki; dvaipäyanam—Vyäsadeva; viraha—rozdzielenie; kätarah—będąc dotkniętym przez; äjuhäva—wykrzyknął; putra iti—O mój synu; tat-mayatayä—będąc zaabsorbowanym w ten sposób; taravah—wszystkie drzewa; abhineduh—odpowiedziały; tam—jemu; sarva—wszystkie; bhüta—żywe istoty; hrdayam—serce; munim—mędrzec; änatah asmi—ofiarowuję pokłony.

Ofiarowuję pranama Śri Śukadevie Gosvamiemu, który może wniknąć do serc wszystkich ludzi. Kiedy opuścił dom bez poddania się ceremoniom oczyszczającym, takim jak przyjęcie świętej nici, jego ojciec Vyasa zawołał, „O mój synu!”. Jak gdyby zaabsorbowane tym samym uczuciem rozdzielenia, drzewa odpowiedziały echem na jego wołanie.

Śriman Mahäprabhu Pranäma

namo mahä-vadänyäya krsna-prema-pradäya te
krsnäya krsna-caitanya-nämne gaura-tvise namah

CC Madhya 19.53

namah—pokłony; mahä-vädanyäya—który jest najwspaniałomyślniejszy i dobroczynnie nastawiony; krsna-prema—ekstatyczną miłość do Krsny; pradäya—może dać; te—Tobie; krsnäya—Krsnie; krsna-caitanya-nämne—pod imieniem Krsna Caitanya; gaura-tvise—który ma złotą cerę jak Śrimati Radhika; namah—pokłony.

Ofiarowuję pranama Śri Krsnie-Caitanyi, który jest Samym Śri Krsną. Przyjąwszy złotą cerę Śrimati Radhiki, wspaniałomyślnie rozdaje rzadki skarb krsna-premy. (Jego natura (tattva) jest taka, że jest On Samym Krsną. Jego imieniem jest Krsna Caitanya. Jego forma (rupa) jest złotego koloru. Jego cechą (guna) jest największa wspaniałomyślność spośród wszystkich inkarnacji. Jego rozrywką (lila) jest rozdawanie najwyższej miłości do Boga, Vraja-premy, w szczególności mańjari-bhavy.)

Śri Krsna Pranama

he krsna! karunä-sindho! dina-bandho! jagat-pate!
gopeśa! gopikä-känta! rädhä-känta! namo ’stu te

he—O; krsna—Krsno; karunä-sindho—O oceanie łaski; dina—nieszczęśliwych;
bandho—przyjacielu; jagat—wszechświata; pate—O Panie; gopa-iśa—O mistrzu pasterzy; gopikä-känta—O ukochany gopi; rädhä-känta—O ukochany Śrimati Radhiki; namah—pokłony; astu—niech będą; te—Tobie.

Ofiarowuję niezliczone pranama Tobie, O Krsno! Ty jesteś oceanem łaski, przyjacielem biednych i upadłych, Panem stworzenia i mistrzem gopów! Jesteś Gopi-kantem, ukochanym gopi, ale ponad wszystko jesteś Radha-kantem, ukochanym Śrimati Radhiki!

Śri Radha Pranama

tapta-käńcana-gaurängi! rädhe! vrndävaneśvari!
vrsabhänu-sute! devi! pranamämi hari-priye!

tapta—stopione; käńcana—(jak) złoto; gaura—jasna, złota cera; angi—której ciało; rädhe—O Śrimati Rädhikä; vrndävana-iśvari—O Królowo Vrndavany; vrsabhänu-sute—O córko Króla Vrsabhanu; devi—O bogini; pranamämi—ofiarowuję szacunek; hari-priye—O ukochana Krsny.

O Gaurängi, której cera jest barwy stopionego złota! O Rädhe! Królowo Vrndavany! O Córko Vrsabhanu Mahäräjy! O Devi! O najdroższa Hari! Składam pranama Tobie raza za razem.

Śri Rädhikä Dhyäna

bhajämi rädhäm aravinda-neträm
smarämi rädhäm madhura-smitäsyäm
vadämi rädhäm karunä-bharärdräm
tato mamänyästi gatir na käpi

Śri Stavävali, Raghunätha däsa Gosvämi/SGG p. 11

bhajämi—czczę; rädhäm—Śri Rädhę; aravinda—lotosowe; neträm—oczy; smarämi—pamiętam, kontempluję, medytuję; rädhäm—Śri Rädhä; madhura—słodki; smita—uśmiech; asyäm—twarz; vadämi—gloryfikuję; rädhäm—Śri Rädhä; karunä—łaski; bhara—wielkiej; ardräm—stopić się; tatah—innego niż ten; mama—dla mnie; anyä—inny; asti—jest; gatih—cel; na—nie; kä-api—nic innego.

Czczę Śri Radhę o lotosowych oczach, pamiętam o Śri Radzie o słodkim uśmiechu i mówię o Śri Radzie, która mięknie ze współczucia. W moim życiu nie ma innego celu poza służbą dla Niej. Ona jest moim życiem i duszą.

Śri Rädhä Vijńapti (1)

hä devi käku-bhara-gadgadayädya väcä
yäce nipatya bhuvi dandavad udbhatärtih
asya prasädam abudhasya janasya krtvä
gändharvike nija-gane gananäm vidhehi

Śri Gändharvä-samprärthanästakam, Śrila Rüpa Gosvämi/BR 5.19/SGG p. 11, 164

hä devi—O sławna ustawodawczyni rozrywek przyjemności; käku-bhara—przepełniona emocjami; gadgadayä ädya—ze ściśniętym gardłem itd.; väcä—tymi słowami; yace—błagam; nipatya—padając; bhuvi—na ziemię; dandavat—jak kij; udbhata-ärtih—doświadczając największego nieszczęścia; asya—tę; prasädam—łaskę; abudhasya—nieinteligentną; janasya—osobę; krtvä—obdarz; gandharvike—O Rädho; nija-gane—do Swoich własnych towarzyszek; gananäm vidhehi—proszę zalicz (mnie).

O Devi Gändharviko! Będąc w najwyższym stopniu zdesperowaną, padam na ziemię u Twoich stóp jak kij i zdławionym głosem błagam Ciebie o łaskę dla tej nieinteligentnej osoby o zaliczenie mnie do grona Twoich własnych towarzyszek.

Śri Rädhä Vijńapti (2)

tavaiväsmi tavaiväsmi na jivämi tvayä vinä
iti vijńäya devi (radhe) tvam naya mäm caranäntikam

Śri Stavävali, Viläpa-kusumäńjali 96, Raghunätha däsa Gosvämi

tava—Twoją; eva—naprawdę; asmi—jestem; tava—Twoją; eva—naprawdę; asmi—jestem; na—nie; jivämi—żyć; tvayä—Ciebie; vinä—bez; iti—to; vijńäya—zrozum;
devi— Śrimati Rädhiko; tvam—Ty; naya—proszę prowadź; mäm—mnie;
caranäntikam—koniszków Swoich stóp.

Jestem Twoja! Jestem Twoja! Nie mogę żyć bez Ciebie! O Devi (Radhiko), proszę zrozum to i daj mi sronienie Swoich lotosowych stóp.

Śri Rädhä-Prärthanä

śyämasundara śikhanda-śekhara smera-häsa murali-manohara
rädhikä-rasika mäm krpä-nidhe sva-priyä-carana-kinkarim kuru

Śri Rädhä-Prärthanä 2, Śri Vitthaläcärya/SGG p. 167

śyämasundara—O Ty o czarująco jaśniejącej, czarniawo-niebieskiej cerze; śikhanda-śekhara—O Ty, który nosisz pawie piórko; smera-häsa—O Ty, którego uśmiech przciąga i urzeka Kupidyna; murali-manohara—O Ty, który czarująco grasz na Swoim flecie Murali; rädhikä-rasika—O Ty, który jesteś ekspertem w smakowaniu owoców Śrimati Radhiki; krpä-nidhe—O oceanie łaski; kuru—uczyń; mäm—mnie; sva-priyäcarana-kinkarim—służką u stóp Swojej ukochanej.

O Śyämasundaro! O Ty, którego głowa jest przyozdobiona pawimi piórkami! Na Twojej twarzy zawsze błyszczy figlarny uśmiech, Twoja gra na flecie jest czarująca i Jesteś ekspertem w smakowaniu rasy ze Śrimati Radhiką. Ponieważ Jesteś oceanem łaski, błagam Ciebie o uczynienie mnie kinkari (służką) u stóp Twojej ukochanej.

Śri Sambandhädhideva Vandanä (Śri Rädhä-Madana-mohana)

jayatäm suratau pangor mama manda-mater gati
mat-sarvasva-padämbhojau rädhä-madana-mohanau

CC Ädi 1.15/SGG p. 4

jayatäm—wszelka chwała; su-ratau—zaabsorbowany miłością małżeńską; pangoh—kulawego; mama—mnie; manda-mateh—głupca; gati—schronienie, przeznaczenie, cel; mat—moje; sarva-sva—wszystko; pada ambhojau—którego lotosowe stopy; rädhä-madana-mohanau—Śri Rädhä i Madana-mohana, ten, który oczarowuje Kupidyna.

Wszelka chwała Śri Radzie i Madana-Mohanowi, którzy są zaabsorbowani wzniosłymi, miłosnymi rozrywkami. Jestem kulawy, głupi i pozbawiony inteligencji. Dlatego przyjmuję schronienie u Waszych lotosowych stóp, które są jedynym celem i wszystkim dla mnie!

Śri Abhidheyädhideva Dhyäna (Śri Rädhä-Govindaji)

divyad-vrndäranya-kalpa-drumädhah
śrimad-ratnägära-simhäsana-sthau
śrimad-rädhä-śrila-govinda-devau
presthälibhih sevyamänau smarämi

CC Ädi 1.16/BMP p. 427/SGG p. 4

divyat—boskie, rozrywki przyjemności; vrndä-aranya—w lesie Vrnda-devi; kalpadruma—drzewo pragnień; adhah—pod; śrimat—najpiękniejsze; ratna-ägära—w miejscu występowania klejnotów, kuńja; simha-äsana-sthau—siedząc na tronie; śrimat—najpiękniejsza; rädhä—Śrimati Rädhikä; śrila-govinda-devau—i Śri Govindadeva; prestha-älibhih—przez najbliższych towarzyszy; sevyamänau—służą; smarämi—pamiętam.

Medytuję o Śri Śri Radha-Govinda-devie, którzy siedzą w miejscu wykonanym z klejnotów pod drzewem pragnień na błyszczącym tronie w najpiękniejszym lesie rozrywek przyjemności, Vrndavanie, gdzie zawsze służą Im Ich najbliższe towarzyszki, sakhi, pod przewodnictwem Lality i Viśakhy oraz manjari pod przewodnictwem Rupy i Rati.
 

 
Mangaläcarana

(Przywołanie pomyślności)

vande ‘ham śri-guroh śri-yuta-pada-kamalam śri-gurün vaisnavämś ca
śri-rüpam sägrajätam saha-gana-raghunäthänvitam tam sa-jivam
sädvaitam sävadhütam parijana-sahitam krsna-caitanya-devam
śri-rädhä-krsna-pädän saha-gana-lalitä-śri-viśäkhänvitämś ca

Śri Caitanya-caritämrta, Antya-lilä 2.1, Śrila Krsnadäsa Kaviräja Gosvämi/SGG p. 1

vande—ofiarowuję moje pełne szacunku pokłony; aham—ja; śri-guroh—mojemu mistrzowi duchowemu; śri-yuta-pada-kamalam—posiadającym bogactwa lotosowym stopom; śri-gurün—mistrzom duchowym; vaisnavän—wszystkim Vaisnavom; ca—i; śri-rüpam—Śrila Rupie Gosvamiemu; sa-agra-jätam—z jego starszym bratem, Śri Sanatanem Gosvamim; saha-gana-raghunätha-anvitam—z Raghunathem dasem Gosvamim i jego towarzyszami; tam—jemu; sa-jivam—z Jivą Gosvamim; sa-advaitam—z Advaitą Äcäryą; sa-avadhütam—z Panem Nityänandą; parijana-sahitam—i z wszystkimi innymi towarzyszami; krsna-caitanya-devam—Panu Śri Krsnie Caitanyi Mahäprabhu; śri-rädhä-krsna-pädän—lotosowym stopom Radhy i Krsny; saha-gana—z towarzyszami; lalitä-śri-viśäkhä-anvitän—którym towarzyszą Lalita i Viśakha; ca—również.

Ofiarowuję pranama lotosowym stopom Śri Gurudeva (tzn. śri diksa-guru i bhajana śiksa-guru), guru-vardze (nasza cała sukcesja uczniów) i wszystkim pozostałym Vaisnavom, Śri Rupie Gosvamiemu, jego starszemu bratu Śri Sanatanie Gosvamiemu, Śri Raghunatcie Dasie Gosvamiemu, Śri Jivie Gosvamiemu i ich towarzyszom, Śri Advaicie Prabhu, Śri Nityanandzie Prabhu, Śri Krsnie Caitanyi Mahaprabhu i wszystkim Jego pozostałym towarzyszom oraz lotosowym stopom Śri Radhy i Krsny pozostających w towarzystwie Lality i Viśakhy i wszystkich pozostałych sakhi.

gurave gauracandräya rädhikäyai tadälaye
krsnäya krsna-bhaktäya tad-bhaktäya namo namah

Nieznany Vaisnava

gurave—dla Śri Guru; gauracandräya—Gauracandrze; rädhikäyai—Śrimati Radhice; tad-älaye—Jej miejscu rozrywek Śri Vrndavana Dhamie i Jej przyjaciółkom; krsnäya—Krsnie; krsna-bhaktäya—wielbicielom Krsny;
tad-bhaktäya—wielbicielom wielbicieli Krsny; namah namah—ofiarowuję raz za razem moje pokłony.

Raz za razem ofiarowuję moje pokłony Śri Guru, Śri Gauracandrze, Śrimati Radhice, Jej towarzyszkom i Jej siedzibie, Śri Vrndavana Dhamie oraz Śri Krsnie i wszystkim Jego wielbicielom.

Śri Guru Pranama
(om)ajnäna-timirändhasya jnänänjana-śaläkayä
caksur unmilitam yena tasmai śri-gurave namah

Śri Prema-bhakti-candrikä, Śrila Narottama däsa Thäkura

(om—zwrócenie się do boskości); ajnäna—z ignorancji; timira—w ciemności;
andhasya—ten, który był zaślepiony; jnäna-anjana—dzięki maści duchowej wiedzy; śaläkayä—przez przyrząd medyczny używany przy usuwaniu katarakty;
caksuh—oczy; unmilitam—otworzył; yena—przez niego; tasmai—jemu; śri-gurave—mojemu mistrzowi duchowemu; namah—pokłony.

O Gurudeva, jesteś tak łaskawy. Ofiarowuję moje pokorne pokłony tobie i modlę się z głębi swojego serca, abyś pochodnią boskiej wiedzy otworzył moje oczy zaślepione ciemnością ignorancji.

Śrila Bhaktivedänta Näräyana Gosvämi Mahäräja Pranäma

namah om visnu-pädäya rädhikäyäh priyätmane
śri-śrimad-bhaktivedänta näräyana iti nämine (1)

namah—pokłony; om visnu-pädäya—ten, który przyjął schronienie lub zawsze przebywa u lotosowych stóp Visnu, czy raczej Śri Krsny (tutaj 'Visnu' odnosi się do vyapnotiti Visnu, Śri Krsny, który manifestuje Się w wielu postaciach podczas tańca rasa, a nie do Vaikunthy Narayany czy Visnu jako utrzymującego); rädhikäyäh priyätmane—ta szczególna dusza, która jest drogą lub ukochaną sakhi Śrimati Radhiki; śri-śrimad—piękny, otoczony bogactwami, należący do Śrimati Radhiki; bhaktivedänta—który jest ekspertem w konkluzjach Wed, które kulminują w czystej bhakti; näräyana—który obdarza schronieniem wszystkich (närä—żywe istoty; äyana—schronienie), Śrila Bhaktivedänta Näräyana Gosvämi Mahäräja; iti—dlatego; nämine—jemu, którego imię jest.

Ofiarowuję pranama om visnupadzie Śri Śrimad Bhaktivedancie Narayanowi Gosvamiemu Maharajowi, który jest drogi Śrimati Radhice.

śri-krsna-lilä-kathane sudaksam audärya-mädhurya-gunaiś ca yuktam varam varenyam purusam mahäntam näräyanam tväm śirasä namämi(2)

śri-krsna—Radha i Krsna; lilä—rozrywiki; kathane—opowiadanie; sudaksam—ekspert lub wysublimowane znawstwo; audärya—wspaniałomyślność; mädhurya—słodycz; gunaih—cechy; ca—i; yuktam—obdarzony; varam—ekspert, najlepszy; varenyam—wzniosły; purusam mahäntam—wielka osobistość; näräyanam—Śri Śrimad Bhaktivedänta Näräyana Mahäräja; tväm—tobie; śirasä—skłaniając głowę; namämi—ofiarowuję moje pokłony.

Śrila Narayana Maharaja jest ekspertem w opisywaniu krsna-lila. Posiada cechy wspaniałomyślności i słodyczy i jest najlepszą z wielkich dusz. Ponieważ zawsze smakuje słodycz Krsny jest zdolny do nieograniczonego rozdawania tej słodyczy innym. Skłaniam moją głowę u jego lotosowych stóp.

tridandinäm bhakta-śiromanim ca śri-krsna-padäbja-dhrtaika-hrdi,
caitanya-lilämrta-sära-säram näräyänam tväm satatam prapadye (3)

tridandinäm—(i ze wszystkich) tridandi-sannyäsinów; bhakta-śiromanim—klejnot koronny wszystkich bhaktów; ca—i; śri-krsna padäbja—lotosowe stopy Radhy-Krsny; dhrta-eka-hrdi—trzyma w swoim sercu jako swoje jedyne schronienie, posiada wyłączne oddanie do; caitanya—Śri Caitanya Mahäprabhu; lilä-amrta—pełne nektaru rozrywki; sära säram—który jest zaznajomiony z esencją; näräyänam—Śri Śrimad Bhaktivedänta Näräyana Mahäräja; tväm—tobie; satatam—zawsze; prapadye—przyjmuję schronienie.

Śrila Narayana Maharaja, klejnot koronny tridandi-sannyasinów, zawsze trzyma w swoim sercu lotosowe stopy Radhy i Krsny, szczególnie, kiedy Krsna służy Śrimati Radhice. On głęboko medytuje o Śri Caitanyi Mahaprabhu i wewnętrznych powodach Jego pojawienia się. Składam pokłony lotosowym stopom Śrila Narayana Maharaja, który posiada niezliczone transcendentalne cechy.

Śrila Bhaktivedänta Vämana Gosvämi Mahäräja Pranäma

namah om visnu-pädäya keśava-presthäya bhütale
śrimate bhaktivedänta-vämana iti nämine (1)

Składam moje pokorne pokłony lotosowym stopom om visnupady Śri Śrimad Bhaktivedanty Vamany Gosvamiego Maharajy. Będąc bardzo drogim i bliskim Śri Krsnie, który jest znany jako Keśava (Keśava również oznacza Śri Keśava Gosvami Maharaja), łaskawie pojawił się na tej planecie Ziemi.

śri-thäkuräni-priya-dayitäya krpäbdhaye
tattva-traya-pradänäya śri-guru-desa-tärine (2)

Jest on bardzo drogi najukochańszym towarzyszkom Śri Radhy Thakurani i jest oceanem łaski. Jako Śri Guru obdarza kompletną wiedzą o trzech tattvach (sambandha, abhidheya i prayojana) oraz wyzwala nieszczęsne i upadłe dusze.

śri-nityänanda-abhinnäya gaura-kämaika-carine
rüpänugä-pravaräya ‘śri-räga’ iti svarüpini (3)

Jest on pełną manifestacją akhanda-guru-tattvy (zasady Śri Guru jako niepodzielnej całości), Śriman Nityanandy Prabhu. Wypełnił wewnętrzne pragnienie Śri Gaurasundary, dzięki nauczaniu wszystkich raga-marga-bhakti. Ofiarowuję pranama najgodniejszym czci lotosowym stopom mojego Śri Gurudeva, który jest najlepszym z rupanugów i który w swojej wiecznej, transcendentalnej formie (siddha-svarupa) jest Ragą, manjari Śrimati Radhy Thakurani.

Śrila Bhaktivedänta Swämi Prabhupäda Pranäma

namah om visnu-pädäya krsna-presthäya bhütale
śrimate bhaktivedänta-svämin iti nämine (1)

namah—pokłony; om—zwrócenie się; visnu-pädäya—jemu, który jest zawsze usytuowany u lotosowych stóp Śri Krsny; krsna-presthäya—który jest bardzo drogi Panu Krsnie; bhütale—na ziemi; śrimate—przepiękny; bhaktivedänta-svämin—
Bhaktivedänta Swämi; iti—dlatego; nämine—którego imię jest.

Ofiarowuję pranama om visnupadzie Śri Śrimad Abhaya-Caranaravindzie Bhaktivedancie Svamiemu, który jest najdroższy Krsnie na tej Ziemi, przyjąwszy schronienie u Jego lotosowych stóp.

namas te särasvate deve gaura-väni-pracärine
nirviśesa-śünyavädi-päścätya-deśa-tärine (2)

namah—pokłony; te—tobie; särasvate deve—słudze Bhaktisiddhänty
Sarasvatiego Gosvämiego; gaura-väni—przekaz Pana Caitanyi; pracärine—naucza; nirviśesa—od impersonalizmu; śünya-vädi—od pustki; päścätya—zachodnie; deśa—kraje; tärine—wyzwala.

Nasze pełne szacunku pokłony tobie, O sługo Sarasvatiego Gosvamiego. Łaskawie nauczasz przekazu Gaurasundary i wyzwalasz zachodnie kraje, które są przesycone impersonalizmem i filozofią pustki.

Śrila Bhakti Prajnäna Kesava Gosvämi Pranäma

namah om visnu-pädäya äcärya-simha-rüpine
śri-śrimad-bhakti-prajnäna-keśava iti nämine
atimartya-cariträya sväśritänäm ca päline
jiva-duhkhe sadärttäya śri-näma-prema-däyine (1)

Ofiarowuję pranama najgodniejszemu czci, podobnemu do lwa acaryii, jagad-guru om visnupadzie astottara-śata Śri Śrimad Bhakti Prajnanie Keśavie Gosvamiemu Maharajowi, który odżywia z najwyższym, boskim uczuciem, jak troskliwy rodzic, tych, którzy przyjęli w nim schronienie, który zawsze bardzo rozpacza widząc cierpienia jiv, które odwróciły się od Krsny i który obdarza je śri-nama przyozdobionym premą.

gauräśraya-vigrahäya krsna-kämaika-cärine
rüpänuga-pravaräya vinodeti svarüpine (2)

Jest on manifestacją rezerwuaru premy Mahaprabhu, najwyższym nauczycielem prema-bhakti w linii Śrila Rupy Gosvamiego, a jego imieniem jest Vinoda, ponieważ jest ekspertem w obdarzaniu przyjemnością (vinoda) Vinodini Radhiki oraz Mahaprabhu.

Śrila Bhaktisiddhänta Sarasvati Prabhupäda Pranäma

namah om visnu-padäya krsna-presthäya bhütale
śrimate bhakti-siddhänta-sarasvatiti-nämine
śri-värsabhänavi-devi-dayitäya krpäbdhaye
krsna-sambandha-vijnäna-däyine prabhave namah (1)

namah—pokłony; om—zwrócenie się; visnu-padäya—jemu, który przyjął schronienie u lotosowych stóp Śri Krsny; krsna-presthäya—który jest bardzo drogi Śri Krsnie; bhü-tale—na Ziemi; śrimate—przepiękny; bhakti-siddhänta-sarasvati—Śrila Bhaktisiddhänta Sarasvati; iti—dlatego; nämine—którego imię jest; śri-värsabhänavidevi-dayitäya—najdroższej służce Śrimati Radharani; krpä-abdhaye—
który jest oceanem łaski; krsna-sambandha—związek z Krsną; vijnäna—wiedza zrealizowana; däyine—który dostarcza; prabhave—mistrzowi; namah—pokłony.

Ofiarowuję pranama om visnupadzie Śri Śrimad Bhaktisiddhancie Sarasvatiemu Gosvamiemu Thakurze Prabhupadzie, który jest najukochańszym Śri Varsabhanavi-devi Radhice na tej Ziemi, który jest oceanem łaski i który łaskawie obdarza realizacją naszego wiecznego związku (sambandha-vijnana) z Radhą i Krsną.

mädhuryojjvala-premädhya-śri-rüpänuga-bhaktida
śri-gaura-karunä-śakti-vigrahäya namo ‘stu te (2)

mädhurya—małżeńska; ujjvala—jaśniejąca; prema—transcendentalna ekstatyczna miłość;ädhya—wzbogacona o; śri-rüpa-anuga—podążając za Śrila Rupą Gosvamim; bhaktida—obdarzając służbą oddania; śri-gaura—Pana Caitanyi Mahäprabhu;karunä—łaski; śakti—energia; vigrahäya—uosobienie; namah—pokłony; astu—niech będą; te—tobie.

Raz za razem składam pokłony Śrila Sarasvatiemu Thakurze, który jest inkarnacją łaski Śri Gaurangi Mahaprabhu (który pojawił się na Ziemi, aby obdarzać ujjvala-madhurya-rasą, pełnią małżeńskiej premy) i który jest uosobieniem linii śri rupanuga-bhakti.

namas te gaura-väni-śri-mürtaye dina-tärine
rüpänuga-viruddhäpasiddhänta-dhvänta-härine (3)

namah—pokłony; te—tobie; gaura-väni—nauk Pana Caitanyi; śri-mürtaye—uosobienie; dina—upadłych; tärine—wyzwolicielowi; rüpa-anuga—strumień koncepcji i nauk Śrila Rupy Gosvamiego; viruddha—przeciwny; apasiddhänta—nieautoryzowanym stwierdzeniom; dhvänta—ciemność; härine—tobie, który usuwasz.

Ofiarowuję pokłony Śrila Sarasvatiemu Thakurze, który jest uosobieniem nauk Śri Gaurangi Mahaprabhu (vani). Wyzwala upadłe dusze i niszczy ciemność wyrastającą z błędnych koncepcji (apasiddhanta), przeciwnych naukom przekazanym przez Śrila Rupę Gosvamiego (rupanuga).

Śrila Gaurakiśora Däsa Bäbäji Pranäma

namo gaurakiśoräya säksäd-vairägya-mürtaye
vipralambha-rasämbhodhe! pädämbujäya te namah

namah—pokłony; gaura-kiśoräya—Gaura-kiśora dasa Babajiemu; säksät—
bezpośrednio; vairägya—wyrzeczenie; mürtaye—uosobienie; vipralambha—rozdzielenia od Krsny; rasa—owoc; ambodhe—O oceanie; päda-ambujäya—
lotosowym stopom; te—twoim; namah—pokłony.

Ofiarowuję pranama lotosowym stopom Śri Gaurakiśory, który jest uosobieniem wyrzeczenia i oceanem vipralambha-rasy, zawsze zaabsorbowanym smakowaniem owoców boskiego rozdzielenia od Śri Radhy i Krsny.

Śrila Bhaktivinoda Thäkura Pranäma

namo bhaktivinodäya saccidänanda-nämine
gaura-śakti-svarüpäya rüpänuga-varäya te

namah—pokłony; bhaktivinodäya—Śrila Bhaktivinodzie Thakurze; sat-cit-änanda-
nämine—znanemu jako Saccidänanda; gaura—Pana Caitanyi; śakti—
energii; svarüpäya—uosobieniu; rüpa-anuga-varäya—który jest sławnym zwolennikiem Śrila Rupy Gosvamiego; te—tobie.

Ofiarowuję pranama Saccidanandzie Śri Bhaktivinodzie Thakurze, który jest najlepszym z rupanugów i uosobieniem (prakaśa) śakti Śri Gaurangi Mahaprabhu, Gadadhary Pandity.

Śrila Jagannätha Däsa Bäbaji Pranäma

gaurävirbhava-bhümes tvam nirdestä sajjana-priyah
vaisnava-särvabhauma śri-jagannäthäya te namah

gaura—Pana Caitanyi; ävirbhäva—pojawienia się; bhümeù—miejscu; tvam—tobie; nirdestä—wskazujący; sat-jana—wszystkim świętym osobom; priyah—drogi; vaisnava—Vaisnavom; särvabhaumah—główny; śri-jagannäthäya—
Jagannäcie däsie Bäbäjiemu; te—tobie; namah—pokłony.

Ofiarowuję pranama najlepszemu Vaisnavie, Śri Jagannacie Dasie Babajiemu Maharajowi, który potwierdził miejsce pojawienia się Śri Gaurasundara i który jest tak drogi wszystkim świętym wielbicielom.

Śri Vaisnava Pranäma

väńchä-kalpa-tarubhyaś ca krpä-sindhubhya eva ca
patitänäm pävanebhyo vaisnavebhyo namo namah

väńchä-kalpa-tarubhyah—którzy są drzewami pragnień; ca—i; krpä—łaski; sindhubhyah—którzy są oceanami; eva—z pewnością; ca—i; patitänäm—upadłe dusze; pävanebhyah—oczyszczają; vaisnavebhyah—Vaisnavom; namah
namah—wielokrotne pokłony.

Ofiarowuję pranama Vaisnavom, którzy są jak drzewa pragnień, spełniają wszystkie pragnienia, którzy są oceanem łaski i którzy wyzwalają upadłe, uwarunkowane dusze.

Śrila Sanätana Gosvämi Vandanä (Sambandha-tattva äcärya)

vairägya-yug bhakti-rasam prayatnair
apäyayan mäm anabhipsum andham
krpämbudhir yah para-duhkha-duhkhi
sanätanäm tam prabhum äśrayämi

Śri Viläpa-kusumäńjali 6, Śrila Raghunätha däsa Gosvämi

vairägya—z wyrzeczeniem; yug—związany; bhakti—służby oddania; rasam—the nektar; prayatnaih—z wielkim wysiłkiem; apäyayan—sprawił, że piłem; mäm—ja; anabhépsum—nie chcąc; andham—zaślepiony; krpä—łaski; ambudhih—ocean; yah—który; para—o innych; duhkha—nieszczęście; duhkhi—nieszczęśliwy; sanätanam—Sanätana Gosvämi; tam—jego; prabhum—mistrza; äśrayämi—przyjmuję schronienie.

Nie chciałem pić nektaru bhakti-rasy ozdobionej wyrzeczeniem, ale Śrila Sanatana Gosvami, będąc oceanem łaski, który nie potrafi tolerować nieszczęść innych, skłonił mnie do jego wypicia. Dlatego przyjmuję schronienie Śrila Sanatany Gosvamiego jako mojego śiksa-guru.
 

 
Wprowadzenie

Celem tej książki, będącej zbiorem wersetów (śloka), jest zapewnienie pomocy wielbicielom w ich studiach nad ślokami oraz pamiętaniu i medytowaniu o nich. Śloki są ścieżką prowadzącą do świata duchowego. Zapamiętywanie i medytowanie o ślokach jest integralną częścią naszego sadhana-bhajanu. Słuchanie i recytowanie ich wytwarza duchowe impresje, które pomagają w czynieniu postępu na ścieżce bhakti. Śloki z „Bhagavatam” nie są zwykłymi słowami zapisanymi na papierze; wszystkie są transcendentalnymi osobistościami i każda śloka posiada swoją własną svarupę (formę i osobowość). Śloki są świadome i tak jak Hare Krsna maha-mantra, odżywiają naszą bhakti i stanowią „pożywienie dla duszy”. Dlatego nie powinno się poznawać ich jak gdyby były przedmiotami materialnej wiedzy. Z pewnością należy zbliżać się do nich z pokorą i uczuciem przesyconym nastrojem służby, tak jak należy zbliżać się do Śri Guru. Kiedy rozwijamy odrobinę przywiązania do kogoś, naturalnie zaczynamy się interesować tą osobą i ta osoba zaczyna interesować się nami. Jest to kwestia związku (sambandha). Podobnie, kiedy modlimy się do ślok i medytujemy o nich, rozwijamy związek z nimi. Kiedy ta relacja staje się głębsza, śloki stopniowo ujawniają się i odsłaniają coraz to nowe realizacje. Stają się bliskie jak drodzy przyjaciele, wędrują do naszego serca i wzbogacają nasze życie duchowe wyższym smakiem.

Hari-katha opowiedziane za pomocą tych wzniosłych ślok, sprawia, że czysta bhakti pojawia się w sercu pełnego wiary słuchacza. Bliskość z tymi ślokami zwiększa naszą zdolność do absorbowania i asymilowania hari-katha. Jednak śloki muszą być słuchane w sadhu-sandze. Samo czytanie książek lub słuchanie nagranych wykładów nie wystarczy. Musimy słuchać bezpośrednio z ust sadhu, wysokiej klasy Vaisnavy. Ten rodzaj słuchania wynagradza najwyższą, możliwą korzyścią. Kiedy przemawia Vaisnava, dźwięk wibracji emanujący z jego lotosowych ust nie jest materialny, ale czysto duchowy – śabda-brahma. Przenosi cząstki szafranowego pyłu bezpośrednio z lotosowych stóp Śri Śri Radha-Krsny i zabarwia nasze serca krsna-premą. Taka duchowa wibracja dźwiękowa posiada najwyższą moc i powoduje cudowne przemiany serca. Kiedy serce zostaje oczyszczone, rozwijamy zawsze wzrastający smak, zarówno do procesu bhakti jak i do obiektu bhakti – krsna-premy.

Moje gorące błogosławieństwa dla wszystkich wielbicieli, którzy pomogli skomponować i wydać tę książkę. Modlę się do Śri Śri Radhy i Krsny, aby uczynili oni szybki postęp w swojej świadomości Krsny i osiągnęli czystą bhakti.

Tridandi Bhiksu Śri Bhaktivedanta Narayana

Upadeśavali (girlanda instrukcji)

Aćarya Keśari Śri Śrimad Bhakti Prajnana Keśava Gosvami

1. Bhagavat-bhakti jest osiągana dzięki viśrambha-sevie (poufnej służbie) dla lotosowych stóp Śri Guru.
2. Szczera służba dla Śri Hari, Guru i Vaisnavów jest rzeczywistą guru-sevą.
3. Anga bhakti znana jako kirtana jest najlepszą i najpełniejszą formą bhakti.
4. Pozostałe formy bhakti są spełniane tylko poprzez medium kirtana.
5. Rzeczywistym odosobnieniem jest wyrzeczenie się nieodpowiedniego towarzystwa, a praktykowanie bhajanu w towarzystwie sadhu i Vaisnavów jest prawdziwym znaczeniem odosobnionego bhajanu.
6. Nauczanie hari-katha zawsze i wszędzie jest prawdziwym hari-kirtana.
7. Głoszenie hari-katha zawsze i wszędzie lub zaabsorbowanie rozmowami o służbach związanych ze Śri Hari jest rzeczywistym milczeniem.
8. Praktykowanie gaura-bhajanu w nastroju rupanuga jest rzeczywistym vipralambha-bhajanem Śri Radhy i Krsny.
9. Przyjąwszy schronienie u stóp prawdziwego guru, należy służyć Hari.
10. Nigdy nie wolno zadawać bólu żadnej żywej istocie, czy to ciałem, umysłem, czy za pomocą słów.
11. Należy utrzymywać swoje życie za pomocą uczciwych środków.
12. Należy zawsze pamiętać, że Śri Bhagavan jest jeden, a nie wielu.
13. Tylko Vrajendra-nandana Śri Krsna jest jedynym Svayam Bhagavanem; Posiada On wszystkie energie (śakti) i jest źródłem wszystkich avatarów. Pełnienie służby dla Niego jest głównym obowiązkiem wszystkich żywych istot; wszystkie inne czynności są drugorzędne.
14. Osoby, które uważają Bhagavana za nieposiadającego formy są ateistami i dlatego nie powinno się nigdy przebywać w ich towarzystwie.
15. Osiągnięcie premy dla Śri Krsny jest rzeczywistym, najwyższym celem jivy.
16. Służba dla Krsny, która jest spełniana dla Jego przyjemności z przychylnym nastawieniem, która jest pozbawiona wszystkich innych pragnień, która nie jest przykryta przez jnanę i karmę i która jest spełniana za pomocą ciała, umysłu, słów i wszystkich zmysłów jest naszym prawdziwym życiem.

Upadeśavali

Śri Śrimad Bhaktisiddhanta Sarasvati Prabhupada

1. „Param vijayate śri-krsna-sankirtanam” – najwyższa chwała zbiorowemu intonowaniu imion Krsny” – jest to jedyny obiekt czci dla Śri Gaudiya Matha.
2. Śri Krsna, który jest visaya-vigrahą, czyli obiektem premy dla wielbicieli, jest jedynym odbiorcą przyjemności, a wszyscy pozostali dostarczają Krsznie przyjemności.
3. Osoby, które nie praktykują hari-bhajanu są ignorantami i zabójcami swoich własnych dusz.
4. Doświadczenie śri harinama i bezpośrednia realizacja Bhagavana są jednym i tym samym.
5. Osoby, które zrównują półbogów z Visnu są niezdolne do służenia Bhagavanowi.
6. Otwieranie drukarni w celu drukowania książek o służbie oddania i nauczanie przez organizowanie programów nama-hatta, składa się na prawdziwą służbę dla Śri Mayapur.
7. Nie spełniamy złych lub dobrych uczynków ani nie jesteśmy uczonymi czy analfabetami. Uważając noszenie butów czystych wielbicieli Hari za swój obowiązek, jesteśmy inicjowani w mantrze „kirtaniyah sada harih”.
8. Nauczanie bez właściwego postępowania zaliczane jest do karmy, materialnych czynności. Bez krytykowania natury innych osób, należy poprawiać swoją jaźń – to jest moja osobista instrukcja.
9. Służenie Vrajavasim, którzy odczuwali wielkie rozdzielenie od Krsny, kiedy opuścił On Vraję, aby zamieszkać w Maturze jest najwyższym, konstytucyjnym zajęciem.
10. Jeżeli pragniemy poruszać się w życiu po ścieżce pomyślności, to powinniśmy odrzucić popularne teorie, nawet jeżeli są one powszechnie akceptowane. Powinniśmy całkowicie skupić się na słuchaniu instrukcji tylko z transcendentalnego źródła.
11. Życie jako zwierzę, ptak, robak, czy w jakimkolwiek innym z niezliczonych tysięcy gatunków jest do zaakceptowania, ale przyjęcie schronienia w oszustwie jest z gruntu niewłaściwe. Tylko osoba uczciwa osiąga prawdziwą pomyślność.
12. Bycie prostolinijnym (saralata) jest synonimem Vaisnavizmu. Słudzy paramahamsy Vaisnavy powinni być prostolinijni, posiadać cechę, która czyni ich najlepszymi z braminów. [saralata – prostolinijność, wolność od umysłowej dwulicowości]
13. Pomaganie w uwolnieniu uwarunkowanych dusz spod wpływu ich wypaczonych przywiązań do energii materialnej jest największym aktem współczucia. Nawet jeśli tylko jedna dusza zostanie uwolniona z fortecy Mahamayi, ten miłosierny akt będzie nieskończenie bardziej korzystny od wybudowania niezliczonej ilości szpitali.
14. Nie przyszliśmy do tego świata, aby być wyrobnikami; jesteśmy nosicielami instrukcji Śri Caitanyadevy.
15. Nie pozostaniemy w tym świecie na długo, a dzięki spełnianiu nieprzerwanego hari-kirtana, po porzuceniu tych materialnych ciał, doświadczymy najwyższej nagrody możliwej do otrzymania we wcielonym życiu.
16. Pył ze stóp Śri Rupy Gosvamiego, który (Śri Rupa Gosvami) spełnił wewnętrzne pragnienia Śri Caitanyadevy, jest jedynym, upragnionym obiektem naszej egzystencji.
17. Gdybym zaprzestał dawania wykładów na temat Prawdy Absolutnej z powodu strachu przed czyimś niezadowoleniem, zboczyłbym ze ścieżki prawdy Wedyjskiej i przyjąłbym ścieżkę fałszu. Stałbym się osobą wrogą wobec Wed, ateistą, i straciłbym wiarę w Bhagavana, uosobienie prawdy.
18. Darśan Krsny może być osiągnięty tylko poprzez medium uszu skupionych na słuchaniu hari katha od czystych Vaisnavów; nie ma innego sposobu.
19. Każde miejsce w którym odbywa się hari-katha jest święte.
20. Właściwe śravana, słuchanie, jest spełniane poprzez medium kirtana i daje każdemu dobrą sposobność praktyki smarana, pamiętania. Następnie, możliwe stanie się wewnętrzne doświadczanie pełnienia bezpośredniej służby dla astakaliya-lila, rozrywek Śri Radha-Krsny w każdej z ośmiu części dnia.
21. Powinniśmy zrozumieć, że głośne wzywanie imion Śri Krsny jest bhakti.
22. Bhagavan nie zaakceptuje niczego, co jest ofiarowane przez osobę, która nie intonuje harinama sto tysięcy razy dziennie [jedna lakha].
23. Dzięki szczerym wysiłkom w intonowaniu harinama bez obraz i pozostawaniu skupionym na ciągłym intonowaniu, czyjeś obrazy zostają zniszczone i czyste Harinama pojawia się na języku.
24. Kiedy materialne myśli pojawiają się podczas intonowania harinama, nie należy się zniechęcać. Drugorzędnym rezultatem intonowania harinama jest stopniowy zanik tych bezużytecznych, materialnych myśli; dlatego nie należy tym się martwić. Dzięki zaangażowaniu swojego umysłu, ciała i słów w służbę dla Śri Nama i stałemu intonowaniu z wielką wytrwałością, Śri Nama Prabhu wynagradza taką osobę darśanem Swojej najpomyślniejszej, transcendentalnej formy. I dzięki dalszemu intonowaniu do momentu całkowitego usunięcia anarth, dzięki mocy Śri Nama, automatycznie pojawia się realizacja Jego formy, cech i rozrywek.
 

 
Vivrti

“Jestem służką gopi, które są zawsze zaangażowane w służenie lotosowym stopom Śri Krsny na różne sposoby. On może objąć mnie, może mnie uczynić swoją własną ukochaną lub może złamać moje serce nie pojawiając się przede mną. On jest rozpustnikiem, który jest zawsze zajęty uwodzeniem młodych żon gopów. Może robić cokolwiek Mu się podoba, pomimo tego zawsze pozostanie Panem mojego życia. Nie ma nikogo innego poza Nim. Śri Krsna jest niezależną Najwyższą Osobą. Działanie zgodnie z Jego pragnieniem jest moją jedyną religią. Nie posiadam żadnych aspiracji poza spełnianiem Jego pragnień, ani nie jestem przyciągana do pełnienia służby, która byłaby sprzeczna z Jego wolą.”
Na poziomie doskonałości jiva jest pozbawiona wszelkich materialnych desygnatów związanych z ciałem jak i z umysłem. W takim stanie żywa istota w żeńskiej formie staje się asystentką gopi we Vrndavanie znajdującej się w niebie duchowym, miejscu, gdzie Nanda-nandana Śri Krsna bez ograniczeń odgrywa Swoje boskie rozrywki. Każdy jest tam zaangażowany w spełnianie pragnień Śri Krsny przy pomocy duchowych zmysłów w swoim duchowym ciele. Taka jest prawdziwa natura premy.
Żywa istota nigdy nie powinna uważać się za aśraya-vigrahę. Aśraya-vigraha odnosi się do wiecznych towarzyszy Pana, którzy z natury są rezerwuarami miłości do Śri Krsny i pod których przewodnictwem znajdują się aspirujący wielbiciele w celu przebudzenia swojej spontanicznej atrakcji do Pana. Tutaj aśraya-vigraha szczególnie odnosi się do Śrimati Radhiki. Wielbiciel nigdy nie uważa się za tożsamego z aśraya-vigrahą, ale zawsze czuje się ich zwolennikiem i aspiruje do otrzymania ich łaski. Kiedy ktoś uważa się za aśraya-vigrahę, wtedy jego czczenie staje się ahangrahopasana.
Ahangrahopasana odnosi się do rodzaju czczenia w którym wielbiciel uważa się za tożsamego z obiektem czci. Niezanieczyszczonym stanem czystej jivy jest stałe pozostawanie pod przewodnictwem aśraya-jatiya, czyli Śrimati Radhiki i Jej poufnych towarzyszy. Chociaż żywa istota jest droga Śri Krsnie jest ona wiecznie oddzieloną cząstką Pana (vibhinnamśa).

Podsumowanie „Śri Śiksas†aki”

We wszystkich ośmiu wersetach „Śiksastaki” zostały wytłumaczone trzy tematy: sambandha (wiedza związana z rozwojem związku z Panem), abhidheya (praktyka służby oddania) i prayojana (ostateczny cel oddania). W Wersecie Pierwszym została wytłumaczona sadhana w formie śri-krsna-sankirtanu w sposób ogólny. W Wersecie Drugim zostało ukazane poczucie czyjejś niezdolności do spełniania nadzwyczajnej formy sadhany. Werset Trzeci naucza metody intonowania świętego imienia; Werset Czwarty - konieczności wyeliminowania niekorzystnych pragnień oraz skłonności do oszukiwania w formie dążeń do osiągnięcia wyzwolenia; Werset Piąty - wiedzę o oryginalnej, duchowej tożsamości żywej istoty; Werset Szósty - w jaki sposób osiągana jest dobra fortuna dzięki zbliżeniu się do Śri Krsny; Werset Siódmy - nastrój rozdzielenia u tych, którzy osiągnęli najwyższe kwalifikacje; i Werset Ósmy - najwyższą doskonałość po osiągnięciu upragnionego celu.
W Wersetach od Pierwszego do Piątego zostały przedstawione instrukcje na temat sambandha-jnany, która jest podstawą abhidheyi. We wszystkich ośmiu Wersetach została wytłumaczona abhidheya-tattva. W Wersetach od Szóstego do Ósmego znajdują się instrukcje dotyczące prayojany, najwyższego celu. W Wersetach od Pierwszego do Piątego została opisana praktyka sadhana-bhakti pod nadzorem abhidheya-tattvy, a w wersetach Szóstym i Siódmym została przedstawiona bhava-bhakti. Wersety od Szóstego do Ósmego, a w szczególności Wersety Siódmy i Ósmy, opisują sadhyę, poziom doskonałości bhakti, który kulminuje w premie.
Przedstawiając poniższy werset skomponowany przez Śrila Viśvanathę Cakravartiego Thakurę, ofiarowuję swoje pokłony u lotosowych stóp wszystkich czytelników:

aradhyo bhagavan vrajeśa-tanayas tad-dhama vrndavanam
ramya kacid upasana vraja-vadhu-vargena ya kalpita
śrimad-bhagavatam pramanam amalam prema pum-artho mahan
śri-caitanya-mahaprabhor matam idam tatradaro nah parah

„Bhagavan Vrajendra-nandana Śri Krsna i Jego transcendentalna siedziba Śri Vrndavana-dhama są moimi godnymi czci obiektami. Najwspanialszą metodą czczenia Krsny jest ta, przyjęta przez młode żony z Vrajy. „Śrimad Bhagavatam” jest wspaniałym i cieszącym się największym autorytetem pismem, a krsna-prema jest piątym i najwyższym celem ludzkiego życia, znajdującym się ponad zwykłą religijnością (dharma), gromadzeniem bogactw (artha), zadowalaniem zmysłów (kama) i wyzwoleniem (moksa). Dlatego jest znane jako pancama-purusartha lub parama-purusartha. Taka jest opinia Śri Caitanyi Mahaprabhu. Posiadamy najwyższe uznanie dla tej konkluzji. Nie pociągają nas żadne inne oszukańcze opinie ani nie bierzemy ich pod uwagę.”

Wersety ze „Śri Bhajana-rahasyi”

Poniższy werset ze „Śrimad Bhagavatam” (10.31.11), przedstawia przykład wysoko rozwiniętej miłości gopi do Krsny. Kiedy Krsna boso wędrował po lasach w poszukiwaniu krów, gopi odczuwały wielki niepokój, myśląc o bólu, którego mógł doświadczać i przemawiały w następujący sposób:

calasi yad vrajac carayan paśun
nalina-sundaram natha te padam
śila-trnankuraih sidatiti nah
kalilatam manah kanta gacchati

„O mistrzu, O ukochany, kiedy wyruszasz z Vrajy i udajesz się do lasu, aby wypasać krowy, nasze serca przepełniają się cierpieniem na myśl, że Twoje stopy, które są miększe i delikatniejsze od kwiatu lotosu, zostaną okaleczone przez kamienie, łuski ziaren, ostre źdźbła traw, kiełki i ciernie.”

Śrila Bhaktivinoda Thakura śpiewa (Bhajana-rahasya (8.14)):

dhenu la’ye vraja ha’te yabe yao vane
nalina-sundara tava kamala-carana
śilankure kas†a habe manete vicari’
maha-duhkha pai mora ohe citta-hari

„O ukochany, który skradłeś moje serce, kiedy opuszczasz Vraję i idziesz do lasu wypasać krowy, mój umysł myśli tylko o tym jak Twoje piękne i miękkie lotosowe stopy będą boleśnie kaleczone przez ostre kamienie i z tego powodu odczuwam wielki smutek.”

Kiedy gopi nie mogą oglądać lotosowej twarzy Śri Krsny, która jest ozdobiona lokami włosów, wtedy każda chwila ciągnie się jak setki tysiącleci. (Słowami użytymi tutaj w celu wyrażenia długości chwili są: „nimesa” oznaczające „mrugnąć” oraz „truti”, które oznacza jednostkę czasu potrzebną do połączenia się osiemnastu atomów, innymi słowy, 1/1687.5 sekundy.) Zostało to wyrażone w poniższym wersecie ze „Śrimad Bhagavatam” (10.31.15):

a†ati yad bhavan ahni kananam
tru†i-yugayate tvam apaśyatam
ku†ila-kuntalam śri-mukham ca te
jada udiksatam paksma-krd drśam

„[Gopi powiedziały O drogi ukochany, kiedy idziesz do lasu wypasać krowy, nie możemy oglądać Ciebie i z tego powodu nawet chwila (truti) wydaje się nam całym tysiącleciem. Pod koniec dnia możemy oglądać Twoją piękną twarz, otoczoną lokami opadających włosów. Ale nawet wtedy przeszkodą w ciągłym oglądaniu Ciebie jest mruganie powiek, którego nie możemy znieść nawet przez chwilę (nimesa). Dlatego stwórcę powiek uważamy za wielkiego głupca.”

Śrila Bhaktivinoda Thakura śpiewa (Bhajana-rahasya (8.15)):

purvahne kanane tumi yao go-carane
tru†i yuga-sama haya tava adarśane
ku†ila-kuntala tava śri-candra-vadana
darśane nimesa-data vidhira nindana

„Przed południem, kiedy idziesz do lasu wypasać krowy, każda chwila Twojej nieobecności wydaje się nam jak całe tysiąclecie. Kiedy oglądamy Twoją piękną, podobną do księżyca twarz z opadającymi lokami włosów, mrugnięcia powiek zakłócają naszą wizję i dlatego bardzo ganimy stwórcę.”

Poniższy werset z „Krsna-karnamrty” (12) jest przykładem bhavocchvasy gopi w czasie spotkania z Krsną:

nikhila-bhuvana-laksmi-nitya-lilaspadabhyam
kamala-vipina-vithi-garva-sarvankasabhyam
pranamad-abhaya-dana-praudhi-gadhadrtabhyam
kim api vahatu cetah krsna-padambujabhyam

„Lotosowe stopy Śri Krsny są siedzibą w której Śrimati Radhika, która jest oryginalnym źródłem wszystkich bogiń fortuny, odgrywa Swoje wieczne rozrywki. Piękno tych stóp całkowicie niszczy dumę leśnej ścieżki przyozdobionej rzędami kwiatów lotosu. Te stopy są skuteczne i bardzo uważne w obdarzaniu nieustraszonością podporządkowanych dusz. Oby Jego lotosowe stopy zawsze manifestowały się w moim sercu, obdarzając mnie nie dającym się opisać szczęściem służenia im.”

Śrila Bhaktivinoda Thakura śpiewa (Bhajana-rahasya (8.17)):

nikhila-bhuvana-laksmi radhika-sundari
tanra nitya-lilaspada parama-madhuri
kamala-vipina-garva ksaya yahe haya
pranata-abhaya-dane praudha-śakti-maya
hena krsna-pada-padma, krsna, mama mana
apurva utsava-rati karuka vahana

„Oby rozbudził się w moim sercu bezprecedensowy festiwal miłości do Śri Krsny i Jego najsłodszych, lotosowych stóp, które są siedzibą wiecznych rozrywek niebiańsko pięknej Śrimati Radhiki, źródła wszystkich bogiń fortuny i które niszczą dumę ozdobionej lotosami, leśnej ścieżki i które są w pełni władne do obdarzenia nieustraszonością podporządkowane dusze.”

Komentarz

Śri Bilvamangala Thakura modli się tutaj o łaskę zanurzenia się w przyjemnościach służenia lotosowym stopom Pana. Słowo „vahatu” oznacza „nosić”, ale zostało tutaj użyte w znaczeniu „schronienie”. Bilvamangala Thakura modli się, aby jego umysł przyjął schronienie u lotosowych stóp Krsny. Słowa „ kim api” użyte w połączeniu ze słowem „vahatu” oznaczają “zawzięcie” lub „w wielkim stopniu”. Znaczy to, że nie tylko pragnie on przyjąć schronienie w tych stopach, ale chce im również służyć. Także może to być rozumiane jako słowo „sukham”, szczęście. W tym przypadku „kim api” będzie oznaczać „pewnego rodzaju szczęście”. Fakt, że jest ono nieokreślone, wskazuje, że jest ono tak niezwykłe, że nie można go opisać. Odnosi się to do szczęścia służenia lotosowym stopom Krsny przez masowanie ich itp. Modli się on, aby jego umysł przyjął schronienie tylko takiego szczęścia.
Co jest takiego przyciągającego w tych stopach? Termin „nikhila-bhuvana-laksmi” odnosi się do Śrimati Radhiki. Oznacza to, że jest Ona oryginalnym źródłem wszystkich bogiń fortuny, które są trzech rodzajów: laksmi z Vaikunthy, królowe z Dvaraki i mieszkanki Vrajy. Słowa „nitya-lilaspadabhyam” oznaczają, że lotosowe stopy Śri Krsny są siedzibą w której Śrimati Radhika odgrywa Swoje wieczne rozrywki. „Nikhila-bhuvana-laksmi” odnosi się również do piękna, bogactwa i przepychu wszystkich światów, włączając Vaikunthy. W takim wypadku słowa „nitya-lilaspadabhyam” oznaczają, że całe bogactwo, piękno i splendor wiecznie i radośnie manifestują się u lotosowych stóp Krsny. W każdym wypadku piękno stóp Krsny znajduje się ponad wszelkimi porównaniami. W rezultacie stopy Krsny całkowicie niszczą dumę pięknego lasu ozdobionego rzędami pachnących lotosów.
Jak można osiągnąć te niezwykłe stopy? „Pranamat” - po prostu przez składanie im pokłonów z wielkim szacunkiem. Osoby, które składają pokłony w ten sposób, są obdarzane nieustraszonością przez stopy Krsny. I stają się one „praudhi”, odważne. Ukazują niezwykłą odwagę i dlatego nic nie może stanąć im na drodze. Co więcej, mówi on, że są one „gadhadrta”, bardzo uważne w obdarzaniu taką nieustraszonością. Dlatego, chociaż stopy te są tak wartościowe jest przekonany o osiągnięciu swojego celu.
Termin „bhavocchvasa” [odniesienie na stronie 148] oznacza „przypływ emocji wyrażających duchowe uczucia ukryte w sercach gopi”. Jak to się dzieje?
Gopi były ciche i Krsna był cichy. Odczuwali nastrój rozdzielenia. Gopi płakały i czuły się bardzo nieszczęśliwe w głębi swoich serc. Ale nagle Krsna podszedł do Śrimati Radhiki i od tyłu zasłonił Jej oczy. Wiedziała, że to On z dotyku Jego rąk, ale nie dała tego po Sobie poznać. Wykrzyknęła, „Viśakha” i Krsna zaczął się uśmiechać. Śrimati Radhika poczuła wielkie szczęście. Aby wzmocnić nastrój Krsny, powiedziała, „Tak, Ja wiem. Jesteś Lalitą.”
Wtedy Krsna, nie mogąc się dłużej powstrzymać, zaczął się głośno śmiać. Śrimati Radhika powiedziała, „Och Ty, Ty, Ty, Ty!” Po tym, objęli Się.
To jest przykład bhavocchvasy. Śrimati Radhika zawsze doświadcza bhavy w Swoim sercu. Ale jeśli pojawia się jakiś stymulant i nastroje te manifestują się na zewnątrz i wszyscy mogą je oglądać jest to nazywane bhavocchvasą. Bhavocchvasa jest tak potężna, że nie może być powstrzymana, tak jak nie może być powstrzymany szybki nurt rzeczny.

Podsumowujące słowa Śrila Narayana Maharaja na temat „Śri Śiksastaki”

W podsumowaniu, ten tłumacz, który aspiruje do służby dla lotosowych stóp Śrimati Radhiki, cytuje werset skomponowany przez Śri Viśvanathę Cakravartiego Thakurę i pokornie składa pokłon u stóp pełnych wiary czytelników.

aradhyo bhagavan vrajeśa-tanayas tad-dhama vrndavanam
ramya kacid upasana vraja-vadhu-vargena ya kalpita
śrimad-bhagavatam pramamam amalam prema pum-artho mahan
śri-caitanya-mahaprabhor matam idam tatradaro nah parah

„Bhagavan Vrajendra-nandana Śri Krsna i Jego transcendentalna siedziba Śri Vrndavana-dhama są moimi, godnymi czci obiektami. Najwspanialszą metodą czczenia Krsny jest ta, przyjęta przez młode żony z Vrajy. „Śrimad Bhagavatam” jest cudownym i najbardziej autorytatywnym pismem, a krsna-prema jest piątym i najwyższym celem ludzkiego życia, ponad światową religijnością (dharma), gromadzeniem bogactw (artha), przyjemnościami zmysłowymi (kama) i wyzwoleniem (moksa). Dlatego jest znana jako pancama-purusartha lub parama-purusartha. Taka jest opinia Śri Caitanyi Mahaprabhu. Posiadamy najwyższe uznanie dla tej konkluzji. Nie pociąga nas ani nie mamy szacunku dla żadnej innej, oszukańczej opinii.”
  • awatar pikafffka♥: super wpis ♥ skomentujesz najnowsze wpisy ? : * Jeśli spodoba Ci się blog dodaj do znajomych lub obserwowanych.
Dodaj komentarz ›/ Pokaż wszystkie (1) ›
 

 
Werset ósmy

Stałość w doskonałości

aślisya va pada-ratam pinas†u mam
adarśanan marma-hatam karotu va
yatha tatha va vidadhatu lampa†o
mat-prana-nathas tu sa eva naparah

Anvaya

sah lampa†ah – ten rozpustnik, który działa dla Swojej własnej przyjemności; va – również; pinas†u – niech zgniecie (uczyni mnie Swoją własną); mam – mnie (służkę); pada-ratam – przywiązaną do służby dla Jego lotosowych stóp; aślisya – w głębokim uścisku; va – lub; marmahatam karotu – niech złamie moje serce; adarśanat – nie pokazując się; vidadhatu – pozwólmy Mu; yatha tatha va – cokolwiek Mu się podoba (niech nawet cieszy się towarzystwem innych ukochanych); tu eva – pomimo to (tylko On); mat-prana-nathah – jest Panem mojego życia; aparah na – nie ma żadnego innego poza Nim.

Tłumaczenie

Niech Krsna obejmie mocno tę służkę, która jest przywiązana do służby dla Jego lotosowych stóp i w ten sposób uczyni mnie Swoją własną ukochaną lub niech złamie moje serce ukrywając się przede mną. On jest rozpustnikiem i może robić, co Mu się podoba. Nawet jeśli będzie cieszył się towarzystwem innych ukochanych w mojej obecności, wciąż pozostanie Panem mojego życia. Nie ma żadnego innego poza Nim.

Śri Sanmodana-bhasya

W tym wersecie zaznajamiamy się z umysłowym stanem żywej istoty po osiągnięciu poziomu premy. „Ten klejnot koronny rozpustników może obdarzyć tę służkę rozkoszą mocno ją obejmując lub może zdeptać mnie i złamać moje serce nie przychodząc do mnie. Może zrobić cokolwiek zechce. Nawet jeśli będzie cieszył się towarzystwem innych ukochanych w mojej obecności, wciąż pozostanie Panem mojego życia. Nie ma żadnego innego oprócz Niego.” Ta cecha wyłącznego oddania dla Śri Krsny jest znana jako krsnaika-nisthita. Jest ona również przedstawiona w „Śrimad Bhagavatam” (11.29.34):

martyo yada tyakta-samasta-karma
niveditatma vicikirsito me
tadamrtatvam pratipadyamano
mayatma-bhuyaya ca kalpate vai

„[Śri Bhagavan powiedział do Uddhavy Kiedy śmiertelnicy porzucają wszystkie czynności dla korzyści i w pełni podporządkowują się Mnie, zaczynam odczuwać pragnienie obdarzenia ich jakimś szczególnym błogosławieństwem. W tym czasie sprawiam, że osiągają swoje nieśmiertelne formy i przyznaję im status Moich drogich, wiecznych towarzyszy.”

Z tego opisu można zrozumieć, że na poziomie premy, Krsna jest jedynym życiem, bogactwem i sercem wielbiciela. W tym stanie w pełni manifestuje się doskonałość religii w formie wzajemnej atrakcji pomiędzy Bhagavanem, a wielbicielem. W „Śrimad Bhagavatam” (7.5.14), Śri Prahlada Maharaja powiedział:

yatha bhramyaty ayo brahman
svayam akarsa-sannidhau
tatha me bhidyate cetaś
cakra-paner yadrcchaya

„O braminie, jak żelazo jest automatycznie przyciągane do magnesu, tak moja świadomość uwolniła się od tej materialnej egzystencji i siłą została przyciągnięta do Cakrapani Bhagavana, Pana, który nosi dysk w Swojej dłoni, dzięki nieodpartej mocy pragnienia Pana, znanej jako iccha-śakti.”

To stwierdzenie potwierdza tezę, że svabhavika-dharma, czyli naturalna funkcja, istnieje pomiędzy nieskończenie małymi żywymi istotami, a wszechprzenikającym Panem Śri Krsną oraz że charakteryzuje się ona odwzajemnieniem. Kiedy jiva znajduje się w stanie zobojętnienia wobec Pana, ta naturalna funkcja praktycznie nie występuje. Ale kiedy dzięki dobrej fortunie, natura żywej istoty zostaje oczyszczona, ta wieczna, naturalna funkcja, która występuje pomiędzy Krsną, a żywą istotą, zostaje ponownie zamanifestowana.
W tym czasie atrakcja żywej istoty do Pana jest dokładnie taka jak przyciąganie czystego żelaza przez magnes. W rezultacie jedynym celem religii jest przywrócenie do działania tej wiecznej, naturalnej funkcji. Religia nie ma innego celu niż ten. Dlatego należy zrozumieć, że w sadhanie prowadzącej do zamanifestowania się premy, czysta żywa istota jest całkowicie pozbawiona pragnień osiągnięcia jakiegokolwiek innego rezultatu. W „Śrimad Bhagavatam” (10.32.22), Sam Krsna potwierdził to następującymi słowami:

na paraye ’ham niravadya-samyujam
sva-sadhu-krtyam vibudhayusapi vah
ya mabhajan durjara-geha-śrnkhalah
samvrccya tad vah pratiyatu sadhuna

„Moje ukochane gopi, wasze spotkanie ze Mną jest nieskazitelne i doskonałe. Całkowicie zerwałyście silne więzy życia rodzinnego, aby Mi służyć. Nawet żyjąc przez bardzo długi czas, tak jak półbogowie, nie będę w stanie odpłacić się wam za waszą miłość, służbę i wyrzeczenie. Dlatego musicie zadowolić się przyjęciem swoich własnych, pomyślnych czynności jako zapłatą.”

Przez to stwierdzenie Pana zostało udowodnione, że miłość do Krsny jest sama w sobie owocem miłości do Niego. Innymi słowy, wielbiciele są całkowicie pozbawieni jakichkolwiek pragnień swojego własnego szczęścia. Służą Krsnie, ofiarowują Mu swoją miłość i spotykają się z Nim. Jedynym celem tego co robią jest zadowolenie Krsny.
W tym wersecie ze „Śri Śiksastaki”, słowa „adarśanan marmahatam” oznaczają „łamiąc serce z powodu rozdzielenia”. W rzeczywistości niepokój serca wywołany rozłąką nie jest źródłem nieszczęścia, ale przyczyną najwyższego szczęścia. Jest to potwierdzone przez Śri Krsnę w „Śrimad Bhagavatam” (10.32.21):

evam mad-arthojjhita-loka-vedasvanam
hi vo mayy anuvrttaye ’balah
maya paroksam bhajata tirohitam
masuyitum marhatha tat priyam priyah

„O ukochane gopi, O przyjaciółki o delikatnych sercach, z Mojego powodu porzuciłyście społeczne konwenanse, Wedyjskie zasady, a nawet związki rodzinne. Zniknąłem przed wami tylko po to, by zwiększyć intensywność waszych uczuć do Mnie i w ukryciu słuchałem waszych, przesyconych miłością rozmów. Jestem waszym ukochanym. Dlatego nie gniewajcie się na Mnie.”

Innym ważnym punktem wypowiedzianym w tym Ósmym Wersecie jest to, że w stwierdzeniu – „sprawiając Mi rozkosz waszymi objęciami”, nie ma tam najmniejszego pragnienia własnego szczęścia. Znaczenie tego wyrażenia jest takie, że wielbiciel po prostu pragnie ofiarować swoją miłość Krsnie i sprawić, aby był szczęśliwy. Dlatego to stwierdzenie jest jak najbardziej właściwe. Pozostaje w całkowitej zgodzie z naturą premy i konkluzjami pism.

Znaczenie „Śri Śiksastaki” w odniesieniu do życia i doświadczeń Śri Caitanyi Mahaprabhu

Teraz zostaną podsumowane chwały „Śri Śiksastaki”. Jakie chwały posiada transcendentalna miłość Śrimati Radhiki, która jest uosobieniem wewnętrznej mocy (svarupa-śakti) Pana? Jaką nadzwyczajną słodycz Śri Krsny smakuje Ona dzięki Swojej miłości? I jakiej nieopisanej rozkoszy doświadcza, kiedy smakuje słodycz Śri Krsny? Najwyższa prawda absolutna, Śri Krsna, pragnąc spełnić te trzy wewnętrzne pragnienia, przyjmuje formę Śri Krsny Caitanyi Mahaprabhu. Głęboko zaabsorbowany nastrojem szczodrości (audarya), wiecznie spełnia nieograniczone rozrywki w Śri Navadvipa-dhamie, która jest położona w szczególnej części Vaikunthy zwanej Goloką. Tam, w miejscu Swoich wiecznych, transcendentalnych rozrywek, smakuje te trzy fenomeny.
Śri Krsnacandra, przyjąwszy cielesną barwę i nastrój Śri Radhy, pojawia się w tym wszechświecie tylko raz w ciągu dnia Brahmy w formie Śri Caitanyi Mahaprabhu. Pojawił się On całkiem niedawno nad świętymi brzegami Bhagirathi (Ganges) w Nadii, okręgu w Zachodnim Bengalu, w Śri Navadvipa-Mayapura, która jest nieróżna od Śri Vrindavany. Pojawił się w roku 1486 w sobotę w dniu pełni księżyca w miesiącu Phalguni (Luty-Marzec), podczas zaćmienia Słońca. W tym czasie w całym mieście były intonowane melodyjne dźwięki harinama-sankirtanu.
Ojcem Śri Caitanyi Mahaprabhu był Pandita Śri Jagannatha Miśra, a Jego matką Śrimati Śacidevi. Dzięki Swoim transcendentalnym rozrywkom, odgrywanym na różnych etapach życia, zanurzył w transcendentalnym szczęściu cały obszar Gaudy. W dzieciństwie ukazywał Swoją dziecięcą niesforność, a czasami zdumiewające, nadludzkie czyny. W wieku chłopięcym zaabsorbowany był rozrywkami zdobywania wykształcenia i studiowania. W młodości ożenił się zgodnie z zasadami z pism i ustanowił idealny przykład spełniania obowiązków życia domowego. Również w tym czasie zaczął wykazywać zainteresowanie tematami związanymi z bhakti.
Następnie udał się do Gayi i przyjął inicjację w dziesięciosylabowej gopala-mantrze od Śri Iśvary Puriego, który był głównym sannyasinem w Śri Madhva sampradayi. Dzięki temu, poinstruował On wszystkie żywe istoty o ich obowiązku przyjęcia schronienia u lotosowych stóp bona fide mistrza duchowego, który posiada wszystkie cechy opisane w pismach. Po powrocie z Gayi zanurzył całą Gaudabhumi w nurcie rzeki bhakti, spełniając śri-harinama-sankirtana w towarzystwie Swoich wielbicieli. W wieku dwudziestu czterech lat porzucił na zawsze życie rodzinne i przyjął wyrzeczony stan życia od Śri Keśavy Bharatiego, który był sannyasinem w linii Śri Śankaracaryi.
Następnie, pod pretekstem odbycia pielgrzymki, spędził sześć lat na podróżach po Bengalu, Orissie, Południowych Indiach, Maharastrze, Uttar Pradeś (Matura, Vrndavana, Prayaga i Kaśi) i Biharze (Kanai Natacala i Raja Mahala). Podczas Swoich podróży, zainspirował setki tysięcy ludzi w dążeniu do osiągnięcia najwyższego celu, obdarzając ich miłością do świętego imienia. Wszędzie gdzie Się udał propagował doktrynę niezanieczyszczonego oddania (śuddha-bhakti). W debatach logicznych pokonał wiele osób, które przedstawiały koncepcje niezgodne z zasadami pism. Wszędzie ustanawiał Swoją własną doktrynę, która jest esencją wszystkich konkluzji czterech sampradayi Vaisnava. Jest ona znana jako acintya-bheda-abheda-tattva, niepojęta prawda o jedności i różnicach, które istnieją pomiędzy Panem, Jego energiami i żywymi istotami.
Następnie osiadł na stałe w Śri Jagannatha Puri na okres osiemnastu lat. Aby spełnić Swoje trzy wewnętrzne pragnienia, smakował nektar boskiej miłości w towarzystwie Swoich wiecznych wielbicieli. Swoich wpływowych uczniów wysłał w różne części Indii i za ich pomocą propagował Swoją czystą doktrynę. W ten sposób zanurzył całe Indie w strumieniu śri-krsna-premy.
W międzyczasie upełnomocnił serca Swoich wiecznych towarzyszy, takich jak Śri Svarupa Damodara, Śri Raya Ramananda, Śri Prabodhananda Sarasvati, Śri Rupa, Śri Sanatana, Śri Raghunatha dasa, Śri Gopala-bha††a, Śri Jiva, Śri Kavi Karnapura i innych. Inspirował ich do komponowania wielu klejnotów transcendentalnej literatury i odżywiał w ten sposób Swoje idee.
Sam Śri Gaurangadeva skomponował „Śri Śiksastakę”, która jest przepełniona wszystkimi konkluzjami bhakti i poinstruował o niej osoby znajdujące się na różnych poziomach realizacji. Często smakował pełną nektaru esencję „Śiksastaki” w odosobnionym miejscu w towarzystwie Swoich dwóch najbardziej poufnych towarzyszy, Śri Svarupy Damodary i Rayi Ramanandy. Temat ten został przedstawiony w „Śri Caitanya-caritamrcie” i innych pismach.
W ten sposób, dzięki Swoim rozrywkom doskonałego praktykanta bhakti w grhastha-aśramie, Svayam Bhagavan Śri Gaurangadeva poinstruował wszystkie religijne osoby jak we właściwy sposób wypełniać obowiązki domowe. Podobnie, dzięki Swoim rozrywkom jako sannyasin, poinstruował wszystkich żyjących w wyrzeczeniu, przedstawiając im idealny przykład wyrzeczenia połączonego z najwyższymi sentymentami oddania. Chwały tej „Śiksastaki” są nieograniczone.

Błogosławieństwo dla czytelników „Śri Śiksastaki”

Pełne wiary osoby, które z wielkim oddaniem czytają i studiują tę „Śiksastakę”, która wyemanowała z lotosowych ust Śri Gaurangadevy, rozkochają się w gorącym pragnieniu do smakowania miodu z lotosowych stóp Śri Gaurasundara. Co więcej, zostaną one zanurzone w oceanie miłości do Murariego, Śri Krsnacandry. Czterysta jeden lat po pojawieniu się Śri Gaurangi, ten komentarz do „Śri Śiksastaki”, zatytuowany „Sanmodana-bhasya”, został skomponowany przeze mnie – Kedaranatha Bhaktivinoda.

Podsumowujące słowa Śrila Narayana Maharaja na temat komentarza Śrila Bhaktivinoda

Dla czystych Vaisnavów rasika, którzy smakują madhurya-rasę, ta „Śiksastaka” jest esencją wszystkich Wed. Ponieważ wyemanowała z lotosowych ust Svayam Bhagavana jest esencją prawdy (maha-vakya). Dlatego wszystkie szczęśliwe osoby powinny przyozdobić swoje szyje girlandą tej „Śiksastaki”, poprzez codzienne czytanie, studiowanie i czczenie jej. W ten sposób kończy się tłumaczenie komentarza do „Śri Śiksastaki”, znanego jako „Sanmodana-bhasya”, skomponowanego przez wielce miłosiernego, wiecznego towarzysza Śri Gaurangi, Śrila Sacinandana Bhaktivinoda Thakura.

Śri Caitanya-caritamrta (Antya-lila 20.48–52)

ami krsna-pada-dasi, tenho rasa-sukha-raśi’
alingiya kare atma-satha
kiva na deya daraśana, jarena mora tanu-mana,
tabu tenho mora prana-natha

sakhi he, śuna mora manera niścaya
kiva anuraga kare, kiva duhkha diya mare,
mora praneśvara krsna – anya naya

chadi’ anya nari-gana, mora vaśa tanu-mana,
mora saubhagya praka†a kariya
ta-sabare deya pida, ama-sane kare krida,
sei nari-gane dekhana

kiva tenho lampa†a, śa†ha, dhrs†a, sakapa†a,
anya nari-gana kari’ satha
more dite manah-pida, mora age kare krida,
tabu tenho mora prana-natha

na gani apana-duhkha, sabe vanchi tanra sukha,
tanra sukha amara tatparya
more yadi diya duhkha, tanra haila maha-sukha,
sei duhkha mora sukha-varya

„[Śriman Mahaprabhu powiedział w nastroju Śrimati Radhiki, O sakhi, jestem służką lotosowych stóp Śri Krsny. Jest On oceanem najwyższego szczęścia transcendentalnej rasy. Może wziąć mnie w posiadanie obejmując mnie mocno lub może doprowadzić do uschnięcia mojego ciała i umysłu nie dając mi Swojego darśanu. Bez względu na to co zrobi pozostanie Panem mojego życia. O sakhi, posłuchajcie o postanowieniu mojego serca. Bez względu czy Krsna mnie kocha czy dręczy jest moim mistrzem – nie ma żadnego innego. Porzuciwszy inne piękne pasterki, może zamanifestować moją dobrą fortunę dzięki oddaniu Swojego umysłu i ciała pod moją kontrolę. Dzięki zabawom ze mną w obecności tych dziewcząt, sprawi, że będą nieszczęśliwe. Jednak jest On występnym, bezczelnym i oszukańczym rozpustnikiem, który jest zainteresowany tylko zaspokajaniem Swoich zachcianek. Może mnie upokorzyć figlując z innymi pasterkami w mojej obecności, ale nawet wtedy pozostanie Panem mojego życia. Nie jestem w najmniejszym stopniu dotknięta moim własnym nieszczęściem. Zawsze pragnę tylko Jego szczęścia. Podstawą mojego życia jest po prostu zadowolenie Go pod każdym względem. Jeśli dzięki sprawieniu mi przykrości jest On zadowolony, to takie nieszczęście jest przyczyną mojego największego szczęścia.”

Śiksas†aka: Pieśń Ósma w dwóch częściach (Gitavali)
(8-a)
bandhu-gana śunaha vacana mora
bhavete vibhora, thakiye yakhana,
dekha deya citta-cora

vicaksana kari’, dekhite cahile,
haya ankhi-agocara
punah nahi dekhi’, kandaye parana,
duhkhera nahi thake ora

jagatera bandhu sei kabhu more laya satha
yatha tatha rakha more, amara se prana-natha
darśana-ananda dane, sukha deya mora prane,

bale more pranaya-vacana
punah adarśana diya, dagdha kare mora hiya,
prane more mare prana-dhana

yahe ta’ra sukha haya, sei sukha mama
nija sukhe duhkhe mora sarvada-i sama
bhakativinoda, samyoge, viyoge,

tahe jane praneśvara
ta’ra sukhe sukhi, sei prana-natha,
se kabhu na haya para

„O drogie przyjaciółki, proszę posłuchajcie mnie. Jak mam opisać stan mojego serca? Kiedy opanowują mnie emocje, widzę tę czarującą osobę, która ukradła moje serce. Ale kiedy tylko wracam do pełnej świadomości, widzę że On zniknął. Nawet po wielu poszukiwaniach, nie mogę Go nigdzie znaleźć. Moje nieszczęście nie zna wtedy granic. Moje ciało zaczyna trząść się i drżeć. Moje powietrze życia staje się niespokojne i pobudzone. „Niestety! Niestety! Co mam teraz robić? On jest przyjacielem całego świata. Kiedy zabierze mnie ze Sobą? Gdziekolwiek będzie mnie trzymał, zawsze pozostanie Panem mojego życia. Dzięki obdarzeniu mnie Swoim darśanem, może sprawić mi radość, zadowolić mnie i ułagodzić Swoimi pełnymi uczucia słowami lub może spalić moje serce nie dając mi Swojego darśanu. Pozwólmy Mu robić, co Mu się podoba. Nawet jeśli mnie zabije rozłąką od Siebie, zawsze pozostanie prawdziwym bogactwem mojego życia. Cokolwiek sprawia Mu przyjemność jest moim szczęściem. Moje własne szczęście i nieszczęście są tym samym dla mnie. On jest mistrzem Bhaktivinoda zarówno w czasie rozłąki jak i w czasie spotkania. Moje szczęście jest tylko Jego szczęściem. Tylko On jest Panem mojego życia i nie ma żadnego innego.”

(8-b)
yoga-pi†hopari-sthita, as†a-sakhi-suves†ita,
vrndaranye kadamba-kanane
radha-saha vamśi-dhari, viśva-jana-citta-hari,
prana mora tanhara carane

sakhi-ajna-mata kari donhara sevana
palya-dasi sada bhavi donhara carana

kabhu krpa kari’, mama hasta dhari’,
madhura vacana bole
tambula laiya, khaya dui jane,
mala laya kutuhale

adarśana haya kakhana ki chale
na dekhiya donhe hiya mora jvale

jekhane sekhane, thakuka du’jane,
ami ta’ carana dasi
milane ananda, virahe yatana,
sakala samana vasi

radha-krsna prana mora jivane marane
more rakhi’ mari’ sukhe thakuka du’jane

bhakativinoda, ara nahi jane,
padi’ nija-sakhi-paya
radhikara gane thakiya satata,
yugala-carana caya

„Śri Nanda-nandana, który gra na flecie i kradnie serca całego świata z wdziękiem siedzi ze Śrimati Vrsabhanu-nandini na tronie wysadzanym klejnotami w miejscu Ich transcendentalnych rozrywek w otoczeniu ośmiu głównych sakhi w lesie z drzew kadamba w transcendentalnej Vrndavanie. Lotosowe stopy tej wiecznie młodzieńczej Boskiej Pary są moim życiem i duszą. Ofiarowałam siebie u Ich lotosowych stóp. Jestem Ich służką (palyadasi) zaangażowaną w służbę dla Ich lotosowych stóp. Czasami trzymają moje dłonie i słodkimi głosami proszą o tambulę i następnie jedzą ją. Czasami z wielkim zadowoleniem biorą ode mnie girlandę i zakładają na Siebie. Podczas gdy innym razem znikają pod jakimś pretekstem. O sakhi, szczęście jest tam, gdzie są Oni. Jestem służką Ich lotosowych stóp. Szczęście osiągane w Ich towarzystwie i tortury odczuwane podczas rozłąki z Nimi, są dla mnie tym samym. Za życia i w czasie śmierci – cały czas – Śri Śri Radha-Krsna są moim prawdziwym życiem. Bhaktivinoda nie zna nikogo innego oprócz Nich. Padając do stóp Ich najdroższych sakhi, proszę tylko o jedną rzecz: żeby przyjęły mnie do osobistej grupy Śrimati Radhiki i zawsze angażowały mnie w służbę dla lotosowych stóp Boskiej Pary.”
 

 
Bhava, czyli mahabhava

Mahabhava została zdefiniowana w następujący sposób: “anuraga evasamorddhva-camatkarenonmadako mahabhavah, yasmin jate yoge nimesasahata, kalpa-ksanatvam ity adikam, viyoge ksana-kalpatvam ity adikam, ubhayatra mahoddiptaśesa-sattvika-vikaradikam jayate – kiedy anuraga osiąga niezrównany i zdumiewający stan, wznosi się na poziom kompletnego szaleństwa (unmada) i jest nazywana mahabhavą. W stanie mahabhavy, kiedy wielbiciel znajduje się w towarzystwie Krsny, nawet chwilowa przeszkoda w oglądaniu Go z powodu mrugania oczami jest nie do zniesienia, a tysiąc lat (kalpa) wydaje się krótką chwilą. I vice versa, kiedy wielbiciel jest oddzielony od Krsny, nawet chwila wydaje się kalpą. W stanie mahabhavy, zarówno podczas spotkania jak i w czasie rozłąki, sattvika-bhavy manifestują się na najwyższym, możliwym poziomie swojej intensywności, znanym jako maha-uddipta.”
W „Bhakti-rasamrta-sindhu” podane są etapy rozwoju sattvika-bhav pomiędzy którymi uddipta jest poziomem najwyższym. Jednak w stanie mahabhavy ten stan jest przekształcany w suddipta-sattviaka-bhavę w którym manifestuje się równocześnie wszystkie osiem symptomów w najwyższym stopniu. Ten sam stan jest określany tutaj jako maha-uddipta.
W „Ujjvala-nilamani”, Śrila Rupa Gosvami używał terminów bhava i mahabhava zamiennie. Oba terminy stosował do opisu tego samego stanu. Jest to widoczne w co najmniej dwóch przypadkach. W rozdziale opisującym sthayibhavę (14.57) mówi, że kiedy samartha-rati1 jest odpowiednio dojrzała, osiąga stan mahabhavy. Zaraz po tym (14.59) mówi, że kiedy prema wzmaga się, jest stopniowo przekształcana w snehę, manę, pranayę, ragę, anuragę i bhavę. W tym wyliczeniu bhava jest określona jako najwyższy poziom, który został wcześniej opisany jako mahabhava. W innym miejscu (14.154) definiuje on bhavę. Następnie pisze (14.156), „Ta bhava jest bardzo trudna do osiągnięcia dla którejkolwiek z królewien Krsny. Może być ona doświadczana tylko przez mieszkanki Vrajy i jest znana jako mahabhava.” Tutaj znowu użył dwóch terminów w odniesieniu do tego samego stanu.

1. Słowo „samartha” oznacza „zdolny, odpowiedni, kompletny”; dlatego samartha-rati oznacza „zdolny do kontrolowania Krsny”.

W swoim komentarzu do wersetu definiującego bhavę (14.154), Jiva Gosvami mówi: “bhava-śabdasya tatraiva vrttih parakas†ha, bhagavac-chabdasya śri krsna iveti bhavah, mahabhava-śabdasya tu kvacit tatra prayogah svayam bhagavac-chabdasyeva jneyah – w tym przypadku słowo „bhava” odnosi się do najwyższego z możliwych poziomów rozwoju premy. W tym znaczeniu jest używane dokładnie w taki sam sposób w jaki Śri Krsna wyraża najwyższe z możliwych znaczenie słowa Bhagavan. Czasami w innych miejscach używany jest termin „mahabhava” i należy go rozumieć w ten sam sposób jak wyrażenie Svayam Bhagavan.” Pokazuje on tutaj jak bhava i mahabhava odnoszą się do najwyższego poziomu premy, dokładnie w taki sam sposób jak Śri Krsna i Svayam Bhagavan odnoszą się do najwyższej i oryginalnej formy Bhagavana.
W komentarzu przedstawionym przez Jivę Gosvamiego w „Priti-sandarbhie” nie znajdujemy żadnej wzmianki o odrębnym stanie bhavy. Zgodnie z tym opisem, kiedy anuraga pogłębia się, przekształca się w mahabhavę. Dlatego również tutaj nie ma rozróżnienia na bhavę i mahabhavę. Bhava jest zefiniowana w „Ujjvala-nilamani” (14.154):

anuragah sva-samvedya-
daśam prapya prakaśitah
yavad-aśraya-vrttiś ced
bhava ity abhidhiyate

„Kiedy anuraga osiąga szczególny stan intensywności jest wtedy znana jako bhava. Ten zintensyfikowany stan posiada trzy cechy: (1) anuraga osiąga stan sva-samvedyi, co oznacza, że staje się obiektem swojego własnego doświadczenia, (2) staje się prakaśita, promienną, co oznacza, że wszystkie osiem sattvika-bhav manifestuje się w najwyższym stopniu i (3) osiąga stan yavad-aśraya-vrtti, co oznacza, że aktywne funkcje tego pogłębionego stanu anuragi, przenoszą doświadczaną przez Radhę i Krsnę bhavę na każdą osobę, która może być obecna i kwalifikowana do jej otrzymania. Dotyczy to zarówno praktykujących jak i doskonałych wielbicieli.”

Śrila Jiva Gosvami i Śrila Viśvanatha Cakravarti Thakura podali szczegółowe objaśnienia do tego wersetu. Słowo „samvedya” oznacza „odpowiedni do poznania lub zrealizowania”. Pochodzi od słowa „samvedana”, które oznacza „dokładnie rozumieć lub doświadczać”. Ostatecznie termin „sva-samvedya” dosłownie oznacza „to, co posiada moc do bycia w pełni smakowanym lub doświadczanym dzięki sobie”. Kiedy anuraga osiąga stan w którym staje się obiektem swojego własnego doświadczenia jest znana jako sva-samvedya.
Istnieją trzy podstawowe cechy tego wzniosłego stanu anuragi: (1) bhava-svarupa – doświadczenie smakowania, (2) karana-svarupa – przyczyna smakowania i (3) karma-svarupa – to co jest smakowane. Bhava-svarupa odnosi się do aktu doświadczania Krsny, dzięki cesze aspektu hladini, obecnemu w pogłębionym stanie anuragi. Kiedy słodycz Krsny jest doświadczana wraz z wielką tęsknotą w zaawansowanym stanie anuragi, wtedy smakujący tak bardzo absorbuje się wyjątkowym smakiem tej słodyczy, że całkowicie zapomina o sobie, a także o smakowanym obiekcie i po prostu zanurza się w akcie smakowania lub inaczej w akcie samego doświadczania. Jest to znane jako bhava-svarupa anuragi.
Następna jest karana-svarupa anuragi. Słowo „karana” oznacza „przyczyna”. To dzięki czemu coś się odbywa jest znane jako karana. Słodycz Krsny jest smakowana dzięki anuradze w swoim aspekcie samvit. Dlatego zintensyfikowany stan anuragi jest przyczyną smakowania słodyczy Krsny. Kiedy anuraga osiąga swój najwyższy poziom, słodycz Krsny również może być smakowana w najwyższym stopniu.
Następna jest karma-svarupa anuragi. Karma odnosi się do obiektu jakiegoś działania. To co jest smakowane jest znane jako obiekt smaku. Kiedy słodycz Krsny jest smakowana dzięki wspaniałości anuragi, sama cudowność anuragi jest również doświadczana dzięki słodyczy Krsny. Dzięki wpływowi anuragi, wzrasta niezrównana słodycz Krsny i w rezultacie smakowania słodyczy Krsny, również ponad wszelką miarę wzrasta wspaniałość anuragi. W ten sposób zarówno słodycz Krsny i sama anuraga stają się karmą anuragi.
Kiedy anuraga manifestuje się w pełni w tych trzech cechach – bhavie, karanie i karmie – wtedy duchowa ekstaza (ananda) jest doświadczana w pełni. Stan ten jest znany jako sva-samvedya. Anuraga jest wysoce zintensyfikowanym stanem rati, a rati jest funkcją wewnętrznej mocy Pana (svarupa-śakti) składającą się z mocy hladini i samvit. Dlatego hladini i samvit są obecne w anuradze. Kiedy mówi się, że anuraga osiągnęła stan sva-samvedyi, oznacza to, że bhava, karana i karma anuragi stają się obiektami doświadczenia anuragi. Wszystkie te aspekty są doświadczane jeden po drugim. Najpierw, dzięki wpływowi aspektu hladini w anuradze, realizowany jest akt doświadczania lub smakowania Krsny. Następnie, dzięki aspektowi samvit w anuradze, Krsna jest smakowany proporcjonalnie do stopnia rozwoju anuragi. Ostatecznie, dzięki kombinacji mocy haldini i samvit, sama anuraga staje się obiektem smaku w rezultacie doświadczania Krsny. W rzeczywistości to sama rati posiada smak, który staje się przyczyną smakowania Krsny.
Termin „prakaśita” oznacza, że na poziomie bhavy, sattvika-bhavy zewnętrznie manifestują się w stopniu intensywności znanym jako uddipta. Kiedy pięć, sześć lub wszystkie osiem sattvika-bhav manifestuje się równocześnie i osiąga stan najwyższej ekstazy jest to znane jako uddipta. Dlatego, kiedy zintensyfikowany stan anuragi prowadzi do zamanifestowania się sattvika-bhav w najwyższym stopniu intensywności, o anuradze mówi się, że osiągnęła poziom prakaśika.
W wyrażeniu „yavad-aśraya-vrtti”, „yavat” oznacza „ktokolwiek”, a „aśraya” - „rezerwuar lub siedziba doświadczenia anuragi”. Odnosi się to zarówno do praktykujących jak i doskonałych wielbicieli. Słowo „vrtti” oznacza „funkcja” lub „aktywność”. Funkcja, czyli działanie, które przenosi swój wpływ na wszystkich, którzy znajdują się na poziomie umożliwiającym przyjęcie jej jest znane jako yavad-aśraya-vrtti. Kiedy anuraga osiąga szczyt ekspresji w Radhice i Krsnie i roztacza swój wpływ na serca wszystkich wielbicieli, którzy mogą być obecni, wtedy mówi się, że anuraga osiągnęła stan yavad-aśraya-vrtti. Stopień do którego serce jest poruszane przez wpływ anuragi manifestującej się w sercach Radhiki i Krsny zależy od kwalifikacji danej osoby. Nie każde serce jest ożywiane w tym samym stopniu. W materialnym świecie, księżyc jest najwyższym spomiędzy chłodnych obiektów, a słońce jest najwyższym z gorących obiektów. Pomimo, że księżyc równomiernie rozprzestrzenia swoje chłodzące promienie, nie wszystkie obiekty są tak samo chłodne. Podobnie, słońce równomiernie rozprowadza swoje ciepło, ale nie wszystkie obiekty są tak samo ciepłe. W ten sam sposób anuraga w sercu Śrimati Radhiki, kiedy występuje w swoim zintensyfikowanym stanie, jest przekazywana wszystkim praktykującym i doskonałym wielbicielom, którzy są gotowi na jej przyjęcie. Jednak stopień w którym jest ona doświadczana zależy od ich kwalifikacji.
Yavad-aśraya-vrtti posiada drugie znaczenie. „Aśraya” może również oznaczać „podstawa” lub „fundament”. W tym wypadku oznacza to, że raga jest podstawą anuragi. Vrtti może również oznaczać „stan” lub „egzystencja”. „Yavat” będzie wtedy oznaczało – „tak bardzo jak” lub „w swoim najwyższym stopniu”. Kiedy raga osiąga swój najwyższy stan jest nazywana yavat-aśraya-vrtti. Można zadać tu pytanie: dlaczego jest tu użyte słowo raga, skoro jest to stan poprzedzający anuragę? Raga jest definiowana jako stan w którym nieszczęście jest doświadczane jako wielka przyjemność jeśli tylko pozwala na spotkanie z Krsną. Słowo raga jest tutaj użyte do wskazania, że kiedy najwyższe nieszczęście jest przekształcane w najwyższe szczęście, raga osiąga swój najwyższy poziom i jest znana jako yavad-aśraya-vrtti.
Co jest największym nieszczęściem dla vraja-sundarich? Dla niewinnych dziewcząt nie ma większego poniżenia niż porzucenie ścieżki czystości. Aby chronić swoją czystość, są one gotowe do wejścia w morze ognia i porzucenia swoich ciał bez wahania. Jednak w służbie dla Śri Krsny, cnotliwe vraja-sundari porzucają rodziny i ścieżkę czystości bez chwili zastanowienia. Ta największa przeszkoda jest odczuwana przez nie jako największe szczęście. Ten stan jest znany jako yavad-aśraya-vrtti anuragi.
Podsumowując, kiedy anuraga osiąga swój najwyższy stopień intensywności, prowadzi do doświadczania pełni szczęścia podczas smakowania niezrównanej słodyczy Śri Krsny. W rezultacie smakowania słodyczy Krsny, doświadcza się pełni smaku pochodzącego z anuragi w swoim najwyższym aspekcie. Dzięki połączonemu doświadczaniu tych dwóch smaków, osoba taka, tak głęboko zanurza się w niezwykłej jakości smaku, że zapomina o sobie i o smakowanym obiekcie i pozostaje u niej tylko świadomość doświadczanego smaku. W tym stanie manifestuje się pięć, sześć lub wszystkie osiem sattvika-bhav w swoim najwyższym stopniu. Z powodu nadzwyczajności ragi w tym stanie, nieskazitelne dziewczęta z Vrajy porzucają bez żadnego wstydu swoje własne rodziny i ścieżkę czystości na rzecz służby dla Krsny i odczuwają te trudności jako największe szczęście. W tym zintensyfikowanym stanie, anuraga roztacza swój wpływ na serca wszystkich praktykujących i doskonałych wielbicieli, którzy mogą być obecni w tym czasie. Kiedy ma to miejsce jest znane jako bhava.
Przykład bahvy jest podany w „Ujjvala-nilamani” (14.155):

radhaya bhavataś ca citta-jatuni svedair vilapya kramat
yunjann adri-nikunja-kunjara-pate nirdhuta-bheda-bhramam
citraya svayam anvaranjayad iha brahmanda-harmyodare
bhuyobhir nava-raga-hingula-bharaih śringara-karuh krti

„[W kunja na Wzgórzu Govardhana, Śri Radha i Śri Krsna zanurzyli się w oceanie smakowania Swojej wzajemnej słodyczy. Ich ciała były ozdobione uddipta-sattvika-bhavami. Doceniając słodycz Ich mahabhavy, Vrnda powiedziała O królu słoni, który zabawiasz się w zagajnikach na Wzgórzu Govardhana, miłość sama w sobie jest wielce utalentowanym artystą, który powoli roztapia szelak Waszych serc ciepłem Waszego potu i wytwarza jednorodną substancję. Następnie miesza ją z pełną miarą cynobru Waszej nowej ragi w celu namalowania niezwykłego obrazu na wewnętrznych ścianach pałacu wszechświata.”

W swoim komentarzu do tego wersetu, Śrila Viśvantaha Cakravarti Thakura tłumaczy, że tak jak wszystkie inkarnacje są obecne w Svayam Bhagavanie, tak wszystkie poziomy priti, zaczynając od rati, są obecne w mahabhavie. Następnie tłumaczy jak w tym przykładzie manifestują się wszystkie poziomy premy oraz szczególne symptomy mahabhavy.
W powyższym wersecie, słowa „śrngara-karuh krti” oznaczają, że artysta miłości jest ekspertem w swoim rzemiośle. Odnosi się to do rati, ponieważ rati jest podstawą śrngara-rasy. W „Ujjvala-nilamani” (14.1) jest powiedziane: “sthayi-bhavo ’tra śrngare kathyate madhura rati
– madhura-rati jest sthayibhavą śrngara-rasy.” Sthayibhava jest emocją rządzącą, która trzyma pod swoją kontrolą wszystkie emocje pomocnicze. Oznacza to, że madhura-rati jest artystą, który zręcznie miesza kolory różnych emocji i maluje obraz śrngara-rasy.
Słowa „radhaya bhavataś ca” oznaczają „Radhy i Krsny”. Fakt, że Radha i Krsna są wymienieni razem wskazuje na miłość małżeńską. Lekceważenie przez Radhę i Krsnę niesławy jaką mogą się okryć w tym świecie jak i w przyszłości z powodu Swojego pozamałżeńskiego związku, oznacza, że Ich miłość pozostaje nienaruszona nawet w obecności przyczyny mogącej doprowadzić do jej przerwania. Jest to symptom premy.
Serca Radhy i Krsny są porównane do szelaku, który zostaje stopiony przez ciepło Ich premy występującej w formie kropelek potu. To stopienie serc jest symptomem snehy. Słowo „yunjan” oznacza, że serca Radhy i Krsny zostają połączone razem w jedną substancję. Ta absolutna bliskość jest symptomem pranayi. Słowa „nirdhuta-bheda-bhrama” oznaczają „odrzuciwszy iluzję dualizmu”. Oznacza to, że Ich serca są tak mocno złączone, że nie ma możliwości, aby pojawiło się jakiekolwiek poczucie dualizmu. Ten typ jedności jest oznaką susakhyi, poufnej przyjaźni, która jest określana jako viśrambha. Viśrambha również jest symptomem pranayi.
Słowo „kramat” oznacza „powoli” lub „stopniowo”. To wskazuje na obecność vamyi, niezgodności, która jest symptomem many. Gdyby mana nie była obecna, to Ich serca stopiłyby się w jednej chwili, bez żadnej zwłoki.
Słowa „adri-nikunja-kunjara-pate” oznaczają „król słoni, który zabawia się w zagajnikach na Wzgórzu Govardhana”. Wskazuje to na ragę. Z gorącym pragnieniem spotkania w dzień i w nocy Radha i Krsna wędrują po wyboistych stokach Govardhana Hill, które są pełne ostrych kamieni i cierni. Sprawia to wielki ból Ich miękkim stopom. Jednak Oni odbierają ten ból jako wielkie szczęście. Jest to symptom ragi.
Słowa „nava-raga-hingula-bharaih” oznaczają „dzięki pełnej porcji cynobru nowego przywiązania”. Jest to wskazanie na anuragę, gdyż ukazuje zawsze świeżą cechę ragi i jej zasobność. Słowo „bhuyobhih” oznacza „z olbrzymią obfitością”. To oznacza, że zawsze świeża cecha anuragi jest doświadczana w zintensyfikowanym stanie, który wskazuje na mahabhavę.
Po przeanalizowaniu w jaki sposób wszystkie stany premy od rati do mahabhavy zostały przedstawione w tym wersecie, zostaną teraz opisane trzy szczególne cechy mahabhavy. Kwintesenca komentarza Śrila Jivy Gosvamiego na ten temat jest taka, że serca Radhy i Krsny topią i łączą się w takim stopniu, że nie tylko nie postrzegają żadnych różnic pomiędzy Swoimi sercami, ale nie ma tam nawet idei takiego podziału. Możemy z tego zrozumieć, że Ich zaabsorbowanie doświadczaniem Siebie nawzajem jest tak wielkie, że nie występuje tam postrzeganie niczego innego. Nic innego nie może przebić się do Ich świadomości. Również sama percepcja nie jest zależna od żadnego innego obiektu. Ich anuraga jest zarówno przyczyną jak i obiektem swojego własnego doświadczenia. Jest to symptom sva-samvedyi.
Następnie Jiva Gosvami tłumaczy, że kiedy szelak jest wielokrotnie wystawiany na działanie ciepła pochodzącego z ognia, topi się całkowicie zarówno z zewnątrz jak i od środka. Podobnie, kiedy Radha i Krsna są raz za razem wystawiani na działanie sattvika-bhav znane jako sveda, pocenie się, Ich serca topią się zarówno z zewnątrz jak i od środka. Wskazuje to na obecność uddipta-sattvika-bhavy, która jest symptomem anuragi manifestującej swoją cechę prakaśita.
Śrila Viśvanatha Cakravarti Thakura tłumaczy, że w celu namalowania obrazu w rezydencji bogatej osoby, doskonały artysta powoli topi czerwony szelak ogrzewając go ciepłem ognia. Następnie miesza go z dużą ilością cynobru, aby przygotować cudowny kolor. Kiedy maluje tą mieszaniną w rezydencji, przyciąga serca wszystkich ludzi, przepełniając ich zdumieniem. Podobnie anuraga stapia serca Radhy i Krsny, którzy doświadczają stanu mahabhavy. Następnie Ich serca są nasączane wielką ilością zawsze świeżej ragi. W czasie Ich zamanifestowanych rozrywek (prakata-lila), wielbiciele we wszechświecie doświadczają euforii serc Radhy i Krsny z powodu stanu mahabhavy i ogarnia ich zdumienie. Rezultat rozrywek Radhy i Krsny przesyconych mahabhavą jest odczuwany przez przez wszystkich wielbicieli, którzy są tam obecni w stopniu proporcjonalnym do posiadanych przez nich kwalifikacji. Jest to symptom anuragi manifestujący stan znany jako yavad-aśraya-vrtti. W ten sposób wszystkie symptomy zostały zawarte w tym wersecie.
Tak więc, z pomocą stwierdzeń z „Priti-sandarbhy”, zostało pokazane jak Śri Caitanya Mahaprabhu w jednym wersecie bardzo zwięźle przedstawił stopniowy rozwój premy na różnych poziomach. W szczególności ukazał On małżeński owoc jaśniejącej i w pełni rozwiniętej miłość gopi (unnata-ujjvala-madhurya-prema-rasa).

Komentarz

Można zauważyć, że kolejność poziomów premy, która jest podana przez Śrila Jivę Gosvamiego w „Priti-sandarbhie”, różni się od tej, która została przedstawiona przez Śrila Rupę Gosvamiego w „Ujjvala-nilamani”. W „Priti-sandarbhie” kolejność jest następująca: rati, prema, pranaya, mana, sneha, raga, anuraga i mahabhava; podczas gdy w „Ujjvala-nilamani” jest: rati, prema, sneha, mana, pranaya, raga, anuraga i mahabhava. Nie ma sprzeczności pomiędzy tymi dwoma różnymi spojrzeniami, ponieważ czasami kolejność snehy, many i pranayi jest odwrotna w różnych rasach. //

Znaczenie słowa „yugaitam”, czyli „wydaje się jak tysiąclecie” jest proste i bezpośrednie. Fraza „govinda-virahena” wyraża stan rozdzielenia (vipralambha) od Govindy. Vipralambha jest zdefiniowana w „Bhakti-rasamrta-sindhu” (3.5.25):

sa purva-rago manaś ca
pravasadi-mayas tatha
vipralambho bahu-vidho
vidvadbhir iha kathyate

„Samo-zrealizowani wielbiciele rasika opisali vipralambhę jako posiadającą wiele odmian, takich jak purva-raga – wzajemne przywiązanie i pragnienie spotkania się występujące pomiędzy ukochanymi, którzy nie spotkali się nigdy wcześniej, mana – złość, która powstrzymuje parę przed spełnieniem swojego pragnienia połączenia się i pravasa – rozdzielenie z powodu przebywania w odległym miejscu.”

Ezoteryczna tajemnica zawarta w stwierdzeniu Śri Caitanyi Mahaprabhu jest taka, że praktykujący wielbiciel, który wciąż znajduje się w świecie materialnym jest zdolny do smakowania miłości w rozdzieleniu tylko w stanie purva-ragi.

Komentarz

Esencją dla wielbicieli na poziomie praktyki jest kultywowanie nastroju rozdzielenia, a ponieważ nigdy nie doświadczyli spotkania z Krsną, ich uczucia rozdzielenia będą wchodziły tylko w obręb purva-ragi. Jak mogą doświadczać rozdzielenia od Krsny w purva-radze, skoro nigdy nie spotkali Krsny ?
Purva-raga jest rozbudzana dzięki słuchaniu od innych opisów rozrywek Śri Krsny. Tak było w przypadku dvija-patni jak również mieszkanek Matury przed przybyciem Krsny. Rukmini również nigdy nie widziała Krsny, ale dzięki słuchaniu o Nim od Narady, purva-raga została rozbudzona w jej sercu. W ten sposób rozwinęła wielkie pragnienie spotkania z Krsną. Podobnie, dzięki słuchaniu od mistrza duchowego i Vaisnavów lub dzięki czytaniu pism, żywe istoty mogą rozbudzić vipralambha purva-ragę w swoich sercach. Żywe istoty posiadają kwalifikacje tylko do osiągnięcia tego poziomu, ponieważ nigdy nie doświadczyły spotkania z Krsną. Dlatego nie są w stanie doświadczać innych rodzajów rozdzielenia, takich jak mana i pravasa.//

W stanie rozdzielenia występuje dziesięć symptomów: (1) cinta – pełne niepokoju rozważania, (2) jagarana – bezsenność, (3) udvega – pobudzenie, (4) tanava-krśata – wyczerpanie, (5) malinangata – bladość, (6) pralapa – nieskładana mowa, (7) vyadhi – odczuwanie różnych dolegliwości, (8) unmada – szaleństwo, (9) moha – oszołomienie i (10) mrtyu – śmierć, która jest również znana jako murccha – utrata świadomości.

Śri Caitanya-caritamrta (Antya-lila 20.40–1)

udvege divasa na jaya, ‘ksana’ haila ‘yuga’-sama
varsara megha-praya aśru varse nayana

govinda-virahe śunya haila tribhuvana
tusanale pode – yena na jaya jivana

„[Śri Caitanya Mahaprabhu, zaabsorbowany intensywnymi uczuciami rozdzielenia w ekstazie mahabhavy, powiedział O sakhi, bez syna Nandy Maharajy jestem tak pobudzony i nieszczęśliwy, że moje dni po prostu nie upływają. Każda chwila wydaje się całym tysiącleciem. Z moich oczu płyną nieustannie łzy jak potoki deszczu wylewane przez chmury. Teraz nie jestem w stanie znieść rozdzielenia od Govindy. Cały ten wszechświat wydaje się pusty. Moje ciało cały czas płonie w ogniu rozdzielenia jak gdyby zostało związane słomą i podpalone. Jednak wciąż pozostaję przy życiu. Co mam robić?”

Śiksastaka: Pieśń Siódma w czterech częściach (Gitavali)

(7-a)
gaite gaite nama ki daśa haila
krsna-nitya-dasa muni hrdaye sphurila

janilama maya-paśe e jada-jagate
govinda-virahe duhkha pai nana-mate

ara ye samsara mora nahi lage bhala
kanha yai krsna heri e cinta viśala

kandite kandite mora ankhi varisaya
varsa-dhara hena cakse haila udaya

nimesa haila mora śata yuga sama
govinda-viraha ara sahite aksama

„Podczas intonowania świętego imienia Śri Krsny ogarnął mnie najbardziej zdumiewający stan. Zrozumienie, że jestem wiecznym sługą Pana Krsny zaczęło manifestować się w moim sercu. Ponieważ moja uwaga była odwrócona od Śri Krsny, znajdowałem się w przerażającym uścisku mayi. W ten sposób cierpiałem rożne rodzaje nieszczęść w tym materialnym świecie. Teraz ten materialny świat nie pociąga mnie w żaden sposób. Dokąd mam teraz iść? Co mam robić? Gdzie spotkam Śri Krsnę? Dopóki Go nie spotkam, nie doznam ulgi. Jest to przyczyną mojego wielkiego niepokoju. Kiedy stale płaczę, łzy płyną z moich oczu nieustannym strumieniem jak strugi deszczu wylewane przez chmury w sezonie monsunowym. W rozdzieleniu od Śri Govindy jedna chwila wydaje się jak setki tysiącleci. O sakhi, nie jestem w stanie znieść rozdzielenia od Śri Govindy.”

(7-b)
śunya dharatala, caudike dekhiye,
parana udasa haya

ki kari ki kari, sthira nahi haya,
jivana nahika raya

vraja-vasi-gana, mora prana rakha,
dekhao cri radhanathe

bhakativinoda, minati maniya,
laohe tahare sathe

śri krsna-viraha ara sahite na pari
parana chadite ara dina dui cari

„Teraz cały wszechświat wydaje się pusty i moje życie stało się udręką. Dokąd mam iść? Co mam robić? Nie jestem w stanie osiągnąć żadnego poczucia spokoju. Moje powietrze życia jest na granicy, gotowe do opuszczenia ciała. O mieszkańcy Vraja-dhamy, obdarzcie mnie darśanem Śri Radhanatha i ocalcie moje życie. Proszę wysłuchajcie modlitwy tego Bhaktivinoda i zabierzcie go ze sobą. Inaczej ani chwili dłużej nie zniosę rozdzielenia od Krsny. W ciągu kilku dni porzucę swoje ciało.”

(7-c)
gaite govinda-nama, upajila bhava-grama,
dekhilama yamunara kule

vrsabhanu-suta-sange, śyama na†avara range,
vansari bajaya nipa-mule

dekhiya yugala-dhana, asthira haila mana,
jnana-hara hailun takhana

kata-ksane nahi jani, jnana-labha haila mani,
ara nahi bhela daraśana

„Och! Kiedy zacząłem głośno intonować święte imię Śri Govindy w moim ciele zaczęły manifestować się różne symptomy ekstazy. Nagle ujrzałem piękny brzeg Jamuny. W czarującym i gęstym, zielonym zagajniku pod drzewem kadamba, najlepszy z tancerzy, Śyamasundara, ukazał Swoją pełną wdzięku, zgiętą w trzech miejscach formę i grał na flecie w towarzystwie Śri Vrsabhanu-nandini. Widząc tę niezwykłą parę, nie mogłem pozostać nieporuszony. Straciłem świadomość i upadłem na ziemię. Nie wiem jak długo leżałem w takim stanie. Kiedy się obudziłem, rozejrzałem się dookoła. Ale pomimo szukania Ich wzrokiem przez długi czas z wielkim wytężeniem, nie otrzymałem Ich darśanu.”

(7-d)
sakhi go kemane dhariba parana
nimesa haila yugera samana

śravanera dhara, ankhi varisaya,
śunya bhela dharatala

govinda-virahe, prana nahi rahe,
kemane vanciba bala

bhakativinoda, asthira haiya,
punah namaśraya kari’

dake radhanatha, diya daraśana,
prana rakha, nahe mari

„Teraz cały ten wszechświat wydaje się pusty. Strumienie łez płyną z moich oczu jak strugi deszczu w miesiącu Śravana. O sakhi, powietrze życia stało się niespokojne i pobudzone w tym ciele. Czuję, że moje życie kończy się – jak mam dalej żyć? W rozdzieleniu od Govindy, pojedyncza chwila wydaje się jak setki tysiącleci. Wielce nispokojny, ten Bhaktivinoda znowu intonuje święte imię i głośno płacze, „O Krsno! O Radho! Proszę obdarzcie mnie Swoim darśanem i uratujcie moje życie. Inaczej z pewnością umrę.”

Vivrti

“O Govindo w rozdzieleniu od Ciebie cały ten wszechświat wydaje się pusty. Strumienie łez płyną z moich oczu jak potoki łez podczas sezonu monsunowego, a mrugnięcia powiek wydają się jak tysiąclecia.”
Jest to żywy przykład vipralambha-rasy, smakowania owocu boskiego rozdzielenia. Dla wielbicieli w których rozwinęły się ekstatyczne uczucia bhavy (jata-rati-bhaktowie), absolutnie konieczne jest poszukiwanie doświadczeń vipralambha-rasy, bez zwracania uwagi na stan spotkania z Panem (sambhoga). Werset ten został przytoczony w celu przedstawienia tego punktu.
Uczucia rozdzielenia, które są doświadczane w materialnych związkach, są po prostu pełne nieszczęść, podczas gdy w transcendentalnej vipralambha-rasie doświadcza się najwyższego szczęścia w sercu, chociaż zewnętrznie przypomina intensywne cierpienie. W związku z uczuiami rozdzielenia doświadczanymi przez Vaisnavę zostało powiedziane: “yata dekha vaisnavera vyavahara duhkha, niścaya janio sei parananda-sukha – chociaż uczucia rozdzielenia doświadczane przez Vaisnavę wydają się być zwykłym nieszczęściem, należy wiedzieć, że są one transcendentalnym szczęściem.” Vipralambha-rasa zawsze odżywia sambhogę.
W stanie znanym jako prema-vaicittya, który wchodzi w zakres vipralambhy, zewnętrznie występuje sambhoga. W tym stanie, pomimo bezpośredniego postrzegania Krsny, odczuwany jest intensywny smutek z powodu wewnętrznej koncepcji rozdzielenia, która jest wytwarzana przez wyjątkowej jakości premę. W przeciwieństwie do tego, kiedy występuje fizyczne rozdzielenie z Krsną, pamiętanie o Nim jest tak intensywne, że nie ma możliwości zapomnienia o Krsnie nawet na chwilę. Ten poziom jest kulminacyjnym punktem bhajanu.
Grupa znana jako Gaura-nagari, która w rzeczywistości żyje w zapomnieniu o Panu Krsnie, prezentuje oszukańczy pokaz sambhoga-rasy. Z powodu lekceważenia Krsny, stwarzają przeszkody w rozwoju prawdziwej, transcendentalnej rasy. Osoby, które aspirują do sambhogi, zawsze czynią wysiłki w celu egoistycznego zadowalania własnych zmysłów. Dlatego są pozbawione krsna-bhakti.
W „Śri Caitanya-caritamrcie” (Adi-lila 4.165) jest powiedziane: “atmendriyapriti-vancha tare bali ‘kama’, krsnendriya-priti-iccha dhare ‘prema’nama – pragnienie zadowalania swoich własnych zmysłów jest kamą, ale pragnienie zadowalania zmysłów Pana Krsny jest premą.” Gdyby Gauranga-nagari rozumieli znaczenie tego wersetu, to nie stawialiby tak szybko Śri Gaurangi na pozycji nagara, odbiorcy przyjemności i siebie jako nagari, dawców przyjemności, z wielkim pragnieniem promowania swojej własnej sambhoga-rasy. Należy porzucić takie skłonności i praktykować bhajan dla Najwyższego Pana wyłącznie pod przewodnictwem Vaisanavów.
Sekret rozrywek Pana Gaurangi jest taki, że Sam Śri Krsna, przyjąwszy nastrój aśraya-jatiya (rezerwuar miłosnych uczuć lub innymi słowy, wielbiciel), jest zawsze usytuowany w nastroju vipralambhy. Najpełniejszy wyraz sentymentów aśraya-jatiya-jivy, która pragnie odżywiać sambhoga-rasę, znajduje się w nastroju vipralambhy. Aby to zademonstrować, Śri Krsna manifestuje Swoją wieczną formę Śri Gaury, który jest inkarnacją vipralambha-rasy. Można z tego wywnioskować, że źle nakierowane wysiłki osób, które aspirują do sambhogi, nigdy nie przyniosą pożądanego rezultatu.

Wersety ze „Śri Bhajana-rahasyi”

Poniższy werset ze „Śri Krsna-karnamrty” (41) jest przykładem pralapy Śrimati Radhiki (nieskładna mowa przepełniona rozpaczą), wywołanej uczuciami rozdzielenia od Śri Krsny. Werset ten jest również cytowany w „Bhakti-rasamrta-sindhu” (3.2.100) jako przykład vyabhicari-bhavy, znanej jako autsukya, gorące pragnienie, doświadczanej w stanie rozdzielenia od Krsny:

amuny adhanyani dinantarani
hare tvad-alokanam antarena
anatha-bandho karunaika-sindho
ha hanta ha hanta katham nayami

„O Anatha-bandhu (przyjaciel upadłych), O Hari, O Karuna-sindhu (ocean współczucia)! Niestety, niestety! Jak Mam znieść upływ tych nieszczęsnych dni i nocy bez Twojego towarzystwa?”

W związku z tym Śrila Bhaktivinoda Thakura skomponował następujący werset (Bhajana-rahasya (7.14)):

na heriye tava mukha, hrdaye daruna-duhkha
dina-bandho karuna-sagara
e adhanya diva-nici, kemane ka†abe dasi,
upaya balaha atah para

„Nie mogąc ujrzeć Twojej twarzy, moje serce przepełnia się niemożliwym do zniesienia cierpieniem. O przyjacielu upadłych, oceanie współczucia! Jak wytrzymam te pełne nieszczęścia dni i noce? Jestem Twoją służką. Dlatego proszę, powiedz mi teraz, co mam z tym zrobić?”

Poniższy werset z „Padyavali” (330) jest autorstwa Śri Madhavendry Puriego i ukazuje bhavocchvasę Śri Radhiki. [Bhavocchvasa jest głębokim przypływem uczuć, które wyrażają duchowy sentyment ukryty w sercu Śrimati Radhiki. Jest wiele tego przykładów. Ten o którym teraz mowa jest wywołany uczuciami rozdzielenia. W odniesieniach z „Bhajana-rahasyi” podanych w „Wersecie Ósmym”, znajduje się stwierdzenie z „Krsna-karnamrty”, które przedstawia przykład bhavocchvasy Śrimati Radhiki wywołanej spotkaniem z Krsną. W celu dalszego wytłumaczenia bhavocchvasy można przeanalizować komentarz podany na stronie 148 i 150.]

ayi dina-dayardra-natha he
mathura-natha kadavalokyase
hrdayam tvad-aloka-kataram
dayita bhramyati kim karomy aham

„O Panie, którego serce topi się pod wpływem współczucia do upadłych, O Panie Matury, kiedy otrzymam Twój darśan? Będąc pozbawioną Twojego towarzystwa, Moje przepełnione cierpieniem serce stało się bardzo pobudzone i niestałe. O najdroższy, co Mam teraz robić?”

Śrila Bhaktivinoda Thakura śpiewa (Bhajana-rahasya (7.7)):

‘he dina-dayardra-natha, he krsna, mathura-natha,
kabe punah paba daraśana
na dekhi se canda-mukha, vyathita hrdaye duhkha,
he dayita ki kari ekhana’

„O Panie, którego serce topi się ze współczucia dla upadłych, O Krsno, Panie Matury, kiedy znowu Cię zobaczę? Moje serce jest bardzo nieszczęśliwe, gdyż nie widzę Twojej, podobnej do księżyca twarzy. O ukochany, co powinnam teraz zrobić?”

Poniższy werset z „Ujjvala-nilamani (15.167) opisuje dziesięć stanów, które wyrastają z powodu rozdzielenia od Śri Krsny i które dzięki temu wzbudzają stan bhavonmady w Śrimati Radhice. Bhavonmada jest rodzajem boskiego szaleństwa, które pojawia się na poziomie mahabhavy:

cintatra jagarodvegau
tanavam malinangata
pralapo vyadhir unmado
moho mrtyur daśa daśa

„Istnieje dziesięć stanów, które wyrastają w sudura-pravasa-vipralambhie, rozdzieleniu z powodu przebywania w odległym miejscu. Tymi stanami są: (1) cinta – gorączkowe rozważania,
(2) jagarana – bezsenność, (3) udvega – pobudzenie, (4) tanava-krśata – wyczerpanie, (5) malinangata – bladość, (6) pralapa – nieskładna mowa, (7) vyadhi – uciążliwa dolegliwość, (8) unmada – szaleństwo,
(9) moha – oszołomienie (10) mrtyu – śmierć, która jest również znana jako murccha – utrata świadomości.”

Śrila Bhaktivinoda Thakura śpiewa (Bhajana-rahasya (7.11)):

jagara, udvega, cinta, tanavanga-malinata,
pralapa, unmada ara vyadhi
moha, mrtyu daśa daśa, tahe radha suvivaśa,
paila duhkha-kulera avadhi

„Kiedy Śrimati Radhika doświadcza tych dziesięciu stanów


z powodu rozdzielenia od Śri Krsny, osiąga stan najwyższego nieszczęścia.”
 

 
Werset Siódmy

Jakie są wewnętrzne symptomy doskonałości?

yugayitam nimesena
caksusa pravrsayitam
śunyayitam jagat sarvamμ
govinda-virahena me

Anvaya

govinda virahena – w rozdzieleniu od Vrajendra-nandany Śri Krsny; nimesena – nawet chwila; yugayitam – wydaje się jak tysiąc lat; caksusa – z moich oczu; pravrsayitam – płyną łzy jak strumienie deszczu wylewane z monsunowych chmur; sarvam jagat – ten cały świat; śunyayitam – wydaje się pusty; me – mi.

Tłumaczenie

O sakhi w rozdzieleniu od Govindy nawet chwila wydaje się jak tysiąc lat. Z moich oczu płyną łzy jak strumienie deszczu wylewane przez chmury i cały świat wydaje się pusty.

Śri Sanmodana-bhasya

Rati została opisana we wcześniejszym wersecie. Kiedy bhakti jest wyposażona w rati, przyjmuje formę sthayibhavy, która jest rządzącą emocją w sercu w jednym z pięciu transcendentalnych związków ze Śri Krsną. Kiedy dalej łączy się ona z pozostałymi czterema bhavami – vibhavą, anubhavą, sattvika-bhavą i vyabhicari-bhavą – przekształca się w pełne smaku doświadczenie znane jako bhakti-rasa. W tym stanie w pełni manifestują się anubhavy i sattvika-bhavy. W „Bhakti-rasamrta-sindhu” (1.4.1), Śrila Rupa Gosvami przedstawia definicję premy za pomocą następujących słów:

samyan masrnita-svanto
mamatvatiśayankitah
bhava sa eva sandratma
budhaih prema nigadyate

„Bhava-bhakti, która w o wiele większym stopniu topi serce niż ma to miejsce w jej początkowym stanie, zmiękczając je całkowicie, wytwarzając nadzwyczajny wzrost transcendentalnego szczęścia i prowadząc do powstania bardzo silnego poczucia posiadania (mamata) wobec Śri Krsny jest nazywana przez uczonych premą.”

Zgodnie z filozoficzną konkluzją tego wersetu, bhava-bhakti, która jest w pełni dojrzała, prowadząc do wezbrania niezwykle potężnego poczucia mamaty do Śri Krsny, powinna być uważana za premę.
W „Bhakti-rasamrta-sindhu” jest wyjaśnione, że Śri Krsna jest visayą, czyli obiektem premy dla wielbicieli. Wielbiciele są aśrayą, czyli zbiornikiem premy do Krsny. We wzajemnej wymianie miłości pomiędzy Krną, a wielbicielami, możliwych jest pięć rodzajów związków: śanta, dasya, sakhya, vatsalya i madhurya. Tych pięć głównych związków jest znanych jako mukhya-rati.
W każdym z nich występuje szczególna, rządząca emocja znana jako sthayibhava. W śanta rządzącą emocją jest śanti-rati, spokój. W dasyi rządzącą emocją jest priti-rati, uczucie w nastroju służenia. W sakhyi rządzącą emocją jest sakhya-rati, przywiązanie w przyjaźni. W vatsalyi rządzącą emocją jest vatsalya-rati, uczucie rodzicielskie. I w madhuryi rządzącą emocją jest priyata-rati, uczucie w nastroju miłości małżeńskiej. Kiedy te pięć rodzajów mukhya-rati łączy się z elementami vibhavy, anubhavy, sattvika-bhavy i vyabhicari-bhavy, wtedy uczucie zostaje przekształcone w pełny smaku sentyment znany jako mukhya-bhakti-rasa jak zostało to opisane w „Bhakti-rasamrta-sindhu” (2.5.115):

mukhyas tu pancadha cantah
pritah preyamś ca vatsalah
madhuraś cety ami jńeya
yatha-purvam anuttamah

„Mukya-rasa jest pięciu rodzajów: (1) śanta – spokój, (2) prita (dasya) – służenie, (3) preyas (sakhya) – przyjaźń, (4) vatsalya – uczucie rodzicielskie i (5) madhurya – miłość małżeńska. Każdy z tych związków jest lepszy od poprzedniego.”

Główna rządząca emocja jest zawsze obecna w wielbicielu, który rozbudził premę do Krsny i dlatego jest znana jako sthayibhava, stała emocja. Jednak czasami rządząca emocja wielbiciela wycofuje się i odżywia drugorzędne emocje, znane jako gauna-rati. Istnieje siedem rodzajów gauna-rati i kiedy łączą się one z elementami vibhavy, anubhavy, sattvika-bhavy i vyabhicari-bhavy, wytwarzają pełne smaku sentymenty znane jako gauna-rasy. Zostały one opisane w „Bhakti-rasamrta-sindhu” (2.5.116):

hasyo ’dbhutas tatha virah
karuno raudra ity api
bhayanakah sa bibhatsa
iti gaunaś ca saptadha

„Istnieje siedem rodzajów gauna-ras: (1) hasya – śmiech, (2) adbhuta – zdumienie, (3) vira – bohaterstwo, (4) karuna – współczucie, (5) raudra – gniew, (6) bhayanaka – strach i (7) bibhatsa – odraza.”

Spomiędzy pięciu typów mukhya-ras, madhurya-rasa jest najwyższą. Kiedy intensywność priti, czyli miłości do Krsny, wzrasta w mukhya-rasach, przyjmuje ona formy premy, pranayi, many, snehy, ragi, anuragi, bhavy i mahabhavy.

Rozwój priti od rati do mahabhavy.

Rati

Rozwój priti jest opisany w „Priti-sandarbhie” (Anuccheda 84). Początkowy poziom priti jest znany jako rati i jest on zdefiniowany w następujący sposób: “tatrollasa-matradhikya-vyanjika pritih ratih, yasyam jatayam tad-ekam tatparyam anyatra tucchatva buddhiś ca
jayate – priti, która jest zdominowana przez uczucie ullasy, uniesienia, jest nazywana rati. Ta priti, rozpoczynająca się od rati, jest nakierowana wyłącznie na Śri Bhagavana i dlatego wszystkie inne rzeczy, które nie są związane z Panem, są uważane za bezwartościowe.” Priti, która rozwija się tylko do poziomu rati jest wskazaniem śanta-rasy.

Prema

Priti, która osiąga poziom premy jest zdefiniowana w następujący sposób:
“mamatatiśayavirbhavena samrddha pritih prema, yasmin jate tat priti-bhanga-hetavo yad iyam udyamam svarupam va na glapayitum iśate – kiedy priti nasila się, dzięki pojawieniu się silnego poczucia posiadania (mamata) w stosunku do Śri Krsny, jest nazywana premą. Po pojawieniu się premy, priti jest tak silna, że nawet pomimo wystąpienia wielu przyczyn, które wydają się wystarczająco silne do przerwania miłosnego uczucia, nie są one zdolne do stłumienia ani entuzjazmu ani fundamentalnego charakteru tej miłości.” Priti, która rozwija się do poziomu premy, wskazuje na dasya-rasę. Charakterystyka premy w dasya-rasie została przedstawiona w „Bhakti-rasamrta-sindhu” (3.2.169):

dvisadbhih ksodis†air jagad avihatecchasya bhavatah
karad akrsyeva prasabham abhimanyav api hate
subhadrayah pritir danuja-damana! tvad-visayika
prapede kalyani na hi malini-manam lavam api

„[Sri Narada powiedział do Krsny O zabójco demonów, nikt w tym świecie nie może się sprzeciwić Twojej woli. Wszystko dzieje się zgodnie z Twoim pragnieniem. Jednak to z Twoich rąk siłą został porwany Abhimanyu i zabity przez nic nie znaczących wrogów jak Karna i Jayadratha. Pomimo tego, wielka miłość Subhadry do Ciebie nie straciła blasku nawet w najmniejszym stopniu.”

Subhadra była młodszą siostrą Krsny i dlatego okazywała postawę pozostawania pod opieką Krsny, która jest zaliczana do gaurava-priti, jednego z rodzajów dasya-rasy. Wiedziała, że bez pozwolenia Krsny, jej syn Abhimanyu nie zostałby zabity, pomimo to, jej prema do Krsny nie ucierpiała. Jest to symptomem premy.

Pranaya

Po premie pojawia się pranaya: “atha viśrambhatiśayatmakah prema pranayah, yasmin jate sambhramadi yogyatayam api tad-abhavah – kiedy prema jest przepojona wyjątkowym uczuciem zażyłości, znanej jako viśrambha, jest nazywana pranayą. Pranaya cechuje się całkowitym brakiem rezerwy i szacunku w stosunku do ukochanego, nawet w okolicznościach, które w normalnych warunkach wywołałyby takie uczucia.” Dobitny przykład pranayi jest podany w „Bhakti-rasamrta-sindhu” (3.3.109):

surais tripurajin-mukhair api vidhiyamana-stuter
api prathayatah param adhika-parames†hya-śriyam
dadhat pulakinam harer adhi-śirodhi savyam bhujam
samaskuruta pamśulan śirasi candrakan arjunah

„Pomimo, że Tripurari (Pan Śiva) w towarzystwie innych półbogów, zbliżył się do Śri Krsny i zaczął ofiarowywać modlitwy, ogłaszając Jego najwyższą supremację i chwały, Jego przyjaciel, pastuszek Arjuna, z miłością położył swoją dłoń na ramieniu Krsny i strzepnął pyłek z pawiego piórka, które przyozdabiało Jego głowę.”

Śrila Jiva Gosvami wspomina w swoim komentarzu, że ta rozrywka miała miejsce po zabiciu jednego z demonów. Śrila Viśvanatha Cakravarti Thakura zaznacza, że miało to miejsce we Vrajy i że Arjuna jest określany jako priya-narma-sakha. Ta pranaya jest prawdziwym życiem sakhya-rasy. Jej podstawą jest głęboka wiara, pozbawiona uczucia czci i znana jest jako viśrambha. Viśrambha jest definiowana jako uczucie bycia identycznym z ukochanym. Taka emocja powoduje, że ktoś uważa swój umysł, życie, inteligencję, ciało i wszystko co posiada za tożsame z umysłem, życiem, inteligencją, ciałem i własnością ukochanego. Uczucie jedności o którym tu mowa, oznacza, że z powodu wielkiej miłości, ktoś czuje się równie dobrze z ukochanym jak z samym sobą i to uczucie jest doświadczane z wzajemnością.

Mana

Mana jest opisana w następujący sposób: “priyatvatiśayabhimanena kau†ilyabhasa-purvaka-bhava-vaicitrim dadhat pranayo manah, yasmin jate śri-bhagavan api tat-pranaya-kopat prema-maya bhayam bhajate – kiedy posiadana przez wielbiciela koncepcja bycia bardzo drogim Panu, powoduje, że pranaya przyjmuje zniekształconą formę i osiąga w ten sposób zdumiewający i niespotykany stan, mamy do czynienia z maną. Kiedy mana manifestuje się, nawet Sam Śri Bhagavan z powodu miłości, przepełnia się strachem w rezultacie pranaya-kopy Swojej ukochanej.”
Termin „pranaya-kopa” oznacza „złość z powodu uczucia”. Kiedy ukochana Krsny okazuje manę, jest On zmuszony do proszenia jej o wybaczenie w celu delektowania się jej miłosnym uczuciem złości wyrosłym podczas Ich miłosnej kłótni. Słowa „priyatva-atiśaya-abhimana”, dosłownie oznaczają „egoizm bycia bardzo drogim Krsnie”. Takie uczucie powoduje, że bohaterka myśli: „Moja miłość do Niego jest tak wielka, że nie ma granic. I jest On pod kontrolą mojej premy.” To z powodu tego rodzaju dumy, pranaya zewnętrznie przybiera zniekształcona formę do której odnoszą się słowa „kautilya-abhasa”. W rezultacie to wypaczenie powoduje, że pranaya osiąga najbardziej zdumiewający stan, bhava-vaicitri, który jest również znany jako mana. W „Ujjvala-nilamani” (15.74), zostały opisane symptomy many:

dam-patyor bhava ekatra
sator apy anuraktayoh
svabhis†aślesa-viksadi-
nirodhi mana ucyate

„Chociaż ukochany i ukochana są razem, chociaż są bardzo przywiązani do siebie i chociaż ich wewnętrznym pragnieniem jest obejmować się, patrzeć na siebie i wymieniać czułe słowa, to uczucie, które powstrzymuje ich od uczynienia tego, jest znane jako mana.”

Jeśli nie ma uczucia, jeśli ukochany i ukochana nie są razem lub jeśli nie ma pragnienia obejmowania się, to nie ma w tym nic zdumiewającego. Ale w manie wszystkie trzy warunki są spełnione i pomimo tego wymiana, której obydwoje pragną, nie zachodzi. Jest to właśnie bhava-vaicitri. Chociaż zewnętrznie okazywane jest odrzucenie, to wewnętrznie nie dochodzi do zmniejszenia przywiązania z powodu obecności pranayi.

Sneha

Sneha jest zdefiniowana w następujący sposób: “ceto dravatiśayatmakah premaiva snehah, yasmin jate tat-sambandhabhasenapi maha-baspadivikarah priya-darśanady-atrptis tasya parama-samarthyadau saty api kesancid anis†aśanka ca jayate – tylko ta prema, która topi serce w wielkim stopniu jest nazywana snehą. Z powodu zamanifestowania się snehy, nawet najmniejszy kontakt z ukochanym prowadzi do ronienia wielkiej ilości łez. Osoba taka odczuwa ciągły niedosyt w oglądaniu ukochanego i chociaż Śri Krsna jest kompetentny, wielbiciel stale obawia się, że może Mu się coś stać.” Te dwa ostatnie symptomy są szczególnie widoczne w vatsalya-rasie. Charakter snehy w vatsalya-rasie został przedstawiony w „Bhakti-rasamrta-sindhu” (3.4.58):

piyusa-dyutibhih stanadri-patitaih ksirotkarair jahnavi
kalindi ca vilocanabja-janitair jatańjana-śyamalaih
aran madhyama-vedim apatitayoh klinna tayoh sangame
vrttasi vraja-rajni! tat-suta-mukha-preksam sphu†am vanchasi

„[Pod pretekstem obserwowania zaćmienia słońca, Śri Jaśoda udała się do Kuruksetry z wielkim pragnieniem ujrzenia swojego syna. Kiedy ascetka, która wcześniej znała Jaśodę, ujrzała ją, powiedziała O Vrajeśvari, wspaniały strumień nektaru mleka wypływający ze wzgórków twoich piersi jest rzeką Jahnavi. Strumień łez z twoich lotosowych oczu, czerniejący po zmieszaniu z twoim tuszem, jest rzeką Kalindi. Te dwie rzeki spotkały się w Prayag twojej talii. Jednak dziwne jest to, że pomimo kąpieli u zbiegu tych dwóch rzek, wciąż pragniesz tylko ujrzeć twarz swojego syna.”

Śrila Viśvanatha Cakravarti Thakura tłumaczy w swoim komentarzu do tego wersetu, iż jest powszechnie wiadome, że pielgrzymi udający się do świętego Prayag, biorą kąpiel tylko z pragnieniem otrzymania darśanu Bhagavana. Ale Jaśoda nie pragnie darśanu Bhagavana nawet po kąpieli. Ona pragnie jedynie ujrzeć twarz swojego syna, Śri Krsny. Symptomy w postaci strumieni łez, mleka wypływającego z piersi i niezaspokojonego pragnienia ujrzenia swojego syna, są cechami snehy w vatsalya-rasie.

Raga

Raga jest opisana w następujący sposób: “sneha evabhilasatiśayatmako ragah, yasmin jate ksanikasyapi virahasyatyantaivasahisnuta, tat-samyoge param duhkham api sukhatvena bhati, tad-viyoge tad-viparitam – sneha cechująca się intensywnym pragnieniem jest nazywana ragą. Na skutek pojawienia się ragi, nawet chwila rozdzielenia od ukochanego jest nie do zniesienia. Podczas spotkania wielkie nieszczęście wydaje się szczęściem, a w czasie rozdzielenia jest odwrotnie (tzn. wielkie szczęście staje się źródłem trudnego do zniesienia nieszczęścia).” Przykład bólu doświadczanego jako szczęście z powodu ragi znajduje się w „Ujjvala-nilamani” (14.127):

tivrarka-dyuti-dipatair asilata dhara karalasribhir
marttandopala-mandalaih sthapu†ite ’py adres ta†e tasthusi
paśyanti paśupendra-nandanam asav indivarair astrte
talle nyasta-padambujeva mudita na spandate radhika

„[Lalita w towarzystwie swoich przyjaciółek ujrzała w oddali Śrimati Radhikę. Rozkoszując się ragą Radhy, Lalita powiedziała do swoich przyjaciółek O sakhi, tylko popatrzcie! Teraz jest południe i słońce stoi w najwyższym punkcie. Obszar Govardhany jest skalisty i wyboisty, a w niektórych miejscach kamienie są postrzępione jak ostrza mieczy. Z powodu wielkiego żaru słonecznego skały są gorące jak rozżarzone węgle. Chociaż Śrimati Radhika, stojąc na szczycie Giri-Govardhany, doświadcza trudnego do zniesienia bólu, zanurzona jest w oceanie szczęścia obserwowania Śri Krsny, który z wielką przyjemnością wypasa krowy w pobliżu, otoczony przez Swoich przyjaciół pastuszków. Z powodu zaabsorbowania szczęściem oglądania Krsny, wydaje się Jej jak gdyby Jej lotosowe stopy spoczywały na łożu z miękkich, lotosowych płatków i dlatego nie rusza się z miejsca nawet na centymetr.”

W tym przykładzie ból powstający w kontakcie z bardzo gorącymi, ostrymi i twardymi kamieniami jest doświadczany jako szczęście z powodu oglądania Krsny. Jest to symptom ragi.

Anuraga

Anuraga jest definiowana w następujący sposób: „sa eva rago ’nuksanam svavisayam
nava-navatvenanubhavayan svayam ca nava-navi bhavann anuragah, yasmin jate paraspara-vaci bhavatiśayah, prema-vaicittyam, tat-sambandhiny apraniny api janma-lalasa, vipralambhe visphurtiś ca jayate – tylko ta raga, która powoduje, że obiekt jej uczuć jest doświadczany z każdą chwilą w coraz to nowych postaciach i również sama jest doświadczana w coraz to nowy sposób jest znana jako anuraga. Po pojawieniu się anuragi, manifestują się cztery symptomy: (1) paraspara-vaśi bhavatiśaya – intensywny przypływ uczuć, wymienianych pomiędzy ukochaną, a ukochanym, dostaje się pod kontrolę osoby trzeciej, (2) prema-vaicittya – strach przed rozdzieleniem z ukochanym nawet podczas jego obecności, (3) apraniny api janma-lalasa – pragnienie narodzenia się jako nieruchomy obiekt związany ze Śri Krsną i (4) vipralambhe visphurti – w rozdzieleniu od Śri Krsny, ukochana zaczyna widzieć Krsnę wszędzie jak gdyby był On obecny przed nią. Ten rodzaj wizji jest znany jako visphurti.”
Cecha anuragi sprawiająca, że ukochany jest doświadczany na nowo jest przedstawiona w dwóch przykładach z „Ujjvala-nilamani” (14.147–8). Pierwszy przykład został zaczerpnięty z „Danakeli-kaumudi” (28):

prapannah panthanam harir asakrd asman-nayanayor
apurvo ’yam purvam kvacid api na drsto madhurima
pratike ’py ekasya sphurati muhur angasya sakhi ya
śriyas tasyah patum lavam api samartha na drg iyam

„[Spostrzegłszy z oddali Śri Krsnę w Dana-ghati, Śri Radha powiedziała do Vrndy O sakhi, spotkałam Śri Krsnę wiele razy, ale nigdy wcześniej nie widziałam takiej nadzwyczajnej słodyczy. Moje oczy są niezdolne do nawet częściowego smakowania wspaniałości, która emanuje tylko z małej części Jego ciała.”

ko ’yam krsna iti vyudasyati dhrtim yas tanvi karnam viśan
ragandhe kim idam sadaiva bhavati tasyorasi kridati
hasyam ma kuru mohite tvam adhuna nyastasya haste maya
satyam satyam asau drg-anganam agad adyaiva vidyun-nibhah

„[Pewnego razu rozmawiając o Krsnie, Śri Radha przepełniła się intensywną tęsknotą, która wzbudziła w Jej sercu potężny przypływ anuragi. Powiedziała do Lality „O dziewczyno o smukłej talii (Krśodari), Lalito, kim jest ta osoba, która ma na imię Krsna? Kiedy te dwie sylaby wchodzą do Moich uszu, Moja rozwaga całkowicie znika.” Lalita odpowiedziała, „O Ty, oślepiona przywiązaniem (Ragandha), co Ty mówisz? Przecież zawsze bawisz się przy Jego boku.” Śri Radha: „O sakhi, nie żartuj sobie ze Mnie. Dlaczego opowiadasz takie niestworzone rzeczy?” Lalita: „Radho, to co mówię nie jest ani niemożliwe ani ironiczne ani fałszywe. O zwiedziona (Mohita), dopiero co przed chwilą przekazałam Ciebie w Jego ręce.” Śri Radha: „Lalito, z pewnością masz rację, ale wydaje Mi się, że do tej chwili w całym Swoim życiu nigdy wcześniej nie spojrzałam na Niego i nawet potem, doświadczenie było tak krótkie, że przypominało błysk błyskawicy.”

Wszystkie cztery symptomy anuragi zostaną teraz zilustrowane przykładami z „Ujjvala-nilamani”.

(1) Paraspara-vaśibhava – (14.150):

samarambham parasparika-vijayaya prathayathor
apurva ke ’yam vam agha-damana samrambha-lahari
mano-hasti baddhas tava yad anaya raga-nigadais
tvayapy asyah premotsava-nava-gunaiś citta-harinah

„[Przymuszeni przez intensywną tęsknotę, szukając się nawzajem, Śri Radha i Śri Krsna spotkali się na ścieżce przy kunja i wykąpali się wzajemnie w strumieniach rozkoszy. Kundalata, która nagle pojawiła się tam, smakowała słodycz, która zamanifestowała się z tego spotkania i z wielką przyjemnością i zdumieniem zwróciła się do Krsny O zabójco Aghy, zarówno Ty jak i Śri Radha potęgujecie fale Swoich wysiłków by pokonać Siebie nawzajem. Zdumiewający zapał, który obydwoje okazujecie w tych próbach jest nie do opisania. Po prostu spójrz jak rozszalały słoń Twojego umysłu został związany linami anuragi Śri Radhy, a Ty związałeś łanię Jej serca nowymi linami festiwalu Swojej premy.”

(2) Prema-vaicittya – (14.151):

prema-vaicittya samjnas tu
vipralambhah sa vaksyate

„Prema-vaicittya zostanie opisana później w rozdziale dotyczącym vipralambhy, rozdzielenia.”

Innymi słowy, chociaż prema-vaicittya jest symptomem anuragi jest szczególnym stanem vipralambhy i dlatego jest tam opisana oddzielnie. W rzeczywistości prema-vaicittya jest typem vipralambhy, która jest inspirowana przez premę na poziomie anuragi. W rozdziale dotyczącym vipralambhy, prema-vaicittya jest zdefiniowana w następujący sposób (Ujjvala-nilamani (15.147)):

priyasya sannikarse ’pi
premotkarsa-svabhavatah
ya viślesa-dhiyartis tat-
prema-vaicittyam ucyate

„Nieszczęście, które jest doświadczane z powodu strachu przed rozdzieleniem nawet podczas obecności ukochanego, wywołane przez wrodzoną naturę wyjątkowej cechy premy, jest znana jako prema-vaicittya.”

W swoim komentarzu do tego wersetu, Śrila Jiva Gosvami definiuje słowo prema-vaicittya jako prema-janita-vicittata, zmieszanie, które wyrasta z powodu premy. Odnosi się to do odmiennego stanu świadomości w którym umysł staje się tak zaabsorbowany szczególną rzeczą, że traci kontakt z innymi obiektami percepcji. Kiedy świadomość medytuje stale o jakimś obiekcie, który jest związany ze Śri Krsną i staje się tak głęboko nim zaabsorbowany, że osiąga stan całkowitej identyfikacji z tym obiektem, to w tym czasie nie występuje postrzeganie innych obiektów, które są związane z Krsną. Dlatego, nawet kiedy Krsna jest bezpośrednio obecny w pobliżu, osoba taka nie może Go rozpoznać. W ten sposób przepełnia się niepokojem rozdzielenia z Krsną. Ten unikalny stan premy jest znany jako prema-vaicittya.
Śrila Viśvanatha Cakravarti Thakura tłumaczy, że wyjątkowa cecha premy, która prowadzi do tego stanu, odnosi się do sthayibhavy w stanie anuragi. Wynika to z faktu, że prema-vaicittya była wcześniej opisywana jako symptom anuragi (Ujjvala-nilamani (14.149)). Ta anuraga wyrasta z tak nieprzepartego, niemożliwego do zaspokojenia pragnienia, że nawet obiekt, który był postrzegany wielokrotnie, wydaje się jak gdyby nigdy nie był doświadczany.
Czasami w stanie anuragi inteligencja traci swoją przenikliwość, aby móc doświadczać Śri Krsny i słodyczy Jego cech w tym samym czasie. Kiedy ktoś doświadcza Śri Krsny jest wtedy niezdolny do smakowania Jego cech, a kiedy ktoś doświadcza Jego cech jest niezdolny do postrzegania Go w bezpośredni sposób. W sambhoga-rasie, smakując spotkanie z Krsną, Śrimati Radhika czasami całkowicie zanurza się w myślach o cechach Krsny, takich jak Jego kompetencja w sprawach miłosnych, spryt Jego słów, Jego śpiew, muzyczne zdolności, taniec i inne nieograniczone cechy, co prowadzi do utraty bezpośredniego postrzegania Krsny. Po chwili przypomina Sobie o osobie, która posiada te cechy i pyta, „Gdzie On jest?” Wtedy porzuca Swoje zaabsorbowanie Jego cechami i zaczyna Go poszukiwać. Przepełniona uczuciem rozdzielenia jest niezdolna do ujrzenia Krsny, który jest przy Niej. Prema-vaicittya jest przedstawiona w poniższym stwierdzeniu (Ujjvala-nilamani (15.148)):

abhirendra-sute sphuraty api puras tivranuragotthaya
viślesa-jvara-sampada vivaśa-dhir atyantam udghurnita
kantam me sakhi darśayeti daśanair udgurna śasyankura
radha hanta tatha vyaces†ata yatah krsno ’py abhud vismitah

„[Kiedy Vrnda urzała prema-vaicittyę Śri Radhy, powiedziała do Paurnamasi-devi Nawet w obecności Vrajendra-nandany, inteligencja Śri Radhy przepełnia się silną gorączką rozdzielenia, wyrastającą z intensywnych uczuć anuragi i zataczając się w złudzeniu wykrzykuje, „ O sakhi, gdzie jest Mój najdroższy? Proszę, pokażcie Mi Go chociaż raz.” Mówiąc to, włożyła źdźbło trawy między zęby i zaczęła zachowywać się w taki sposób, że nawet Sam Krsna był zdumiony.”

(3) Apraniny api janma-lalasa – (14.152), zaczerpnięte z „Danakeli-kaumudi” (6):

tapasyamah ksamodari varayitum venusu janur
varenyam manyethah sakhi tad akhilanam sujanusam
tapastomenoccair yad iyam urari-krtya murali
murarater bimbadhara-madhurimanam rasayati

„[Śri Radha uważając, że nie udało Jej się odnieść sukcesu w wysiłkach mających na celu osiągnięcie Śri Krsny, powiedziała do Lality O dziewczyno o smukłej talii, jaki jest pożytek z osiągnięcia przez nas tych atrakcyjnych, ludzkich form? Nie możemy dzięki nim osiągnąć Krsny. Będę praktykowała pokuty, aby narodzić się jako flet, ponieważ to są najwyższe możliwe narodziny, które można osiągnąć. Po prostu spójrz jak ten flet smakuje słodycz owocu bimba ust Krsny jako rezultat swoich srogich wyrzeczeń.”

(4) Vipralambhe visphurti – (14.153):

bruyas tvam mathura-dhvanin mathura-natham tam ity uccakaih
sandeśam vraja-sundari kam api te kacin maya prahinot
tatra ksmapati-pattane yadi gatah svacchanda gacchadhuna
kim klis†am api visphuran diśi diśi kliśnasi ha me sakhim

„[Lalita powiedziała do wędrowca, który zmierzał do Matury Idź do pana Matury i głośno powiedz Mu, że vraja-sundari przysyła Mu tę wiadomość przez ciebie: „O Krsno, ponieważ przeniosłeś się do stolicy, teraz możesz udać się gdzie Ci się tylko podoba. Ale dlaczego musisz manifestować Swoje pojawianie się (visphurti) w czterech stronach świata i w ten sposób raz po raz dręczysz moje cierpiące przyjaciółki?”

Śrila Viśvanatha Cakravarti Thakura wyjaśnia, że kiedy Śri Krsna przeniósł się do Matury, Śri Radha wszędzie widziała Jego sphurti z powodu dominującego uczucia anuragi. Kiedy Śri Radha, dotknięta rozdzieleniem, widziała sphurti Krsny, myślała, że Krsna przyszedł bezpośrednio do Niej. Przepełniona szczęściem, zaczynała biec, aby Go objąć. Ale wtedy wizja znikała i nie mogąc Go dalej oglądać, pogrążała się w oceanie smutku. Ból Jej rozdzielenia wzrastał wtedy wielokrotnie. Lalita odczuwała wielkie cierpienie Śri Radhy i dlatego wysłała tę wiadomość Krsnie, aby nie niepokoił jej sakhi w ten sposób. Śrila Ćakravartipada również wspomina, że z przykładu Bilvamangali Thakury można zrozumieć, iż sphurti Krsny są możliwe na poziomie rati, czyli bhavy. Ale visphurti doświadczane na poziomie anuragi są o wiele potężniejsze.
 

 
Werset Szósty

Jakie są zewnętrzne symptomy doskonałości?

nayanam galad-aśru-dharaya
vadanam gadgada-ruddhaya gira
pulakair nicitam vapuh kada
tava nama-grahane bhavisyati

Anvaya

(O mój Panie) tava nama-grahane – w czasie intonowania Twoich świętych imion; (mama – moje); nayanam – oczy; galad-aśru-dharaya – zalewane strumieniami łez; vadanam – moje gardło; gadgada – jąkając się; ruddhaya gira – zdławionym głosem; vapuh – i całe moje ciało; pulakaih nicitam – pokryte rzędami włosów zjeżonych z powodu ekstazy; kada bhavisyati – kiedy to się stanie?

Tłumaczenie

O Panie, kiedy moje oczy wypełnią się strumieniami łez? Kiedy głos ugrzęźnie mi w gardle? I kiedy włosy zjeżą się na moim ciele z powodu ekstazy, podczas intonowania Twoich świętych imion?

Śri Sanmodana-bhasya

W pięciu wcześniejszych wersetach opisany został systematyczny rozwój parama-dharmy. Parama-dharma odnosi się do rozwoju wiecznej, konstytucjonalnej tożsamości żywej istoty, który odbywa się poprzez medium bhakti zdominowanej przez moc hladini Pana. Ten systematyczny rozwój, który rozpoczyna się od wiary (śraddha) jest opisany w „Bhakti-rasamrta-sindhu” (1.4.15–16):

adau śraddha tatah sadhu-
sango ’tha bhajana-kriya
tato ’nartha-nivrttih syat
tato nis†ha rucis tatah

athasaktis tato bhavas
tatah premabhyudancati
sadhakanam ayam premnah
pradurbhave bhavet kramah

„Wiara prowadzi do towarzystwa świętych osób, sadhu-sangi. W ich towarzystwie rozpoczyna się praktyka dziewięcioczęściowej ścieżki bhakti, składającej się ze słuchania (śravana), intonowania (kirtana), pamiętania (smarana), służenia lotosowym stopom Pana (pada-sevana), czczenia Pana w Jego formie bóstwa (arcana), ofiarowywania modlitw i pokłonów (vandana), służenia (dasya), przyjaźni (sakhya) i pełnego podporządkowania jaźni (atma-nivedana). Dzięki praktyce tych metod osiągnięta zostaje samorealizacja (atma-svarupa) w rezultacie czego zostają zniszczone wszystkie anarthy w formie ignorancji. Następnie osiągana jest stałość (nistha), smak (ruci), przywiązanie do Pana (asakti) i w końcu oddanie przesycone uczuciami ekstazy (bhava). Po osiągnięciu bhavy, bhakti osiąga swoją czystą tożsamość, która jest teraz nie do powstrzymania. Bhava jest również zwana rati. Jest uważana za kiełek (ankura) premy. Prema jest w pełni rozwiniętym stanem bhakti. Spomiędzy różnych form bhakti, takich jak słuchanie i intonowanie, praktykowanych na poziomie sadhana-bhakti, zintensyfikowaniu na etapie bhava-bhakti w szczególności ulega śri-krsna-nama-sankirtan.”

Dziewięć cech bhavy

Na poziomie bhavy manifestuje się dziewięć symptomów jak zostało to opisane w „Bhakti-rasamrta-sindhu” (1.3.25–6):

ksantir avyartha-kalatvam
viraktir mana-śunyata
aśa-bandhah samutkan†ha
nama-gane sada rucih

asaktis tad-gunakhyane
pritis tad-vasati-sthale
ity adayo ’nubhavah syur
jata-bhavankure jane

„(1) ksanti – nawet kiedy występuje przyczyna niepokoju, serce wielbiciela pozostaje nieporuszone, (2) avyartha-kalatva – wielbiciel nie traci czasu na czynności, które nie są nakierowane na kultywację bhakti, (3) virakti – odwiązanie od obiektów zadowalania zmysłów, (4) mana-śunyata – wolność od dumy, (5) aśa-bandha – niezachwiana nadzieja na osiągnięcie Bhagavana, (6) utkan†ha – silna tęsknota za Panem, (7) nama-gane sada ruci – posiadanie silnego smaku do intonowania świętych imion, (8) asaktis tad-gunakhyane – przywiązanie do słuchania i intonowania o cechach Bhagavana i (9) pritis tad-vasati-sthale – miłość do miejsc w których Pan odgrywał Swoje transcendentalne rozrywki.

Konstytucjonalna natura bhavy

Bhava-bhakti jest opisana w „Bhakti-rasamrta-sindhu” (1.3.1):

śuddha-sattva-viśesatma
prema-suryamśu-samyabhak
rucibhiś citta-masrnya
krd asau bhava ucyate

„Kiedy serce zostaje stopione dzięki ruci, czyli innymi słowy, intensywnemu pragnieniu osiągnięcia Pana, wtedy to, co było wcześniej sadhana-bhakti jest teraz nazywane bhava-bhakti. Główną cechą bhavy jest to, że jest fenomenem w całości składającym się z viśuddha-sattvy. Viśuddha-sattva jest samomanifestującym się czynnikiem wewnętrznej mocy (cit-śatki), składającym się z hladini, sandhini i samvit, dzięki któremu Pan i Jego parafernalia są objawiane wielbicielom. To oznacza, że bhava jest całkowicie ponad wpływem materialnej natury i jako taka jest porównywana do promienia słońca prema-bhakti. Konkluzja ustanowiona przez powyższy werset jest taka, że bhava-bhakti jest kiełkiem premy i atomem premy. Ten fakt jest dalej potwierdzony przez następne dwa wersety z „Bhakti-rasamrta-sindhu”(1.3.2–3). Pierwszy werset został przytoczony z Tantry, a drugi z „Padma Purany”:

premnas tu prathamavastha
bhava ity abhidhiyate
sattvikah svalpa-matrah syur
atraśru-pulakadayah

dhyayam dhyayam bhagavatah
padambhuja-yugam tada
isad-vikriyamanatma
sardra-drs†ir abhud asau

„Na początkowym etapie prema jest nazywana bhavą. Na tym poziomie pojawiają się różnorodne przemiany ekstazy wyrastające z viśuddha-sattvy, takie jak łzy, jeżenie się włosów na ciele itd., ale są widoczne w niewielkim stopniu. Ponieważ takie symptomy wyrastają z viśuddha-sattvy, są one znane jako sattvika-bhavy. Na etapie bhavy, podczas medytacji o lotosowych stopach Bhagavana, serce topi się i łzy zaczynają płynąć z oczu.”

Zgodnie z tym stwierdzeniem, anubhavy i sattvika-bhavy, które manifestują się z wielką siłą na poziomie premy na poziomie bhavy widoczne są w niewielkim stopniu.

Anubhavy bhava-bhakti

Zewnętrzne przemiany lub symptomy, które ukazują emocje doświadczane w sercu, są nazywane anubhavami. Istnieje trzynaście anubhav jak zostało to opisane w „Bhakti-rasamrta-sindhu (2.2.2):

nrtyam vilu†hitam gitam
krośanam tanu-mo†anam
hunkaro jrmbhanam śvasa-
bhuma lokanapeksita
lalasravo ’††a-hasaś ca
ghurna-hikkadayo ’pi ca

(1) nrtya – tańczenie, (2) vilu†hita – tarzanie się po ziemi, (3) gita – śpiewanie, (4) krośana – głośny płacz, (5) tanu-mo†ana – wyginanie ciała, (6) hunkara – porykiwanie, (7) jrmbhana –
ziewanie, (8) śvasa-bhuma – ciężki oddech, (9) lokanapeksita – nie zwracanie uwagi na innych, (10) lalaśrava – ślinienie się, (11) a††a-hasa – głośny śmiech, (12) ghurna – zataczanie się i (13) hikka – czkawka.

Sattvika-bhavy bhava-bhakti

Sattvika-bhavy, czyli ekstatyczne przemiany wyrastające z viśuddha-sattvy, występują w liczbie ośmiu jak zostało to opisane w „Bhakti-rasamrta-sindhu” (2.3.16):

te stambha-sveda-romancah
svara-bhedo ’tha vepathuh
vaivarnyam aśru pralaya
ity as†au sattvikah smrtah

(1) stambha – znieruchomienie, (2) sveda – pocenie się, (3) romanca – jeżenie się włosów na ciele, (4) svara-bheda – załamywanie się głosu, (5) kampa – drżenie, (6) vaivarnya –
utrata koloru ciała, (7) aśru – łzy i (8) pralaya – wstrzymanie wszystkich czynności ciała i utrata świadomości. Ze wszystkich tych symptomów (sattvika-bhav i anubhav), tańczenie, śpiewanie, łzy, jeżenie się włosów i załamywanie się głosu szczególnie widoczne są na etapie bhavy. Klejnot koronny wszystkich nauczycieli, Śri Caitanya Mahaprabhu, wskazał na stan bhavy, przemawiając w następujący sposób: „O Krsno, synu Nandy Maharajy, kiedy strumienie łez zaczną płynąć z moich oczu podczas intonowania Twoich świętych imion? Kiedy moje gardło zaciśnie się i głos uwięźnie w gardle? I kiedy włosy na moim ciele zjeżą się z powodu ekstazy? O Panie, proszę bądź miłosierny, tak aby wszystkie te symptomy pojawiły się we mnie tak szybko jak to możliwe, podczas intonowania Twoich świętych imion.”

Śri Caitanya-caritamrta (Antya-lila 20.37)

prema-dhana vina vyartha daridra-jivana
‘dasa’ kari’ vetana more deha prema-dhana

„Bez bogactwa miłości do Boga to nieszczęsne życie jest bezużyteczne. O Panie, proszę przyjmij mnie jako Swojego sługę i wynagrodź mnie premą.”

Śiksas†aka: Pieśń szósta (Gitavali)

aparadha phale mama, citta bhela vajra-sama,
tuya name na labhe vikara

hataśa haiye hari, tava nama ucca kari,
bada duhkhe daki bara bara

dina dayamaya karuna-nidana
bhava-bindu dei’ rakhaha parana

kaba tuya nama uccarane mora
nayane jharaba dara dara lora

gadgada-svara kan†he upajaba
mukhe bola adha adha bahiraba

pulake bharaba śarira hamara
sveda-kampa-stambha habe bara-bara

vivarna-śarire haraobun jnana
nama-samaśraye dharabun parana

milaba hamara kiye aiche dina
ro-oye bhaktivinoda mati-hina

„W efekcie popełnionych obraz moje serce stało się twarde jak piorun. Dlatego nie topi się ono nawet w najmniejszym stopniu, kiedy intonuję Twoje święte imię. O Panie, jestem teraz bardzo przygnębiony. Będąc bardzo zasmuconym z powodu nieszczęścia, cały czas przywołuję Twoje imię. Jesteś bardzo miłosierny. Łaskawie obdarz mnie chociaż jedną kropelką ekstatycznej miłości i uratuj moje pełne niepokojów życie. Kiedy przyjdzie ten pomyślny dzień w którym podczas intonowania Twojego imienia z moich oczu popłynie strumień łez? Kiedy moje gardło zaciśnie się i spowoduje, że wypowiadane przeze mnie słowa będą niezrozumiałe? Kiedy z powodu ekstazy zjeżą się włosy na moim ciele? Kiedy moje całe ciało pokryje się potem? Kiedy moje ciało zacznie drżeć? O Panie, kiedy moje ciało znieruchomieje? Kiedy, będąc przepełniony bhavą, moje ciało zblednie i kiedy w końcu stracę świadomość? Ponownie odzyskując świadomość, będę utrzymywał to życie dzięki przyjęciu schronienia w Twoim świętym imieniu. Stale płacząc, ten Bhaktivinoda, który jest pozbawiony wszelkiej inteligencji, pyta, „Czy kiedykolwiek nadejdzie taki dzień w życiu tej nieszczęśliwej duszy?”

Vivrti

“O Gopijana-vallabho, kiedy oczy tej gopi zaczną ronić łzy miłości podczas intonowania Twojego świętego imienia? Kiedy mój głos ugrzęźnie w gardle i kiedy włosy zjeżą się na moim ciele z powodu ekstazy? Kiedy przepełnię się taką ekstazą?” Ta modlitwa jest przykładem lalasamayi-vijńapti. Słowo „vijńapti” oznacza rodzaj błagalnej prośby lub modlitwy w stanie podporządkowania. Została ona podzielona na trzy kategorie: (1) samprarthanatmika – modlitwa z pełnym poddaniem umysłu, ciała i wszystkiego Panu. Jest to prośba o rozbudzenie rati, czyli bhavy, w osobie w której jeszcze to nie nastąpiło; (2) dainya-bodhika – ukazywanie komuś swojej nieznaczności i bezwartościowości; i (3) lalasamayi – ten rodzaj modlitwy odnosi się tylko do tych wielbicieli w których została już rozbudzona rati.
„Lalasa” oznacza „intensywne pragnienie”. Po zamanifestowaniu się rati w sercu, pojawia się intensywne pragnienie służenia Panu w szczególny sposób i zgodnie z czyimś permanentnym nastrojem oddania (sthayibhava). Jest to modlitwa o osiągnięcie służby do której zawsze się aspiruje. Inny przykład lalasamayi-vijńapti jest podany w „Bhakti-rasamrta-sindhu” (1.2.156):

kadaham yamuna-tire
namani tava kirtayan
udbaspah pundarikaksa
racayisyami tandavam

„[Narada Muni zwrócił się do Pana w następujący sposób O lotosooki Panie Krsno, kiedy moje gardło zaciśnie się i głos zadrży z ekstazy, podczas intonowania Twojego świętego imienia nad brzegami Jamuny? Kiedy zaabsorbuję się głębokimi, duchowymi uczuciami i będę tańczył jak szaleniec nie zwracając uwagi na otoczenie?”

W przypadku drugorzędnych imion Pana, takich jak Brahma, Paramatma, Iśvara, Jagannatha itd., nie jest możliwe wykonywanie sankirtanu z premą. Tylko podczas intonowania głównych imion Pana, takich jak Krsna, Govinda i Rama, możliwe jest spełnianie sankirtanu z premą. Dlatego Śri Gaurasundara powiedział: „śrutam apy aupanisadam
dure hari-kathamrtat yan na santi dravaś-citta-kampaśru-pulaka-dayah – temat Upaniszadów jest daleki od pełnych nektaru opisów Pana Hari. Dlatego nie są one zdolne do stopienia serca czy doświadczania ekstatycznego drżenia, łez i jeżenia się włosów na ciele.”

Komentarz

Kiedy ktoś intonuje drugorzędne imiona Pana, nie doświadczy ekstaz premy, ponieważ te imiona nie zawierają rozrywek i mamaty, poczucia bliskiego związku z Panem, cechującego się uczuciami posiadania. Mamata jest główną cechą premy. Kiedy jest ustanowiony poufny związek, wtedy będzie tam również tak wiele pięknych rozrywek. Bez tych rzeczy nie ma uczucia premy. Ale kiedy ktoś intonuje główne imiona Krsny i pamięta Jego rozrywki z gopi, pojawia się szczególny rodzaj premy. Wtedy wielbiciel automatycznie zapomina o swoim ciele i wszystkim innym. Czasami tarza się po ziemi, czasami płacze, śmieje się, tańczy i śpiewa. Nie może się to zdarzyć, kiedy ktoś intonuje drugorzędne imiona, gdyż nie ma tam rozrywek i poczucia własności. Kiedy intonujesz – Jaśoda-nandana, „ha śri yaśoda-tanaya prasida – O synu Jaśody, bądź zadowolony ze mnie,” pojawia się tak wiele wrażeń. Ale kiedy intonujemy np. Iśvara, nic się nie pojawia.//

Temat Brahmana, który został opisany w Upaniszadach jest bardzo daleki od tematów związanych z Panem Hari. Podczas dyskusji hari-katha, serce może ulec stopieniu, prowadząc do zamanifestowania się ośmiu sattvika-bhav, takich jak ronienie łez, drżenie ciała, jeżenie się włosów na całym ciele itd. Ten werset nie odnosi się do tych, którzy z łatwością ronią łzy z racji posiadanej przez siebie natury materialnej jak to ma miejsce w przypadku kobiet ani nie odnosi się do tych, którzy rozkoszują się przyjemnościami płynącymi z imitowania takich symptomów, bez rzeczywistego usytuowania w rati czy bhavie. Taki pokaz jest znany jako bhava-abhasa, podobieństwo do ekstatycznego oddania; nie jest to czyste bhakti.
Ale kiedy czysta dusza spontanicznie zwraca się w kierunku służby dla Pana, jej umysł i ciało, które stały się całkowicie odpowiednie do dostarczania przyjemności Krsnie, nie są w stanie dłużej pozostawać w opozycji do nitya-bhavy znajdującej się w sercu takiej jivy. W tym czasie, serce naturalnie topi się i sattvika-bhavy oraz cielesne przemiany ekstazy manifestują się w czystych wielbicielach, wolnych od wszelkich anarth.
Osoby słabej wiary oszukują innych przez imitowanie zachowania najwyższych wielbicieli (maha-bhagavata) i przez pretensjonalne ukazywanie tzw. symptomów ekstazy. Emocje manifestowane przez taką udawaną i oszukańczą praktykę są całkowicie sprzeczne z dążeniami do rozbudzenia niezanieczyszczonego oddania. Dzięki podążaniu śladami czystych wielbicieli i przez stałe zaangażowanie w bhakti, sattvika-bhavy i anubhavy pojawią się automatycznie w czystym wielbicielu w którym zamanifestowała się rati.

Wersety ze Śri Bhajana-rahasyi

Poniższe wersety ze „Śrimad Bhagavatam” (11.3.30–1) ukazują konieczność spełniania gorliwej praktyki nama-bhajanu i kirtanu w towarzystwie czystych wielbicieli w celu osiągnięcia bhakti, cechującej się ekstatycznymi uczuciami (rati):

parasparanu-kathanam
pavanam bhagavad-yaśah
mitho ratir mithas tus†ir
nivrttir mitha atmanah

smarantah smarayantaś ca
mitho ’ghaugha-haram harim
bhaktya sanjataya bhaktya
bibhraty utpulakam tanum

„[Śri Prabuddha powiedział W towarzystwie czystych wielbicieli odbywa się stałe intonowanie i dyskutowanie o chwałach transcendentalnych rozrywek Pana, które są z natury oczyszczające i prowadzą do najwyższej cnoty. Przebywanie w takim towarzystwie prowadzi do trzech rezultatów: wzrastającego uczucia wzajemnego przywiązania i miłości pomiędzy wielbicielami, doświadczania wspólnego szczęścia i pomagania sobie nawzajem w uwolnieniu się od wszelkich materialnych przywiązań i nieszczęść. Wszystkie te rzeczy są kultywowane w towarzystwie wielbicieli. W ten sposób, wielbiciele stale pamiętają Pana Hari, który niszczy wszystkie grzechy. Przypominają również Panu, aby pojawił się w ich sercach. Dlatego, dzięki prema-bhakti rozbudzonej przez stałą praktykę sadhany, zawsze pozostają zaangażowani w pamiętanie Bhagavana i manifestują transcendentalne symptomy ekstazy w swoich ciałach, takie jak jeżenie się włosów itp.”

W związku z tym, Śrila Bhaktivinoda Thakura skomponował poniższe wersety (Bhajana-rahasya (6.12)):

bhakta-gana paraspara krsna-katha gaya
tahe rati, tus†i, sukha paraspara paya

hari-smrti nije kare, anyere karaya
sadhane udita-bhave pulakaśru paya

„Wielbiciele stale słuchają i intonują o tematach związanych z Panem Krsną w swoim towarzystwie. Z uwagą skupiają się na takich dyskusjach, które stają się podstawą wzajemnych, miłosnych związków, satysfakcji i szczęścia. Pamiętają Bhagavana Śri Hari i sprawiają, że inni robią to samo. Dzięki stałemu zaangażowaniu w sadhanę w ich sercach manifestuje się bhava, prowadząc do pojawienia się ośmiu sattvika-bhav, takich jak łzy i jeżenie się włosów na ciele.”

Symptomy ekstazy ukazywane przez wielbicieli na poziomie bhavy zostały opisane w „Śrimad-Bhagavatam (11.3.32):

kvacid rudanty acyuta-cintaya kvacid
vasanti nandanti vadanty alaukikah
nrtyanti gayanty anuśilayanty ajam
bhavanti tusnim parametya nirvrtah

„[Śri Prabuddha powiedział Następnie, po osiągnięciu wolności od błędnej koncepcji identyfikowania jaźni z ciałem, są oni odróżniani od zwykłych materialistów, dzięki swojemu głębokiemu zaabsorbowaniu w stałe pamiętanie Pana na poziomie cechującym się zakończeniem wykonywania wysiłków w celu osiągnięcia bhakti (innymi słowy na poziomie bhavy). W tym stanie, czasami płaczą, śmieją się, cieszą się, mówią do Pana, tańczą, śpiewają, a czasami odgrywają transcendentalne rozrywki Pana Hari. Następnie, po osobistym spotkaniu z Panem, stają się spokojni i cisi.”

Śrila Bhaktivinoda Thakura mówi w związku z tym (Bhajana-rahasya (6.14)):

bhavodaye kabhu kande krsna-cinta phale
hase anandita haya, alaukika bale

nace gaya, krsna-alocane sukha paya
lila-anubhave haya, tusnimbhuta praya

„Po przebudzeniu się bhavy w sercu, kiedy ktoś staje się głęboko zaabsorbowany myślami o Krsnie, czasami łzy płyną z jego oczu, czasami śmieje się, przepełnia się głęboką ekstazą, przemawia w niezwykły sposób, czasami tańczy lub śpiewa, czasami doświadcza wielkiego szczęścia, dzięki bezpośredniemu postrzeganiu Krsny, a czasami, obserwując rozrywki Pana, staje się cichym w swoim sercu.”

W tym czasie widoczna staje się miłość do miejsc, które są drogie Śri Krsnie. Jest to potwierdzone w poniższym wersecie z „Bhakti-rasamrta-sindhu” (1.2.156):

kadaham yamuna-tire
namani tava kirtayan
udbaspah pundarikaksa
racayisyami tandavam

„[Narada Muni zwrócił się do Pana O lotosooki Panie, kiedy podczas intonowania Twoich świętych imion, moje gardło zaciśnie się z ekstazy i kiedy będę tańczył jak szaleniec nie przejmując się opinią otoczenia nad brzegami Jamuny?”
 

 
Werset piąty

Jaka jest konstytucjonalna forma sadhaki?

ayi nanda-tanuja kinkaram
patitam mam visame bhavambudhau
krpaya tava pada-pankajasthita-
dhuli-sadrśam vicintaya

Anvaya

ayi nanda-tanuja – O synu Maharajy Nandy; mam krpaya – okazując mi łaskę; kinkaram – Twojemu wiecznemu słudze; patitam – który upadł; visame bhava-ambudhau – w przerażający ocean materialnej egzystencji; vicintaya – proszę uważaj (mnie); dhu-lisadrśam – za cząstkę pyłu; tava pada-pankaja-sthita – przylegającą do Twoich lotosowych stóp (innymi słowy za Swojego wiecznego, oddanego sługę).

Tłumaczenie

O synu Nandy Maharajy, proszę, bądź łaskawy dla mnie, Swojego wiecznego sługi, który upadł w przerażający ocean materialnej egzystencji w rezultacie swoich działań dla korzyści. Proszę uważaj mnie za cząstkę pyłu przylegającą do Twoich lotosowych stóp i zaakceptuj mnie na zawsze jako Swojego oddanego sługę.

Śri Sanmodana-bhasya

Czy dla sadhaki, który podjął proces harinama-sankirtanu, właściwe jest snucie refleksji nad niedolami materialnej egzystencji? Aby wyjaśnić tę wątpliwość Śri Gaurasundara przedstawił powyższy werset.
„O Nanda-nandanie, w rzeczywistości jestem Twoim wiecznym sługą, ale upadłem w ten przerażający ocean materialnej egzystencji w rezultacie swoich własnych, niewłaściwych działań. Pożądanie, złość, zazdrość i inne zanieczyszczenia są jak krokodyle z przerażającymi, otwartymi paszczami gotowymi do pożarcia mnie. Dryfując tu i tam na falach niegodziwych nadziei i błędnie nakierowanych obaw jestem bardzo ciężko doświadczany. Silne porywy wiatru w formie zdeprawowanego towarzystwa osłabiły moją inteligencję. W takim stanie nie mam żadnego innego schronienia oprócz Ciebie.”
„Działania dla korzyści, bezosobowa wiedza, joga mistyczna, wyrzeczenia itd. są jak kępki trawy, które można zobaczyć pływające dookoła. Ale czy ktokolwiek przepłyną ocean materialnej egzystencji dzięki przyjęciu w nich schronienia? Czasami osoby pogrążające się w oceanie materialnej egzystencji chwytają się tych kępek trawy i ciągną je w dół ze sobą.”
„Teraz nie ma innego schronienia oprócz Twojej łaski. Tylko Twoje święte imię jest jedyną, niezawodną łodzią, po wejściu na którą, jiva może z łatwością przekroczyć ocean materialnej egzystencji. Biorąc to wszystko pod uwagę, przyjąłem schronienie niezniszczalnej łodzi Twojego świętego imienia, dzięki bezprzyczynowej łasce lotosowych stóp mistrza duchowego. Jesteś bardzo łaskawy dla podporządkowanych dusz. Proszę wybacz mi wszystkie moje błędy, gdyż nie mam żadnego innego schronienia i uważaj mnie za cząstkę pyłu u Swoich lotosowych stóp. Dzięki temu nigdy nie zostanę oddzielony od Twoich lotosowych stóp.”
Takie jest znaczenie wyżej wspomnianego wersetu. Należy z tego rozumieć, że bhakti-sadhaka musi całkowicie wyrzec się pragnień doznawania materialnych przyjemności i osiągnięcia wyzwolenia.

Śri Caitanya-caritamrta (Antya-lila 20.33–5)

tomara nitya-dasa mui, toma pasariya
padiyachon bhavarnave maya-baddha hana

krpa kari’ kara more pada-dhuli-sama
tomara sevaka karon tomara sevana

punah ati-utkan†ha, dainya haila udgama
krsna-†hani mage prema-nama-sankirtana

„“O Panie, jestem Twoim wiecznym sługą. Z powodu wielkiego nieszczęścia porzuciłem Ciebie. Będąc uwięzionym przez mayę, pogrążam się w niezgłębionym oceanie materialnej egzystencji. Łaskawie przyjmij mnie jako cząstkę pyłu u Swoich lotosowych stóp. Zostanę Twoim sługą i wiecznie będę pełnił służbę dla Ciebie.” Modląc się w ten sposób, wielkie pragnienie wyrosło w sercu Śri Caitanyi Mahaprabhu. W bardzo pokornym nastroju, ponownie zaczął modlić się do Śri Krsny o przebudzenie miłości do nama-sankirtanu.”

Śiksas†aka: Pieśń Piąta (Gitavali)

anadi karama-phale, padi’ bhavarnava jale,
taribare na dekhi upaya

e visaya-halahale, diva-niśi hiya jvale,
mana kabhu sukha nahi paya

aśa-paśa śata-śata, kleśa deya avirata,
pravrtti-urmira tahe khela

kama-krodha-adi chaya, va†apade deya bhaya,
avasana haila asi’ bela

jnana-karma-†haga-dui, more pratariya lai,
avaśese phele sindhu-jale

e hena samaye bandhu, tumi krsna krpa-sindhu,
krpa kari’ tola more bale

patita-kinkare dhari,’ pada-padma-dhuli kari,’
deha bhaktivinoda aśraya

ami tava nitya-dasa, bhuliya mayara paśa,
baddha ha’ye achi dayamaya

„O najmiłosierniejszy Krsno, pogrążam się w niezgłębionym oceanie materialnej egzystencji na skutek moich działań dla korzyści, które nie mają początku. Nie widzę żadnych możliwości przepłynięcia tego oceanu. Moje serce jest palone śmiertelną trucizną zadowalania zmysłów. Mój umysł jest bardzo zaniepokojony. Doświadczam ciągłych trudności będąc mocno związanym przez liny nieograniczonych, pożądliwych pragnień. Jestem rzucany tu i tam, zalewany przez gwałtowne, miażdżące fale materialnej natury. Z jednej strony długość mojego życia skraca się i zbliża się śmierć. Z drugiej strony pożądanie, złość, iluzja, zazdrość, chciwość i szaleństwo są jak sześciu złodziei, którzy oszukali mnie i wrzucili do bezdennego oceanu. O oceanie łaski, w tej chwili strasznego nieszczęścia, jesteś moim jedynym przyjacielem. O Krsno, łaskawie wyzwól mnie. Jestem Twoim wiecznym sługą. Zapomniałem o Tobie i dlatego zostałem mocno związany przez energię iluzoryczną. Proszę, przyjmij tego upadłego sługę Bhaktivinoda i umieść mnie jako cząstkę pyłu u Swoich lotosowych stóp”

Vivrti

Śri Nanda-nandana jest godnym czci obiektem dla wszystkich żywych istot. Ze swojej natury każda jiva jest sługą Krsny. Służenie Krsnie jest nieodłączną cechą wiecznej, konstytucjonalnej natury wszystkich żywych istot. Jiva, po staniu się obojętną wobec poczucia służby dla Śri Krsny, pogrąża się w nieprzebytym i przerażającym oceanie materialnej egzystencji. Z tego powodu doświadcza trojakiego rodzaju nieszczęść materialnego życia. W tym stanie jedynym wsparciem żywej istoty jest łaska Pana. Jeśli Śri Krsna, z powodu Swojej bezprzyczynowej łaski, przyjmuje jivę jako cząstkę pyłu u Swoich lotosowych stóp, to przykryta tożsamość jivy i wieczna skłonność do służenia Śri Krsnie może zostać zamanifestowana jeszcze raz.
Dążenie do osiągnięcia lotosowych stóp Śri Krsny dzięki swoim własnym wysiłkom jest nazywane aroha-pantha. Krsna nie może zostać osiągnięty dzięki tej metodzie, gdyż jest to niezgodne z wrodzoną funkcją jivy. Tylko dzięki przyjęciu postawy służenia, która jest zgodna z wolą Krsny, możliwe jest osiągnięcie Jego lotosowych stóp. Posiadając taką niezłomną wiarę, należy angażować się w proces sadhany i bhajanu. Słowa „pada-dhuli”, cząstka pyłu, wskazuje na wieczną tożsamość żywej istoty jako nieskończenie małej części Bhagavana, znanej jako vibbhinnamśa.
Dopóki jiva nie jest usytuowana w swojej oryginalnej, duchowej formie, dopóty niechciane rzeczy, które powstrzymują jej postęp (anarthy) są nieuniknione. W takim stanie określenie najwyższego celu pozostaje niezrozumiałe. Czysty harinama-sankirtan rozpoczyna się od przebudzenia sambandha-jnany i tylko dzięki czystemu intonowaniu osiągana jest prema. Kiedy serce zostaje oczyszczone dzięki ciągłemu intonowaniu czystego imienia Pana, rati manifestuje się w sercu żywej istoty. To rati, również znane jako bhava, jest początkowym kiełkiem niezanieczyszczonej miłości do Krsny. Jest połączeniem mocy samvit i hladini wewnętrznej energii Pana i jest wiecznie usytuowana w sercach wiecznych towarzyszy Pana. Dzięki łasce Śri Krsny i mistrza duchowego, bhava ta jest przekazywana do serca żywej istoty, która jest wtedy określana jako jata-rati-bhakta, wielbiciel w którym zamanifestowała się rati.
Istnieje różnica pomiędzy nama-sankirtanem ajata-rati-bhakty (tym, w którym nie zamanifestowała się rati), a nama-sankirtanem jata-rati-bhakty. Przedstawianie się w oszukańczy sposób jako jata-rati-bhakta przed osiągnięciem takiego poziomu jest całkowicie niewłaściwe. Po oczyszczeniu się z zanieczyszczeń w służbie oddania (anartha-nivrtti), należy usytuować się w nirantaryi, niezakłóconej stałości w praktyce sadhany. Następnie osiąga się sveccha-purvika, medytację o rozrywkach Pana praktykowaną dzięki swoim własnym pragnieniom. Jest to zaawansowany stan pamiętania Pana, który pojawia się na poziomie asakti. Po nim następuje stan znany jako svarasiki, kiedy rozrywki Pana automatycznie manifestują się w czyimś sercu jako niezakłócony strumień. Svarasiki przejawia się na poziomie bhavy po zamanifestowaniu się śuddha-sattvy, czyli czystej, duchowej energii w sercu. Na końcu pojawia się poziom krsna-premy.

Wersety ze Śri Bhajana-rahasyi

Kiedy bhava manifestuje się w sercu sadhaki, wtedy z łatwością rozbudzana jest dasya-rati. Wspomniana tutaj dasya-rati jest ogólną postawą. Odnosi się do naturalnej, pierwotnej skłonności do służenia Krsnie. Bez zamanifestowania się bhavy, czyjaś służba dla Krsny jest sztuczna. Ale kiedy śuddha-sattva manifestuje się w sercu, wtedy taka osoba naturalnie pragnie służyć Krsnie całym swoim sercem. Jest to potwierdzone w „Śrimad Bhagavatam” (6.11.24):

aham hare tava padaika-mula-
dasanudaso bhavitasmi bhuyah
manah smaretasu-pater gunams te
grnita vak karma karotu kayah

„[Śri Vrtrasura powiedział O Panie Hari, czy ponownie będę mógł stać się sługą Twoich sług, którzy przyjęli wyłączne schronienie u Twoich lotosowych stóp? Modlę się, aby mój umysł mógł być zawsze zaangażowany w pamiętanie o Twoich transcendentalnych cechach, moje słowa w opisywanie Twoich cech i moje ciało w pełnienie różnorodnych służb dla Ciebie, gdyż jesteś Panem mojego życia.”

Dalej Śrila Bhaktivinoda Thakura mówi (Bhajana-rahasya (5.6)):

chinu tava nitya-dasa, gale bandhi’ maya-paśa,
samsare painu nana-kleśa
ebe punah kari aśa, hana tava dasera dasa,
bhaji’ pai tava bhakti-leśa

praneśvara tava guna, smaruka mana punah punah,
tava nama jihva karuka gana
kara-dvaya tava karma, kariya labhuka śarma,
tava pade sanpinu parana

„Jestem Twoim wiecznym sługą, ale z powodu swojego nieszczęścia, zapomniałem o Tobie. W rezultacie maya złapała mnie, związała za szyję i rzuciła w tę materialną atmosferę. Wędrowałem tu i tam w tej materialnej egzystencji i krążyłem w tysiącach i milionach różnych gatunków życia. Jestem przygnieciony różnorodnymi nieszczęściami. Teraz, w towarzystwie Vaisnavów, moja inteligencja rozwinęła się. Jedyną aspiracją mojego serca jest abym mógł stać się sługą sługi Twoich sług. Następnie abym mógł zaangażować się w bhajan dla Ciebie i osiągnąć cząstkę bhakti. O Panie mojego życia i duszy, pozwól mojemu umysłowi być stale zaangażowanym w pamiętanie Twoich transcendentalnych chwał i atrybutów; pozwól mojemu językowi być zawsze zaangażowanym w intonowanie Twoich świętych imion, formy, cech i rozrywek; pozwól moim rękom być zaangażowanym w spełnianie różnego rodzaju zadań dla Ciebie. W ten sposób będę smakował szczęście płynące ze służby dla Ciebie. Ofiarowuję moje całe życie u Twoich lotosowych stóp.”

Z racji swojej konstytucjonalnej natury przeznaczeniem żywej istoty jest cieszenie się (bhogya) nią, podczas gdy Krsna jest najwyższym cieszącym się (bhokta). Dlatego, dzięki stałej praktyce bhajanu, w sercu wzrośnie gorące pragnienie, aby stać się służką Śrimati Radhiki, która jest uosobieniem transcendentalnego szczęścia (anandamayi). W tym czasie w sercu obudzi się gopi-bhava, miłosny sentyment okazywany przez młode pasterki z Vrajy. Jest to potwierdzone w „Śrimad-Bhagavatam” (10.29.38):

tan nah prasida vrjinardana te ’nghri-mulam
prapta visrjya vasatis tvad-upasanacah
tvat-sundara-smita-niriksana-tivra-kama-
taptatmanam purusa-bhusana dehi dasyam

[Gopi powiedziały O Panie, Ty usuwasz cierpienia każdego, kto przyjmuje schronienie u Twoich lotosowych stóp. Prosimy, bądź teraz miłosierny również dla nas i uczyń nas obiektem Swojej łaski. Z pragnieniem służenia Tobie, porzuciłyśmy nasze rodziny, krewnych, domy, wioskę i przyszłyśmy, aby schronić się u Twoich lotosowych stóp. O najdroższy, tam nie ma żadnej sposobności, aby służyć Tobie. O klejnocie pomiędzy mężczyznami, widząc Twój ujmująco słodki uśmiech i nieodparte spojrzenie, nasze serca rozpalają się gorącym pragnieniem. Prosimy, przyjmij nas jako Swoje służki i przyznaj nam służbę dla Twoich stóp.”

Śrila Bhaktivinoda Thakura wyraził ten nastrój w formie wersetów w Bengali (Bhajana-rahasya (5.7)):

tava-dasya-aśe chadiyachi ghara dvara
daya kari deha krsna, carana tomara

tava hasya-mukha-niriksana-kami-jane
tomara kainkarya deha praphulla-vadane

„Z pragnieniem służenia Tobie porzuciłyśmy domy. Prosimy, bądź miłosierny, O Krsno, i obdarz nas służbą dla Swoich lotosowych stóp. Widząc Twoją słodką, uśmiechniętą twarz, w naszych sercach wzrasta piekące pragnienie spotkania z Tobą. Prosimy, obdarz nas możliwością oglądania Twojej rozkwitającej, lotosowej twarzy i przyjmij nas jako Swoje służki”

Konieczność przyjęcia schronienia u lotosowych stóp Śrimati Radhiki jest wyrażona przez Śrila Raghunathę dasa Gosvamiego w „Śri Stavavali” (Sva-sankalpa-prakaśa-stotram (1)):

anaradhya radha-padambhoja renum
anasritya vrnda†avim tat-padankam
asambhasya tad-bhava-gambhira-cittan
kutah śyama-sindho rasasyavagahah


„Jeśli nigdy nie czciłeś pyłu z lotosowych stóp Śrimati Radhiki lub nie przyjąłeś schronienia Śri Vrndavany, która jest naznaczona odciskami Jej lotosowych stóp lub nie rozmawiałeś z wielbicielami, których serca są głęboko zaabsorbowane głębokimi, miłosnymi uczuciami do Śrimati Radhiki, to jak będziesz mógł zanurzyć się w ciemnym oceanie nektaru znanym jako śyama-sindhu-rasa?”

Śrila Bhaktivinoda Thakura śpiewał (Bhajana-rahasya (5.10)):

radha-padambhoja-renu nahi aradhile
tanhara padanka-puta vraja na bhajile

na sevile radhika-gambhira-bhava-bhakta
śyama-sindhu-rase kise habe anurakta?

„Jeśli nigdy nie czciłeś pyłu z lotosowych stóp Śrimati Radhiki lub ziemi Vrajy, która jest naznaczona odciskami Jej lotosowych stóp oraz nie służyłeś stopom tych wielbicieli, którzy smakują głębokie, miłosne uczucia Śrimati Radhiki, to jak przywiążesz się do ciemnego oceanu nektaru znanego jako śyama-sindhu-rasa?”

Osiągnięcie służby dla lotosowych stóp Śrimati Radhiki jest jedynym celem wielbicieli usytuowanych na platformie ekstatycznych uczuć (bhavuka-bhaktowie). Jest to wyrażone w ósmym wersecie „Vilapa-kusumanjali” przytoczonej ze „Stavavali”:

devi duhkha-kula-sagarodare
duyamanam ati-durgatam janam
tvam krpa-prabala-naukaya ’dbhutam
prapaya sva-pada-pankajalayam

„O Śrimati Radhiko, która jesteś ekspertem w miłosnych zabawach, pogrążam się w nieograniczonym oceanie przerażających nieszczęść. Bardzo cierpię i nie mam żadnego schronienia. Łaskawie umieść mnie w niezniszczalnej łodzi Swojej bezprzyczynowej łaski i poprowadź mnie w kierunku niezwykłego schronienia u Swoich lotosowych stóp.”

Śrila Bhaktivinoda Thakura śpiewał (Bhajana-rahasya (5.17)):

duhkha-sindhu-majhe devi, durgata e jana
krpa-pote pada-padme u†hao ekhana

„O Bogini, ta odrażająca dusza pogrąża się w oceanie nieszczęścia. Proszę umieść mnie teraz w łodzi Swojej łaski i daj mi schronienie u Swoich lotosowych stóp.”

Komentarz

Osoby, które smakują rasę są zwane rasika, a te, które smakują bhavę są zwane bhavuka. Gopi i Krsna są zarówno rasika jak i bhavuka. Kiedy viśuddha-sattva, czyli innymi słowy, bhava, schodzi z gopi na tych, którzy są na platformie sadhany, osiągają oni svarupa-siddhi, czyli postrzegają swoje stałe uczucie oddania (sthayibhava), ale nie osiągnęli jeszcze swoich doskonałych, duchowych ciał. Na tym etapie są oni znani jako bhavuka-bhaktowie. Kiedy dzięki dalszemu postępowi, sthayibhava łączy się z elementami vibhavy, anubhavy, sattvika-bhavy i vyabhicari-bhavy i osoba taka staje się zdolna do smakowania bhakti-rasy, wzbudzonej dzięki słuchaniu o rozrywkach Śri Krsny, jest wtedy nazywana rasika.
Dokładnie tak jak w rasa-lila, Krsna tańczy i wszystkie gopi tańczą. Krsna stale pije z pucharów wypełnionych rasą i podaje je gopi – rasika są gopi jak i osoby słuchające wszystkich tych rozrywek i smakujące niezliczone puchary rasy w swoich sercach – które również są rasika i bhavuka. Osoby, które medytują i pamiętają bhavę wymienianą pomiędzy Radhą i Krsną oraz tę, która znajduje się w gopi, sakhach i vatsalya rasie, są nazywane bhavuka. Bhava jest duchową emocją duszy; nie pochodzi ona z tego materialnego serca.
Na przykład, Krsna zwrócił się do Śrimati Radhiki: „Kim jesteś? Jak tu przyszłaś (do Govardhana lub Radhakunda)? Dlaczego kradniesz wszystkie Moje kwiaty i niszczysz wszystkie Moje pnącza, które są Mi bardzo drogie?” Słysząc to, Śrimati Radhika zatrzymała się, odwróciła w kierunku Krsny i nie mówiąc słowa, wpatrywała się w Niego rozgniewanym wzrokiem. Co to znaczy? Chociaż nic nie powiedziała, Jej wzrok wyrażał wszystko. To jest bhava. Jaka bhava? „Ty jesteś złodziejem, czy Ja? To Ty jesteś złodziejem, więc nie oskarżaj Mnie w ten sposób.” Ona nie powiedziała tego, ale wszystko zostało wyrażone w Jej spojrzeniu. //

Wielbiciele, którzy aspirują do stania się służkami Śrimati Radhiki, stale szukają łaski Krsny w świadomym sankirtanie. Jest to wyrażone w „Śri Radha-rasa-sudha-nidhi (259):

dhyayams tam śikhi-piccha maulim aniśam tan-nama-sankirtayan
nityam tac-caranambujam paricaran tan-mantra-varyam japan
śri-radha-pada-dasyam eva paramabhis†am hrda dharayan
karhi syam tad-anugrahena paramadbhutanuragotsavah

„Trzymając w swoim sercu swoje najwyższe pragnienie osiągnięcia służby dla stóp Śri Radhy, stale medytuję o Śri Krsnie, którego głowa jest przyozdobiona pawim piórkiem, intonuję Jego słodkie święte imiona, służę Jego lotosowym stopom i wypowiadam Jego mantry. Kiedy, dzięki Jego łasce, najwyższy festiwal nieustannej miłości do służby dla stóp Śrimati Radhiki rozbudzi się w moim sercu?”

Śrila Bhaktivinoda Thakura śpiewał (Bhajana-rahasya (5.14)):

nirantara krsna-dhyana, tan-nama-kirtana
krsna-pada-padma-seva tan-mantra-japana

radha-pada-dasya-matra abhis†a-cintana
krpaya labhiba radha-raganubhavana

„Moim jedynym pragnieniem jest osiągnięcie służby dla lotosowych stóp Śri Radhy. Umieściwszy ten cel w swoim sercu, stale medytuję o Śri Krsnie, intonuję Jego imiona, służę Jego lotosowym stopom i wypowiadam Jego mantry. W ten sposób osiągnę Jego łaskę i głębokie spontaniczne przywiązanie do Jej lotosowych stóp obudzi się w moim sercu.”
 

 
Werset czwarty

Czego pragnie sadhaka?

na dhanam na janam na sundarim
kavitam va jagadiśa kamaye
mama janmani janmaniśvare
bhavatad bhaktir ahaituki tvayi

Anvaya

(he) jagadiśa! (aham) dhanam na, janam na, sundarim kavitam va na kamaye – O Panie wszechświata, nie pragnę bogactw, stronników, takich jak żona, synowie i krewni ani materialnej wiedzy wyrażanej poetyckim językiem; mama janmani janmani – moją jedyną modlitwą jest abym narodziny po narodzinach; tvayi iśvare ahaituki bhaktih bhavatat – posiadał niezanieczyszczone oddanie dla Ciebie, mój drogi Panie

Tłumaczenie

O Panie wszechświata, nie pragnę bogactw, stronników, takich jak żona, synowie i krewni ani materialnej wiedzy wychwalanej w poezji. Moim jedynym pragnieniem, O Panie, jest abym narodziny po narodzinach posiadał niemotywowane oddanie dla Twoich lotosowych stóp.

Śri Sanmodana-bhasya

Sadhaka posiadający wiarę powinien przede wszystkim słuchać świętego imienia Śri Hari emanującego z ust mistrza duchowego. Następnie, będąc wolnym od wszelkich obraz, powinien intonować harinama z wielką wiarą. Dzięki intonowaniu imienia Pana zgodnie z tą metodą, zamanifestują się w jego sercu cztery symptomy opisane w Wersecie Trzecim. Ale temu pozytywnemu zapewnieniu (anvaya) towarzyszy negatywna refleksja (vyatireka). Jeśli sadhaka nie porzuci wszelkich związków ze zmysłowym szczęściem tego materialnego świata, to jego czysta, duchowa forma nie rozwinie się. Bez przebudzenia swojej prawdziwej, duchowej tożsamości, bhakti, której esencją jest moc hladini, nie zostanie przekształcona w bhava-bhakti, oddanie charakteryzujące się ekstatyczną miłością.
W rezultacie tych rozważań, czysty charakter sadhana-bhakti w formie śri-nama-sankirtana został jednoznacznie opisany przez negatywny wyróżnik w pierwszych dwóch linijkach tego wersetu (na dhanam na janam itd.). Pozytywne wskazanie odnosi się do svarupa-laksany, wrodzonej cechy bhakti. W definicji obiektu, svarupa-laksana odnosi się do tych cech, które są częścią jego fundamentalnej natury (svarupa). Nieodłączną cechą bhakti jest to, że wprowadza kultywację czynności korzystnych dla Śri Krsny. Jest to znane jako anukulyamaya krsnanuśilana.
Negatywne wskazanie odnosi się do tatastha-laksany, zewnętrznych cech bhakti. W definicji obiektu, tatastha-laksana odnosi się zarówno do tych cech, które są zamanifestowanymi produktami ubocznymi cechy wrodzonej jak również do tych symptomów które nie są cechami obiektu. W drugim przypadku pomagają one zdefiniować obiekt przez wskazanie czym on nie jest. Istnieją dwie zewnętrzne cechy bhakti: (1) anyabhilasita-śunya – bhakti jest wolna od wszelkich innych pragnień niż pragnienie sprawienia przyjemności Krsnie i (2) jnana-karmadi-anavrta – bhakti nie powinna być zakryta działaniami dla korzyści (karma), kultywacją bezosobowej wiedzy (jnana) itd. Dopóki kultywacja czynności korzystnych dla Śri Krsny będzie zakryta przez anyabhilasy, karmę, jnanę i jogę, dopóty nie stanie się śuddha, czyli uttama-bhakti; z pewnością pozostanie zwykłym podobieństwem bhakti.
Aby uwolnić się od podobieństwa (abhasa) o którym tutaj mowa, udzielona została następująca instrukcja: „O Jagadiśo, nie pragnę bogactw, zwolenników ani pięknej poezji.” Słowo „dhana” odnosi się do bogactwa religijności tych, którzy są z oddaniem zaangażowani w spełnianie obowiązków w varnaśramie. Odnosi się również do różnorodnych pragnień doznawania materialnych radości w tym świecie i na planetach niebiańskich oraz wszelkich parafernaliów do zadowalania materialnych i subtelnych zmysłów, takich jak bogactwo, posiadłości itd.
Słowo „jana” odnosi się do kobiet, synów, służby, poddanych, przyjaciół i krewnych. Słowo „vidya” jest zdefiniowane w „Śrimad Bhagavatam” (4.29.49): “sa vidya tan-matir yaya – to, dzięki czemu intelekt pozostaje trwale skupiony na lotosowych stopach Bhagavana jest znane jako prawdziwa wiedza.” Jednak słowa „sundari kavita” odnoszą się do zwykłej wiedzy związanej ze zmysłową poezją. Nie odnoszą się one do transcendentalnej poezji związanej z opisami rozrywek Bhagavana, filozoficznymi zasadami ustanawiającymi Go jako Najwyższego i gloryfikującymi Go.
Pan Caitanya, modląc się w nastroju wielbiciela, mówi: „Nie modlę się do Ciebie o wszystkie te rzeczy. Moją jedyną modlitwą jest abym życie po życiu zachował niemotywowane oddanie (ahaituki-bhakti) do Ciebie, Śri Krsno, Panie mojego życia.” Ahaituki-bhakti jest tutaj zdefiniowana jako byt posiadający następujące cechy: (1) phala-anusandhana-rahita – jest wolny od mentalności nakierowanej na osiąganie rezultatów, (2) cinmaya-svabhava-aśraya – jest w pełni transcendentalny i czujący z natury, (3) krsnananda-rupa – sprawia przyjemność Śri Krsnie, (4) śuddha – jest czysty, (5) kevala – jest niepodzielny, (6) amiśra – jest niezmieszany i (7) akincana – jest wolny od wszelkich materialnych przywiązań.
Wysiłek podejmowany w celu usunięcia nieszczęść materialnej egzystencji w formie powtarzających się narodzin i śmierci jest zadaniem wykraczającym ponad możliwości żywych istot, ponieważ eliminacja niedoli zależy wyłącznie od woli Bhagavana. Wyzwolenie z wszelkich nieszczęść osiągane jest automatycznie po ustaniu cyklu narodzin i śmierci, który zostaje zatrzymany dzięki woli Pana. Jaka jest więc potrzeba modlitwy o usunięcie tych nieszczęść, skoro taka mentalność jest przeciwna bhakti? Dlatego Pan Caitanya modli się: „Dopóki cykl narodzin i śmierci nie zostanie zatrzymany dzięki Twojej woli, O Bhagavanie, pozwól mi posiadać niemotywowane oddanie do Twoich lotosowych stóp narodziny po narodzinach, bez względu na moją materialną sytuację – tylko o to się modlę.”

Śri Caitanya-caritamrta (Antya-lila 20.27, 28, 30–1)

‘śuddha-bhakti’ krsna-thani magite lagila

premera svabhava – yahan premera sambandha
sei mane,—‘krsne mora nahi prema gandha’

dhana, jana nahi magon, kavita sundari
‘śuddha-bhakti’ deha’ more, krsna krpa kari

ati-dainye punah mage dasya-bhakti-dana
apanare kare samsari jiva-abhimana

„Svayam Bhagavan Śri Caitanya Mahaprabhu, uważając się za zwykłą uwarunkowaną duszę, modli się do Śri Krsny o niezanieczyszczone oddanie. Natura boskiej miłości (prema) jest taka, że ktokolwiek ją posiada, zaczyna myśleć, że nie ma nawet śladu krsna-bhakti. Dlatego Śriman Mahaprabhu, który jest Samym uosobieniem premy, mówi: „Nie pragnę bogactwa, stronników, takich jak żona, synowie, przyjaciele i krewni ani przyjemności płynącej z materialnej wiedzy wyrażanej w poezji. O najbardziej miłosierny Śri Krsno, proszę, obdarz mnie bezprzyczynową łaską i daj mi tylko czyste oddanie dla Ciebie. Raz za razem pokornie błagam o prezent służby oddania dla Twoich lotosowych stóp”

Śiksastaka: Pieśń czwarta (Gitavali)

prabhu tava pada-yuge mora nivedana
nahi magi deha-sukha, vidya, dhana, jana

nahi magi svarga, ara moksa nahi magi
na kari prarthana kona vibhutira lagi’

nija-karma-guna-dose ye ye janma pai
janme janme yena tava nama-guna gai

ei matra aśa mama tomara carane
ahaituki bhakti hrde jage anuksane

visaye ye priti ebe achaye amara
sei-mata priti hauka carane tomara

vipade sampade taha thakuka samabhave
dine dine vrddhi hauka namera prabhave

paśu-paksi ha’ye thaki svarge va niraye
tava bhakti rahu bhaktivinoda-hrdaye

„O miłosierny Panie, oto moja szczególna prośba do Twoich lotosowych stóp. Nie proszę o cielesne szczęście, wiedzę, bogactwo, zwolenników, osiągnięcie niebiańskich planet, wyzwolenie z materialnej egzystencji ani o żadną inną tego typu rzecz. Nie proszę Ciebie o żaden rodzaj bogactwa, czy doskonałości. W jakimkolwiek gatunku się narodzę w rezultacie moich dobrych i złych uczynków, pozwól mi stale intonować Twoje słodkie imiona i opisywać Twoje transcendentalne cechy. Oby w każdym wcieleniu niemotywowane oddanie zawsze pozostawało rozbudzone w moim sercu – to jest moją jedyną modlitwą u Twoich lotosowych stóp. Oby wszelka atrakcja jaką teraz posiadam do materialnego zadowalania zmysłów została przekształcona w sentyment i przywiązanie do Twoich lotosowych stóp. Modlę się nie tylko o to, aby to przywiązanie do Twoich lotosowych stóp trwało zawsze i we wszelkich okolicznościach, ale aby dzień po dniu rosło dzięki wpływowi intonowania Twoich świętych imion. Gdziekolwiek się narodzę, czy to w gatunkach zwierzęcych, na planetach niebiańskich, czy w piekle, niech niezanieczyszczone oddanie zawsze obłaskawia serce tego sługi, Bhaktivinody.”

Vivrti

“O Panie wszechświata, nie pragnę bogactwa, zwolenników ani przyjemności płynącej z recytowania pięknej poezji ozdobionej literackimi upiększeniami. Jesteś moim godnym czci Panem narodziny po narodzinach. Moim jedynym pragnieniem jest posiadanie niemotywowanego oddania do Twoich lotosowych stóp.”
Słowa „sundari kavita” odnoszą się do religijności polecanej w Wedach. Słowo „dhana” odnosi się do bogactwa, a „jana” do żony, dzieci, rodziny itd.
„Odrzucam nie tylko bhukti, materialne przyjemności, w formie religijności (dharma), gromadzenie bogactw (artha) i zadowalanie zmysłów (kama), ale nawet wyzwolenie (moksa). Nie pragnę wyzwolenia z cyklu powtarzających się narodzin i śmierci. Nie pragnę zaangażowania się w służbę dla Ciebie w celu osiągnięcia czterech Wedyjskich celów: dharmy, arthy, kamy i mokszy. Pragnę służyć Tobie, tylko dla Twojej własnej przyjemności.”
Modlitwa Króla Kulaśekhary z „Mukunda-mala-stotry” (4-5) jest warta odnotowania w tym miejscu:

naham vande tava-caranayor dvandvam advandva-hetoh
kumbhipakam gurum api hare narakam napanetum
ramya-rama-mrdu-tanu-lata nandane nabhirantum
bhave bhave hrdaya-bhavane bhavayeyam bhavantam

„O Panie Hari, nie modlę się do Twoich lotosowych stóp o osiągnięcie monistycznego wyzwolenia. Nie modlę się o wyzwolenie z piekła znanego jako Kumbhipaka ani żadnego innego przerażającego piekła. Nie modlę się o cieszenie się towarzystwem niespotykanie pięknych, niebiańskich mieszkanek w ogrodach przyjemności Nandana-kanana na planetach niebiańskich. Modlę się jedynie, abym życie po życiu mógł z wielką miłością medytować o Tobie w świątyni mojego serca.”

nastha dharme na vasu-nicaye naiva kamopabhoge
yad yad bhavyam bhavatu bhagavan purva-karmanurupam
etad prarthyam mama bahu-matam janma-janmantare ’pi
tvat-padambhoruha-yuga-gata niścala bhaktir astu

„O Bhagavanie, nie mam uznania dla varnaśrama-dharmy, która składa się z pobożnych czynności związanych z ciałem i umysłem. Nie posiadam pragnienia gromadzenia bogactw ani cieszenia się materialnymi przyjemnościami. Jakiekolwiek reakcje są mi przeznaczone, zarówno cierpienia jak i radości spowodowane czynnościami w moim wcześniejszym życiu, niech przyjdą. Moją jedyną modlitwą jest, abym narodziny po narodzinach mógł posiadać niezachwianą prema-bhakti do Twoich lotosowych stóp.”

Osoby posiadające wiarę w Wedy i które pragną zwykłej religijności czczą Suryę, boga-słońca. Te, które pragną bogactw czczą Ganeśę. Te, które pragną różnorodnych zmysłowych przyjemności czczą boginię Durgę. Te, które pragną wyzwolenia czczą Śiwę, a zanieczyszczeni wielbiciele czczą Pana Wisznu w procesie sakama-bhakti, oddania zmieszanego z materialnymi pragnieniami. Czczenie tych pięciu osobistości jest znane jako pańcopasana. Pańcopasana jest sakama-upasaną, czczeniem z materialnymi pragnieniami. Podczas gdy czczenie niezróżnicowanej, bezosobowej cechy Pana, Brahmana, jest praktykowane na poziomie niskamy, wolności od przywiązania do rezultatów swoich działań, Pan Wisznu jest czczony wyłącznie dzięki oddaniu wolnemu od zanieczyszczeń lub osobistych motywacji.

Wersety ze „Śri Bhajana-rahasyi”

Wyłączna, bezwarunkowa służba oddania znana jako ekantiki-ahaituki-bhakti jest opisywana w wielu miejscach w pismach jak również w „Śrimad-Bhagavatam” (1.2.14):

tasmad ekena manasa
bhagavan satvatam patih
śrotavyah kirtitavyaś ca
dhyeyah pujyaś ca nityada

„Ze skupioną uwagą, czyści wielbiciele, będąc wolnymi od wszelkich pragnień praktykowania materialnej religijności, gromadzenia bogactw, zadowalania zmysłów i osiągnięcia wyzwolenia, powinni stale słuchać, gloryfikować, medytować i czcić imiona, formę, cechy i rozrywki Bhagavana Śri Hari, który jest obrońcą wielbicieli.”

Śrila Bhaktivinoda Thakura mówi w związku z tym (Bhajana-rahasya (4.6)):

ananya-bhavete kara śravana-kirtana
nama-rupa-guna-dhyana-krsna-aradhana

sange sange anartha-naśera yatna kara
bhakti-lata phala-dana karibe satvara

„Należy słuchać, gloryfikować i medytować o transcendentalnych imionach, formie, cechach, rozrywkach i towarzyszach Śri Krsny z niepodzielną uwagą. Równocześnie należy czcić Krsnę pod każdym względem. Należy dążyć do wyeliminowania wszystkich anarth, przeszkód na ścieżce duchowego postępu. Tylko wtedy pnącze oddania wyda owoc w krótkim czasie.”

Wielbiciel nie posiada pragnienia osiągnięcia niebiańskich planet, Brahmaloki, panowania nad całą ziemią, rządzenia Rasatalą oraz zdobycia ośmiu lub osiemnastu mistycznych doskonałości. Wszystkie te rzeczy są dla niego bezwartościowe. Jest to potwierdzone w „Śrimad-Bhagavatam (6.11.25):

na naka-prstham na ca parames†hyam
na sarvabhaumam na rasadhipatyam
na yoga-siddhir apunar-bhavam va
samanjasa tva virahayya kankse

„[Śri Vritrasura modlił się O Panie, który jesteś siedzibą wszelkiej pomyślności, nie mam pragnienia osiągnięcia Dhruvaloki, Brahmaloki ani rządzenia Ziemią. Nie pragnę ośmiu mistycznych doskonałości (takich jak anima i mahima), dziewięciu bezcennych klejnotów Kuvery (padma, mahapadma, śankha, makara, kacchapa, kunda, mukunda, nila i kharva) ani nawet wyzwolenia, jeśli miałbym w zamian za to porzucić służbę dla Ciebie.”

Symptomy zaawansowania w niemotywowanym oddaniu są podane w „Śrimad-Bhagavatam (11.2.42):

bhaktih pareśanubhavo viraktir
anyatra caisa trika eka-kalah
prapadyamanasya yathaśnatah syus
tus†ih pus†ih ksud-apayo ’nughasam

„[Śri Kavi powiedział Z każdym kęsem jedzenia, który połyka głodna osoba, zachodzą równocześnie trzy procesy: osiągnięcie satysfakcji, odżywienie i zaspokojenie głodu. Podobnie, podporządkowane dusze, zaangażowane w spełnianie bhajanu, równocześnie doświadczają trzech rzeczy: przebudzenia bhakti, które ostatecznie rozwija się w premę, bezpośredniego zamanifestowania ukochanej przez wielbiciela formy Pana i odwiązania od materialnych obiektów”

Należy robić wysiłki w celu osiągnięcia oddania, które jest całkowicie niemotywowane. Jest to wytłumaczone w „Śrimad-Bhagavatam” (1.5.18):

tasyaiva hetoh prayateta kovido
na labhyate yad bhramatam upary-adhah
tal labhyate duhkhavad anyatah sukham
kalena sarvatra gabhira-ramhasa

„[Śri Narada powiedział Jak niedola przychodzi bez żadnego wysiłku na skutek rezultatów czyichś przeszłych działań dla korzyści, tak materialne szczęście również jest osiągane automatycznie, dzięki niezgłębionemu wpływowi niepohamowanego czasu. Dlatego inteligentna osoba powinna dążyć do tego najwyższego celu, który nie może być osiągnięty nawet dzięki wędrówce z najwyższych rejonów wszechświata, Brahmaloki, do najniższej pozycji życia.”

Śrila Bhaktivinoda Thakura wyraził tę samą ideę w poniższych wersetach w Bengali (Bhajana-rahasya (4.15)):

vina yatne duhkhera gha†ana yena haya
sei rupa kala-krame sukhera udaya

ataeva caudda-loke durlabha ye dhana
sei bhakti janya yatna kare budha-gana

„Jak niedola przychodzi bez żadnego wysiłku, tak również szczęście pojawi się zgodnie ze swoim rytmem w odpowiednim czasie. Dlatego inteligentne osoby nie dążą nawet w najmniejszym stopniu do rozwijania materialnej religijności, gromadzenia bogactw, zadowalania zmysłów, wyzwolenia itd. Dążą oni jedynie do osiągnięcia bhakti, które jest najrzadszym skarbem w obrębie czternastu systemów planetarnych.”
 

 
Werset trzeci

Na czym polega intonowanie świętych imion?

trnad api sunicena
taror api sahisnuna
amanina manadena
kirtaniyah sada harih

Anvaya

trnat api sunicena – będąc całkowicie wolnym od materialnej dumy i uważając siebie za niższego i bardziej bezwartościowego od nieznaczącego źdźbła trawy rozdeptywanego stopami; taroh api sahisnuna – będąc bardziej tolerancyjnym niż drzewo; amanina – będąc wolnym od dumy; manadena – okazując szacunek innym, odpowiednio do zajmowanych przez nich pozycji; sada harih kirtaniyah – zawsze intonuj święte imię Śri Hari.

Tłumaczenie

Uważając siebie za niższego i bardziej bezwartościowego od nieznaczącego źdźbła trawy rozdeptywanego stopami, będąc bardziej tolerancyjnym niż drzewo, wolnym od dumy i okazując szacunek wszystkim, odpowiednio do zajmowanych przez nich pozycji, należy stale intonować święte imię Śri Hari.

Śri Sanmodana-bhasya

W sadhace, który intonuje święte imię Śri Krsny bez obraz, widoczne są cztery symptomy: (1) naturalna pokora, której źródłem jest całkowite odwiązanie od materialnego zadowalania zmysłów, (2) czyste współczucie pozbawione zazdrości, (3) czystość serca wolnego od materialnego fałszywego ego i (4) postawa szacunku wobec wszystkich, odpowiednio do zajmowanych przez nich pozycji.

1. Trnad api sunicena: Pokorniejszy od źdźbła trawy

Kiedy święte imię, które jest uosobieniem transcendentalnej rasy, pojawia się w sercu sadhaki, przepełnia ono jego serce i zaczyna on myśleć: „W rzeczywistości z natury jestem nieskończenie małą świadomością i sługą Śri Krsny. Materiale obiekty nie przynoszą mi żadnego pożytku. Niestety! Niestety! Z powodu mojej obojętności wobec Śri Krsny znajduję się teraz w ciężkim położeniu. Upadłem w cykl powtarzających się narodzin i śmierci i doświadczam różnego rodzaju nieszczęść. Zrozumiałem teraz, dzięki łasce mistrza duchowego i Vaisnavów, że moja obojętność może zostać usunięta tylko dzięki praktyce sadhany z uczuciem oddania dla Najwyższego Pana.
„Dzięki ponownemu usytuowaniu w mojej konstytucjonalnej tożsamości mogę osiągnąć miłość do Pana. Dlatego dopóki, dzięki łasce Bhagavana, nie zostanę wyzwolony z materialnej egzystencji, muszę przyjąć oparcie w zasadzie właściwego wyrzeczenia (yukta-vairagya). W czasie kultywacji tej wiedzy, która jest odpowiednia do rozwoju mojego związku z Bhagavanem (sambandha-jnana), będę przyjmował tylko te rzeczy, które są konieczne do utrzymania się przy życiu.”
„Nieszczęścia wyrastające z niedostatku, choroby, rozpaczy i starości jak również szczęście wyrastające z bogactwa, zdrowia, siły, wiedzy itd., wszystkie są zamanifestowanymi reakcjami wcześniejszych czynności znanych jako prarabdha-karma. Z ich powodu będę zmuszony cieszyć się lub cierpieć. Strata i zysk, życie i śmierć, szczęście i nieszczęście, nie są paramarthika, co oznacza, że nie mają żadnego związku z ostateczną, duchową rzeczywistością. Dlatego nie mam żadnego pożytku z tych materialnych manifestacji. Myśląc w ten sposób, wykrzyknę z wielką pokorą, 'Och! Och! Krsno! Gauracandro! O Panie mego życia! Kiedy osiągnę niezanieczyszczoną służbę dla Ciebie? Proszę, bądź miłosierny dla tej odrażającej i upadłej duszy i przyjmij mnie natychmiast.' Przemawiając w ten sposób będę spędzał całe dnie w ten lub inny sposób, żyjąc w domu lub w lesie.”
„Chociaż źdźbło trawy jest materialnym obiektem, jego ego w odniesieniu do materii jest naturalne i uzasadnione. Ale moje ego w związku z obecnym subtelnym i materialnym ciałem jest z zasady niewłaściwe, gdyż nie jest związane z moją czystą, konstytucjonalną naturą. Ego źdźbła trawy jest rzeczywiste, ale moje materialne ego jest nierzeczywiste. Dlatego jedyną właściwą dla mnie rzeczą jest stanie się nawet niższym od tego źdźbła trawy.”

2. Taror api sahisnuna: Bardziej tolerancyjny niż drzewo

Znaczenie słów „taror api sahisnuna” jest takie, że drzewo jest tak tolerancyjne, iż nie odmawia swojego cienia i słodkich owoców nawet tej osobie, która przychodzi, aby je ściąć. Ponieważ wielbiciel Krsny jest nawet bardziej miłosierny niż drzewo, dlatego obdarza dobrem wszystkich – zarówno przyjaciół jak i wrogów. To wolne od zazdrości współczucie jest drugim symptomem świętych osób zaangażowanych w wykonywanie harinama-kirtana.
Osoby, które intonują święte imię wolne od wszelkich obraz, myślą: „ O Panie, moi towarzysze, którzy są wszyscy uwarunkowanymi duszami, są bardzo nieszczęśliwi. W jaki sposób mogą osiągnąć przywiązanie do Twojego wszechpomyślnego świętego imienia? Zaślepieni energią iluzoryczną, zanurzają się w szczęściu i nieszczęściu posiadania żony i dzieci, bogactwa i własności, zwycięstwa i porażki, straty i zysku oraz narodzin i śmierci. Są przepełnieni anarthami i nie są nawet w najmniejszym stopniu odwiązani od światowych spraw. Są spętani mocnymi linami niezliczonych pragnień zadowalania zmysłów. Cały czas są zajęci zdobywaniem owoców karmy i jnany. Rezultatem karmy jest chwilowe szczęście płynące z materialnych radości dostępnych w tym świecie jak również na planetach niebiańskich. To chwilowe szczęście ostatecznie prowadzi do cierpienia. Owocem jnany jest bezosobowe wyzwolenie. W jaki sposób w takich osobach można rozbudzić pragnienie postrzegania ich rzeczywistych form? Przemawiając w ten sposób, praktykujący wielbiciel, głęboko poruszony emocjami, zaczyna śpiewać głośno (Brhan-naradiya Purana (38.126)):

harer nama harer nama
harer namaiva kevalam
kalau nasty eva nasty eva
nasty eva gatir anyatha

„W Kali-yudze nie ma innej drogi, nie ma innej drogi, nie ma innej drogi niż intonowanie świętego imienia, intonowanie świętego imienia, intonowanie świętego imienia Pana Hari.”

3. Amani: Wolność od fałszywego prestiżu

Słowo „amani” wskazuje na trzeci symptom sadhaki zaangażowanego w wykonywanie kirtana, mianowicie, że jest on wolny od fałszywego ego. Wszelki egoizm wyrastający z sił mistycznych, materialnych udogodnień, bogactwa, piękna, arystokratycznego pochodzenia, statusu społecznego, siły, prestiżu i wysokiej pozycji związanej z subtelnym i materialnym ciałem żywej istoty, która jest związana przez energię iluzoryczną, jest fałszywy i przeciwny jej prawdziwej tożsamości. Aby uwolnić się od takich fałszywych desygnatów należy porzucić fałszywe ego.
Osoba, która poza posiadaniem tych wszystkich kwalifikacji jest dodatkowo ozdobiona cechami tolerancji i wolności od fałszywego ego jest najbardziej odpowiednią do intonowania świętego imienia. Taki czysty, praktykujący wielbiciel, całkowicie wolny od prestiżu wyrastającego z bycia braminem posiadającym dom i rodzinę lub dumy z powodu przyjęcia wyrzeczonego stanu, koncentruje swój umysł wyłącznie na lotosowych stopach Śri Krsny i stale angażuje się w kirtana imion Krsny.

4. Manada: Ofiarowywanie wszelkiego szacunku innym

I na końcu słowo „manada” wskazuje na czwartą cechę sadhaki zaangażowanego w intonowanie świętego imienia, na ofiarowywanie przez niego szacunku każdemu, odpowiednio do szczególnej pozycji, którą zajmuje. Rozumiejąc, że wszystkie żywe istoty są sługami Krsny, nie są zazdrośni czy mściwi wobec nikogo. Zadowalają wszystkich swoimi słodkimi słowami i pomyślnym zachowaniem, którego celem jest dobro całego świata. Pokornie ofiarowują szacunek odpowiadający każdej indywidualnej pozycji, czy ktoś jest kwalifikowanym braminem, czy inną dystyngowaną osoba, czy wzniosłym półbogiem, takim jak Brahma lub Rudra. Modlą się do nich o przebudzenie oddania dla Najwyższego Pana. W szczególności z uwagą i miłością angażują się w służbę dla czystych wielbicieli Pana.
W ten sposób śri-krsna-sankirtana wykonywane z czterema wyżej wspomnianymi cechami jest jedyną metodą osiągnięcia najwyższej doskonałości ludzkiego życia. Taka jest instrukcja Śri Caitanyi Mahaprabhu, inkarnacji, która wyzwala uwarunkowane dusze Kali-jugi.

Śri Caitanya-caritamrta (Antya-lila 20.22–6)

uttama hana apanake mane trnadhama
dui-prakare sahisnuta kare vrksa-sama

vrksa yena katileha kichu na bolaya
śukana maileha kare pani na magaya

yei ye magaye, tare deya apana-dhana
gharma-vrsti sahe, anera karaye raksana

uttama hana vaisnava habe nirabhimana
jive sammana dibe jani’ ‘krsna’-adhisthana

ei-mata hana yei krsna-nama laya
śri-krsna-carane tanra prema upajaya

„Pomimo bycia bardzo egzaltowaną, osoba intonująca święte imię uważa siebie za nawet bardziej bezwartościową i nieznaczącą niż źdźbło trawy. Jest tolerancyjna tak jak drzewo w dwojaki sposób. Nawet wtedy, kiedy jest ścinane, nie protestuje i chociaż usycha znajdując się na krawędzi śmierci, nikogo nie prosi o wodę. Z drugiej strony, każdemu kto prosi, drzewo ofiarowuje swoje owoce, kwiaty, drewno, korę i soki – wszystko co posiada. Podczas kiedy samo znosi upał i deszcz, ofiarowuje schronienie innym przed tymi przeciwnościami. Podobnie Vaisnavowie nie pragną nic dla siebie, ale dają wszystko innym i obdarzają ich ochroną, nawet do poziomu ofiarowania każdemu jego konstytucjonalnego zajęcia którym jest krsna-prema. Pomimo bycia najwznioślejszą osobą, Vaisnava jest wolny od fałszywego ego. Ofiarowuje szacunek każdemu odpowiednio do jego pozycji, wiedząc, że każdy jest miejscem pobytu dla Śri Krsny. Taka osoba jest rzeczywiście kwalifikowana do intonowania imienia Krsny. Tylko ci, którzy intonują święte imię Śri Krsny i posiadają takie kwalifikacje, osiągają miłość do Niego.”

Śiksas†aka: Pieśń Trzecia (Gitavali)

śri-krsna-kirtane yadi manasa tohara
parama yatane tanhi labha adhikara

trnadhika hina, dina, akincana chara
apane manabi sada chadi’ ahankara

vrksa-sama ksama-guna karabi sadhana
pratihimsa tyaji’ anye karabi palana

jivana-nirvahe ane udvega na dibe
para-upakare nija-sukha pasaribe

haile-o sarva-gune guni mahaśaya
pratis†haśa chadi’ kara amani hrdaya

krsna-adhis†hana sarva-jive jani’ sada
karabi sammana sabe adare sarvada

dainya, daya, anye mana, pratis†ha-varjana
cari gune guni hai’, karaha kirtana

bhakativinoda kandi, bale prabhu-paya
hena adhikara kabe dibe he amaya

„Jeśli pragniesz intonować święte imię Śri Krsny, to musisz robić szczere wysiłki w celu osiągnięcia odpowiednich kwalifikacji. Porzuć swoje fałszywe, materialne ego i uważaj się za bardziej upadłego i nieznaczącego niż źdźbło trawy. Stań się tak tolerancyjny i wybaczający jak drzewo. Porzuć przemoc i ducha zemsty, a także ofiarowuj ochronę i wsparcie wszystkim bez wyjątku. Nie niepokój innych z powodu utrzymywania swojej własnej egzystencji. Wyrzeknij się swojego własnego szczęścia i pracuj dla pomyślności innych. Pomimo, że możesz być rezerwuarem wszelkich dobrych cech, unikaj chęci zdobycia reputacji i prestiżu. Wiedz, że wszystkie żywe istoty są miejscem pobytu dla Śri Krsny i pokornie ofiarowuj szacunek każdemu, zgodnie z jego pozycją. Posiadając te cztery kwalifikacje – pokorę, współczucie, szacunek dla innych i wolność od pragnienia osiągnięcia osobistego prestiżu – intonuj święte imię Śri Krsny. Cały czas płacząc, Bhaktivinoda modli się u lotosowych stóp Najwyższego Pana: „O mój Panie, kiedy obdarzysz mnie kwalifikacjami do intonowania świętego imienia?”

Vivrti

Ze swojej konstytucjonalnej natury jiva jest wiecznym sługą Krsny. Dlatego, zarówno w tym świecie jak i królestwie duchowym, intonowanie świętego imienia Śri Krsny jest wiecznym obowiązkiem żywej istoty. Święte imię jest środkiem (upaya) jak i celem do którego powinniśmy dążyć (upeya), zarówno w celu samospełnienia jak i w celu obdarowywania korzyściami innych. Nic innego nie może się temu równać. Dzięki intonowaniu świętego imienia wyrasta wszelkiego rodzaju pomyślność, zarówno dla osoby intonującej jak i dla innych. Śri Caitanya Mahaprabhu, z powodu Swojego miłosierdzia dla żywych istot, skomponował werset „trnad api sunicena”, aby ukazać w jaki sposób jivy mogą intonować święte imię wolne od nama-aparadh i nama-abhas.
Osoby, które nie posiadają w swoich sercach skłonności do służenia Krsnie i które są odurzone materialnymi radościami, nigdy nie będą zdolne do uznania swojej znikomości. Taka postawa jest obca sposobowi działania hedonistów. Tolerancja również jest nieobecna w ich charakterach. Hedoniści nigdy nie porzucają swojego fałszywego ego i materialnego prestiżu. Nawet jedna osoba, ciesząca się materialnym zadowalaniem zmysłów, nie jest przyciągana do ofiarowywania szacunku innym materialistom.
Ich naturą jest bycie zazdrosnym o innych. Z drugiej strony Vaisnavowie, którzy są zawsze zadedykowani czczeniu świętego imienia, są nawet pokorniejsi od źdźbła trawy; są oni bardziej tolerancyjni niż drzewo; i będąc obojętnymi wobec swojego własnego prestiżu, są zawsze gotowi do ofiarowania szacunku innym. Tylko oni są kompetentni i zdolni do ciągłego intonowania świętego imienia Pana w tym materialnym świecie.
Szacunek, który czyści vaisnavowie ofiarowują swoim odpowiednim mistrzom duchowym i innym Vaisnavom jest wzbudzany dzięki ich wrodzonej skłonności do honorowania innych. Jest to znane jako svabhavika-manada-dharma. Aby zainspirować swoich zwolenników lub wielbicieli praktykujących bhajan, czyści vaisnavowie okazują im uczucie i wsparcie. Dzieje się tak z powodu ich naturalnej wolności od dumy. Jest to znane jako amani-svabhava. Innymi słowy, szacunek, honor i przywiązanie, które tacy wielbiciele ofiarowują, wynikają z wrodzonej skłonności ich serc. Czyści wielbiciele nie uważają takich ciepłych słów docenienia za tanie materialne pochlebstwa. Co więcej, dzięki tolerowaniu złośliwych uwag głupców, okazują swoją cechę wyrozumiałości.
Czyści wielbiciele, stale zaangażowani w intonowanie świętego imienia, uważają się za niższych niż słoma na ulicy, rozdeptywana stopami wszystkich żywych istot w tym świecie. Nigdy nie myślą o sobie jako o guru lub Vaisnavach. Uważają siebie za uczniów całego świata i najbardziej upadłych i nieznaczących ze wszystkich. Wiedząc, że każdy atom i każda najmniejsza żywa istota jest miejscem pobytu Śri Krsny, nie uważają niczego za coś niższego od siebie. Wielbiciele zaabsorbowani intonowaniem świętego imienia, nigdy nie pragną ani nie proszą o nic dla siebie od kogokolwiek w tym świecie. Nawet jeśli inni są zazdrośni o nich lub dopuszczają się aktów przemocy wobec nich, nigdy nie odwzajemniają się ani nie okazują mściwości; z drugiej strony, modlą się do Pana o pomyślność swoich ciemiężycieli.
Wielbiciele, którzy intonują święte imię przyozdobione wyżej wspomnianymi cechami, nigdy nie porzucają procesu służby oddania otrzymanego od swojego mistrza duchowego w celu propagowania nowych lub odmiennych poglądów. Nie stwarzają wymyślonych wersetów i nie intonują ich zamiast maha-mantry Hare Krsna. Nauczanie chwał świętego imienia, pisanie książek o niezanieczyszczonym oddaniu i spełnianie kirtana, wszystko pod przewodnictwem mistrza duchowego, nie jest sprzeczne z zasadą pokory Vaisnava. W takich czynnościach nie występuje złamanie zasady pokory, gdyż wielbiciel zawsze uważa się za niskiego i upadłego. Z drugiej strony, fałszywy pokaz pokory w mowie lub zachowaniu, w celu oszukania innych z powodu ukrytego motywu, przez kogoś, komu brakuje prawdziwej prostoty, nie jest oznaką prawdziwej pokory.
Najwyżsi wielbiciele Pana (uttama-maha-bhagavatowie), zaangażowani w intonowanie świętego imienia Śri Krsny, nigdy nie uważają poruszających się i nieruchomych istot w tym materialnym świecie za rzeczy, które mogliby używać dla swojej własnej przyjemności; raczej widzą ten cały materialny świat jako miejsce korzystne do służenia Krsnie i wielbicielom Krsny. Innymi słowy, widzą oni wszystko w tym świecie jako związane z Krsną; widzą wszystkie poruszające się istoty jako sługi Krsny i nieruchome istoty jako dostarczające przyjemności Krsnie.
Nigdy nie myślą o tym materialnym świecie jako stworzonym dla ich własnej przyjemności, ale jako stworzony dla przyjemności Krsny. Nigdy nie wymyślają nowych mantr, porzucając intonowanie maha-mantry, którą otrzymali od swojego mistrza duchowego. Nie angażują się w propagowanie nowych teorii i opinii.
Uważanie się za guru Vaisnavów jest przeszkodą w osiągnięciu pokory. Osoby, które nie słuchają instrukcji „Siksastaki” przedstawionej przez Śri Gaurasundara, które żyją w zapomnieniu o swojej rzeczywistej, duchowej tożsamości, które dążą do zdobycia prestiżu i materialnego zysku i które z tego powodu pragną osiągnąć status Vaisnavy lub guru w celu zadowalania swoich zmysłów, nigdy nie będą mogły intonować świętego imienia Pana. Uczeń, który ma wiarę w pokazy kirtana takich osób, również nie zdobędzie kwalifikacji do słuchania świętego imienia. Dlatego należy intonować święte imię Pana uważając się za niższego od słomy na ulicy, będąc bardziej tolerancyjnym niż drzewo, wolnym od wszelkiego fałszywego prestiżu i ofiarowując wszelki szacunek innym.

Wersety ze Śri Bhajana-rahasyi

Kirtaniyah sada harih

Każdy powinien intonować święte imię Pana cały czas. Jest to potwierdzone w „Śrimad Bhagavatam” (2.1.11):

etan nirvidyamananam
icchatam akutobhayam
yoginam nrpa nirnitam
harer namanukirtanam

„[Śri Śukadeva Gosvami powiedział O Królu, zostało zdecydowane przez wcześniejszych acaryów, że bez względu, czy jest się niezanieczyszczonym wielbicielem, całkowicie odwiązanym od materialnej egzystencji, czy pragnie się wzniesienia na planety niebiańskie lub wyzwolenia, czy jest się zadowolonym w sobie joginem, powinno się w każdym przypadku słuchać, intonować i pamiętać o transcendentalnych imionach, formie, cechach i rozrywkach Śri Hari. Te trzy czynności są uważane za najwyższą formę sadhany i sadhyi. Innymi słowy, wcześniejsi acaryowie stwierdzili, że te trzy czynności są zarówno środkiem do osiągnięcia doskonałości jak również celem do osiągnięcia dla wszystkich typów osób.”

Po pierwsze należy porzucić cielesną koncepcję życia. Zostało to wytłumaczone przez Śriman Kulaśekhara w „Mukunda-malastotrze” (37):

idam śariram śata-sandhi-jarjjaram
pataty avaśyam parinama-pecalam
kim ausadhim prcchasi mudha durmate
niramayam krsna-rasayanam piba

„O głupcze, O tępa istoto, to podlegające ciągłym zmianom ciało, które jest spętane niezliczonymi przywiązaniami z pewnością pewnego dnia zginie. Jakiego lekarstwa poszukujesz na zaradzenie tej sytuacji? Po prostu stale pij lekarstwo świętego imienia Śri Krsny, które niszczy chorobę materialnej egzystencji, źródło wszystkich chorób.”

W związku z tym, Śrila Bhaktivinoda Thakura skomponował następujące wersety w Bengali (Bhajana-rahasya (3.3)):

śata sandhi jara-jara, tava ei kalevara,
patana haibe eka-dina
bhasma, krmi, vis†ha habe, sakalera ghrnya tabe,
ihate mamata arvacina

ore mana, śuna mora e satya-vacana,
e rogera mahausadhi, krsna-nama-niravadhi,
niramaya krsna-rasayana

„Twoje materialne ciało, które jest spętane setkami przywiązań, bez wątpienia ulegnie pewnego dnia zniszczeniu. Zostanie wtedy przekształcone w proch, robaki i odchody i stanie się najbardziej odrażającym obiektem dla wszystkich. Dlatego przywiązywanie się do tego ciała jest z całą pewnością głupotą. O umyśle, po prostu słuchaj moich słów prawdy. Jedynym lekarstwem na tę chorobę jest stałe słuchanie, intonowanie i pamiętanie świętego imienia Śri Krsny. Ten eliksir (rasayana) świętego imienia Śri Krsny jest jedynym lekarstwem na wszelkie choroby.”
 

 
Śri Caitanya-caritamrta (Antya-lila 20.17–19)

aneka-lokera vancha – aneka-prakara
krpate karila aneka-namera pracara
khaite cuite yatha tatha nama laya
kala-deśa-niyama nahi, sarva siddhi haya
“sarva-śakti name dila kariya vibhaga
amara durdaiva – name nahi anuraga!”

„Osoby, które odwróciły się od Pana, będąc związane przez energię iluzoryczną, rozwijają w swoich sercach niezliczone pragnienia zadowalania zmysłów. Dlatego są zwiedzione i pozbawione swojego konstytucjonalnego zajęcia jakim jest angażowanie się w bhagavad-bhakti. Najwyższy Pan jest bardzo miłosierny. Poruszony wielkim współczuciem, zamanifestował wiele Swoich imion i w intonowaniu tych imion nie zawarł żadnych ograniczeń odnośnie czasu, miejsca i osoby. Dzięki intonowaniu świętego imienia Śri Krsny, nawet w czasie jedzenia, picia i snu, osiągane są wszelkie doskonałości. Niestety, pomimo, że Krsna umieścił wszystkie Swoje energie w Swoim świętym imieniu, to jestem tak nieszczęsny, że nie jestem do nich przywiązany nawet w najmniejszym stopniu.”

Śiksastaka: Pieśń Druga (Gitavali)

tunhu daya-sagara tarayite prani
nama aneka tuya śikhaoli ani’

sakala śakati dei name tohara
grahane rakhali nahi kala-vicara

śri-nama-cintamani tohari samana
viśve bilaoli karuna-nidana

tuya daya aichana parama udara
atiśaya manda natha bhaga hamara

nahi janamala name anuraga mora
bhakativinoda-citta duhkhe vibhora

„O oceanie łaski Śri Krsno, zamanifestowałeś Swoje niezliczone imiona w tym świecie, aby wyzwolić żywe istoty z oceanu materialnej egzystencji. W Swojej łaskawości w tych imionach zawarłeś wszystkie moce Swoich odpowiednich, transcendentalnych form. W intonowaniu świętego imienia nie ustanowiłeś żadnych ograniczeń odnośnie miejsca, czasu i innych okoliczności. O każdej porze, w każdym miejscu i w każdych okolicznościach praktykujący wielbiciel może wykonywać japa, kirtana, czy smarana świętego imienia. Tak jak Twoja transcendentalna forma, również święte imię jest wieczne, w pełni świadome i przepełnione duchowym szczęściem (sac-cid-ananda) i jest nawet wyższe od cintamani, kamienia filozoficznego. Rozdawałeś to podobne do kamienia filozoficznego święte imię całemu światu. Jest to najwyższy przejaw Twojej łaski. Z jednej strony Twoje miłosierdzie jest w najwyższym stopniu szczodre i nie ma sobie równych. Niestety moje nieszczęście jest bardzo wielkie, ponieważ nie posiadam nawet najmniejszego smaku do hojnego imienia Śri Krsny. Dlatego Bhaktivinoda mówi, „Moje serce przepełnia smutek. Co powinienem robić? O Panie! Teraz po prostu czekam na Twoją bezprzyczynową łaskę.”

Vivrti

“O Bhagavanie, dzięki Swojej bezprzyczynowej łasce zamanifestowałeś niezliczone imiona dla korzyści całego świata. Każde z tych imion wyposażyłeś we wszystkie moce Swoich odpowiednich, osobowych form. W intonowaniu i pamiętaniu tych imion nie zawarłeś żadnych ograniczeń, określających kiedy takie intonowanie może być spełniane. Nawet podczas jedzenia, leżenia lub snu – o każdej porze – można intonować święte imię Pana. Nie ma w tym żadnej trudności. Pomimo tego, jestem tak nieszczęsny, że nie posiadam nawet najmniejszego przywiązania do intonowania i pamiętania tych liberalnych i wspaniałomyślnych imion.”

Główne i drugorzędne imiona

Powyżej zostało wspomniane, że Pan manifestuje niezliczone (bahu) imiona. Słowo „bahu” wskazuje, że święte imiona Pana są dwóch rodzajów: główne (mukhya) i drugorzędne (gauna). Główne imiona również są dwóch typów: madhurya – imiona, które reprezentują słodką, poufną, miłosną cechę Pana i aiśvaria – imiona, które reprezentują Jego cechę bogactwa i czci. Do pierwszej kategorii zaliczają się: Krsna, Radha-ramana i Gopijana-vallabha; do drugiej kategorii należą: Vasudeva, Rama i Nrsimha. Oddzielone ekspansje Pana lub innymi słowy, Jego częściowe manifestacje, takie jak Brahma, Paramatma itd., są zaliczane do drugorzędnych imion Pana. Główne imiona Pana są nieróżne od Niego i są wyposażone we wszystkie moce, które znajdują się w Jego osobowych formach. Drugorzędne imiona są tylko częściowo wyposażone w wybrane moce.

Znaczenie „durdaiva”

Żywa istota jest cetana, świadoma. Główne znaczenie słowa „cetana” jest takie, że żywa istota posiada niezależność. Ale kiedy jiva robi zły użytek ze swojej niezależności i wykazuje obojętność wobec Pana, zostaje wtedy uwięziona w przemijającym królestwie mayi. To jest jej durdaiva, nieszczęście. Słowo „durdaiva” odnosi się do apatii żywej istoty wobec służby dla Bhagavana, znanej jako bhagavat-seva-vimukhata.
Kiedy żywa istota wstępuje na trzyczęściową ścieżkę cieszenia się – tj. anyabhilasitę, karmę i jnanę – zapomina o swojej prawdziwej tożsamości i doświadcza nieszczęść. Termin „anyabhilasita” dosłownie znaczy „pożądliwość”. Odnosi się do stanu bycia kierowanym lub zmuszanym do działania przez materialne pragnienia. Pod wpływem anyabhilasity, żywe istoty zostają odurzone pragnieniami zadowalania swojego własnego umysłu i ciała. W ten sposób przywiązują się do szczęścia tego bezwładnego, materialnego świata.
Słowo „karma” odnosi się do obowiązków przypisanych w Wedach i nakierowanych na wyższe radości. Żywa istota angażuje się w sat-karmę, aby osiągnąć przelotne niebiańskie przyjemności. Kiedy pośród takich radości zostaje zmuszona do doświadczania nieszczęść, wyrzeka się skłonności do czerpania radości z materii. Następnie rozpoczyna kultywację wiedzy (jnana) o wyzwoleniu poprzez wtopienie się w bezosobową, niezróżnicowaną cechę Najwyższego.

Imię intonowane z obrazami, podobieństwo świętego imienia i czyste imię

Dzięki wielkiemu szczęściu jiva otrzymuje towarzystwo wielbicieli Pana. W towarzystwie tych wielbicieli, dzięki instrukcjom otrzymanym od mistrza duchowego i dzięki łasce Pana, w żywej istocie budzi się pragnienie służenia Śri Krsnie. Jest to wieczny obowiązek jivy na jej konstytucjonalnej pozycji.
Ponieważ teraz żywa istota jest przykryta nieczystościami wcześniej wspomnianych trzech ścieżek, jej pomyślność jest rozproszona. Czasami jest zajęta osiąganiem trojakich materialnych radości – tj. religijności (dharma), gromadzeniem bogactw (artha) i zadowalaniem zmysłów (kama). Czasami, będąc upokorzoną przez niereligijność, osobiste ułomności i niespełnione materialne pragnienia, jiva podejmuje intonowanie świętego imienia. Ponieważ jest przepełniona dziesięcioma rodzajami obraz, wciąż popełnia coraz więcej zniewag wobec imienia. W tym czasie, imię, które intonuje, nie jest czystym, świętym imieniem (śuddha-nama), ale imieniem intonowanym z obrazami (nama-apradha).
Czasami, będąc dręczoną swoim nieukojonym stanem, unika materialnego zadowalania zmysłów w nadziei osiągnięcia spokoju. Dla swojego szczęścia podejmuje intonowanie świętego imienia, ale pozostaje obojętna na kultywację sambandha-jnany. Również to imię, które intonuje w tym czasie, nie jest czystym imieniem, ale nama-abhasą, podobieństwem do świętego imienia. Dzięki intonowaniu na poziomie nama-abhasy, zostaje wyzwolona z materialistycznej koncepcji życia i osiąga kwalifikacje do podjęcia służby dla Pana.
Czyści wielbiciele, po pozbyciu się nieszczęść w formie materialnej egzystencji i bezosobowego wyzwolenia, intonują czyste święte imię Pana; ostatecznie osiągają niezanieczyszczoną miłość do Krsny (krsna-prema).

Proces uwalniania się od nama-aparadh

Obserwując nieszczęsne położenie uwarunkowanych żywych istot, Śri Gaurasundara poinstruował je o sposobie spełniania nama-bhajanu. Nieszczęściem jiv jest ich brak przywiązania do świętego imienia Bhagavana. Ale pomimo takiego nieszczęścia, łaska Bhagavana jest zawsze obecna. Istnieje metoda uwolnienia się z rąk nama-aparadhy. Uważając obrazy za równe uderzeniom pioruna, nigdy nie należy ich wykonywać, a dzięki stałemu intonowani świętego imienia, nie będzie okazji do popełniania takich obraz.
Dzięki intonowaniu podobieństwa imienia, jiva osiąga mukti lub innymi słowy, wolność od przywiązań do materialnego zadowalania zmysłów. Następnie jiva osiąga kwalifikacje do intonowania świętego imienia w czysty sposób. Osiągnięcie wszystkich tych etapów wskazuje na łaskę Bhagavana. Dzięki wpływowi głównych imion – tj. Radha-kanta, Radha-ramana, Madana-mohana, Govinda, Madhusudana i innych – żywe istoty odnoszą wyjątkową i ekskluzywną korzyść.

Niyamitah smarane na kalah

Dopóki mamy do czynienia ze spełnianiem pragnień związanych z nieistotnym, materialnym zadowalaniem zmysłów, dopóty występują ścisłe ograniczenia związane z czasem, miejscem, osobą, kwalifikacjami itd. Ale w Swoim miłosierdziu, Bhagavan uwolnił tych, którzy intonują święte imię z żelaznych kajdan takich nieelastycznych ograniczeń. O każdej porze i w każdym stanie można intonować święte imię Bhagavana. W związku z tym, Śri Caitanya Mahaprabhu wyraził następujące opinie w „Śri Caitanya-bhagavacie” (Madhya-khanda 28.28, 23.78):

ki śayane, ki bhojane, kiva jagarane
ahar-niśa cinta krsna, balaha vadane

„Śpiąc, jedząc lub idąc – za dnia i w nocy – intonuj i pamiętaj święte imię Śri Krsny.”

sarva-ksana bala’ ithe vidhi nahi ara

„Po prostu cały czas intonuj święte imię Pana! Poza tym nie ma żadnych ścisłych zasad i zaleceń.”

Dalej jest powiedziane w „Śri Caitanya-caritamrcie” (Antya-lila 20.18):

khaite śuite yatha tatha nama laya
kala-deśa-niyama nahi, sarva siddhi haya

„Święte imię może być intonowane o każdej porze, nawet podczas jedzenia lub snu. Nie ma tutaj żadnych ograniczeń odnośnie czasu i miejsca. Dzięki intonowaniu świętego imienia, każdy osiągnie wszelką doskonałość.”

Wersety ze Śri Bhajana-rahasyi
Nija-sarva-śaktih tatrarpita

Śri Krsna zawarł w Swoich świętych imionach wszystkie moce jak zostało to wytłumaczone w „Hari-bhakti-vilasie”(11.398), cytat ze „Skanda Purany”:

dana-vrata-tapas-tirtha-ksetradinam ca yah sthitah
śaktayo deva-mahatam sarva-papa-harah śubhah
rajasuyaśvamedhanam jnanasyadhyatma-vastunah
akrsya harina sarvah sthapitah svesu namasu

„Śri Krsna zawarł wszystkie moce w Swoich świętych imionach. Jakiekolwiek energie znajdujące się w posiadaniu półbogów, niszczące grzechy czy obdarzające błogosławieństwami jak również wszystkie moce, które są obecne w dobroczynności, ślubach, pokutach, świętych miejscach, królewskich ofiarach, ofiarach z koni lub obecne w wiedzy o duchowych manifestacjach, wszystkie zostały zebrane i umieszczone w Jego świętym imieniu.”

Śrila Bhaktivinoda Thakura skomponował następujący werset w Bengali w odniesieniu do powyższego stwierdzenia (Bhajana-rahasya (2.3)):

dharma-yajna-yoga-jnane yata śakti chila
saba hari-name krsna svayam samarpila

„Śri Krsna zebrał wszystkie moce, które są obecne w ścisłym przestrzeganiu zasad i regulacji związanych z czyjąś kastą lub wiarą (dharma), spełnianiu ofiar (yajna), praktyce jogi mistycznej i kultywacji wiedzy duchowej (jnana) i umieścił je w Swoich świętych imionach.”

Niyamitah smarane na kalah

Nie ma zasad regulujących właściwy czas do intonowania i pamiętania imienia Bhagavana. W spełnianiu nama-bhajana nie ma takich ograniczeń jak czystość lub nieczystość oraz właściwa lub niewłaściwa pora. Pozostaje to w zgodzie z „Hari-bhakti-vilasą” (11.411), cytat z „Vaiśvanara-samhity”:

na deśa-kala-niyamo
na śaucaśauca-nirnayah
param sankirtanad eva
rama-rameti mucyate

„W nama-bhajanie nie ma zasad związanych z czasem i miejscem ani żadnych ograniczeń związanych z czystością i nieczystością. Po prostu dzięki powtarzaniu świętych imion „Rama, Rama”, żywe istoty osiągają wyzwolenie z materialnej egzystencji.”

Durdaivam idrśam ihajani nanuragah

Ale jesteśmy godni pożałowania, gdyż nie posiadamy nawet najmniejszego przywiązania do Twojego świętego imienia, które obdarza wszelkimi błogosławieństwami. Symptomy takiej niepomyślności zostały opisane w „Hari-bhakti-vilasie” (10.466), cytat ze „Śrimad-Bhagavatam” (3.9.7):

daivena te hata-dhiyo bhavatah prasangat
sarvaśubhopaśamanad vimukhendriya ye
kurvanti kama-sukha-leśa-lavaya dina
lobhabhibhuta-manaso ’kuśalani śaśvat

„O Bhagavanie, dzięki słuchaniu, intonowaniu i pamiętaniu opisów Twoich boskich rozrywek usunięta zostaje wszelka niepomyślność. Osoby, które są przeciwne takiemu słuchaniu i intonowaniu uśmierzającemu wszelkie nieszczęścia, stale angażują się w niepomyślne czynności, ich serca przepełnione są obsesją cieszenia się bezwartościowym, materialnym zadowalaniem zmysłów. Z powodu swojej złej fortuny, osoby te, są nieszczęśliwe i pozbawione wszelkiej pomyślności.”
 

 
Werset drugi

Dlaczego święte imię jest tak łatwo dostępne?

namnam akari bahudha nija-sarva-śaktis
tatrarpita niyamitah smarane na kalah
etadrśi tava krpa bhagavan mamapi
durdaivam idrśam ihajani nanuragah

Anvaya

(he) bhagavan – O Bhagavanie (będąc zmuszonym przez bezprzyczynową łaskę); akari bahudha namnam – zamanifestowałeś niezliczone imiona, takie jak Krsna i Govinda, aby nieść pomyślność żywym istotom; tatra – i we wszystkich tych imionach; arpita – zamanifestowałeś; nija-sarva-śaktih – wszystkie moce Swoich odpowiednich, osobowych form; smarane kalah api – co więcej w pamiętaniu świętych imion Pana; na niyamitah – nie narzuciłeś żadnych ograniczeń, tak jak w przypadku sandhya-vandana, czy savitri-gayatri, które muszą być intonowane tylko przez braminów o ściśle określonych porach dnia. Innymi słowy, święte imię może być intonowane i pamiętane o każdej porze dnia i nocy. Takie jest Twoje zapewnienie; tava etadrśi krpa – chociaż Twoja łaska jest tak wielka; mama idrśam durdaivam – moje nieszczęście (w formie obraz wobec świętego imienia) polega na tym, że; anuragah na ajani – nie rozbudziłem przywiązania; iha – do tych świętych imion, które obdarzają wszystkimi błogosławieństwami i są tak łatwo dostępne.

Tłumaczenie

O Bhagavanie, Twoje święte imię obdarza żywe istoty wszelką pomyślnością. Dlatego, dla korzyści żywych istot, wiecznie manifestujesz Swoje niezliczone imiona, takie jak Rama, Narayana, Krsna, Mukunda, Madhava, Govinda, Damodara itd. Wyposażyłeś te imiona we wszystkie moce Swoich odpowiednich, osobowych form. Z powodu bezprzyczynowej łaski nie narzuciłeś żadnych ograniczeń w intonowaniu i pamiętaniu tych imion jak ma to miejsce w przypadku sandhya-vandana, które muszą być intonowane tylko o określonych porach dnia. Innymi słowy, święte imię może być intonowane i pamiętane o każdej porze dnia i nocy. Takie jest Twoje zobowiązanie. O Panie, to jest Twoja bezprzyczynowa łaska dla żywych istot. Pomimo tego jestem tak nieszczęsny z powodu popełnionych obraz, że nie rozbudziłem żadnego przywiązania do Twojego świętego imienia, które jest tak łatwo dostępne i obdarza wszelką pomyślnością.

Śri Sanmodana-bhasya

Istnieją cztery rodzaje śri-krsna-sankirtanu rozróżniane dzięki imionom (nama), formom (rupa), cechom (guna) i rozrywkom (lila). Święte imię Śri Krsny jest oryginalnym nasionem wszelkiego szczęścia. Słowo „nami” dosłownie oznacza „ten, który posiada imię” i jest używane prawie wyłącznie w odniesieniu do Najwyższego Pana, aby wskazać na osobę, którą określa święte imię. Śri-nama, święte imię, i śri-nami, właściciel świętego imienia, są jedną i tą samą fundamentalną prawdą; nie ma różnicy pomiędzy Nimi. Śri-krsna-nama-sankirtana jest w najwyższym stopniu korzystna dla wszystkich pod każdym względem. Dlatego, aby w żywych istotach wzrosła wiara w święte imię Pana, Svayam Bhagavan Śri Caitanya Mahaprabhu osobiście szerzył najwyższą pożyteczność śri-krsna-sankirtanu.
Mówi On, „O Bhagavanie, O najmiłosierniejszy, widząc mnie pozbawionego wszelkiego schronienia, dzięki inspiracji Swojej bezprzyczynowej łaski, zamanifestowałeś Swoje święte imię. Posiadasz wiele imion, które wszystkie są nieróżne od Ciebie. Są one podzielone na dwie kategorie: (1) mukhya – główne i (2) gauna – drugorzędne. Imiona, takie jak Hari, Krsna, Govinda, Acyuta, Rama, Ananta, Visnu itd. są imionami głównymi, podczas gdy Brahma, Paramatma, Niyata (kontroler), Pata (utrzymujący), Srasta (stwórca) i Mahendra (najwyższy władca) są imionami drugorzędnymi. Co więcej, Swoje główne imiona wyposażyłeś we wszystkie cechy i doskonałe kompetencje Swojej svarupa-śakti.”
Jest to potwierdzone w stwierdzeniach wielu pism. Pierwsze odniesienie opisuje zdolność świętego imienia do niszczenia grzechów. Werset ten znajduje się w „Hari-bhakti-vilasie” (11.486), cytat ze „Śrimad Bhagavatam” (6.16.44):

na hi bhagavann agha†itam idam
tvad-darśanan nrnam akhila-papa-ksayah
yan-nama sakrc chravanat
pukkaco ’pi vimucyate samsarat

„O Bhagavanie, po prostu dzięki ujrzeniu Ciebie, zniszczone zostają wszystkie grzechy ludzkości. To nie jest wcale niezwykłe, ponieważ nawet najniższej klasy osoba żywiąca się psim mięsem (candala), która chociaż raz usłyszy Twoje święte imię, zostanie wyzwolona z więzów materialnej egzystencji.”

Następne dwa wersety tłumaczą wyższość intonowania świętego imienia od studiów nad Wedami. Te wersety znajdują się w „Bhakti-sandarbhie” (Anuccheda 265), cytat z „Visnu-dharmottara Purany”. Drugi werset znajduje się również w „Hari-bhakti-vilasie” (11.378):

vedaksarani yavanti
pa†hitani dvijatibhih
tavanti harinamani
kirtitani na samśayah

Rg-vedo yajur-vedah
sama-vedo ’py atharvanah
adhitas tena yenoktam
harir ity aksara-dvayam

„Na ile podwójnie urodzeni bramini recytują sylaby z Wed na tyle z pewnością (pośrednio) intonują święte imię Pana. Nie ma co do tego żadnych wątpliwości. Ale należy wiedzieć, że osoba, która wypowiedziała dwie sylaby „Ha-ri”, ukończyła studia nad wszystkimi Wedami – Rg Wedą, Yajur Wedą, Sama Wedą i Atharva Wedą.”

Następny werset jest na ten sam temat. Znajduje się w „Bhakti-sandarbhie” (Anuccheda 265) i w „Hari-bhakti-vilasie” (11.379), cytat ze „Skanda Purany”:

ma rco ma yajus tata
ma sama pa†ha kincana
govindeti harer-nama
geyam gayasva nityaśah

„Dlatego nie studiuj Rg, Yajur, Samy, Atharvy ani żadnych innych Wed. Po prostu intonuj imię Govindy i w ten sposób bądź stale zaangażowany w śpiewanie świętego imienia Pana.”

Następny werset opisuje efekty lekceważenia świętego imienia. Znajduje się on w „Bhakti-sandarbhie” (Anuccheda 265) i w „Hari-bhakti-vilasie” (11.509), cytat z „Vaiśaka-mahatmyi” z „Padma Purany”:

avamanya ca ye yanti
bhagavat-kirtanam narah
te yanti narakam ghoram
tena papena karmana

„Osoby, które lekceważą intonowanie świętego imienia Najwyższego Pana i podążają taką ścieżką, upadają do najbardziej przerażającego piekła w rezultacie takiego grzesznego działania.”

Następny werset ustanawia intonowanie świętego imienia jako najefektywniejszą metodę sadhany, zarówno dla praktykujących wielbicieli jak i doskonałych dusz. Werset ten znajduje się w „Śrimad Bhagavatam” (2.1.11). Został przytoczony w „Bhakti-sandarbhie (Anuccheda 265), „Hari-bhakti-vilasie” (11.414) i „Bhakti-rasamrta-sindhu” (1.2.230):

etan nirvidyamananam
icchatam akutobhayam
yoginam nrpa nirnitam
harer namanukirtanam

„[Śri Śukadeva Gosvami powiedział O Królu, taka jest opinia wszystkich pism i wszystkich wcześniejszych acaryów, że bez względu na to, czy ktoś jest niezanieczyszczonym wielbicielem, odwiązanym od materialnej egzystencji w wyniku bezpośredniego doświadczenia nieszczęść materialnego życia, czy pragnie wzniesienia się na planety niebiańskie lub wyzwolenia, czy jest zadowolonym w sobie joginem (atmarama), powinien intonować święte imię Pana z wielką miłością.”

W swoim komentarzu do „Bhakti-rasamrta-sindhu” na temat tego wersetu, Śrila Viśvanatha Cakravarti Thakura tłumaczy, że wyrażenie „nirvidyamananam” oznacza „osoby, które są wolne od wszelkich pragnień, włącznie z pragnieniem osiągnięcia wyzwolenia”. Termin ten odnosi się do wielbicieli, którzy są w pełni i wyłącznie podporządkowani (ekantabhakta). Słowo „icchatam” oznacza „osoby, które pragną dostać się na planety niebiańskie i osiągnąć wyzwolenie”. Odnosi się to do jnanich i karmich. Słowo „yoginam” oznacza „joginów”. Odnosi się do atmaramów, tych, którzy czerpią przyjemność ze swojej jaźni.
Słowo „akutobhayam” oznacza, że nie ma żadnych wątpliwości co do rezultatów nama-kirtanu. Jego efekty nie zależą od czasu, miejsca, osoby, parafernaliów użytych do czczenia, czystości lub jej braku. Nawet jeśli święte imię wchodzi w kontakt z pozbawionym kultury mięsożercą (mleccha), który nie toleruje służby dla Pana, święte imię będzie działało. Słowa „nama-anukirtanam” oznaczają zarówno „stałe intonowanie” oraz „intonowanie w stopniu odpowiadającym czyjejś praktyce bhakti”. Ta praktyka jest korzystna na poziomie sadhany, praktyki, jak i sadhyi, doskonałości. Celem użycia słowa „nirnitam” (oznaczającego „tak zostało postanowione”) jest podkreślenie, że ten fakt został ustanowiony przy wspólnej aprobacie wcześniejszych mędrców, którzy uwolnili się od wszelkich wątpliwości dzięki bezpośredniemu doświadczeniu i realizacji.
Następny werset opisuje samoobjawiającą moc świętego imienia i jego zdolność do wyzwalania żywych istot z materialnej egzystencji. Werset ten znajduje się w „Hari-bhakti-vilasie” (11.512), cytat z „Rg Wedy” (1.156.3):

asya jananto nama cid-viviktana
mahas te visno sumatim bhajamahe
om ity etad brahmanopadis†am nama
yasmad uccaryamanam eva samsara
bhayat tarayati tasmad ucyate tarah

„O Visnu, Twoje imię jest w pełni duchowe i dlatego jest samozamanifestowane. Nawet dzięki intonowaniu bez doskonałej znajomości chwał Twojego świętego imienia, osiągniemy pełną wiedzę w tym zakresie. Brahmaji propagował intonowanie transcendentalnego dźwięku om, którego wypowiedzenie wyzwala od strachu przed niewolą materialnej egzystencji. Dlatego dźwięk om jest znany jako taraka-brahma.”

Słowo „taraka-brahma” oznacza „ta forma Brahmana, która wyzwala lub umożliwia przejście ponad”.
Następny werset opisuje jak proste wypowiedzenie świętego imienia czyni kogoś odpowiednim kandydatem do wyzwolenia. Werset ten jest przytoczony w „Hari-bhakti-vilasie” (11.417) z „Padma Purany” (Uttara-khanda, Rozdział 46):

sakrd uccaritam yena
harir ity aksara-dvayam
baddhah parikaras tena
moksaya gamanam prati

„Osoby, które są wolne od wszelkich obraz i które chociaż raz wypowiedziały dwie sylaby „Ha-ri”, stają się odpowiednimi kandydatami do wyzwolenia z materialnej egzystencji i podjęcia służby dla lotosowych stóp Boga, Najwyższej Osoby.”

W swoim „Dig-darśini”, komentując ten werset, Śrila Sanatana Gosvami wytłumaczył, że słowa „baddhah parikarah”, w celu zawężenia znaczenia, oznaczają „natychmiast staje się gotowy”, a „moksana gamanam prati” oznaczają „do osiągnięcia wyzwolenia”. Mówi on, że dzięki tej prostej praktyce, czyjaś sadhana zostaje ukończona, sadhanam samyag anus†hitam ity arthah.
Następny werset ze „Śrimad Bhagavatam” (2.3.24) wskazuje pośrednio na moc świętego imienia prowadzącą do stopienia serca. Jest on przytoczony w „Hari-bhakti-vilasie” (11.505):

tad aśma-saram hrdayam batedam
yad grhyamanair hari-namadheyaih
na vikriyetatha yada vikaro
netre jalam gatra-ruhesu harsah

„O Suto, jeśli czyjeś serce nie topi się i nie podąża w kierunku Najwyższego Pana po usłyszeniu i wypowiedzeniu Jego świętego imienia, jeśli czyjeś oczy nie wypełniają się łzami, a włosy nie jeżą się z powodu ekstazy, to należy rozumieć, że serce takiej osoby stało się twarde jak żelazo z powodu popełnionych nama-aparadh.”

Następny werset potwierdza, że święte imię jest dojrzałym owocem wszystkich Wed i dlatego może wyzwolić z materialnej egzystencji. Werset ten znajduje się w „Hari-bhakti-vilasie” (11.451), cytat z „Prabhasa-khandy” ze „Skanda Purany”:

madhura-madhuram etan mangalam mangalanam
sakala-nigama-valli-satphalam cit-svarupam
sakrd api parigitam craddhaya helaya va
bhrgu-vara naramatram tarayet krsna-nama

„Spośród wszystkiego co jest pomyślne, święte imię Śri Krsny jest najpomyślniejsze. Spośród wszystkiego co jest słodkie, święte imię jest najsłodsze. Jest ono wiecznym, duchowym owocem spełniającego pragnienia drzewa wszystkich Wed i uosobieniem prawdy absolutnej obdarzonej pełną świadomością. O najlepszy z dynastii Bhrigu, jeśli ktokolwiek chociaż raz wypowie święte imię Pana Krsny, czy to z wiarą, czy z obojętnością, święte imię wyzwoli go z oceanu materialnej egzystencji.”

Następny werset z „Adi Purany” dowodzi mocy świętego imienia w kontrolowaniu Krsny. Werset ten jest cytowany w „Hari-bhakti-vilasie” (11.446) i „Bhakti-rasamrta-sindhu”
(1.2.231):

gitva ca mama namani
vicaren mama sannidhau
iti bravimi te satyam
krito ’ham tasya carjuna!

„O Arjuno, zdradzam tę prawdę tobie, iż ci, którzy zbliżają się do Mnie, intonując Moje imię, z pewnością zdobywają Mnie. Staję się całkowicie im podległy.”

Dwa ostatnie wersety w tym rozdziale, przytoczone za „Padma Puraną”, dowodzą, że święte imię jest całkowicie ponad naturą materialną i z tego powodu nie można go osiągnąć dzięki materialnym zmysłom. Wersety te pojawiają się w „Bhakti-rasamrta-sindhu”
(1.2.233–4). Pierwszy z tych wersetów znajduje się również w „Hari-bhakti-vilasie” (11.503):

nama cintamanih krsnaś
caitanya-rasa-vigrahah
purnah śuddho nitya-mukto
’bhinnatvan nama-naminoh

„Święte imię Śri Krsny obdarza wszelkimi błogosławieństwami, tak jak klejnot cintamani. Jest Ono Samym Krsną, uosobieniem wszelkich transcendentalnych owoców (caitanya-rasa-vigraha). Święte imię jest kompletne, ponad wpływem mayi i wiecznie wyzwolone, gdyż imię Krsny i Sam Krsna nie są od Siebie różni.”

atah śri-krsna-namadi
na bhaved grahyam indriyaih
sevonmukhe hi jihvadau
svayam eva sphuraty adah

„Dlatego transcendentalne imiona, forma, cechy i rozrywki Śri Krsny nie mogą być postrzegane przez materialne zmysły. Manifestują się automatycznie na języku i innych zmysłach, które rozbudziły gorące pragnienie do pełnienia transcendentalnej służby dla Pana.”

W ten sposób zostało udowodnione istnienie wszelkich mocy w świętym imieniu, dzięki stwierdzeniom ze Śruti, Smrti i Tantr. Po wytłumaczeniu w jaki sposób Bhagavan miłosiernie wyposażył Swoje święte imię we wszystkie moce, Śri Caitanya Mahaprabhu mówi, „Na ścieżkach działań dla korzyści (karma), bezosobowej wiedzy (jnana) i jogi mistycznej, kładzie się nacisk na zasady oraz ograniczenia związane z czasem, miejscem i wykonawcą. Jednak w intonowaniu i pamiętaniu Twojego świętego imienia nie zawarłeś żadnych ograniczeń odnośnie czasu, miejsca i wykonawcy. Jest to przykład Twojej nieograniczonej łaski dla nas. Pomimo tego jesteśmy godni pożałowania, gdyż nie posiadamy żadnego smaku do Twoich wszechpomyślnych imion.”
Słowo „durbhagya”, nieszczęście, wskazuje na obecność obraz wobec świętego imienia (nama-aparadha). Nama-aparadhy zostaną krótko omówione poniżej. Śri Caitanya Mahaprabhu kontynuuje, „W tym świecie materialnym ukształtowanym przez energię iluzoryczną, żywe istoty, które są odciągane od Pana, są spętane przywiązaniem do niezliczonych sposobów zadowalania zmysłów. Nigdy nie robią żadnych wysiłków, aby skierować swoją uwagę w kierunku Pana. Zawsze są przepełnione karmą, jnaną i innymi metodami, które po prostu prowadzą do cierpienia. Jednak jiva nigdy nie osiągnie wiecznej pomyślności dzięki tym praktykom.”
„Zastanawiając się w ten sposób, nieograniczenie miłosierny Śri Krsna zamanifestował żywym istotom Swoje święte imię jako metodę osiągnięcia bhakti. Bhakti jest zdominowana przez moc hladini svarupa-śakti Śri Krsny i dzięki intonowaniu świętego imienia jest przekazywana do serc żywych istot. Jednak pomimo intonowania i słuchania, jivy nie przywiązują się do świętego imienia z powodu popełnianych obraz. Dlatego osoby posiadające wiarę powinny otrzymać święte imię z ust mistrza duchowego. Będąc uważnymi, aby nie popełniać obraz, powinny praktykować japa i nama-sankirtana z wielką wiarą na tyle na ile pozwalają im na to ich kwalifikacje.”

Dziesięć rodzajów obraz

Dziesięć obraz wobec świętego imienia jest wspomnianych w „Padma Puranie” (Svarga-khanda 48). Zostały one również przytoczone w „Hari-bhakti-vilasie” (11.521–4) i „Bhakti-sandarbhie” (Anuccheda 265):
(1) satam ninda namnah paramam aparadham vitanute; yatah khyatim yatam katham u sahate tad vigarham – Krytykowanie wielbicieli Pana jest bardzo poważną obrazą wobec świętego imienia. Jak Śri Krsna mógłby tolerować krytykę wobec tych wielkich dusz, które są głęboko oddane świętemu imieniu i które szerzą jego chwały na świecie? Dlatego krytykowanie świętych osób i wielbicieli jest pierwszą obrazą wobec świętego imienia.
(2) śivasya śri-visnor ya iha guna-namadi-sakalam; dhiya bhinnam paśyet sa khalu harinamahita-karah – W tym świecie, te osoby, które, dzięki materialnej inteligencji, widzą różnicę we wszechpomyślnych, transcendentalnych świętych imionach, formach, cechach i rozrywkach Śri Visnu – innymi słowy, które uważają je za materialne przejawienia i z tego powodu różniące się od Samego Pana – popełniają obrazę wobec świętego imienia. Co więcej, kto uważa cechy, imiona i inne atrybuty Pana Śivy za różniące się od tych posiadanych przez Pana Visnu, popełnia poważną obrazę.
W swoim „Dig-darśini”, w komentarzu do tego wersetu przytoczonego w „Hari-bhakti-vilasie” (11.521), Śrila Sanatana Gosvami powiedział: “adi-śabdena rupa-liladi, dhiyapi harinamni ahitam aparadham karotiti tatha sah – słowo „adi” odnosi się do pozostałych atrybutów Śri Śiwy, takich jak Jego forma i rozrywki. Jeśli ktoś tylko pomyśli, że imiona, formy, cechy i rozrywki Śiwy różnią się od tych, które posiada Śri Wisznu, popełni poważną obrazę wobec świętego imienia.”
Śrila Jiva Gosvami jasno wytłumaczył znaczenie tego stwierdzenia w „Bhakti-sandarbhie” (Anuccheda 265). Mówi on, że jeśli użyty jest dopełniacz, to słowo „ca” (oznaczające „i”), musi być użyte po Śri Wisznu. Oznacza to, że imiona, formy, cechy i rozrywki Śiwy i te Śri Wisznu są identyczne. Tutaj znaczenie jest takie, że Śiwa, do którego jest odniesienie, jest nikim innym jak jedną z ekspansji Wisznu. Słowo „śri” w wersecie pojawia się przed Wisznu, a nie przed imieniem Śiwa, wskazując na ważność Wisznu. Słowo „nama-aparadha”, użyte w odniesieniu do Śiwy, podkreśla, że tutaj imię Śiwa po prostu wskazuje na Śri Wisznu. Imię Śiwa zostało również przedstawione w ten sam sposób w wyliczeniu tysiąca imion Wisznu. Dlatego w odniesieniu do tożsamości oznacza to po prostu, że Śiwa jest nikim innym jak manifestacją Wisznu w innej formie. W efekcie nie należy dopatrywać się różnic pomiędzy Nimi. W innym wypadku, jeśli ktoś pomyśli, że Śiwa jest oddzielnym i niezależnym Panem, będzie to obrazą wobec świętego imienia.
(3) guror avajna – Lekceważenie mistrza duchowego, który jest ustanowiony we wszystkich prawdach odnoszących się do świętego imienia, uważając go za zwykłego człowieka, posiadającego podlegające zniszczeniu ciało składające się z materialnych elementów jest trzecią obrazą przeciwko świętemu imieniu.
(4) śruti-śastra-nindanam – Czwartą obrazą jest wynajdywanie błędów w Wedach, Puranach (które są w cesze dobroci (niektóre są uważane za znajdujące się w niższych cechach)) i innych pismach.
(5) tathartha-vado – Piątą obrazą jest uważanie chwał świętego imienia za wyolbrzymienia.
(6) hari-namni kalpanam – Szóstą obrazą jest przypisywanie świętemu imieniu swoich wyimaginowanych znaczeń.
(7) namno balad yasya hi papa-buddhir na vidyate tasya yamair hi śuddhih – Osoby posiadające tendencję do popełniania grzesznych czynności na mocy świętego imienia nie oczyszczą się dzięki żadnym sztucznym procesom jogi, takim jak yama (kontrola zmysłów), niyama (kontrola umysłu), dharana (stałość umysłu), dhyana (medytacja) itd. Jest to pewne.
(8) dharma-vrata-tyaga-hutadi-karma-śubha-kriya-samyam api pramadah – Uważanie przyziemnej religijności, pokut, wyrzeczeń, ofiar i innych zwykłych, pobożnych czynności spełnianych w materialnej cesze dobroci (sat-karma) za równe transcendentalnemu świętemu imieniu Pana jest lekceważące i dlatego jest uważane za obrazę.
(9) aśraddadhane vimukhe ’py aśrnvati yac copadeśah śiva-nama-aparadhah – Instruowanie osób pozbawionych wiary oraz przeciwnych słuchaniu i intonowaniu świętego imienia o Jego chwałach jest również obrazą.
(10) śrutvapi nama-mahatmyam yah priti-rahito ’dhamah aham-
mamadi-paramo namni so ’py aparadha-krt – Osoby, które, pomimo wysłuchania tak wielu zdumiewających chwał świętego imienia, utrzymują koncepcję „jestem tym materialnym ciałem” i „różne obiekty w tym świecie są moje” oraz które nie okazują wytrwałości lub miłości do intonowania świętego imienia są również obrazoburcami wobec świętego imienia.
Esencją jest intonowanie świętego imienia wolnego od tych dziesięciu rodzajów obraz. Osoba intonująca święte imię nie musi podejmować wysiłków w celu usunięcia grzechów przez wykonywanie sat-karmy ani gromadzenie pobożnych rezultatów jak robią to osoby działające dla korzyści. Takie przynoszące rezultaty działania nie są dłużej pod ich jurysdykcją. Innymi słowy, osoba taka odrzuciła już ich autorytet jak również obowiązek ich spełniania.
Jeśli jednakże, ktoś popełnia obrazy wobec świętego imienia, to powinien bez przerwy intonować święte imię, będąc bardzo zasmuconym w swoim sercu. Dzięki takiemu stałemu intonowaniu harinama nie będzie miał sposobności popełniania dalszych obraz, a wszystkie wcześniejsze obrazy zostaną zniszczone. Jest to potwierdzone w „Padma Puranie” (Svarga-khanda 64):

nama-aparadha-yuktanam
namany eva haranty agham
aviśranti prayuktani
tany evartha-karani ca

„Tylko święte imię jest zdolne do zniszczenia grzechów osób, które są skażone nama-aparadhą. Dlatego należy stale intonować święte imię Pana. Dzięki takiej praktyce, wszystkie obrazy zostaną usunięte i osoba ta osiągnie miłość do Krsny, najwyższy cel życia.”

Kiedy wszystkie obrazy zostaną w ten sposób zniszczone, przebudzi się przywiązanie do świętego imienia. W tym czasie zostanie osiągnięta kompletna, duchowa doskonałość. Tutaj „kompletna, duchowa doskonałość” wskazuje na miłość do Krsny (krsna-prema). Jest to druga instrukcja Śri Caitanyi Mahaprabhu.
 

 
Vivrti (komentarz) Śrila Bhaktisiddhanty Sarasvatiego Prabhupady

śri-krsna-kirtanaya namah
śri-krsna-sankirtana-kari śri gurudevera
o śri-krsna-kirtana-vigraha
śri-gaurasundarera jaya hauka

„Ofiarowuję moje pełne szacunku pokłony śri-krsna-sankirtanowi. Wszelka chwała mistrzowi duchowemu, który jest stale zaangażowany w spełnianie śri-krsna-sankirtanu i Śri Gaurasundarze, który jest uosobieniem śri-krsna-sankirtanu.”

Spośród nieograniczonej różnorodności ścieżek sadhana-bhakti, wiele form bhakti zostało opisanych w „Śrimad Bhagavatam” i „Śri Hari-bhakti-vilasie”. W sadhana-bhakti są sześćdziesiąt cztery główne formy oddania, które zostały opisane w odniesieniu do vaidhi- i raganuga-bhakti. W stwierdzeniach Prahlady Maharajy, znajdujących się w „Śrimad Bhagavatam”, znajdujemy odniesienie do niezanieczyszczonego oddania (śuddha-bhakti). Śri Gaurasundara powiedział, „Śri-nama-sankirtana jest najwyższą praktyką ze wszystkich różnych form bhakti.”
Uczeni w prawdzie absolutnej opisali najwyższą, niedualną substancję, znaną jako advaya-jnana-vastu, na trzech różnych poziomach. Kiedy ta niedualna substancja jest postrzegana wyłącznie dzięki wiedzy lub innymi słowy, poprzez funkcję cit mocy jest wtedy określana jako Brahman. Kiedy jest realizowana przez połączenie funkcji sat i cit mocy jest określana jako Paramatma, a kiedy jest realizowana przez wszystkich funkcje mocy – sat, cit i anandę – ta najwyższa prawda jest nazywana Bhagavanem.
Kiedy prawda absolutna lub innymi słowy Bhagavan jest oceniany pod względem Swoich bogactw i majestatu (aiśvarya) jest On postrzegany jako Vasudeva-Krsna, a kiedy jest oceniany pod względem Swojej słodyczy (madhurya) jest postrzegany jako Vrajendra-nandana Śyamasundara Śri Krsna, najwyższy ekspert w smakowaniu transcendentalnej rasy. Śri Narayana jest obiektem czci dla dwóch i pół rasy. Można Mu służyć głównie w nastrojach śanty i dasyi. Związki sakhyi i vatsalyi są ledwo widoczne i ponieważ te naturalne uczucia bliskości są do pewnego stopnia ograniczone przez poczucie majestatu Pana, są uważane za połowę rasy. Śri Krsna odbiera służbę we wszystkich pięciu głównych, transcendentalnych rasach, znanych jako mukhya-rasy.
Vrajendra-nandana Śyamasundara Śri Krsna jest prawdą najwyższą, oryginalnym źródłem wszystkich manifestacji. Jego ekspansja vaibhava-prakaśa, Śri Baladeva Prabhu, manifestuje siedzibę Maha-Vaikunthy. Przebywa On tam w Swoich wiecznych ekspansjach catur-vyuhy: Vasudevy, Sankarsany, Pradyumny i Aniruddhy.
Kiedy mantra jest intonowana tylko w umyśle jest to nazywane japa. W tym czasie intonujący osiąga doskonałość celu na którym skupił swój umysł. Jednak kirtana, które jest wykonywane poprzez wibrację ust, przynosi większą korzyść niż japa. Kiedy intonowanie jest wykonywane na głos z ruchem ust jest nazywane kirtana. Kirtana jest wyższe od japa spełnianego w umyśle, ponieważ przynosi wielką korzyść, dzięki słuchaniu wibrowanego dźwięku. Równocześnie inne osoby, które słuchają takiego kirtana, odnoszą korzyść. Dlatego korzyść odnosi zarówno intonujący jak i słuchacze.
Słowo „sankirtana” oznacza „sarvatobhavena kirtana”, pełne kirtana lub innymi słowy, kirtana, które jest spełniane z pełną wiedzą o sambandha-jnanie i które jest wolne od wszelkich przeszkód (anarthy) i obraz (aparadhy). Odnosi się do tego kirtana, którego spełnianie nie wymaga asysty żadnej innej formy bhakti. Częściowe kirtana świętego imienia Śri Krsny nie jest nazywane sankirtanem. Kiedy występuje częściowe lub niedoskonałe intonowanie świętego imienia Śri Krsny, jiva nie odnosi pełnej korzyści. W rezultacie wiele osób poddaje w wątpliwość moc świętego imienia. Wszelka chwała doskonałemu i pełnemu intonowaniu świętego imienia Śri Krsny.
Dzięki rozmowom na materialne tematy osiąga się częściowe, materialne szczęście. W transcendentalnym królestwie jedynym obiektem do osiągnięcia jest Śri Krsna. Nie ma tam możliwości istnienia materialnych obiektów. Dlatego dzięki intonowaniu świętego imienia Śri Krsny osiąga się wszelkiego rodzaju doskonałości, które są transcendentalne wobec natury materialnej. Spośród wielu rodzajów doskonałości, siedem jest w szczególności osiąganych dzięki śri-krsna-sankirtanowi. Te siedem rodzajów doskonałości zostało opisanych poniżej.

1. Ceto-darpan-marjanam:
Oczyszczenie zwierciadła serca

Intonowanie świętego imienia Śri Krsny usuwa kurz ze zwierciadła serca żywej istoty. Zwierciadło serca uwarunkowanej żywej istoty jest przykryte grubą warstwą kurzu materialnego zanieczyszczenia. To materialne zanieczyszczenie, wskazujące na lekceważenie Pana przez jivę, jest trzech rodzajów: (1) anyabhilasa – żywa istota, która jest odciągana od Pana, posiada wiele pragnień nie związanych z pomyślnością Pana, (2) phala-bhoga – cieszenie się rezultatami materialnych działań i (3) phala-tyaga – wyrzeczenia, które nie są podejmowane w celu sprawienia przyjemności Panu.
Intonowanie świętego imienia Śri Krsny jest najefektywniejszym narzędziem do oczyszczania zwierciadła serca żywej istoty z materialnego brudu. Dopóki obecne są materialne nieczystości, dopóty czysta, duchowa forma żywej istoty nie odbija się w zwierciadle jej serca. Dlatego wszystkie trzy rodzaje wymienionych powyżej zanieczyszczeń są formami oszustwa, które blokują prawdziwą wizję jaźni. To są przeszkody, które całkowicie przykrywają serce jivy.
Dzięki intonowaniu świętego imienia Śri Krsny, wszystkie te przeszkody zostają usunięte. Ostatecznie, kiedy zwierciadło serca zostaje oczyszczone, dzięki doskonałemu intonowaniu świętego imienia, czysta, duchowa forma jest odbijana w zwierciadle serca i przychodzi zrozumienie, „Jestem sługą Pana Krsny”.

2. Bhava-maha-davagni-nirvapanm:
Ugaszenie rozszalałego, leśnego pożaru egzystencji materialnej

Zewnętrznie ten materialny świat wydaje się bardzo piękny, czarujący i przyjemny. Ale w rzeczywistości jest jak nieokiełznany pożar w gęstym lesie. Ten materialny świat płonie niezliczonymi cierpieniami, które można zaliczyć do trzech kategorii: (1) adhyatmika, (2) adhidaivika i (3) adhibhautika.
Tak jak rozszalały pożar całkowicie spala wszystkie drzewa i zwierzęta, tak leśny pożar materialnej egzystencji w formie powtarzających się narodzin i śmierci stale pali żywe istoty, które są odciągane od Śri Krsny. Ale kiedy ktoś podejmuje intonowanie świętego imienia Pana Krsny pod wprawnym przewodnictwem kwalifikowanego guru i Vaisnavów, to nawet przebywając w tym materialnym świecie, przynosi mu to ulgę od nieujarzmionego pożaru materialnej egzystencji. Dzieje się tak z powodu przyjęcia postawy, która jest przychylna wobec Śri Krsny. Dzięki śri-krsna-sankirtanowi, wszystkie te cierpienia są niszczone.

3. Śreyah-kairava-candrika-vitaranam:
Roztoczenie księżycowych promieni bhava-bhakti, obdarzających żywą istotę najwyższym dobrem

Doskonałe intonowanie świętego imienia Śri Krsny roztacza blask najwyższej pomyślności. Słowo „śreyah” oznacza „pomyślność”; „kairava” oznacza „białe lilie”; a „candrika” oznacza „księżycowe promienie”. Jak kojące promienie wschodzącego księżyca powodują rozkwitanie lilii i zwielokrotniają w ten sposób ich biel, tak intonowanie świętego imienia Śri Krsny przynosi pomyślność żywym istotom. Dobrego losu nie można osiągnąć dzięki niezależnym pragnieniom (anyabhilasa), działaniom dla korzyści (karma) ani kultywacji bezosobowej wiedzy (jnana). Ale śri-krsna-sankirtana przynosi najwyższą korzyść żywej istocie.

4. Vidya-vadhu-jivanam:
Życie całej transcendentalnej wiedzy

W „Mundaka Upaniszadzie” zostały opisane dwa rodzaje wiedzy: (1) wiedza materialna (laukiki-vidya) i wiedza transcendentalna (para-vidya). Pośrednio, śri-krsna-sankirtana jest życiem wiedzy materialnej, ale przede wszystkim jest życiem wiedzy transcendentalnej. Dzięki wpływowi śri-krsna-sankirtanu, żywa istota jest uwalniana od fałszywego ego wyrastającego z wiedzy materialnej i otrzymuje sambandha-jnanę. Celem wiedzy transcendentalnej jest śri-krsna-sankirtana (tzn. intonowanie świętego imienia Vrajendra-nandany Śyamasundary Śri Krsny). Dzięki temu osiągany jest Sam Krsna.

5. Anandambudhi-vardhanam:
Powiększenie oceanu transcendentalnego szczęścia

Śri-krsna-sankirtana rozszerza ocean transcendentalnego szczęścia żywym istotom. Słowo „ocean” nie może być zastosowane wobec małego zbiornika wodnego. Dlatego nieograniczone szczęście, które wyrasta z intonowania świętego imienia jest możliwe do porównania tylko z niezgłębionym oceanem.

6. Prati-padam purnamrtasvadanam:
Umożliwienie smakowania nektaru na każdym kroku

Śri-krsna-sankirtana umożliwia smakowanie w pełni nektaru na każdym kroku. W smakowaniu transcendentalnej rasy nie ma niedoboru ani niekompletności przyjemności (ananda). Dzięki wykonywaniu śri-krsna-sankirtanu można smakować całkowite i niezakłócone szczęście rasy w każdej chwili.

7. Sarvatma-snapanam:
Dokładna kąpiel ciała, umysłu i duszy

Nawet transcendentalne obiekty zostają zmiękczone dzięki intonowaniu świętego imienia Śri Krsny. W materialnym królestwie, ciało, umysł i dusza są nie tylko oczyszczane przez śri-krsna-sankirtana, ale również zmiękczane.
Żywa istota, która jest rozsmakowana w cielesnych desygnatach, zostaje przykryta brudem materialnych i subtelnych ciał. Dzięki mocy świętego imienia, wszystkie te zanieczyszczenia zostają usunięte. Kiedy przywiązanie do materialnej egzystencji zanika, żywa istota, oddana Śri Krsnie, osiąga kojącą i chłodzącą służbę dla Jego lotosowych stóp.
Śri Jiva Gosvami napisał w swojej „Brihad-sandarbhie” (273) i „Krama-sandarbhie”, komentarzu do „Śrimad Bhagavatam”:

ata eva yadyapy anya bhaktih kalau kartavya
tada kirtanakhya-bhakti-samyogenaiva

Oznacza to, że chociaż w Kali-yudze koniczne jest wykonywanie pozostałych ośmiu form bhakti (tj. słuchania (śravanam), pamiętania chwał Pana (smaranam), służenia Jego lotosowym stopom (pada-sevanam), czczenia Go (arcanam), ofiarowywania Mu modlitw (vandanam), spełniania Jego poleceń (dasyam), przyjaźnienia się z Nim (sakhyam) i ofiarowania swojej jaźni (atama-nivedanam)), muszą one być spełniane przy udziale intonowania świętego imienia (kirtanam). Dzięki tej metodzie, bhakti jest spełniane w pełni.

Wersety ze „Śri Bhajana-rahasyi”, autorstwa Śrila Bhaktivinody Thakury

Ceto-darpana-marjanam

W materialnej egzystencji serce jest przykryte przez przywiązanie do ziemskich radości, grzesznych skłonności, pożądania, złości, chciwości, intoksykacji, iluzji i zazdrości. Zwierciadło serca jest oczyszczane ze wszystkich tych nieczystości dzięki intonowaniu świętych imion Pana. Jest to możliwe, gdyż święte imię jest wieczne, w pełni świadome i pełne duchowego szczęścia (sac-cid-ananda) jak zostało potwierdzone przez Śri Rupę Gosvamiego w jego „Śri Namastace” (7), przytoczonej ze „Stava-mali”:

suditaśrita-janartir-aśaye
ramya-cid-ghana sukha-svarupine
nama! gokula mahotsavaya te
krsna! purna-vapuse namo namah

„O Święte Imię, O Krsno, Ty niszczysz wszystkie cierpienia (wyrastające z obraz popełnionych wobec Ciebie) tych, którzy przyjęli schronienie w Tobie. Ty jesteś samym najwyższym pięknem, skumulowaną świadomością i duchowym szczęściem oraz uosobieniem rozkoszy dla mieszkańców Gokuli (gopa, gopi, krowy, cielęta i inne formy życia na Gokuli). Dlatego raz za razem ofiarowuję pokłony Tobie, który jesteś uosobieniem pełnej manifestacji Vaikunthy.”

Bhava-maha-davagni-nirvapanam

Rozszalały, leśny pożar materialnej egzystencji w formie powtarzających się narodzin i śmierci oraz trojakie nieszczęścia wyrastające z niego, są bez wysiłku usuwane dzięki spełnianiu nama-sankirtanu. Jest to potwierdzone w „Hari-bhakti-vilasie” (11.371), cytat ze „Śrimad Bhagavatam” (6.2.46):

natah param karma-nibandha-krntanam
mumuksatam tirtha-padanukirtanat
na yat punah karmasu sajjate mano
rajas-tamobhyam kalilam tato ’nyatha

„Dlatego dla osób pragnących wyzwolenia z materialnego uwikłania nie ma lepszej metody niż intonowanie świętego imienia Najwyższego Pana u którego stóp spoczywają wszystkie miejsca pielgrzymek. Takie intonowanie niszczy przyczynę grzesznych czynności. W rezultacie, dzięki wykonywaniu nama-sankirtanu, nikt nie wplącze się ponownie w działania dla korzyści (karma-kanda). Nie dzieje się tak w przypadku materialnych metod, gdyż nawet po spełnieniu takich praktyk, serce ponownie zostaje zanieczyszczone cechami pasji i ignorancji.”

Śreyah-kairava-candrika-vitaranam

Święte imię Śri Krsny emanuje pełne nektaru promienie, które powodują rozkwitanie białej lilii najwyższej pomyślności. Jak księżyc, dzięki swoim promieniom, powoduje rozkwitanie białych lilii, które zaczynają pięknie pachnieć, tak święte imię, dzięki przekazaniu swojej mocy, powoduje rozwój wszelkiej pomyślności jivy. Jako dowód na to, w „Hari-bhakti-vilasie” (11.45.1), został przytoczony poniższy werset z „Prabhasa-khandy” ze „Skanda Purany”:

madhura-madhuram etan mangalam mangalanam
sakala-nigama-valli-sat-phalam cit-svarupam
sakrd api parigitam śraddhaya helaya va
bhrgu-vara nara-matram tarayet krsna-nama

„Spośród wszystkiego co jest pomyślne, święte imię Śri Krsny jest najwyższe. Spośród wszystkiego, co jest słodkie, święte imię jest najsłodsze. Jest ono wiecznym, duchowym owocem drzewa pragnień wszystkich Wed i uosobieniem obdarzonej świadomością prawdy absolutnej. O najlepszy z dynastii Bhrigu, jeśli ktokolwiek chociaż raz wypowie święte imię Pana Krsny, z wiarą lub obojętnością, święte imię wyzwoli go z oceanu materialnej egzystencji.”

Komentarz

W swoim komentarzu pt. „Dig-darsini” do powyższego wersetu, Śrila Sanatana Gosvami wytłumaczył, że słowo „cit-svarupam” oznacza „caitanya-brahma-svarupam”. To znaczy, że święte imię jest uosobieniem Brahmana, który posiada pełną świadomość. Innymi słowy, święte imię jest tożsame z Samym Najwyższym Panem. Wyrażenie „sakrd api” oznacza, że nawet jednokrotne wypowiedzenie świętego imienia przynosi wspaniałe rezultaty z wyzwoleniem włącznie. Sanatana Gosvami podkreślił ten punkt używając trybu rozkazującego (bhavet), oznaczającego, że tak musi się stać. Mówi on również, że przedrostek „pari” w słowie „parigitam” wskazuje, iż nawet wtedy, gdy święte imię jest wypowiadane niewyraźnie lub częściowo, przyniesie takie efekty.
Przedrostek „pari” zmienia znaczenie słów na wiele różnych sposobów. Wyraża on następujące idee: przeciw, przeciwny, z dala, z wyjątkiem, dookoła, zrozumiale, w pełni, w wysokim stopniu, itd. Śrila Bhaktisiddhanta Sarasvati Prabhupada zinterpretował słowo „pari” w innym sensie. Przyjął je w znaczeniu „wyraźnie” lub „w pełni”, co oznacza, że święte imię powinno być intonowane bez obraz. Kiedy święte imię jest intonowane w ten sposób, natychmiast wyzwoli intonującego.//

Vidya-vadhu-jivanam

Święte imię jest życiem całej transcendentalnej wiedzy, która jest tutaj porównana do małżonki. Jest to potwierdzone w „Hari-bhakti-vilasie” (11.441), cytat z „Garuda Purany”:

yadicchasi param jnanam
jnanad yat paramam padam
tadadarena rajendra
kuru govinda-kirtanam

„O najlepszy z królów, jeśli pragniesz otrzymać najwyższą wiedzę, dzięki której osiągany jest ostateczny cel, to z wielkim szacunkiem i oddaniem intonuj święte imię Śri Govindy.”

Komentarz

W swoim komentarzu pt. „Dig-darsini” do powyższego wersetu, Śrila Sanatana Gosvami tłumaczy, że słowo „jnanam” odnosi się tutaj do wiedzy związanej z chwałami najwyższej bhagavad-bhakti. Dzięki intonowaniu świętego imienia Govindy z łatwością osiąga się tę wiedzę i w rezultacie najwyższe przeznaczenie znane jako param padam. „Param padam” nie odnosi się do bezosobowego wyzwolenia. Ponad Brahmanem, ponad Vaikunthą, nawet ponad Ayodhą i Maturą – osiągnięcie służby dla lotosowych stóp Śri Krsny we Vrajy jest tym, do czego odnosi się wyrażenie „param padam”. Ten owoc jest osiągany dzięki intonowaniu świętego imienia Govindy, nie przez żadną zwykłą wiedzę.//

Dalej jest powiedziane w „Śrimad Bhagavatam” (3.5.40):

dhatar yad asmin bhava iśa jivas
tapa-trayenabhihata na śarma
atman labhante bhagavams tavanghri-
cchayam sa-vidyam ata aśrayema

„O Ty, który utrzymujesz wszechświat, O Panie, w tym materialnym świecie, żywe istoty, które lekceważą Pana, są zawsze doświadczane przez trojakie niedole: adhyatmika, adhibhautika i adhidaivika. Dlatego są one niezdolne do osiągnięcia jakiegokolwiek szczęścia, czy spokoju. Dlatego, O Bhagavanie, z pełną wiedzą przyjmujemy schronienie w cieniu Twoich lotosowych stóp.”

Komentarz

Słowa „sa-vidyam” – z pełną wiedzą – oznaczają „z bhakti”. Spośród wszystkich rodzajów wiedzy, bhakti jest najlepszą, ponieważ dzięki niej poznany zostaje Bhagavan.//

W „Śrimad Bhagavatam” (4.29.49) jest powiedziane: „sa vidya tanmatir yaya – to, dzięki czemu czyjaś uwaga skupia się na Najwyższym Panu jest nazywane vidyą”. Śrila Bhaktivinoda Thakura skomponował w związku z tym dwa wersety tłumaczące w jaki sposób święte imię Krsny jest życiem takiej wiedzy (Bhajana-rahasya (1.21)):

ye śaktite krsne mati kare udbhavana
vidya-name sei kare avidya-khandana

krsna-nama sei vidya-vadhura jivana
krsna-pada-padme ye karaye sthira mana

„Ta moc, dzięki której czyjaś inteligencja zostaje skierowana na Śri Krsnę, jest znana jako vidya. Tylko dzięki bhakti czyjaś uwaga może być przyciągnięta do lotosowych stóp Bhagavana. Dlatego wiedza o której tutaj mowa to bhakti. Ta wiedza rozprasza ignorancję. Święte imię Śri Krsny jest życiem transcendentalnej wiedzy, dzięki której świadomość zostaje trwale przytwierdzona do lotosowych stóp Krsny i angażuje się w służbę dla Jego lotosowych stóp.”

Anandambudhi-vardhanam

Nama-kirtana rozszerza ocean transcendentalnego szczęścia w sercu jak zostało powiedziane w „Hari-bhakti-vilasie” (10.193), cytat ze „Śrimad Bhagavatam” (8.3.20):

ekantino yasya na kancanartham
vanchanti ye vai bhagavat-prapannah
aty-adbhutam tac-caritam sumangalam
gayanta ananda-samudra-magnah

„Wielbiciele, którzy są całkowicie i wyłącznie podporządkowani Panu, zanurzają się w oceanie szczęścia, dzięki intonowaniu i recytowaniu Jego transcendentalnych rozrywek, które są zdumiewające i w najwyższym stopniu pomyślne. Nie mają innych pragnień niż osiągnięcie lotosowych stóp Bhagavana. Modlę się do tego najwyższego Brahmana, który jest Bogiem, Najwyższą Osobą.”

Prati-padam purnamrtasvadanam

Kiedy zwierciadło serca zostaje oczyszczone dzięki intonowaniu świętego imienia Pana, przed intonującym pojawia się wszelkiego rodzaju pomyślność. Następnie zaczyna on postrzegać swoją konstytucjonalną tożsamość. Dla kogoś, kto intonuje święte imię na tym poziomie, zaczyna powiększać się ocean transcendentalnego szczęścia i smakuje w pełni nektar w coraz to nowej i nowej różnorodności na każdym kroku.

Komentarz

Zwykła, uwarunkowana dusza nie doświadczy duchowej przyjemności podczas intonowania świętego imienia. Kiedy, jednakże, ktoś intonuje święte imię zgodnie z tym procesem – innymi słowy, po uwolnieniu się od wszystkich zanieczyszczeń (anarthy) w swoim oddaniu i po zrealizowaniu swojej wiecznej tożsamości (svarupa), intonuje święte imię z miłością i duchowym uczuciem (bhava) – będzie smakował nektar imienia na każdym kroku.//

Dlatego jest powiedziane w „Hari-bhakti-vilasie” (11.504), cytat z „Padma Purany”:

tebhyo namo ’stu bhava-varidhi-jirna-panka-
sammagna-moksana-vicaksana-padukebhyah
krsneti varna-yugalam śravanena yesam
anandathur bhavati nartita-roma-vrndah

„Raz za razem ofiarowuję moje pełne szacunku pokłony sandałom lotosowych stóp tej osoby, której serce trzęsie się ze szczęścia podczas intonowania i słuchania świętego imienia Śri Krsny, której włosy jeżą się na całym ciele i która tańczy w ekstazie oraz która jest ekspertem w wyzwalaniu uwarunkowanych dusz, które są pogrążone w mulistym oceanie materialnej egzystencji.”

Sarvatma-snapanam

Jaźń jest dokładnie oczyszczana dzięki kąpieli w świętym imieniu jak zostało powiedziane w „Hari-bhakti-vilasie” (11.359), cytat ze „Śrimad Bhagavatam” (12.12.48):

sankirtyamano bhagavan anantah
śrutanubhavo vyasanam hi pumsam
praviśya cittam vidhunoty aśesam
yatha tamo ’rko ’bhram ivati-vatah

„Dzięki opisywaniu transcendentalnych cech lub rozrywek Bhagavana Śri Hari lub słuchaniu o Jego chwałach, Najwyższy Pan Śri Krsna wchodzi do serca (jako hari-katha) i usuwa całą ignorancję, dokładnie tak jak słońce usuwa ciemność. I tak jak silny wiatr rozwiewa ciężkie chmury, słuchanie opisów rozrywek Pana wykorzenia wszystkie cierpienia materialnej egzystencji.”

Tutaj ignorancja odnosi się do różnych zanieczyszczeń serca, takich jak anarthy i aparadhy.
W związku z tym, Śrila Bhaktivinoda Thakura skomponował następujące wersety w bengali (Bhajana-rahasya (1.24)):

śruta anubhuta yata anartha-samyoga
śri-krsna-kirtane saba haya ta viyoga

je rupa vayute megha surya tamah naśe
citte praveśiya dosa aśesa vinaśe

krsna-namaśraye citta-darpana-marjana
atiśighra labhe jiva krsna-prema-dhana

„Wszelkiego rodzaju anarthy, o których się słyszało lub których się doświadczyło, są niszczone dzięki intonowaniu świętego imienia Śri Krsny. Tak jak wiatr rozwiewa chmury lub jak słońce rozprasza ciemności, tak Najwyższy Pan, dzięki medium słuchania opisów Jego transcendentalnych rozrywek, wchodzi do serca i całkowicie niszczy wszelkie materialne zanieczyszczenia. Dzięki przyjęciu schronienia w imieniu Śri Krsny, zwierciadło serca zostaje oczyszczone i żywa istota bardzo szybko osiąga skarb miłości do Niego (krsna-prema).”

Święte imię Śri Krsny jest caitanya, w pełni świadome i jest uosobieniem madhuryi, słodyczy i transcendentalnej rasy. Jak zostało powiedziane w „Namastace” (8):

narada-vinojjivana!
sudhormi-niryasa-madhuri-pura!
tvam krsna-nama! kamam
sphura me rasane rasena sada

„O święte imię Krsny, Ty jesteś podtrzymującym życie viny Śri Narady. Jesteś koroną na falach nektaru wyrastającego z oceanu słodyczy. Obyś, dzięki Swojej słodkiej woli, zawsze przebywało na moim języku w towarzystwie wielkiego przywiązania.”

Święte imię jest szczególnie godne czci dla wyzwolonych osób. Po prostu dzięki nama-abhasie, podobieństwu do czystego intonowania, wszelka niedola i nieszczęścia zostają usunięte. Jak zostało powiedziane w „Namastace” (2)

jaya namadheya! muni-vrnda-geya!
jana-ranjanaya param aksarakrte
tvam anadarad api manag udiritam
nikhilogra-tapa-patalim vilumpasi

„O Namadheyo (Krsna pojawiający się w formie świętego imienia), wielcy mędrcy, tacy jak Narada i inni, stale intonują o Twoich chwałach. Dla przyjemności całej ludzkości pojawiłeś się w formie transcendentalnych sylab. Chociaż jesteś bezpośrednio najwyższym Brahmanem, Samym Śri Krsną, pojawiasz się w formie sylab dla korzyści wszystkich ludzi. Nawet jeśli ktoś intonuje święte imię Pana z obojętnością lub innymi słowy, z czterema rodzajami nama-abhas – aby wskazać na coś innego, żartem, dla muzycznej rozrywki lub lekceważąco – święte imię jest zdolne do zniszczenia najpoważniejszych grzechów i w ten sposób może usunąć wszystkie materialne nieszczęścia. Dlatego, O Święte Imię, wszelka chwała Tobie!”

Dlatego jest powiedziane w „Śri Caitanya-bhagavacie” (Madhya-khanda 23.76–8):

hare krsna hare krsna krsna krsna hare hare
hare rama hare rama rama rama hare hare
prabhu kahe – kahilan ei maha-mantra
iha japa, giya sabe kariya nirbandha
iha haite sarva-siddhi haibe sabara
sarva-ksana bala’ ithe vidhi nahi ara

„[Śri Caitanya Mahaprabhu powiedział Wypowiedziałem tę maha-mantrę, teraz wróćcie do swoich domów i spełniajcie japa i kirtana świętego imienia z wielką miłością i wiarą, codziennie intonując stałą liczę rund. Dzięki tej praktyce osiągniecie wszelkie rodzaje doskonałości. Zawsze intonujcie święte imię, gdyż nie ma żadnych zasad i regulacji związanych z Jego wypowiadaniem. W każdej chwili intonujcie tę maha-mantrę.”
 

 
Siedem nadzwyczajnych rezultatów śri-krsna-sankirtanu:

1. Ceto-darpana-marjanam:

Oczyszczenie zwierciadła serca

W początkowych słowach – „ceto-darpana-marjanam”, przedstawiona jest prawda o tożsamości żywej istoty. Konkluzja Jivy Gosvamiego dotycząca tego tematu jest taka, że indywidualna żywa istota jest tylko jedną, nieznaczną cząstką najwyższej prawdy absolutnej, która jest wyposażona w zbiór mocy reprezentowanych przez całość wszystkich jiv. Podobnie jak cząstki światła, które wyemanowały z nagromadzonego wewnątrz słońca blasku, tak żywe istoty są nieskończenie małymi cząstkami ducha, emanującymi z prawdy absolutnej, która jest zawsze usytuowana w Swojej oryginalnej formie i która jest uosobieniem niepodzielnej, transcendentalnej rasy.
Śri Baladeva Vidyabhusana, który napisał komentarz do „Vedanta-sutry” znany jako „Śri Govinda-bhasya”, również określił Najwyższego Pana jako vibhu-caitanya, wszech-przenikającą świadomość i żywe istoty jako anu-caitanya, nieskończenie małe świadomości. Nieograniczone transcendentalne cechy, które obdarzają wszelką dobrą fortuną, wiecznie istnieją w Najwyższym Panu. Czyste ego istnieje w Nim zarówno jako absolutna wiedza oraz jako wiedzący (ego jest tutaj zdefiniowane jako poczucie ja). Podobnie jiva, również posiada w nieznacznej ilości transcendentalne cechy i czyste ego, które manifestuje się zarówno jako wiedza i jako znawca wiedzy. Nie jest to sprzeczne z logiką, ponieważ cechy, takie jak ciepło i światło, które są właściwe słońcu, są również obecne w cząstkach słońca.
Spośród wszystkich istot, Pan jest jedyną, niezależną osobą i uosobieniem wszelkich mocy. Wnika On w naturę materialną i reguluje jej działanie. Stwarza świat materialny i utrzymuje go. Jest skumulowaną formą duchowego szczęścia. Będąc wiecznie usytuowanym w Swojej wiecznej, oryginalnej formie i obdarzając ekstatycznymi owocami boskiej miłości (prema-rasa) poprzez medium bhakti, sprawia, że są one smakowane przez innych.
Natomiast żywe istoty są niezliczone. Są one usytuowane w wielu różnych stanach życia, zarówno uwarunkowanego jak i wyzwolonego. Kiedy ich wizja jest odwrócona od Pana, zostają one związane przez naturę materialną. Kiedy ich uwaga zostaje skierowana na Pana, okrycie mayi, które przykrywa czystą tożsamość i cechy jivy, zostaje usunięte. Następnie mogą bezpośrednio postrzegać swoje własne, duchowe formy.
Z tej konkluzji wynika jasno, że jivy są cząstkami duchowej świadomości. Posiadają duchową tożsamość, która składa się z czystego ego, czystej świadomości i duchowego ciała. Kiedy ich spojrzenie jest odwrócone od Pana i przepełnione iluzorycznymi, materialnymi przyjemnościami, ich czyste ego i czysta świadomość zostają skażone nieczystościami ignorancji.
Serce zostało tutaj porównane do zwierciadła. Jak nie można się przejrzeć w lustrze pokrytym kurzem, tak żywa istota nie może zobaczyć swojej prawdziwej formy w sercu, które jest skażone nieczystościami ignorancji. Kiedy rozpoczyna się praktyka bhakti zdominowanej przez moc hladini Pana, wielbiciel angażuje się w proces śravanam, słuchania. Następnie automatycznie pojawia się śri-krsna-sankirtana i dokładnie usuwa nieczystości ignorancji.
W tym czasie manifestuje się czysta świadomość jivy i utwierdza się ona w swoim czystym ego. Od tego momentu zaczyna postrzegać w zwierciadle swojej czystej świadomości poniższe pięć prawd: (1) iśvarę – Najwyższego Pana, (2) jivy – żywe istoty, (3) prakrti – naturę materialną, (4) kala – czas i (5) karmę – działania dla korzyści. Kiedy zwierciadło serca zostaje całkowicie oczyszczone, możliwe jest postrzeganie swojej własnej, konstytucjonalnej formy (svarupa) i w konsekwencji swojego konstytucjonalnego zajęcia (svadharma). Konstytucjonalnym zajęciem żywej istoty jest angażowanie się w służbę dla Bhagavana.

2. Bhava-maha-davagni-nirvapanam:
Ugaszenie leśnego pożaru materialnej egzystencji

Dzięki stałemu angażowaniu się w służbę dla Bhagavana, materialistyczna postawa jest przekształcana w skłonność do pełnienia służby dla Pana Krsny. Znaczenie słowa „bhava”, tzn. „ materialna egzystencja”, jest takie, że jiva raz za razem musi rodzić się w tym materialnym świecie. Powtarzające się koło narodzin i śmierci jest porównywane do wielkiego, leśnego pożaru (maha-davagni). Tego rozszalałego, leśnego pożaru nie można ugasić żadnymi innymi środkami niż śri-krsna-sankirtana.
Może tu powstać pytanie, czy po osiągnięciu wiedzy o swoim konstytucjonalnym obowiązku nastąpi zanik intonowania świętego imienia? Odpowiedź jest taka, że to nigdy nie nastąpi. Hari-sankirtana jest wiecznym zajęciem żywej istoty. Wyrażenie „śreyah-kairava-candrika-vitaranam” zostało użyte w sensie kwalifikującym, aby wskazać, że święte imię jest wiecznie naturalną i swoistą funkcją żywej istoty.

3. Śreyah-kairava-candrika-vitaranam:
Roztaczanie księżycowych promieni bhava-bhakti dla najwyższego dobra żywej istoty

Dla żywych istot pochwyconych przez mayę jedyną pożądaną rzeczą są materialne przyjemności i z tego powodu muszą one wędrować w cyklu powtarzających się narodzin i śmierci materialnego świata, doświadczając trzech rodzajów nieszczęść. Na przeciwnym biegunie jako najwyższy cel (śreyah), znajduje się awersja do mayi i stałe zaangażowanie w służbę dla Śri Krsny. To najwyższe przeznaczenie jest porównywane do białego lotosu. Jak kojące, księżycowe promienie powodują rozkwit białego lotosu, tak śri-krsna-sankirtana, roztaczając księżycowe promienie bhava-bhakti, prowadzi do rozkwitu białego lotosu dobrej fortuny żywych istot.
Zgodnie ze stwierdzeniem ze „Śrimad-Bhagavatam” (11.3.31): “bhaktya sanjataya bhaktya – bhakti wyrasta z bhakti”, najpierw należy stale angażować się w proces sadhana-bhakti poprzez słuchanie, intonowanie itd. Na tym poziomie, oddanie uważane jest za abhasę, czyli podobieństwo do prawdziwej bhakti. Dzięki takiej praktyce w sercu pełnej wiary żywej istoty pojawia się niezanieczyszczone oddanie. Tutaj śri-krsna-sankirtana zostało porównane do księżyca. Jak pełen nektaru księżycowy blask powoduje rozkwit białego lotosu, tak śri-krsna-sankirtana prowadzi do pojawienia się w sercu żywej istoty ekstatycznej emocji (bhava), składającej się z mocy hladini. Wszelkiego rodzaju błogosławieństwa wyrastają jako rezultat zamanifestowania się tej bhava-bhakti w sercu.

4. Vidya-vadhu-jivanam:
Jest on życiem całej transcendentalnej wiedzy

Można tu postawić pytanie: kiedy osoby, które już osiągnęły niezanieczyszczone oddanie, otrzymają swoje czyste, duchowe formy? W odpowiedzi na to pytanie Śri Śacinandana Gauracandra mówi: “vidya-vadhu-jivanam – sankirtana jest życiem transcendentalnej wiedzy.” W rzeczywistości Bhagavan posiada tylko jedną energię. Jej funkcjami są vidya (wiedza) i avidya (ignorancja). Wewnętrzna moc Pana znana jako Jogamaya svarupa-śakti jest nazywana vidyą. Zewnętrzna moc, czyli Mahamaya, która jest odpowiedzialna za stwarzanie materialnego świata i która przykrywa oryginalną, duchową formę żywej istoty i cechy towarzyszące tej formie jest nazywana avidyą.
Kiedy niezanieczyszczone oddanie wyrasta w sercu sadhaki, dzięki nieustannej praktyce słuchania i intonowania, Bhakti-devi, która rozprasza wszystkie inne pragnienia niż chęć służenia Panu, usuwa tę avidyę. Dzięki funkcji wiedzy (vidya-vritti), Bhakti-devi niszczy materialne i subtelne ciała żywej istoty. Równocześnie Bhakti-devi manifestuje oryginalne, czyste, duchowe formy jiv, włącznie z czystymi, duchowymi formami gopi, jeśli jivy, dzięki posiadanym kwalifikacjom, są zdolne do smakowania madhurya-rasy, owocu miłości małżeńskiej. [Można osiągnąć formę w jednym z pięciu transcendentalnych związków śanty (neutralności), dasyi (służenia), sakhyi (przyjaźni), vatsalyi (miłości rodzicielskiej) lub madhuryi, odpowiednio do posiadanych kwalifikacji lub innymi słowy, w zgodzie ze sthayibhavą, swoim wiecznym i dominującym uczuciem oddania.]
W ten sposób zostało udowodnione, że śri-krsna-sankirtana jest życiem wszelkiej transcendentalnej wiedzy, która została porównana do vadhu, małżonki. Porównanie wewnętrznej mocy do małżonki Śri Krsny jest szczególnie warte odnotowania w kontekście opisu Jego miłosnych rozrywek znanych jako lila-vilasa.

Komentarz

Bhakti jest funkcją wewnętrznej mocy (svarupa-śakti) Pana. Śuddha-sattva jest esencją połączenia aspektów hladini i samvit energii wewnętrznej. Kiedy osiągana jest śuddha-sattva, również bhakti jest obecna. Dzięki spełnianiu różnych praktyk sadhana-bhakti, takich jak słuchanie, intonowanie itd., w sercu wyrasta śuddha-sattva. Śuddha-sattva jest nieprzemijającym fenomenem manifestującym się w sercach wiecznych towarzyszy Pana. Śuddha-sattva manifestuje się w sercu dzięki praktyce bhakti pod ich przewodnictwem.
Ta śuddha-sattva jest również znana jako rati lub bhava. Dzięki dalszemu spełnianiu bhakti na poziomie rati, bhava-bhakti jest przekształcana w prema-bhakti. Esencją prema-bhakti jest bhava [nie należy jej mylić z bhava-bhakti, ale uważać za stan, który pojawia się dzięki systematycznemu rozwojowi premy od rati, snehy, many, pranayi, ragi, anuragi, aż do bhavy, mahabhavy] i kwintesencją bhavy jest mahabhava. Ta mahabhava jest prawdziwą formą Śrimati Radhiki lub inaczej mówiąc, Śrimati Radhika jest uosobieniem mahabhavy. Dlatego tam gdzie obecna jest mahabhava, obecna jest Radhika.
Śrimati Radhika jest wiecznym aspektem hladini wewnętrznej mocy Śri Krsny. W rezultacie są Oni jednym w Swojej tożsamości. W celu odgrywania radosnych, transcendentalnych rozrywek (lila-vilasa), manifestują się jako dwie osobowości. Dalej Śrimati Radhika manifestuje wszystkie gopi, które są Jej ekspansjami. Bhakti jako esencjonalna funkcja wewnętrznej mocy jest zawsze obecna w sercach gopi. W szczególności Śrimati Radhika jest uosobieniem svarupa-śakti i w rezultacie uosobieniem bhakti. Dlatego svarupa-śakti jak również bhakti zostały porównane do ukochanej małżonki Śri Krsny. //

5. Anandambudhi-vardhanam:
Zwiększanie oceanu szczęścia

Kiedy materialne i subtelne ciała żywej istoty zostają całkowicie zniszczone, widoczna staje się jej nieskończenie mała natura. Z tego powodu można by przyjąć, że jej konstytucjonalne szczęście jest również nieznaczne. Aby usunąć tę wątpliwość, Śri Caitanya Mahaprabhu informuje nas, że święte imię jest zawsze wzrastającym oceanem szczęścia, anandambudhi-vardhanam. Innymi słowy, śri-krsna-sankirtana spełniane w wyzwolonym stanie (po osiągnięciu przez żywą istotę swojej czystej, duchowej formy), rozszerza w sposób nieograniczony wrodzoną, transcendentalną przyjemność żywej istoty, dzięki cechom mocy hladini.

6. Prati-padam purnamrtasvadanam:
Umożliwia smakowanie w pełni nektaru na każdym kroku

W tym stanie, jiva, będąc wiecznie usytuowaną w jednej z transcendentalnych ras dasyi, sakhyi, vatsalyi lub madhuryi, smakuje w pełni nektar na każdym kroku, dzięki zawsze wzrastającej świeżości swojego przywiązania do Śri Krsny. Śri Krsna posiada cztery unikalne cechy: (1) lila-madhuryę – Jest On wzbierającym oceanem zdumiewających rozrywek z których rasa-lila jest najbardziej urzekającą; (2) prema-madhuryę – jest On otoczony przez wielbicieli, którzy posiadają niezrównanie słodkie, miłosne uczucia, które rozwijają się, aż do poziomu mahabhavy; (3) venu-madhuryę – słodki i dojrzały dźwięk Jego fletu przyciąga umysły wszystkich w trzech światach; i (4) rupa-madhuryę– Jego nadzwyczajne piękno zdumiewa wszystkie poruszające się i nieruchome żywe istoty. Te cztery wyjątkowe cechy Bhagavana Śri Krsny są wiecznie świeże. Chociaż jivy, które rozbudziły swoją miłość do Śri Krsny, stale smakują te aspekty słodyczy Pana, zawsze pozostają nienasycone i pragną więcej. Dlatego nieustannie piją tę słodycz w coraz to nowych postaciach.

7. Sarvatma-snapanam:
Premananda jest całkowicie czysta

Może pojawić się tutaj wątpliwość. Pragnienie lub dążenie do osiągnięcia swojego własnego szczęścia jest przeciwne czystej, duchowej miłości (viśuddha-pema). Kiedy żywa istota smakuje zawsze świeże szczęście premy, również sama doświadcza radości. Jak więc ten stan może być nazywany nirmala-premanandą, nieskażonym, duchowym szczęściem boskiej miłości? Aby rozproszyć tę wątpliwość, Śri Caitanya Mahaprabhu, klejnot koronny wszystkich sannyasinów, użył kwalifikującego terminu: “sarvatma-snapanam – śri-krsna-sankirtana – dokładnie myje żywą istotę zarówno wewnętrznie jak i zewnętrznie, czyniąc ją bardzo czystą i rześką.”
W stanie premy, rozkoszne uczucia Krsny są całkowicie czyste. Innymi słowy, ponieważ w stanie premy żywa istota dostarcza Śri Krsnie niezanieczyszczonej, ekstatycznej przyjemności jest wolna od jakichkolwiek egoistycznych motywacji osobistego cieszenia się. Osiągając swoją duchową formę jiva staję się sługą Śrimati Radhiki, która jest uosobieniem mocy hladini i która jest zawsze zaabsorbowana ekstazą mahabhavy. W ten sposób żywa istota smakuje nieograniczone, duchowe szczęście związane z miłosnymi zabawami (prema-vilasa) Boskiej Pary. Dlatego nie ma możliwości okazywania przez nią najmniejszego śladu materialnego pragnienia (kama), które jest całkowicie przeciwne naturze premy.
Te dwa słowa – „sarvatma-snapanam” – zostały użyte, by wskazać na najwyższą czystość, całkowicie pozbawioną błędów wyzwolenia w postaci wtopienia się w bezosobowego Brahmana, znanego jako sayujya-mukti i egoistycznego zadowalania zmysłów.
Dlatego śri-krsna-sankirtana jest ozdobione siedmioma transcendentalnymi cechami. Jest uosobieniem wieczności, szczęścia i wiedzy. Oby śri-krsna-sankirtana zawsze było skuteczne, szczególnie w objawianiu nadzwyczajnych, miłosnych rozrywek Śri Śri Radha-Krsny Yugali.

Komentarz

Święte imię jest jak świeży pączek kwiatu lotosu. Dzięki stałemu intonowaniu, najpierw w sercu sadhaki pojawia się święte imię. Następnie manifestuje się forma Krsny, transcendentalne cechy, rozrywki oraz Jego towarzysze, tacy jak gopa i gopi. Wielbiciel postrzega to wszystko bezpośrednio w swoim sercu. Również postrzega on miłosne zabawy Pana. Na końcu porzuca materialne ciało i osiągając swoją wieczną formę, wchodzi do rozrywek Pana. Dlatego jest powiedziane, że święte imię, które objawia miłosne zabawy (prema-vilasa) Śri Śri Radha-Krsny powinno być szczególnie gloryfikowane. //

„Śri Caitanya-caritamrta” (Antya-lila 20.11, 13–14)

nama-sankirtana haite sarvanartha-naśa
sarva-śubhodaya, krsna-premera ullasa
sankirtana haite papa-samsara-naśana
citta-śuddhi, sarva-bhakti-sadhana-udgama
krsna-premodgama, premamrta-asvadana
krsna-prapti, sevamrta-samudre majjana

„Dzięki spełnianiu śri-krsna-sankirtanu, wszelkiego rodzaju przeszkody (anartha) na ścieżce duchowego oczyszczenia zostają usunięte i serce staje się czyste. Wykorzenione zostają reakcje grzesznego życia z wielu wcieleń, a wraz z nimi materialna egzystencja powtarzających się narodzin i śmierci, która jest produktem ubocznym tych grzechów. Wszelkiego rodzaju błogosławieństwa wyrastają ze śri-krsna-sankirtanu, który stymuluje wszelką różnorodność sadhany prowadząc do rozwoju prema-bhakti. Krsna-prema pojawia się i każdy zaczyna smakować jej nektar. Wtedy osiągany jest Śri Krsna. Na koniec osiągana jest nieskazitelna czystość i jest się dokładnie oczyszczanym i odświeżanym przez zanurzenie w nektarze oceanu służby dla Śri Krsny.

„Śiksas†aka”: „Pieśń Pierwsza” (z Gitavali)

pita-varana kali-pavana gora
gaoyai aichana bhava-vibhora
citta-darpana-parimarjana-kari
krsna-kirtana jaya citta-vihari
hela-bhava-dava-nirvapana-vrtti
krsna-kirtana jaya kleśa-nivrtti
śreyah-kumuda-vidhu-jyotsna-prakaśa
krsna-kirtana jaya bhakti-vilasa
viśuddha-vidya-vadhu-jivana-rupa
krsna-kirtana jaya siddha-svarupa
ananda-payo-nidhi-vardhana-kirti
krsna-kirtana jaya plavana-murti
pade pade piyusa-svada-pradata
krsna-kirtana jaya prema-vidhata
bhaktivinoda-svatma-snapana-vidhana
krsna-kirtana jaya prema-nidana

Przyjmując nastrój i złoty blask Śrimati Radhiki, Śri Śacinandana Gaurahari, najwyższy wyzwoliciel upadłych, uwarunkowanych dusz Kali-yugi, intonował święte imię Śri Krsny, zaabsorbowany głębokim, emocjonalnym stanem. Dzięki mocy Swojego kirtana, wyzwalał nie tylko grzesznych i doświadczanych przez materialne nieszczęścia ludzi Kali-yugi, ale również ptaki, zwierzęta, insekty i inne stworzenia. Podczas opisywania chwał świętego imienia, przemawiał On w następujący sposób:
„Intonowanie świętego imienia Śri Krsny dokładnie oczyszcza zwierciadło serca. Z łatwością gasi rozszalały, leśny pożar materialnej egzystencji i usuwa raz na zawsze trojakie nieszczęścia: (1) adhyatmika – nieszczęścia wyrastające z własnego ciała i umysłu, (2) adhibhautika – nieszczęścia wywoływane przez inne żywe istoty i (3) adhidaivika – nieszczęścia wywoływane przez materialną naturę lub półbogów.”
„Jak księżyc, dzięki swoim kojącym i chłodzącym promieniom, powoduje rozkwit białego lotosu, tak święte imię prowadzi do rozkwitu białego lotosu bhava-bhakti, która jest najwyższym błogosławieństwem dla żywych istot. Wszelka chwała śri-krsna-sankirtanowi, uosobieniu różnorodności bhakti.”
„Niezanieczyszczone oddanie jest uosobieniem najwyższej wiedzy i jest jak nowo poślubiona małżonka (vadhu). Śri-krsna-sankirtana jest życiem transcendentalnej wiedzy w formie bhakti. Raz za razem wszelka chwała intonowaniu świętego imienia Śri Krsny, które manifestuje wieczne, konstytucjonalne formy żywych istot.”
„Śri-krsna-sankirtana powiększa niezgłębiony i nieograniczony ocean transcendentalnego szczęścia. Wszelka chwała intonowaniu świętego imienia Śri Krsny, które jest oceanem transcendentalnego szczęścia. Śri-krsna-sankirtana umożliwia wszystkim smakowanie zawsze wzrastającego, świeżego nektaru na każdym kroku.”
„Wszelka chwała intonowaniu świętego imienia Śri Krsny, które obdarza miłością do Niego. Święte imię kąpie i zanurza intonującego w tej miłości na zawsze. Raz za razem wszelka chwała intonowaniu świętego imienia Śri Krsny, które jest rezerwuarem miłości do Boga.”
 

 
Modlitwy do Pana Caitanyi

anarpita-carim cirat karunayavatirnah kalau
samarpayitum unnatojjvala-rasam sva-bhakti-śriyam
harih pura†a-sundara-dyuti-kadamba-sandipitah
sada hrdaya-kandare sphuratu vah śaci-nandanah

„Oby Śri Śacinandana Gaurahari, lśniący blaskiem stopionego złota (po przyjęciu cielesnej barwy Śrimati Radhiki), zawsze manifestował Się w waszych sercach. Zstąpił w wieku Kali ze Swojej bezprzyczynowej łaski, aby obdarzyć świat tym, co nie było ofiarowywane przez długi czas, najskrytszym bogactwem oddania dla Niego, najczystszym i najwznioślejszym owocem miłości małżeńskiej.”

Śri Rupa Gosvami, , „Vidagdha-madhava-na†aka” (1.2),
”Śri Caitanya-caritamrta” (Adi-lila 1.4)

radha-krsna-pranaya-vikrtir hladini śaktir asmad
ekatmanav api bhuvi pura deha-bhedam gatau tau
caitanyakhyam praka†am adhuna tad-dvayam caikyam aptam
radha-bhava-dyuti-suvalitam naumi krsna-svarupam

„Pomimo, że Radha i Krsna są jedną tożsamością, zawsze istnieją w dwóch formach kultywując wieczną zasadę odgrywania miłosnych rozrywek. Odbywa się to dzięki cesze przyjemności (hladini) wewnętrznej mocy, która manifestuje się w formie różnorodnych przemian Ich miłości. W tym czasie, Te dwie indywidualności zamanifestowały się jako jedna osoba w formie Śri Caitanyi Mahaprabhu. Ofiarowuję moje pełne szacunku pokłony Temu, który przyjął formę Pana Gaury, ale który jest tym samym Panem Krsną, okrytym nastrojem i cielesnym blaskiem Śrimati Radhiki”

Śri Svarupa Damodara Gosvami, Ka∂aca,
„Cri Caitanya-caritamrta” (Adi-lila 1.5)

Śri Śiksas†aka

Werset Pierwszy

Która forma sadhany jest najlepsza?

ceto-darpana-marjanam bhava-maha-davagni-nirvapanam
śreyah-kairava-candrika-vitaranam vidya-vadhu-jivanam
anandambudhi-vardhanam prati-padam purnamrtasvadanam
sarvatma-snapanam param vijayate śri-krsna-sankirtanam

Anvaya

param – tylko lub najwyższy; vijayate śri-krsna-sankirtanam – wszelka chwała i zwycięstwo intonowaniu świętych imion Śri Krsny; ceto-darpana-marjanam – które oczyszcza zwierciadło serca; nirvapanam – które gasi; maha-davagni – rozszalały pożar; bhava – materialnej egzystencji; candrika-vitaranam – które roztacza księżycowy blask duchowej ekstazy; śreyah-kairava – powodując rozkwit białego lotosu dobrej fortuny żywej istoty; vidya-vadhu-jivanam – która jak małżonka jest życiem i duszą w formie transcendentalnej wiedzy; anandambudhi-vardhanam – które powiększa ocean transcendentalnego szczęścia; prati-padam purnamrtasvadanam – które umożliwia w pełni smakowanie nektaru na każdym kroku; sarvatma-snapanam – i które koi jaźń oraz dzięki dokładnej kąpieli oczyszcza serce, naturę, determinację i ciało, zarówno zewnętrznie jak i wewnętrznie,.

Tłumaczenie

Wszelka chwała intonowaniu świętego imienia Śri Krsny, które oczyszcza zwierciadło serca i całkowicie gasi rozszalały pożar materialnej egzystencji. Śri-Krsna-sankirtana roztacza kojące, księżycowe promienie duchowej ekstazy (bhava), dzięki którym rozkwita biały lotos szczęścia żywej istoty. Święte imię jest życiem i duszą transcendentalnej wiedzy, która jest jak ukochana małżonka. Stale powiększa ocean transcendentalnego szczęścia, umożliwiając w pełni smakowanie nektaru na każdym kroku. Święte imię Śri Krsny dokładnie oczyszcza i koi jaźń, naturę i determinację jak również ciało, zarówno wewnętrznie jak i zewnętrznie.

Mangalacarana

Pomimo bycia upadłym, nic nieznaczącym i pozbawionym wszelkich kwalifikacji, podejmuję się tłumaczenia tej „Śri Sanmodana-bhasyi”, dzięki łasce, godnego najwyższego szacunku, mojego mistrza duchowego, nitya-lila pravista om visnupada stottara-śata Śri Śrimad Bhakti Prajnany Keśavy Gosvamiego Maharajy; Śrila Bhaktivinody Thakury, wiecznego towarzysza Śri Gaurasundary i autora „Śri Sanmodana-bhasyi”; oraz oryginalnego autora „Śiksastaki”, Śri Krsny Caitanyi Mahaprabhu, inkarnacji, która wyzwala upadłe, uwarunkowane dusze Kali-yugi i który jest tą samą osobą, która jest znana jako Śri Nandanandana. Trzymając w swoim sercu ich lotosowe stopy, które spełniają wszystkie pragnienia, angażuję się w to zadanie, aby spełnić wewnętrzne pragnienia ich serc.

Śri Sanmodana-bhasya

panca-tattvanvitam nityam
pranipatya mahaprabhum
namna sanmodanam śiksa-
s†aka-bhasyam praniyate

„Ofiarowuję moje pokorne pokłony u lotosowych stóp oryginalnego Najwyższego Pana, Śri Caitanyi Mahaprabhu, który obdarza świętym imieniem Krsny oraz miłością do Niego i który zawsze przebywa w towarzystwie Swoich czterech głównych towarzyszy z pancatattvy, piszę komentarz zatytułowany „Śri Sanmodana” do „Śri Śiksastaki”, która wyemanowała z lotosowych ust Pana.”

W „Śrimad-Bhagavatam” (2.2.34) jest powiedziane:

bhagavan brahma kartsnyena
trir anviksya manisaya
tad adhyavasyat ku†a-stho
ratir atmany ato bhavet

Jaką korzyść mogą odnieść żywe istoty, które zapomniały o Panu po upadku w cykl powtarzających się narodzin i śmierci egzystencji materialnej? Zaabsorbowany tym pytaniem, Śri Brahma, który rozumie fundamentalne prawdy o Panu, długo rozmyślał, by znaleźć odpowiedź. Trzy razy w skupieniu przeanalizował wszystkie Wedy i dzięki swojej inteligencji doszedł do wniosku, że najwyższą doskonałością religii jest osiągnięcie wyłącznej miłości do Bhagavana Śri Krsny, który jest Duszą Najwyższą wszelkiego istnienia.
Ta konkluzja „Śrimad Bhagavatam” (2.2.34) bez cienia wątpliwości ustanawia, że tylko oddanie dla Najwyższego Pana (bhagavad-bhakti) jest najlepszym procesem religijnym, obdarzającym żywe istoty najwyższym dobrem. Działania dla korzyści, kultywacja wiedzy mającej na celu osiągnięcie bezosobowego wyzwolenia, praktyka jogi, wyrzeczeń i innych procesów, nie obdarzają ostatecznym dobrem i dlatego nie są one najwyższymi procesami religijnymi. Jednak ta bhakti jest bardzo rzadka. Jest ona osiągana tylko dzięki transcendentalnej wierze (paramarthika-śraddha).
Ta paramarthika-śraddha jest dwóch rodzajów: (1) śastrartha-avadharanamayi-śraddha – wiara prowadząca do podjęcia ścieżki bhakti stymulowanej zasadami pism i (2) bhagavad-lila-madhurya-lobhamayi-śraddha – wiara, która prowadzi do zaangażowania w bhakti dzięki intensywnemu pragnieniu (lobha), otrzymanemu od niezwykle szczęśliwego losu jako rezultat słuchania o niezrównanej słodyczy rozrywek Bhagavana.
Nawet po pojawieniu się tych dwóch rodzajów wiary, niezanieczyszczone oddanie (śuddha-bhakti) może rozwinąć się tylko dzięki stałemu zaangażowaniu w czyste hari-katha w formie słuchania (śravana) i intonowania (kirtana) w towarzystwie nieskażonych, czystych wielbicieli. Jeśli ktoś nie angażuje się regularnie w takie hari-katha w towarzystwie świętych osób, jego wiara stopniowo osłabnie i nawet może zaniknąć. W „Śrimad Bhagavatam” (3.25.25) Pan powiedział:

satam prasangan mama virya-samvido
bhavanti hrt-karna-rasayanah kathah

„W towarzystwie świętych wielbicieli ma się sposobność słuchania opisów gloryfikujących Moje chwały, które są bardzo przyjemne zarówno dla ucha jak i serca. Dzięki takiemu zaangażowaniu w słuchanie i intonowanie przesycone miłością, ignorancja jest natychmiast niszczona i wiara (śraddha), głębokie miłosne przywiązanie (rati) i oddanie na platformie boskiej miłości (prema-bhakti), rozwijają się jedna po drugiej.”

Dlatego dzięki pełnemu wiary słuchaniu i intonowaniu o imionach, formie, cechach i rozrywkach Bhagavana w towarzystwie nieskazitelnych wielbicieli, możliwy jest czysty sankirtan – w innym wypadku nie.
Chwały czystego sankirtanu są pierwszą rzeczą przedstawianą w naukach Śri Caitanyi Mahaprabhu. Ponieważ intonowanie świętych imion Krsny jest uosobieniem wszelkiej pomyślności w czwartej linijce „Pierwszego Wersetu” użyte zostało słowo „param”.Tutaj słowo „param” (najwyższy) szczególnie wskazuje na czysty śri-krsna-sankirtan, który jest osiągany w następujących po sobie poziomach rozpoczynających się od wiary (śraddha), poprzez towarzystwo świętych (sadhu-sanga) i prowadzących do praktykowania różnych form bhakti (bhajana-kriya). Natomiast nie odnosi się do tego hari-kirtana, które jest w kategorii pratibimba-bhakti-abhasy. [ Pratibimba-bhakti-abhasa odnosi się do podobieństwa oddania, które jest praktykowane przez osoby, których prawdziwym celem jest osiągnięcie wyzwolenia lub promocja na planety niebiańskie.]
W tej „Śri Śiksastace”, ocean łaski, Śri Caitanya Mahaprabhu, odgrywający rolę praktykanta ścieżki oddania (bhakti-sadhaka), śpiewa o chwałach śri-krsna-sankirtanu oraz transcendentalnej formie i tożsamości Śri Krsny, aby oświecić żywe istoty prawdami dotyczącymi sambandhy (wiedzy odnoszącej się do rozwoju swojego związku z Panem), abhidheyi (praktyce oddania) i prayojany (ostatecznego celu swojego oddania). W tym komentarzu, te same prawdy sambandhy, abhidheyi i prayojany zostaną omówione w sposób skrótowy.
Śri Caitanya Mahaprabhu, który jest Najwyższym Panem wszystkich i którego lotosowym stopom stale służą czyści Vaisnavowie, mówi, “param vijayate śri-krsna-sankirtanam”. Innymi słowy, wszelka chwała tylko intonowaniu świętego imienia Śri Krsny. Może tu pojawić się pytanie. Czy śri-krsna-sankirtan, który jest niematerialny (aprakrta) i ponad zasięgiem mocy materialnej (maya), może pokonać ten świat materialny stworzony przez energię zewnętrzną? Tak, nawet w tym iluzorycznym świecie materialnym śri-krsna-sankirtana może zwyciężyć. Proszę posłuchajcie jak to jest możliwe.

Prawda absolutna:

1. Znaczenie cechy osobowej Prawdy Absolutnej

W stwierdzeniach Śruti ustanowiona jest jedność prawdy absolutnej. Jest to wyrażone w „Chandogya Upaniszadzie” (6.2.1): “ekam evadvitiyam – prawda absolutna jest jednym bez wtórego”. Inne stwierdzenie Śruti ustanawia, że absolutna prawda jest nirviśesa, pozbawiona materialnej formy, atrybutów i cech. Jest to wyrażone w „Brhad-aranyaka Upaniszadzie” (4.4.19): “neha nanasti kincana – nie istnieją żadne inne oddzielne formy poza niedualną prawdą absolutną (advaya-brahma)”. Jednak inne stwierdzenie Śruti oznajmia, że absolut jest saviśesa, posiada wieczne atrybuty i cechy. Jest to wyrażone w „Chandogya Upaniszadzie” (3.14.1): “sarvam khalv idam brahma – całe to stworzenie jest formą prawdy absolutnej”.
Dlatego, zgodnie ze Śruti, prawda absolutna jest równocześnie saviśesa, osobowa i nirviśesa, bezosobowa. Jednakże bezosobowa cecha jest niedostrzegalna. Zwykły brak materialnych cech i atrybutów nie określa, co jest absolutem i dlatego jest stwierdzeniem nieprecyzyjnym. Ale cecha osobowa bezpośrednio ukazuje, co jest absolutem przez opisanie Jego transcendentalnych imion, formy, cech, czynności, towarzyszy i siedziby. Z powodu nieuchwytności cechy bezosobowej i wiecznej namacalności cechy osobowej, ta osobowa cecha jest główną i wyższą.

2. Cztery cechy prawdy absolutnej

W swojej „Bhagavat-sandarbhie” (Anuccheda 16.16), Śri Jiva Gosvami, nasz acarya filozoficznych konkluzji, powiedział, że dzięki wpływowi Jego wrodzonej, niepojętej mocy (svabhavika acintya-śakti), jedna prawda absolutna istnieje wiecznie w czterech cechach: (1) svarupie – Swojej oryginalnej formie, (2) tadrupa-vaibhavie – Swojej osobistej wspaniałości do której zalicza się Jego siedziba, wieczni towarzysze i ekspansje, takie jak Pan Narayana, (3) jivach – żywych istotach i (4) pradhanie – niezamanifestowanym stanie trzech funkcji natury materialnej.
Porównuje on te cztery cechy do czterech aspektów słońca: (1) blasku wewnątrz słońca, (2) słońca, (3) fotonów światła emanujących ze słońca i (4) odbitych promieni słonecznych. Chociaż słońce jest jedno, to istnieje w tych czterech formach.

3. Prawda absolutna jako moc i właściciel wszystkich mocy.

W tym miejscu dalej opisana zostanie prawda absolutna przedstawiona powyżej. Bhagavan Śri Krsna, który jest przepełniony sześcioma bogactwami jest prawdą absolutną. Jest On sarva-śaktimanem, oceanem, który posiada wszystkie moce. W „Brahma-sutrze” jest powiedziane: „śakti-śaktimator abhedah” - nie ma różnicy pomiędzy śakti, mocą Pana, a śaktimanem, tym, który posiada wszystkie moce”. Zgodnie z tym stwierdzeniem, śakti i śaktiman nie są różni. Ale ta jedna transcendentalna moc znana jako para-śakti jest postrzegana w trzech różnych formach – parasya śaktir vividhaiva śruyate (Śvetaśvatara Upanisad (6.8)).
Ta Wedyjska mantra dowodzi, że niepojęta moc Pana, znana jako acintya-śakti z łatwością spełnia zadania, które są niewykonalne. W materialnym świecie nie możemy postrzec niczego, co jest równocześnie jednym i różnym. Jeśli moc i właściciel wszystkich mocy są jednym, to jak mogą być różnymi? Co więcej, jeśli moc Pana jest tożsama pod każdym względem, to jak może zamanifestować się w różnych formach jak zostało to powiedziane wyżej? Ta niepojęta moc jest znana jako agha†ana-gha†ana-pa†iyasi; innymi słowy, acintya-śakti Pana sprawia, że możliwym staje się nawet to, co jest niemożliwe. Dlatego wieczna różnica pomiędzy śakti i śaktimanem również jest nieunikniona. Nieposiadający kwalifikacji moniści (kevaladvaita-vadi) twierdzą, że absolutna prawda, znana jako Brahman, jest bezosobowa, bezforemna i pozbawiona mocy. Konkluzja ustanowiona powyżej, pokazuje, że ta opinia jest sprzeczna z pismami i dowodzeniem.

Energie Pana:
1. Energia wewnętrzna

Jedna para-śakti, czyli wyższa energia, opisana powyżej, manifestuje się w trzech formach: (1) antaranga-śakti – energia wewnętrzna, (2) ta†astha-śakti – energia graniczna i (3) bahiranga-śakti – energia zewnętrzna. Dzięki energii wewnętrznej Pana, najwyższa prawda absolutna w Swojej kompletnej i oryginalnej formie istnieje wiecznie jako Bhagavan, który jest wolny od wszelkich błędów, w najwyższym stopniu pomyślny i jest podstawą transcendentalnych cech.
Co więcej, cecha Pana znana jako tadrupa-vaibhava, która odnosi się do Jego transcendentalnej siedziby, Vaikuntha-dhamy, Jego wiecznych towarzyszy i różnych manifestacji Pana Narayana, jest wiecznie ustanowiona przez te same wszech-dostrajające energie wewnętrzne w celu spełniania Jego transcendentalnych rozrywek.

2. Energia graniczna

Ta sama prawda absolutna wyposażona w energię graniczną (tatastha-śakti), istnieje jako niezliczone, nieskończenie małe, świadome żywe istoty, które są oddzielonymi ekspansjami Pana (vibhinnamśa-svarupa). Jak niezliczone, maleńkie cząstki światła stale migoczą w promieniach słońca, tak niezliczone, nieskończenie małe jivy istnieją jako atomowe cząstki duchowe w promieniach energii granicznej Pana.
Fotony w promieniach słonecznych nie istnieją niezależnie od słońca, jak również nigdy nie dorównają słońcu. Podobnie, nieskończenie małe, świadome żywe istoty nie istnieją oddzielnie od Pana jak również nie można uważać, że są Panem ani nie mogą stać się Panem.

3. Energia zewnętrzna

Znowu najwyższa prawda absolutna, Bhagavan, zamanifestował ten cały świat materialny, przejaw Swojego zewnętrznego splendoru, dzięki Swojej niższej energii znanej jako bahiranga-maya-śakti. Ten świat materialny jest transformacją maya-śakti Pana, czyli pradhany, która odnosi się do całości egzystencji materialnej. Tak jak odbite promienie słońca tworzą kolorową tęczę, podobnie maya-śakti Pana, czyli pradhana, manifestuje ten fascynujący świat materialny. Świat materialny jest cieniem świata duchowego, który jest manifestowany przez energię wewnętrzną Pana. Jako taki, świat materialny również nie jest oddzielony od prawdy absolutnej.

4. Acintya-bhedabheda-tattva: Równoczesna jedność i różność Pana i Jego mocy

W powyższej dyskusji zostało dowiedzione, że żywe istoty (jivy), materialny świat (jada-jagad) i osobisty splendor Pana odnoszący się do Jego egzystencji Vaikunthy (tad-rupavibhava), są w niepojęty sposób jednym i różnym od Jego oryginalnej, duchowej formy (bhagavat-svarupa). Nieskończenie małe żywe istoty, z powodu bycia zależnymi od Pana, są Jego oddzielonymi cząstkami – w tym zawiera się ich nierozróżnialność od Pana (abheda). Jednakże, z powodu braku wiedzy na temat Najwyższego Pana, są one zaabsorbowane materialną energią – w tym leży ich różnica (bheda).

Proces dzięki któremu hari-katha przynosi sukces żywej istocie:

1. Znaczenie żywej istoty jako energii granicznej

Tak jak promienie słoneczne są zakrywane przez chmury, podobnie żywe istoty są okrywane przez wpływ iluzji (maya) lub ignorancji (avidya). W jaki sposób jest możliwe okrycie świadomej istoty przez materię? Widzimy w tym działanie zasady aghatana-ghatana-patiyasi. To, co jest niemożliwe, staje się możliwe dzięki niepojętym mocom Pana. Nieskończenie mała żywa istota, zamanifestowana z tatastha-śakti Pana, zostaje okryta przez mayę z powodu odgrywania roli instrumentu w rozrywkach Pana w sferze materialnego stworzenia. Jak inaczej świadoma jiva mogłaby zostać okryta przez materię?
Ponieważ jest ona manifestowana z energii granicznej, natura jivy również jest graniczna. To oznacza, że posiada skłonność do dostawania się pod wpływ zarówno energii wewnętrznej, znanej jako svarupa-śakti lub wpływ energii zewnętrznej Pana, znanej jako maya-śakti. Kiedy jej związek ze svarupa-śakti zostaje ustanowiony, osiąga ona szczęście płynące ze służby dla Najwyższego Pana w wyzwolonym stanie. Kiedy żywa istota pragnie materialnych radości jest przykrywana przez mayę.
Żywa istota, oszołomiona przez mayę, cierpi bóle materialnej egzystencji. Ale kiedy ustanawia swój związek ze svarupa-śakti, zewnętrzna moc w formie ignorancji zostaje rozwiana. W rezultacie zostaje ona wyzwolona z materialnego stanu i zostaje umieszczona w swojej czystej, konstytucjonalnej formie (śuddha-svarupa).

2. Proces pokonywania iluzji

Żywa istota, oszołomiona przez mayę, doświadcza raz za razem nieszczęść egzystencji materialnej. Kiedy frustruje się z powodu tych nieszczęść, może, dzięki wielkiemu szczęściu, podjąć służbę dla świętej osoby. W tym czasie budzi się jej wiara w oddanie dla Najwyższego Pana jako cel pism. Lub może rozbudzić intensywne pragnienie do niezrównanej słodyczy Bhagavana (jest to ponowne odniesienie do dwóch rodzajów wiary, którą można rozwinąć jak to wcześniej zostało wspomniane). W tym czasie osiąga ona kwalifikacje do podjęcia bhakti, które jest przesycone obdarzającym przyjemnością aspektem (hladini) wewnętrznej mocy Pana.
Po rozbudzeniu wiary, najpierw przyjmuje schronienie u lotosowych stóp mistrza duchowego, dzięki przyjęciu inicjacji harinama od niego. Następnie w towarzystwie mistrza duchowego i czystych Vaisnavów otrzymuje niezwykłą sposobność do słuchania o prawdach z pism. Kiedy podejmuje praktykę kirtanu o świętych imionach (nama), formie (rupa), cechach (guna) i rozrywkach (lila) Krsny, rozpoczyna się proces pokonywania mayi. To znaczy, że jej ignorancja i przeszkody, które powstrzymują jej duchowy postęp (anartha), zaczynają znikać. Równocześnie staje się widoczna czysta forma jivy.
Jest to proces dzięki któremu hari-katha odnosi zwycięstwo nad fenomenem świata materii. Dzięki temu procesowi hari-kirtana zstępuje do tego iluzorycznego świata. Przez praktykę hari-kirtana zgodnie z tym systemem, osiąganych jest siedem niezwykłych rezultatów. O tych siedmiu rodzajach rezultatów mówi „Werset Pierwszy”, począwszy od słów „ceto-darpana-marjanam” itd. Każdy z nich zostanie teraz przedyskutowany oddzielnie.
 

 
Werset 27 – Rasabhasa

vaira-rasasya smarane radhyatve va visayaśraya-bhede va upamayam va rasantara-vyavadhanena va varnane sati na rasabhasah. anyatha tu paraspara-vairayor yadi yogas tada rasabhasah. yadi parasparam mitra-yogas tada surasata. mukhyanam tu visayaśraya-bhede ’pi vaira-yoge rasabhasa eva. evam adhirudha-mahabhave kevalam śri-radhayam tu vaira-yoge’pi varnana-paripatyam na rasabhasah. kim ca krsno yadi svayam ekadaiva sarva-rasanam visayo va aśrayo va tadapi na rasabhasah.
athanye ’pi rasabhasah kecit grahya-prayah – śri-krsne yadi brahmataś camatkaradhikyam na bhavati tada śanta-rasabhasah. śri-krsnagre yadi dasasyati-dharstyam bhavati tada dasyarasabhasah, dvayor madhye ekasya sakhya-bhavah anyasya dasyabhavas tada sakhya-rasabhasah, putradinam baladhikya-jnanena lalanadya-karanam vatsalya-rasabhasah, dvayor madhye ekasya ramanecchanyasya nasti prakatam eva sambhoga-prarthanam va tadojjvala-rasahasah, śri-krsna-sambandha-varjjitaś cet hasyadayas
tada te hasyadi-rasabhasah, yadi śri-krsna-vairisu bhavanti tada ati rasabhasah.

anadhita-vyakaranaś carana-
pravano hare jano yasmat
bhakti-rasamrta-sindhu-
binduto bindu-rupena

iti mahamahopadhyaya-śri-vicvanatha-cakravarti viracitah bhakti-rasamrta-sindhu-binduh samaptah.

Śri Bindu-vikaśini-vrtti

Podsumowując, esencją jest zrozumienie rasabhasy. Istnieje wiele okoliczności w których połączenie dwóch niezgodnych ras nie prowadzi do powstania rasabhasy: kiedy niekompatybilne rasy są pamiętane (i dlatego nie są w danym momencie doświadczane); kiedy mówca opisuje niezgodną rasę jako szkodliwą i robiąc to, wychwala wspaniałość jednej, szczególnej rasy; kiedy aśraya lub visaya niekompatybilnych gauna-ras różni się od tego w mukhya-rasie (ten wyjątek nie ma zastosowania, kiedy połączone są dwie niezgodne mukhya-rasy); kiedy porównywane są dwie niekompatybilne rasy; i kiedy neutralna lub kompatybilna rasa wkracza pomiędzy dwie przeciwstawne rasy. W pozostałych przypadkach, kiedy występuje połączenie dwóch niezgodnych ras, ich rezultatem jest rasabhasa.
Kiedy dwie zgodne rasy łączą się ze sobą, rezultatem jest surasata, czyli wzmocnienie intensywności rasy. Kiedy dowolne dwie, niekompatybilne mukhya-rasy łączą się ze sobą, to nawet pomimo tego, że aśraya lub visaya różnią się między sobą, rezultatem jest rasabhasa. W stanie adhirudha-mahabhavy występującym tylko w Śrimati Radhice, kiedy występuje połączenie wielu różnych niezgodnych ras, nie prowadzi to do rasabhasy. Kiedy Sam Śri Krsna jest aśrayą lub visayą wszystkich ras w tym samym czasie, nie prowadzi to do rasabhasy. Przykład Śri Krsny jako visayi wszystkich dwunastu ras w tym samym czasie jest podany w „Bhakti-rasamrta-sindhu” (4.8.84):

daityacaryas tadasye vikrtim arunatam malla-varyah sakhayo
gandaunnatyam khaleśah pralayam rsigana dhyanam usnasram ambah
romancam samyuginah kam api nava-camatkaram antah sureśa
lasyam dasah kataksam yayur asitadrśah preksya range mukundam

„Kiedy kapłani Kamsy ujrzeli Śri Krsnę wkraczającego na arenę zapaśniczą, umazanego we krwi zabitego słonia Kuvalayapidy, ich twarze wykrzywiły się (bibhatsa). Twarze zapaśników poczerwieniały ze złości (raudra). Policzki przyjaciół Krsny rozkwitły w uśmiechu (hasya i sakhya). Złoczyńcy stracili przytomność jakby znajdowali się na skraju śmierci (bhayanaka). Mędrcy pogrążyli się w medytacji (śanta). Devaki i inne matki zaczęły ronić ciepłe łzy (vatsalya i karuna). Włosy na ciałach wojowników zjeżyły się (vira). Indra i pozostali półbogowie doświadczyli bezprecedensowego zdumienia w głębi swoich serc (adbhuta). Dasya-bhaktowie zaczęli tańczyć (dasya), a młode dziewczęta rzucały ukradkowe spojrzenia (madhurya).”

Przykład Śri Krsny jako aśrayi wszystkich dwunastu ras w tym samym czasie jest podany w „Bhakti-rasamrta-sindhu” (4.8.85):

svasmin dhurye ’py amani śiśusu giridhrtav udyatesu smitasyas
thutkari dadhni visre pranayisu vivrta-praudhir indre ’runaksah
gosthe saśrur vidune gurusu harimakham prasya kampah sa payad
asare spharadrstir yuvatisu pulaki bibhrad adrim vibhur vah

„Chociaż Śri Krsna podtrzymywał wielki ciężar Govardhana, nie był wcale dumny (śanta). Uśmiechnął się, kiedy zauważył, że mali chłopcy byli gotowi do podtrzymywania wzgórza (hasya i vatsalya). Splunął poczuwszy zapach spleśniałego jogurtu (bibhatsa). Ukazał wielką zręczność, podnosząc wzgórze Govardhana w obecności Swoich ukochanych przyjaciół (sakhya i vira). Spojrzał na Indrę zaczerwienionymi oczami (raudra). Oczy zaszły Mu łzami, kiedy ujrzał mieszkańców Vrajy cierpiących z powodu wichury i deszczu (karuna). Zaczął się trząść przed Swoimi starszymi z powodu przerwania yajni dla Indry (dasya i bhayanaka). Jego oczy rozszerzyły się, kiedy ujrzał nawałnicę (adbhuta) i Jego włosy zjeżyły się, kiedy zobaczył młode dziewczęta (madhurya). Oby ten Pan Giridhari chronił was.”

Rasabhasa została zdefiniowana w „Bhakti-rasamrta-sindhu” (4.9.1) w następujący sposób:

purvam evanuśistena
vikala rasa-laksmana
rasa eva rasabhasa
rasajnair anukirtitah

„To co wydaje się być rasą, ale w czym występuje niedobór lub niedopasowanie w którymkolwiek z elementów, które zawiera, jest nazywane rasabhasą, podobieństwem rasy, przez uczonych w nauce o rasie.”

Elementami składającymi się na rasę są: sthayibhava, vibhava, anubhava, sattvika-bhava i vyabhicari-bhava. Jeśli któregokolwiek z tych składników brakuje lub jeśli występuje nieodpowiedniość w którymkolwiek z nich, chociaż rezultat ich połączenia może wydawać się rasą, to jest tylko podobieństwem rasy i dlatego jest znany jako rasabhasa.
Istnieją trzy poziomy rasabhasy: (1) uparasa, (2) anurasa i (3) aparasa. Są one znane odpowiednio jako uttama, madhyama i kanistha.

(1) Uparasa

Kiedy śanta lub dowolna z dwunastu ras jest osiągana dzięki wypaczeniu sthayibhavy, vibhavy, anubhavy lub któregokolwiek innego składnika, jest nazywana uparasą. Chociaż jest wiele przykładów uparasy, podamy tylko po jednym przykładzie dla każdej z głównych ras.
(i) Śanta-uparasa – Jeśli ktoś nie widzi żadnej wyjątkowej wspaniałości w Śri Krsnie, który jest uosobieniem Parabrahmana, w stosunku do nirviśesa-brahmana, mamy do czynienia z śanta-uparasa-rasabhasą.
(ii) Dasya-uparasa – Jeśli sługa okazuje nadmierny tupet w obecności Śri Krsny, to rasa staje się dasya-uparasa-rasabhasą.
(iii) Sakhya-uparasa – Jeśli pomiędzy dwoma przyjaciółmi, jeden wykazuje postawę przyjaźni, a drugi nastrój sługi, rasa staje się sakhya-uparasa-rasabhasą.
(iv) Vatsalya-uparasa – Jeśli ktoś nie robi wysiłków w celu opiekowania się i ochraniania swojego dziecka z powodu bycia świadomym jego wielkiej siły, rasa staje się vatsalya-uparasa-rasabhasą.
(v) Madhurya-uparasa – Jeśli nayika (bohaterka) pragnie małżeńskiego związku z nayakiem (bohaterem), ale on nie pragnie tego samego w stosunku do niej i vice-versa lub jedno z nich otwarcie prosi o intymne połączenie, rasa staje się madhurya-uparasa-rasabhasą.

(2) Anurasa

Jeśli hasya lub którakolwiek z siedmiu gauna-ras i śanta rasa jest wytwarzana przez alambana-vibhavę, anubhavę lub inne elementy, które nie mają związku ze Śri Krsną, staje się anurasą.

(3) Aparasa

Jeśli Śri Krsna jest visayą, a wrogowie Krsny są aśrayą hasyi lub jakiejkolwiek gauna-rasy jest wtedy znana jako aparasa. Jest ona zaliczana do najcięższego przypadku rasabhasy.

W podsumowaniu Śrila Viśvanatha Cakravarti Thakura mówi, „Osoby, które nie studiowały śastr traktujących o gramatyce, ale które pragną służyć lotosowym stopom Śri Hari, przylgną do Jego lotosowych stóp jak kropla (bindu), dzięki studiowaniu tej „Bhakti-rasamrita-sindhu-bindu”.
W ten sposób kończy się tłumaczenie komentarza „Śri Bindu-vikaśini-vrtti” do „Śri Bhakti-rasamrta-sindhu-bindu”.
 

 
Werset 25

Kompatybilność i niekompatybilność ras

athaisam maitri-vaira-sthitih. śantasya dasasya parasparam
maitri. sakhya-vatsalyau tatasthau. vatsalyasya na kenapi maitri.
ujjvala-dasya-rasau śatru. iti maitri-vaira-sthitih.

Śri Bindu-vikaśini-vrtti

Śanta- i dasya-rasa są kompatybilne względem siebie. Sakhya i vatsalya są neutralne (nie są kompatybilne ani niekompatybilne). Nie ma rasy (spomiędzy pięciu głównych ras), która byłaby kompatybilna z vatsalyą. Madhurya i dasya są niekompatybilne.
Powyższy opis jest bardzo skrótowym podsumowaniem kompatybilności i niekompatybilności ras, odnoszącym się tylko do mukhya-ras, czyli pięciu głównych ras. Kompletna analiza kompatybilności i niekompatybilności, zarówno głównych jak i drugorzędnych ras jest podana w „Bhakti-rasamrta-sindhu” (4.8.2–62) i została przedstawiona poniżej. Następujące oznaczenia odnoszą się do: (c) kompatybilności, (i) niekompatybilności i (n) neutralności.
Przypomnienie drugorzędnych ras jest przedstawione dla wygody czytelnika: hasya (śmiech), adbhuta (zdumienie), vira (heroizm, który jest czterech typów: yuddha-vira (heroizm w walce), dana-vira (heroizm w spełnianiu dobroczynności), daya-vira (heroizm we współczuciu) i dharma-vira (heroizm w spełnianiu religijnych obowiązków)), karuna (współczucie), raudra (gniew), bhayanaka (strach) i bibhatsa (odraza).

Mukhya-rasy

(1) Śanta
(c) dasya, bibhatsa, dharma-vira i adbhuta
(i) madhurya, yuddha-vira, raudra i bhayanaka
(n) sakhya, vatsalya, hasya i karuna

(2) Dasya
(c) bibhatsa, śanta, dharma-vira, dana-vira i adbhuta
(i) madhurya, yuddha-vira i raudra
(n) sakhya, vatsalya, hasya, karuna i bhayanaka

(3) Sakhya
(c) madhurya, hasya, yuddha-vira i adbhuta
(i) vatsalya, bibhatsa, raudra i bhayanaka
(n) śanta, dasya i karuna

(4) Vatsalya
(c) hasya, karuna, bhayanaka i adbhuta
(i) madhurya, yuddha-vira, dasya i raudra
(n) śanta, sakhya i bibhatsa

(5) Madhurya
(c) hasya, sakhya i adbhuta
(i) vatsalya, bibhatsa, śanta, raudra i bhayanaka
(n) dasya, vira i karuna

Gauna-rasy

(1) Hasya
(c) bibhatsa, madhurya i vatsalya
(i) karuna i bhayanaka
(n) śanta, dasya, sakhya, adbhuta, vira i raudra

(2) Adbhuta
(c) vira, śanta, dasya, sakhya, vatsalya i madhurya
(i) raudra i bibhatsa
(n) hasya, karuna i bhayanaka

(3) Vira
(c) adbhuta, hasya, sakhya i dasya
(i) bhayanaka i (w opinii niektórych osób) śanta
(n) vatsalya, madhurya, karuna, raudra i bibhatsa

(4) Karuna
(c) raudra i vatsalya
(i) hasya, adbhuta i sambhogatmaka-madhurya 13
(n) śanta, dasya, sakhya, vira, bhayanaka i bibhatsa
13. Miłosny nastrój bohaterek Krsny we Vrajy.

(5) Raudra
(c) karuna i vira
(i) hasya, madhurya i bhayanaka
(n) śanta, dasya, sakhya, vatsalya, adbhuta i bibhatsa

(6) Bhayanaka
(c) bibhatsa i karuna
(i) vira, madhurya, hasya i raudra
(n) śanta, dasya, sakhya, vatsalya i adbhuta

(7) Bibhatsa
(c) śanta, hasya i dasya
(i) madhurya i sakhya
(n) vatsalya, adbhuta, vira, karuna, raudra i bhayanaka

Kiedy występuje połączenie ras, ta rasa, która jest odżywiana jest nazywana pełną, czyli angi-rasą, a rasa odżywiająca jest znana jako składnik, czyli anga-rasa. Zarówno mukhya (jedna z pięciu głównych ras) i gauna (jedna z siedmiu drugorzędnych ras) rasy, po połączeniu, kiedy stają się pełnymi, czyli angi-rasami, są odżywiane przez składniki, czyli anga-rasy. Kiedy spotyka się wiele ras, zarówno mukhya jak i gauna, ta rasa, która jest smakowana w największym stopniu w stosunku do pozostałych ras w danej sytuacji, jest nazywana angi-rasą. Ta rasa, która jest samo-wzbudzona i odżywia angi-rasę jest nazywana anga-rasą.
Pomimo tego, że gauna-rasy są drugorzędne, to przyjmując dominującą pozycję, dzięki wyższości stymulujących elementów (vibhav) wspomaganych przez główną, odżywiającą rasę, która wycofuje się na drugi plan, osiągają status angi-ras. Kiedy Vamanadeva ukrył Swoje bogactwa i utrzymywał Indrę, to mukhya-rasa, pomimo działania w podanej sytuacji jako składnik dzięki odżywianiu gauna-rasy, nie znika jak gauna-rasy, czy vyabhicari-bhavy. Jej wpływ pozostaje wyraźnie zamanifestowany w sercu wielbiciela, który jest niezachwianie utwierdzony w swoim doskonałym związku z Panem.
Angi-rasa, będąc jedną z pięciu głównych ras, rozwija się dzięki swoim anga-rasom i w ten sposób jaśnieje niezależnym blaskiem. Anga-rasy mogą być podobnej (sajatiya) lub odmiennej (vijatiya) natury w stosunku do angi-rasy. Tutaj słowo „vijatiya” nie odnosi się do tych ras, które już zostały opisane jako niekompatybilne w stosunku do mukhya-ras.
Wielbiciele, którzy są aśrayą mukhya-rasy, która staje się dominującą rasą w czasie trwania szczególnej rozrywki, zawsze pozostają aśrayą tej rasy. Dla tych wielbicieli, za każdym razem, kiedy występuje połączenie różnych mukhya-ras, ta szczególna mukhya-rasa będzie angi-rasą, a pozostałe mukhya-rasy będą częściami składowymi.
Tylko wtedy, kiedy anga-rasa wzmaga smak angi-rasy, spełnia swoją rolę jako część składowa. W innym wypadku jej połączenie z angi-rasą jest bezowocne. W rzeczywistości przeszkadza w smakowaniu rasy jak źdźbło trawy, które przypadkowo wpadło do pucharu z nektarem. Kiedy niekompatybilne rasy łączą się razem, rezultatem jest virasata, czyli odrażający smak jak w przypadku dodania słonego lub gorzkiego składnika do nektaru.
W zestawieniu kompatybilności i niekompatybilności podanym powyżej, rasa zapisana pogrubioną czcionką odnosi się do połączenia w którym jest ona angi-rasą. Kompatybilne i czasami neutralne rasy, wyszczególnione pod angi-rasą, mogą być jej anga-rasami. Niekompatybilne rasy są tymi, które zmieszane z angi-rasą tworzą virasatę, czyli odrażający smak. Różnice w kompatybilności wynikają z tego, która rasa działa jako angi-rasa. Np., kiedy dasya jest angi-rasą, madhurya jest niekompatybilna. Ale kiedy madhurya jest angi-rasą, dasya jest neutralna. Dzieje się tak, ponieważ dasya nie może ogarnąć sentymentu miłości małżeńskiej, podczas gdy madhurya może dostosować sentyment służenia. Można wskazać inne podobne osobliwości.

Werset 26 – Włączanie gauna-ras w mukhya-rasy

athaisam sapta-gaunanam pancasu mukhya-rasesu antarbhavo yatha – hasya-yuddha-virayoh sakhye. adbhutasya sarvatra. karuna-dana-vira-daya-viranam vatsalye. bhayanakasya vatsalye dasye ca. bibhatsasya śante. raudrasya krodha-rati-vatsalyojjvala-rasa-parivaresu ekamśenety anenaiva parasparam maitri vairam ca yuktya jneyam.

Śri Bindu-vikaśini-vrtti

Siedem gauna-ras może być włączanych w pięć mukhya-ras. Np., hasya i yuddha-vira mogą być włączane w sakhyę. Adbhuta może być włączana we wszystkie pięć mukhya-ras. Dana-vira i daya-vira mogą być włączane w vatsalyę. Bhayanaka może być włączana w vatsalyę i dasyę, a bibhatsa w śantę. Krodha-rati raudra-rasy jest włączana w aspekt vatsalya- i madhurya-rasy. Dzięki przestudiowaniu tematu włączania gauna-ras w mukhya-rasy i zastosowaniu właściwego osądu, każdy może zrozumieć kompatybilność i niekompatybilność tych ras. (Te rasy, które są włączane w inne, powinny być rozumiane jako kompatybilne z nimi. W określaniu kompatybilności w celu dalszego wyjaśnienia, można oprzeć się na zestawieniu znajdującym się w komentarzu do „Wersetu 25”.)
 

 
Werset 24 – Przegląd Gauna-ras

atha hasyadbhuta-vira-karuna-raudra-bhayanaka-bibhatsah sapta-gauna-bhakti-rasah panca-vidha-bhaktesv evodayante. ataeva panca-vidha-bhakta aśrayalambanah. hasyadinam sannam rasanam śri-krsnaś ca śri-krsna-bhaktaś ca tat sambandhinaś ca
visayalambanah. bibhatsasya tu ghrnaspadamedhya-mamsa conitadayo visayah. raudra-bhayanakayoh śri-krsna-catravo ’pi visayah. ganda-vikaśa-netra-vispharadayo yatha sambhavam anubhavah. sattvika api yatha-sambhavam dvitrah. harsamaryadya
vyabhicarinah. haso vismaya utsahah krodha-śokau bhayam tatha-jugupsa cety asau bhava-vicesah saptadhoditah. hasyadinam ami kramena sthayibhavah. kim ca vira-rase yuddhadana-daya-dharmesu utsaha-vaśat yuddha-virah, dana-virah, daya-virah, dharma-vira iti caturddha vira-rasah. iti sapta gauna-rasah. evam militva dvadaśa rasa bhavanti.

Śri Bindu-vikaśini-vrtti

Hasya (śmiech), adbhuta (zdumienie), vira (bohaterstwo), karuna (współczucie), raudra (gniew), bhayanaka (strach) i bibhatsa (odraza) – znane są jako gauna-bhakti-rasy. Te gauna-rasy manifestują się w pięciu typach wcześniej przedstawionych wielbicieli. Dlatego pięć rodzajów wielbicieli jest aśrayalambaną tych drugorzędnych ras. Śri Krsna, Jego wielbiciele i osoby związane z Jego wielbicielami, są visayalambaną tych sześciu ras, począwszy od hasyi (bibhatsa jest wyłączona). Odrażające obiekty, nieczyste mięso, krew itd., są visayą bibhatsa-rasy. Wrogowie Śri Krsny również mogą być visayą raudra-rasy i bhayanaka-rasy.
Rozdymanie policzków, rozszerzenie oczu i wiele innych symptomów są anubhavami. Mogą się zamanifestować dwie, trzy lub więcej sattvika-bhav. Harsa (radość), krodha (gniew) i inne emocje są vyabhicari-bhavami. Sthayibhavą hasyi jest śmiech (hasa), adbhuty – zdumienie (vismaya), viry – entuzjazm (utsaha), karuny – żałość (śoka), raudry – złość (krodha), bhayanaki – strach (bhaya) i bibhatsy – odraza (jugupsa lub ghrna).
Razem daje to dwanaście typów ras – pięć głównych (mukhya) i siedem drugorzędnych (gauna). Teraz po kolei przeanalizowanych zostanie siedem gauna-ras. Te siedem gauna-bhakti-ras opiera się na siedmiu typach gauna-rati. Rati jest zdefiniowana jako esencja połączenia dwóch energii, haldini i samvit, i dlatego w całości składa się z śuddha-sattvy. Rati tego typu jest znana jako mukhya-rati. Mukhya-rati jest dwóch rodzajów: svartha (samo-odżywiająca) i parartha (dająca odżywienie). Termin „svartha” oznacza, że kiedy wielbiciel, usytuowany w jednym z pięciu głównych związków z Krsną, doświadcza różnych emocji, emocje te będą działały na sthayibhavę odżywiając ją w przypadku sprzyjających emocji lub powodując nieznośne przygnębienie w przypadku niekorzystnych emocji. Ponieważ ten typ rati odżywia swoją własną sthayibhavę jest nazywany svartha, czyli samo-odżywiającym.
Kiedy rati, zamiast odżywiania swojej własnej sthayibhavy, wycofuje się na dalszy plan i odżywia jedną z siedmiu drugorzędnych emocji, wtedy jest nazywana parartha, dającą odżywienie. Te siedem drugorzędnych emocji, takich jak śmiech itd., różni się od svartha-rati, która w całości składa się z śuddha-sattvy. Jednak ponieważ są one związane z mukhya-parartha-rati w celu ich opisania zostało użyte słowo 'rati'. Tylko wtedy, gdy parartha-rati w jednej z pięciu głównych, dominujących emocji, wycofuje się na drugi plan i odżywia siedem drugorzędnych emocji, te drugorzędne emocje osiągają status gauna-rati. Kiedy łączą się ze swoimi odpowiednimi składnikami vibhav, anubhav, sattvika-bhav i vyabhicari-bhav, są przekształcane w gauna-rasy.

(A) Hasya-bhakti-rasa – Śmiech

Kiedy hasa-rati jest odżywiana przez swoje odpowiednie składniki vibhav itd. i jest smakowana w sercu przez wielbiciela, jest przekształcana w hasya-bhakti-rasę.

Vibhavy
Alambany

(1) Śri Krsna jest obiektem parartha-rati, czyli rati, które odżywia drugorzędne emocje. Jako taki jest On alambaną, czyli podstawą tej rasy, gdyż Jego czynności wywołują śmiech.
(2) Tad-anvayi – Osoba, której działania są związane z Krsną i wzbudzają śmiech, również mogą być alambaną, czyli podstawą hasya-rasy.
Śri Jiva Gosvami mówi, że śmiech jest po prostu rozkwitaniem lub radością serca, więc nie ma visayalambany. Osoba do której jest skierowana rati jest visayą, czyli obiektem tej rati. Chociaż śmiech może mieć swój obiekt w sensie wyśmiewania się lub ośmieszania, takie zastosowanie słowa „hasa” nie jest tutaj akceptowane. Dlatego słowo alambana użyte powyżej, zarówno w stosunku do Śri Krsny i osób określanych jako tad-anvayi, wskazuje, że są oni podstawą hasya-rasy, gdyż ich zabawne słowa i czynności wywołują śmiech u innych; nie są oni obiektami ich śmiechu w sensie wyśmiewania się. Kiedy ten śmiech jest związany z Krsną i jest odżywiany przez rati wielbiciela do Niego, staje się hasya-rati.
Osoby starsze, a w szczególności dzieci są aśrayalambaną hasya-rasy. Również nadrzędne osoby mogą być czasami aśrayą.

Uddipany

Wypowiedzi, ubiór i zachowanie Śri Krsny oraz tych, którzy wykonują różne czynności związane z Nim (tad-anvayi), są stymulantami śmiechu.

Anubhavy

Anubhavami są: drgania nosa, warg i policzków.

Sattvika-bhavy

Może wystąpić kilka sattvika-bhav.

Vyabhicari-bhavy

Do vyabhicari-bhav zaliczają się: radość, lenistwo i ukrywanie emocji.

Sthayibhava

Sthayibhavą, czyli dominującą emocją jest hasa-rati. Radość serca, która jest odczuwana dzięki doświadczaniu niezwykłych zmian mowy, ubioru, czynności itd., jest nazywana hasą, śmiechem. Kiedy śmiech wyrasta z mowy, ubioru i czynności, które są związane ze Śri Krsną i jest odżywiany przez jedną z głównych emocji (mukhya-parartha-rati), która w tym czasie wycofuje się na drugi plan, jest przekształcany w hasa-rati. Jest sześć rodzajów hasa-rati:
(1) Smita – kiedy zęby nie są widoczne i nie powiększają się oczy i policzki.
(2) Hasita – kiedy przedni rząd zębów jest trochę widoczny. Smita i hasita są ukazywane przez nadrzędne osoby (jyestha). Termin ten odnosi się tutaj do munich i sakhich.
(3) Vihasita – kiedy widoczne są zęby i słyszalny jest śmiech.
(4) Avahasita – kiedy występuje rozszerzenie nozdrzy i przymrużenie oczu. Vihasita i avahasita są manifestowane przez pośrednie osoby (madhyama). Tutaj ten termin odnosi się do osób starszych jak również do żeńskich posłańców (duti).
(5) Apahasita – kiedy oczy napełniają się łzami i trzęsą się ramiona.
(6) Atihasita – kiedy występuje klaskanie w dłonie i wyrzucanie ramion i nóg. Apahasita i atihasita są widoczne u podopiecznych (kanistha). Tutaj ten termin odnosi się do dzieci. Jednakże w szczególnych sytuacjach vihasita i pozostałe rodzaje hasa-rati są ukazywane nawet przez wzniosłe osobistości.


(B) Adbhuta-bhakti-rasa – Zdumienie

Kiedy vismaya-rati jest odżywiana przez swoje odpowiednie elementy vibhav itd. i jest smakowana w sercu wielbiciela, jest znana jako adbhuta-bhakti-rasa.

Vibhava
Visayalambana

Krsna, który dokonuje niezwykłych czynów jest visayalambaną adbhuta-rasy.

Aśrayalambana

Wielbiciele ze wszystkich pięciu ras mogą być aśrayą adbhuta-rasy.

Uddipany

Niezwykłe czynności Krsny są stymulantami tej rasy.

Anubhava

Rozszerzenie oczu itd.

Sattvika-bhavy

Znieruchomienie, dreszcze itd.

Vyabhicari-bhavy

Do vyabhicari-bhav zaliczają się: podniecenie, radość, bezruch i inne emocje.

Sthayibhava

Vismaya-rati wyrastająca z postrzegania niezwykłych czynów, form i cech jest sthayibhavą, czyli dominującą emocją adbhuta-bhakti-rasy. Ekspansja serca, która ma miejsce w czasie oglądania czegoś nadzwyczajnego jest nazywana vismayą, zdumieniem. Kiedy zdumienie wyrasta z powodu oglądania niezwykłych rozrywek Śri Krsny i jest odżywiane przez jedną z głównych emocji (mukhya-parartha-rati), która z kolei wycofuje się na drugi plan, jest przekształcane w vismaya-rati. Niezwykłe czynności Krsny mogą być postrzegane na dwa sposoby: saksat (bezpośrednio) i anumita (poprzez wnioskowanie). Saksat jest dalej podzielone na trzy kategorie: drsta (obserwowanie), śruta (słuchanie) i sankirtita (recytowanie).

(C) Vira-bhakti-rasa – Heroizm

Kiedy utsaha-rati łączy się ze swoimi odpowiednimi elementami vibhav, anubhav itd., i jest smakowana w sercu wielbiciela, jest nazywana vira-bhakti-rasą. Vira-bhakti-rasa jest czterech rodzajów: (i) yuddha-vira (bohaterstwo w walce), (ii) dana-vira (bohaterstwo w rozdawaniu jałmużny), daya-vira (bohaterstwo we współczuciu) i (iv) dharma-vira (bohaterstwo w wykonywaniu religijnych obowiązków). Te cztery typy bohaterów są alambaną vira-bhakti-rasy. Utsaha-rati występuje w tych czterech rodzajach wielbicieli jako entuzjazm do walki, entuzjazm do rozdawania jałmużny itd. Wszystkie zostaną teraz po kolei omówione.

(i) Yuddha-vira – Bohaterstwo w walce

Vibhava
Alambana

Przyjaciel, który chce walczyć dla przyjemności Krsny jest nazywany yuddha-virą. W tym przypadku, zarówno Krsna może działać jako turniejowy wojownik lub może w tej roli wystąpić jeden z Jego przyjaciół, po postawieniu zakładu przez Krsnę, kiedy ogląda On walkę jako widz.

Uddipana

Kiedy przeciwnik jest obecny i przechwala się, uderza się po udach w geście wyzwania na pojedynek, rywalizacja, bohaterstwo i trzymanie broni, te symptomy są uddipanami pobudzającymi ducha walki.

Anubhavy

Kiedy wyżej wymienione symptomy są ukazywane automatycznie, nie sprowokowane przez przeciwnika, są one anubhavami. Do innych anubhav zaliczają się: okazywanie swojej odwagi z powodu dumy ze swojej męskości, porykiwanie jak lew, gniewne słowa, przyjmowanie różnych póz walki, chęć walki pomimo bycia samemu, nie wycofywanie się z walki pod żadnym pozorem i okazywanie nieustraszoności przed wystraszonymi osobami.

Sattvika-bhavy

Łzy, drżenie itd.

Vyabhicari-bhavy

Do vyabhicari-bhav zaliczają się: duma, podniecenie, męstwo, wstyd, zdecydowanie, radość, ukrywanie emocji, oburzenie, silne pragnienie, zazdrość i pamiętanie.

Sthayibhava

Yuddhotsaha-rati (entuzjazm w walce) jest sthayibhavą, czyli dominującą emocją yuddha-vira-bhakti-rasy. Bardzo silne pragnienie i potrzeba zaangażowania się w walkę do której się dąży, rozdawanie jałmużny i podobne czynności, których owoce są wychwalane przez sadhu, jest nazywane utsahą, entuzjazmem. Utsaha charakteryzuje się wielkimi staraniami i pilnością, brakiem cierpliwości i lekceważeniem upływu czasu. Kiedy entuzjazm wyrasta w związku z Krsną i jest odżywiany przez mukhya-parartha-rati, która wycofuje się na drugi plan, jest przekształcany w utsaha-rati. Bardzo silne pragnienie osiągnięcia zwycięstwa w walce jest znane jako yuddhotsaha-rati. Jest ono czterech rodzajów:
(1) Svaśaktya aharya – kiedy ktoś walczy polegając na swojej sile, będąc wyzwanym przez kogoś.
(2) Svaśaktya sahaja – kiedy ktoś walczy polegając na swojej sile w sposób spontaniczny (nie będąc sprowokowanym).
(3) Sahayenaharya – kiedy ktoś walczy przy boku przyjaciela, będąc przez niego namówionym do wzięcia udziału w walce.
(4) Sahayena sahaja – kiedy ktoś spontanicznie bierze udział w walce u boku swojego przyjaciela.

W yuddha-vira-bhakti-rasie tylko przyjaciele Krsny mogą brać udział w walce i nigdy nie są to wrogowie Krsny. Ponieważ niepokoją oni wielbicieli, wrogowie mogą być alambaną raudra-rasy, złości.

(ii) Dana-vira – Heroizm w rozdawaniu jałmużny

Dana-vira jest dwóch rodzajów: (a) bahuprada (ten, który rozdaje wielkie bogactwo) i (b) upasthita-durapartha-tyagi (osoba, która odmawia przyjęcia rzadkiego bogactwa). Zostaną one opisane po kolei.

(a) Bahuprada – Osoba ofiarowująca wielkie bogactwo.

Vibhava
Alambana

Osoba, która spontanicznie pragnie ofiarować wszystko, włącznie ze swoim własnym życiem, dla przyjemności Krsny jest nazywana bahupradą. Jest ona aśrayą dana-vira-rasy, podczas gdy osoba, której to bogactwo jest ofiarowywane, Śri Krsna, jest visayą.

Uddipany

Patrzenie na osobę zasługującą na ofiarowanie bogactwa.

Anubhavy

Ofiarowywanie więcej niż ktoś pragnie, rozmawianie z delikatnym uśmiechem, stałość, fachowość, hart ducha itd., są anubhavami.

Vyabhicari-bhavy

Do vyabhicari-bhav zaliczają się: rozważanie, silne pragnienie i radość.

Sthayibhava

Danotsaha-rati jest sthayibhavą tej rasy. Utsaha została już zdefiniowana przy okazji omawiania yuddha-rati. Trwały i głęboki entuzjazm do rozdawania bogactwa jest znany jako danotsaha. Kiedy entuzjazm do rozdawania jałmużny jest związany z Krsną i jest odżywiany przez mukhya-parartha-rati, jest przekształcany w danotsaha-rati. Bahuprada jest dwóch rodzajów:
(1) Abhyudayika (obdarzanie pomyślnością) – Osoba, która pragnie wszystko ofiarować braminom i innym w celu przywołania pomyślności dla Śri Krsny jest nazywana abhyudayiką. Przykładem takiej osoby jest Nanda Maharaja, który rozdał bajeczne bogactwa braminom w czasie ceremonii narodzin Krsny.

(2) Tat-sampradanaka (ofiarowywanie wszystkiego) – Osoba, która posiada pełną wiedzę o chwałach Krsny i która ofiarowuje Mu wszystko co posiada, łącznie z samym sobą, jest znana jako tat-sampradanaka. Ten typ dobroczynności jest dwóch rodzajów: priti-dana (ofiarowywanie Krsnie jako swojemu krewnemu) i puja-dana (ofiarowywanie jałmużny Panu w formie bramina). Priti-dana została spełniona przez Maharaję Yudisthirę podczas rajasuya-yajni. Puja-dana została spełniona przez Bali Maharaję, który ofiarował jałmużnę Vamanadevie, który pojawił się jako bramin.

(b) Upasthita-durapartha-tyagi – Osoba wyrzekająca się rzadkiego bogactwa

Vibhava
Alambana

Osoba, która odrzuca nawet pięć rodzajów wyzwolenia ofiarowanego przez Pana jest nazywana upasthita-durapartha-tyagim. Występuje tu odwrócenie ról z pierwszego typu dana-viry. Innymi słowy, tutaj Pan jest ofiarowującym, a wielbiciel jest domyślnym odbiorcą.

Uddipany

Łaska Śri Krsny, rozmowa i śmiech są uddipanami.

Anubhavy

Stałe opisywanie wyższości Pana i inne symptomy są anubhavami.

Vyabhicari-bhavy

Hart ducha jest główną vyabhicari-bhavą obserwowaną w tej rasie.

Sthayibhava

Tyagotsaha-rati jest sthayibhavą tej rasy. Bardzo silne pragnienie do wyrzeczenia się nawet pięciu rodzajów wyzwolenia jest znane jako tyagotsaha-rati.

(iii) Daya-vira – Heroizm w miłosierdziu

Vibhava
Alambana

Osoba, której serce topi się ze współczucia i która jest nawet gotowa do poćwiartowania swojego ciała na kawałki i ofiarowania siebie formie Śri Krsny w przebraniu jest nazywana daya-virą.

Uddipany

Bycie świadkiem nieszczęścia osoby, której okazywana jest łaska, jest stymulantem tej rasy.

Anubhavy

Gotowość do poświęcenia swojego życia dla ochrony potrzebującej osoby, słowa pocieszenia i stałość.

Vyabhicari-bhavy

Do vyabhicari-bhav zaliczają się: zapał, zdecydowanie i radość.

Sthayibhava

Dayotsaha-rati jest sthayibhavą tej rasy. Entuzjazm, który jest przesycony wielkim współczuciem jest znany jako dayotsaha. Kiedy ten entuzjazm do spełniania czynów dobroczynnych jest związany z Krsną i jest odżywiany przez mukhya-parartha-rati, jest przekształcany w dayotsaha-rati. Król Mayuradhvaja jest podawany jako przykład daya-viry. Król podarował w ofierze swoje ciało Krsnie, którzy przyszedł do niego w przebraniu bramina. W tym wypadku, król nie wiedział, że bramin był Krsną. Gdyby wiedział, że bramin jest Krsną, wtedy wielkość współczucia mogłaby zmaleć i entuzjazm do dobroczynności (dana-vira) mógłby być dominującym uczuciem. Taka jest różnica pomiędzy dana-virą, a daya-virą.

(iv) Dharma-vira – Heroizm w religijnych czynnościach

Vibhava
Alambana

Zrównoważona i spokojna osoba, która jest zawsze całkowicie skupiona na spełnianiu religijnych obowiązków dla przyjemności Śri Krsny jest nazywana dharma-virą.

Uddipany

Słuchanie religijnych pism itd.

Anubhavy

Moralność, wiara w Boga, tolerancja, kontrola zmysłów i inne symptomy są anubhavami.

Vyabhicari-bhavy

Do vyabhicari-bhav zaliczają się: zdecydowanie, pamiętanie i inne symptomy.

Sthayibhava

Dharmotsaha-rati jest sthayibhavą tej rasy. Całkowite zaabsorbowanie religijnymi czynnościami jest znane jako dharmotsaha. Kiedy entuzjazm do spełniania religijnych obowiązków wyrasta w związku ze Śri Krsną i jest odżywiany przez mukhya-parartha-rati, jest przekształcany w dharmotsaha-rati. Maharaja Yudisthira, który codziennie spełniał ofiary religijne w swoim pałacu dla przyjemności Krsny jest podawany jako przykład dharma-viry.

(D) Karuna-bhakti-rasa – Współczucie

Kiedy śoka-rati łączy się ze swoimi odpowiednimi składnikami vibhav, anubhav itd. i jest smakowana w sercu wielbiciela jest znana jako karuna-bhakti-rasa.

Vibhava
Visayalambany

W karuna-rasie występują trzy typy visayalambany:
(1) Śri Krsna – Będąc uosobieniem niezmąconego, najwyższego szczęścia, nie ma możliwości, aby spotkała Go jakakolwiek krzywda. Ale kiedy wielbiciel, z powodu intensywnej miłości, myśli, że jakieś nieszczęścia mogą spaść na Niego, staje się On obiektem karuna-rasy dla wielbiciela.
(2) Priya – Drodzy towarzysze Śri Krsny moga być obiektami karuna-rasy, kiedy znajdują się w niebezpieczeństwie. Jako przykład podawane są gopi, którym zagrażał Śankacuda.
(3) Sva-priya – Krewni wielbiciela, którzy są pozbawieni szczęścia bhakti z powodu braku Vaisnavizmu lub innych powodów, mogą również być obiektem karuna-rasy. Muni, którzy osiągnęli sayujya-mukti i z tego powodu byli pozbawieni szczęścia płynącego z bhakti, stali się obiektem karuna-rasy dla Narady Muniego (współtowarzysz). Madri i Pandu stali się obiektem karuna-rasy dla swojego syna Sahadevy, kiedy otrzymał on bogactwo lotosowych stóp Govindy, gdyż byli oni pozbawieni tej łaski.

Aśrayalambany

Istnieją trzy typy wielbicieli, którzy doświadczają uczucia współczucia w stosunku do trzech typów osób opisanych powyżej i tacy wielbiciele są aśrayalambaną tej rasy. To uczucie zazwyczaj nie pojawia się w śanta-bhaktach, oraz w adhikrta- i śaranagata-dasya-bhaktach.

Uddipany

Czynności, cechy, forma Krsny itd., są stymulantami tej rasy.

Anubhavy

Suchość w ustach, rozpaczanie, wzdychanie, wzywanie, upadanie na ziemię, uderzanie pięściami w ziemię, bicie się w piersi itd., są anubhavami.

Sattvika-bhavy

Wszystkie osiem sattvika-bhav występuje w tej rasie.

Vyabhicari-bhavy

Do vyabhicari-bhav zaliczają się: bezruch, samooskarżanie, osłabienie, żałość, niepokój, przygnębienie, silne pragnienie, niepokój, szaleństwo, śmierć, lenistwo, zmieszanie, choroba i omdlenie.

Sthayibhava

Śoka-rati jest sthayibhavą tej rasy. Żałość i smutek, których ktoś doświadcza w sercu z powodu rozdzielenia od ukochanego lub widzenia, że jakieś nieszczęście spadło na niego, jest nazywany śoką. Kiedy ten smutek wyrasta w związku ze Śri Krsną i jest odżywiany przez mukhya-parartha-rati, jest przekształcany w śoka-rati. Jeśli ktoś jest świadomy bogactw i mocy Krsny, to nie wystąpi możliwość odczuwania strachu o Jego bezpieczeństwo i w efekcie nie będzie również możliwe odczuwanie śoka-rati. Lecz w wielbicielu, który doświadcza śoka-rati do Krsny, nieobecność wiedzy o Jego majestacie nie wynika z ignorancji, ale z przemożnego uczucia miłości. Śmiech i inne emocje mogą czasami pojawić się podczas nieobecności rati, ale śoka nigdy nie jest możliwa bez rati. To odróżnia śoka-rati od innych rodzajów gauna-rati.

(E) Raudra-bhakti-rasa – Gniew

Kiedy krodha-rati łączy się ze swoimi odpowiednimi składnikami vibhav, anubhav itd., i staje się dominującą w sercu wielbiciela, jest nazywana raudra-bhakti-rasą.

Vibhava
Visayalambany

Istnieją trzy rodzaje visayalambany raudra-rasy: Śri Krsna, hita (dobrze życzący) i ahita (wróg).
Hita, czyli przyjazne osoby, które stają się obiektem złości, są trzech typów:
(1) Anavahita (nieuważne) – Osoby, które są odpowiedzialne za ochronę Krsny, ale które stały się nieuważne w sprawach czuwania nad Jego bezpieczeństwem z powodu wykonywania innych czynności dla Krsny, są nazywane anavahita. Śri Yaśoda stała się obiektem złości Rohini za przywiązanie Krsny do moździerza, kiedy zauważyła Go chodzącego pomiędzy zwalonymi drzewami.
(2) Sahasi (lekkomyślne) – Osoby, które namawiają Krsnę do udania się w niebezpieczne miejsce są nazywane sahasi. Przyjaciele Krsny stali się obiektami złości Śri Jaśody za zaprowadzenie Go do lasu Talavana.
(3) Irsyu (zazdrosne) – Gopi, których jedynym bogactwem jest wzburzenie i których umysły są zawsze napełnione zazdrością, są znane jako irsyu. Śri Radha raz ukazała tak uporczywe wzburzenie wobec Śri Krsny, że pomimo wszelkich wysiłków, zarówno z Jego strony jak i sakhi, Jej mana nie została złagodzona. W końcu Krsna odszedł zrozpaczony. Z powodu odejścia Krsny, Śri Radha stała się nieszczęśliwa i Jej mana zniknęła. Poprosiła Śri Lalitę, aby poszła i przyprowadziła Krsnę z powrotem. Wtedy Sama stała się obiektem złości Lality za to, że była taka nieubłagana w Swojej manie.
Ahita, czyli wrogowie, którzy stali się obiektem złości, są dwóch typów:
(1) Svasyahita (osoby wrogie wobec siebie) – Osoby, które powstrzymują rozwój swojego związku z Krsną, są nazywane svasyahitami. Akrura stał się obiektem złości gopi, gdyż zabrał Krsnę z Vrndavany.
(2) Harer ahita (osoby wrogie wobec Krsny) – Wrogowie Krsny są znani jako hareh ahita.

Aśrayalambany

Sakhi i jarati (starsze gopi jak Jatila) są aśrayalambaną, kiedy Krsna jest obiektem złości. Wszystkie typy wielbicieli mogą być aśrayą, kiedy obiektem jest dobrze życząca osoba lub wróg.

Uddipany

Sarkastyczny śmiech, wymijająca mowa, łypanie oczami, lekceważenie itd., są ukazywane zarówno przez osoby dobrze życzące jak i przez wrogów Śri Krsny i są stymulantami tej rasy.

Anubhavy

Uderzanie pięściami, zgrzytanie zębami, poczerwienienie oczu, zagryzanie warg, marszczenie brwi, potrząsanie ramionami, karcenie, pozostawanie cichym, zwieszanie głowy, ciężki oddech, spoglądanie z ukosa, ostrzeganie, poruszanie głową, zaczerwienienie kącików oczu i drganie ust, wszystkie są anubhavami.

Sattvika-bhavy

Wszystkie osiem sattvika-bhav jest obecnych w raudra-rasie.

Vyabhicari-bhavy

Do vyabhicari-bhav zaliczają się: pobudzenie, bezruch, duma, samooskarżanie, złudzenie, lekkomyślność, zazdrość, zawziętość, wzburzenie, wyczerpanie itd.

Sthayibhava

Krodha-rati jest sthayibhavą tej rasy. Rozpłomienienie serca, które ma miejsce, kiedy doświadcza się wrogości jest nazywane krodhą, złością. Kiedy złość wyrasta w związku ze Śri Krsną i jest odżywiana przez mukhya-parartha-rati, jest przekształcana w krodha-rati. Złość jest trzech rodzajów:
(1) Kopa (furia) – Złość okazywana wrogom jest nazywana kopą.
(2) Manyu (wzburzenie) – Złość skierowana na krewnych jest nazywana manyu. Ta manyu jest również trzech rodzajów: pujya (złość na szanowanych i godnych czci krewnych), sama (złość na krewnych o tym samym statusie) i nyuna (złość na młodszych). Śri Radha ukazała lekkie wzburzenie wobec Purnamasi, kiedy poinstruowała ona Śri Radhikę o ważności utrzymania czystości dla Swojego męża. Jest to przykład pujya manyu. Raz Mukhara (babka Radhiki ze strony matki) rozgniewała się na Jatilę za oskarżanie Krsny o psucie reputacji jej synowej. To jest przykład sama manyu. Raz Jatila rozgniewała się na Śri Radhę, kiedy zobaczyła naszyjnik Krsny na Jej szyi. To jest przykład nyuna manyu.
(3) Rosa (irytacja) – Złość okazywana przez kobietę wobec ukochanego jest nazywana rosą. W madhurya-rasie, rosa jest zaliczana do vyabhicari-bhav, czyli przejściowych emocji, a nie do dominujących uczuć. Złość kobiety na ukochanego (rosa) nie osiąga statusu sthayibhavy jak jest to w przypadku złości sakhi i starszych gopi na wrogów (kopa), czy krewnych (manyu). Na ile dotyczy to vyabhicari-bhav wspomnianych na wcześniejszej stronie, zawziętość jest okazywana wrogom, wzburzenie krewnym, a zazdrość ukochanemu. Naturalny, wrodzony gniew, który wrogowie, tacy jak Śiśupala okazują Krsnie, nie jest rezultatem krsna-rati i dlatego nigdy nie można go uważać za bhakti-rasę.

(F) Bhayanaka-bhakti-rasa – Strach

Kiedy bhaya-rati łączy się z vibhavami, anubhavami itd. i zaczyna dominować w sercu wielbiciela jest nazywana bhayanaka-bhakti-rasą.

Vibhava
Visayalambany

Istnieją dwa typy visayalambany w tej rasie: Śri Krsna i osoba złowroga (daruna).

Aśrayalambany

Aśrayalambana jest również dwóch typów:
(1) Anukampya (osoba odpowiednia do otrzymania łaski) – Kiedy Śri Krsna jest obiektem strachu, wielbiciel, który popełnił jakąś obrazę, ale który jest odpowiednią osobą do otrzymania łaski Pana, jest aśrayalambaną. Przykładami są: Jambavan, który walczył z Krsną nie wiedząc kim On jest i Kaliyanaga po walce z Krsną.
(2) Bandhu (krewny lub przyjaciel) – krewny lub przyjaciel Krsny, który z powodu uczucia zawsze obawia się, że może Mu się stać jakaś krzywda, jest aśrayalambaną, podczas gdy złowroga osoba jest visayalambaną. Strach wyrasta w takich wielbicielach w czasie widzenia, słuchania o, lub pamiętania o takiej niebezpiecznej osobie. Przykłady są następujące:
(i) Darśana (widzenie) – Śri Jaśoda zaczęła się bać o Krsnę, kiedy ujrzała demona Keśi.
(ii) Śravana (słuchanie) – Zaczęła się bać po usłyszeniu wieści o wejściu Keśi na teren Gokuli.
(iii) Smarana (pamiętanie) – Kobieta pewnego dnia zapytała Jaśodę o Putanę. Sama pamięć o Putanie wzbudziła w Jasiodzie strach o Krsnę.
Śri Jiva Gosvami wyjaśnia, że traktowanie złowrogiej osoby zamiast wielbiciela jako aśrayi tej rasy, pozostaje w zgodzie z opinią wcześniejszych autorytetów w natya-śastrach, takich jak Bharata Muni. W opinii Śri Viśvanathy Cakravartiego, która jest zgodna ze „Śrimad Bhagavatam”, hasya i pozostałe drugorzędne rasy są z praktycznych powodów traktowane jak vyabhicari-bhavy. Znaczenie tego stwierdzenia jest takie, że Śri Krsna jest visayą, a wielbiciel aśrayą pięciu głównych typów rati. Ta główna zasada jest akceptowana wszędzie.
Hasa i pozostałe drugorzędne emocje są akceptowane jako sthayibhavy siedmiu drugorzędnych ras, w zgodzie ze zwykłymi rasa-śastrami, tylko dlatego, że przyjmują one cechy rati, będąc odżywianymi przez mukhya-parartha-rati. Zgodnie z tą opinią, daruna, czyli złowrogie osoby są uważane za alambany bhayanaka-rasy. Ale zgodnie z wyjaśnieniem autora, alambana odnosi się do tego w czym rati jest pobudzana (wielbiciel), a nie do tego co stymuluje rati (złowroga osoba w przypadku strachu). Zgodnie z tym zrozumieniem, alambana bhayanaka-rasy może być dwóch rodzajów. Kiedy jest dwóch różnych wielbicieli, którzy są godni otrzymania łaski Pana (anukampa), jeden może rozgniewać się na drugiego w pewnej sytuacji związanej ze Śri Krsną. W tym wypadku wielbiciel, który jest rozgniewany, będzie visayą strachu, a drugi wielbiciel będzie aśrayą strachu i Krsna będzie przyczyną. To jest typowy scenariusz. Drugi przypadek jest bardziej wyrafinowany. Kiedy przyjaciel lub krewny jest niespokojny o bezpieczeństwo Krsny z powodu zagrożenia ze strony złowrogiej osoby, wróg jest przyczyną strachu, krewny jest zbiornikiem strachu (aśrayą) i Krsna jest obiektem (visayą) z którego powodu strach jest odczuwany.

Uddipany

Marszczenie brwi przez osobę wywołującą strach i inne symptomy są stymulantami dla tej rasy.

Anubhavy

Suchość w ustach, dyszenie, oglądanie się za siebie, ukrywanie się, chodzenie tu i tam, szukanie schronienia i krzyczenie, są anubhavami.

Sattvika-bhavy

Wszystkie sattvika-bhavy z wyjątkiem łez manifestują się w tej rasie.

Vyabhicari-bhavy

Do vyabhicari-bhav zaliczają się strach, śmierć, niepokój, pobudzenie, żałość, przygnębienie, omdlenie, zmieszanie i lęk.

Sthayibhava

Bhaya-rati jest sthayibhavą tej rasy. Stan najwyższego pobudzenia i zaniepokojenia serca, który jest doświadczany po popełnieniu jakiejś obrazy lub w czasie obserwowania jakiegoś przerażającego obiektu, jest nazywany bhayą, strachem. Kiedy ten strach wyrasta w związku ze Śri Krsną i jest odżywiany przez mukhya-parartha-rati, jest przekształcany w bhaya-rati. Strach wyrasta zarówno z powodu popełnionych obraz jaki i z powodu ujrzenia przerażającej osoby. Osoba może być przerażająca z trzech powodów:
(1) Akrti – z powodu posiadania przerażającej formy, takiej jak Putana i inne osoby.
(2) Prakrti – z powodu posiadania przerażającej natury jak Śiśupala i inni.
(3) Prabhava – z powodu posiadania potężnych mocy przez osoby takie jak Indra i Śankara.
Obawa wyrasta w osobach darzących wielką miłością obiekt strachu, Śri Krsnę, oraz w kobietach i dzieciach. Demony, takie jak Kamsa, które zawsze obawiają się Pana nie mogą być aśrayą strachu w bhayanaka-rasie, ponieważ są one pozbawione rati do Krsny.

(G) Bibhatsa-bhakti-rasa – Odraza

Kiedy jugupsa-rati jest odżywiana przez vibhavy, anubhavy itd. jest przekształcana w bibhatsa-bhakti-rasę.

Vibhava
Alambana

Śanta-bhaktowie, aśrita-dasya-bhaktowie i inne osoby posiadające podobne nastroje, są aśrayalambaną tej rasy. Materialne ciało i inne tego typu rzeczy są visayą, czyli obiektami odrazy.

Anubhavy

Spluwanie, wykrzywianie twarzy, zatykanie nosa i uciekanie są anubhavami.

Sattvika-bhavy

Dygotanie ciała, dreszcze, pot itd., wszystkie są sattvika-bhavami.

Vyabhicari-bhavy

Osłabienie, wyczerpanie, szaleństwo, złudzenie, samooskarżanie, żałość, przygnębienie, zaniepokojenie i bezruch są vyabhicari-bhavami.

Sthayibhava

Jugupsa-rati jest sthayibhavą tej rasy. Ściśnięcie lub zamknięcie serca, które ma miejsce w czasie doświadczania odrażających rzeczy jest nazywane jugupsą, odrazą. Kiedy to uczucie odrazy jest odżywiane przez mukhya-parartha-rati, jest przekształcane w jugupsa-rati. Jugupsa-rati jest dwóch rodzajów:
(1) Vivekaja (wyrastająca z rozróżniania) – W wielbicielach, którzy rozwinęli rati do Krsny, uczucie odrazy do materialnego ciała może wyrosnąć w wyniku przebudzenia się zdolności do rozróżniania. Jest to nazywane vivekaja jugupsa-rati.
(2) Prayiki (ogólna) – Wielbiciele ze wszystkich pięciu ras zazwyczaj doświadczają odrazy w obecności nieczystych lub cuchnących obiektów. Jest to nazywane prayiki jugupsa-rati.

W „Bhakti-rasamrta-sindhu” (4.7.13–14), Śrila Rupa Gosvami podsumowuje opis gauna-ras mówiąc, że hasya i pozostałe drugorzędne emocje zostały przyjęte za rasy w zgodzie z opinią wcześniejszych autorytetów, takich jak Bharata Muni. Ten punkt powinien być dobrze zrozumiany przez wnikliwe osoby. Pięć głównych ras jest przyjmowanych za hari-bhakti-rasy. Hasya i pozostałe drugorzędne emocje są z praktycznego punktu widzenia vyabhicari-bhavami tych pięciu ras.
 

 
Werset 21 – Vatsalya-rasa

atha vatsalya-rase komalango vinayi sarva-laksana-yukta ityadigunah śri-krsno visayalambanah. śri-krsne anugrahya-bhavavantah pitradayo gurujana atra vraje vrajeśvari-vrajaraja-rohinyupananda-tat-patny-adayah. anyatra devaki-kunti vasudevadayaś ca aśrayalambanah. smita-jalpita-balya-cestadaya uddipanavibhavah. mastakaghranaśirvada-lalana-palanadayo ’nubhavah. sattvikah stambha-svedadayah sarva eva stana-sravanam iti navasankhyah. harsa-cankadya vyabhicarinah. vatsalya-ratih sthayi bhavah. prema-sneha-ragaś catra bhavanti. atrapi viyoge purvavat daśa daśah. iti vatsalya-rasah.

Śri Bindu-vikaśini-vrtti

W „Bhakti-rasamrta-sindhu” (3.4.1) vatsalya-rasa jest opisana w następujący sposób:

vibhavadyais tu vatsalyam
sthayi pustim upagatah
esa vatsalata-matrah
prokto bhakti-raso budhaih

„Kiedy vatsalya-rati sthayibhava jest odżywiana przez swoje odpowiednie składniki vibhavy itd. jest nazywana przez uczonych vatsalya-bhakti-rasą.”

Vibhava
Visayalambana

Śri Krsna jest visayalambaną vatsalya-bhakti-rasy. Posiada następujące cechy: Jego ciało jest bardzo delikatne (komalanga); Jego cera jest ciemna (śyamalanga); Jego piękno sprawia oczom wielką przyjemność (rucira); posiada wszystkie boskie przymioty widoczne w cechach i znakach na Jego ciele (sarva-sal-laksananvita); jest łagodny (mrdu); Jego mowa jest bardzo przyjemna nawet wtedy, kiedy zwraca się do wrogów (priya-vak); jest prostolinijny (sarala); czuje się zawstydzony, kiedy jest wychwalany przez innych (hriman); jest wolny od dumy (vinayi); okazuje szacunek Swoim nauczycielom, braminom i starszym (manya-manakrt); i jest wspaniałomyślny (data).

Aśrayalambana

Matka i ojciec Krsny oraz inni starsi, którzy posiadają silne poczucie mamtay, czyli posiadania w swoim związku ze Śri Krsną, którzy udzielają Mu instrukcji i wychowują Go, którzy pragną obdarzać Go swoją łaską (którzy uważają Śri Krsnę za obiekt swojej łaski), są aśrayalambaną vatsalya-rasy. We Vrajy zaliczają się do nich: Śri Nanda Maharaja, Vrajeśvari Śri Yaśoda, Rohini-maiya, Upananda i jego małżonka Tungi, inni starsi i młodsi bracia Nandy Baby i ich małżonki oraz gopi, których synowie zostali skradzeni przez Brahmę. W Maturze i Dvarace do starszych, posiadających rodzicielskie uczucia, zaliczają się: Vasudeva i Devaki oraz jego pozostałe małżonki, Kunti, Sandipani Muni i inni. Śri Yaśoda jest z nich wszystkich najlepsza.

Uddipana

Wiek Krsny (kaumara, pauganda i kaiśora), piękno, strój, dziecięca beztroska, słodka mowa, delikatny uśmiech i dziecięce rozrywki, są uddipanami vatsalya-rasy.

Anubhava

Wąchanie głowy Krsny, mycie Jego ciała swoimi rękami, ofiarowywanie błogosławieństw, wydawanie poleceń, doglądanie Krsny na różne sposoby (takie jak kąpanie Go), ochranianie Go, udzielanie korzystnych rad i inne tego typu czynności są anubhavami vatsalya-rasy.

Sattvika-bhava

Dodatkowo, oprócz ośmiu typowych sattvika-bhav, w vatsalya-rasie występuje jeszcze jeden wyjątkowy symptom, którym jest wypływanie mleka z piersi. Dlatego w tej rasie występuje razem dziewięć sattvika-bhav.

Vyabhicari-bhava

Dwadzieścia cztery vyabhicari-bhavy, które zostały wymienione w odniesieniu do dasya-rasy, również występują w vatsalya-rasie. Dodatkowo występuje w tej rasie apasmrti, czyli histeryczne konwulsje.

Sthayibhava

Vatsalya-rati charakteryzuje się uczuciami anukampy, pragnieniami życzliwości i chęci wspierania osoby, która jest tego warta i która tego potrzebuje; jest również pozbawiona szacunku i czci. Ta vatsalya-rati jest sthayibhavą tej rasy. Kiedy vatsalya-rati wzrasta, osiąga następujące po sobie poziomy premy, snehy i ragi. Stany znane jako ajoga i joga jak również stany vijogi, opisane wcześniej w odniesieniu do dasya-rasy, również występują w vatsalya-rasie.

Werset 22 – Madhurya-rasa

atha madhura-rase rupa-madhurya-lila-madhurya-prema-madhurya-sindhuh śri-krsno visayalambanah. Preyasi-ganah aśrayalambanah. murali-rava-vasanta-kokila-nada-nava-meghamayura-kanthadi-darśanadyah uddipana-vibhavah. kataksa-hasyadayo ’nubhavah. sarva eva sattvikah suddipta-paryantah. nirvedadyah sarve alasyaugrya-rahitah sancarinah. priyata-ratih sthayi bhavah. prema-sneha-ragadyah śrilojjvala-nilamany uktah
sarva eva bhavanti. iti madhura-rasah. evam panca mukhya-rasah samaptah.

Śri Bindu-vikaśini-vrtti

„Bhakti-rasamrta-sindhu” (3.5.1) opisuje madhurya-bhakti-rasę w następujący sposób:

atmocitair vibhavadyaih
pustim nita satam hrdi
madhurakhyo bhaved bhakti
raso ’sau madhura ratih

„Kiedy madhura-rati jest odżywiana w sercach czystych wielbicieli, dzięki połączeniu ze swoimi odpowiednimi elementami vibhavy itd. jest nazywana madhurya-bhakti-rasą.”

Vibhava
Visayalambana

Śri Krsna, który jest oceanem cech rupa-madhuryi (unikalnej, słodkiej formy) venu-madhuryi (unikalnej słodyczy Jego fletu), lila-madhuryi (unikalnych, słodkich rozrywek) i prema -madhuryi (wyjątkowej, słodkiej premy Jego wielbicieli), jest visayalambaną madhurya-rasy.

Aśrayalambana

Vraja-gopi są aśrayalambaną tej rasy. Spośród wszystkich gopi najlepszą jest Śrimati Radhika.

Uddipana

Dźwięki fletu Krsny (murali), wiosna (vasanta), kukanie kukułek, widok szyi pawia itd., są uddipanami tej rasy.

Anubhava

Ukradkowe spojrzenia, delikatne uśmiechy i śmiech są anubhavami madhurya-rasy.

Sattvika-bhava

Wszystkie osiem sattvika-bhav, takich jak znieruchomienie, są obecne w madhurya-rasie. Manifestują swoją intensywność do poziomu suddipty (przejawianej tylko w stanie mahabhavy, kiedy wszystkie osiem sattvika-bhav manifestuje się jednocześnie z niezwykłą mocą).

Vyabhicari-bhava

Wszystkie vyabhicari-bhavy są obecne w madhurya-rasie z wyjątkiem alasyi (lenistwa) i ugraty (zaciekłości).

Sthayibhava

Rati, która jest obecna w sarnookich ramani i która jest oryginalną przyczyną występowania ośmiu rodzajów sambhogi, takich jak pamiętanie, obserwowanie itd., doświadczanych pomiędzy nimi, a Krsną, jest znana jako madhura-rati. Ta madhura-rati jest sthayibhavą madhurya-rasy. Wszystkie dalsze rozwinięcia, opisane w książce pt. „Śri Ujjvala-nilamani”, takie jak prema, sneha, mana, pranaya, raga, anuraga, bhava, mahabhava, modana i madana, występują w tej rasie.

Spotkanie i rozstanie

W madhurya-rasie spotkanie i rozstanie są zdefiniowane inaczej niż w dasyi, sakhyi i vatsalyi. Madhurya-rasa jest dwóch rodzajów: (1) vipralambha (rozdzielenie) i (2) sambhoga (spotkanie).

(1) Vipralambha

Uczeni opisali vipralambhę jako składającą się z wielu typów z których głównymi są purva-raga, mana i pravasa.
Purva-raga – Bhava lub wzajemne uczucie przywiązania, które występuje pomiędzy ukochanym i ukochaną przed ich pierwszym spotkaniem, jest nazywane purva-ragą. Purva-raga doświadczana przez gopi (kāntā), sama w sobie jest bhakti-rasą, podczas gdy purva-raga doświadczana przez Śri Krsnę (kānta) jest uddipaną bhakti-rasy.
Mana – W madhurya-bhakti-rasie, mana (złość wywołana przez zazdrość) jest szczególnie wysławiana.
Parvasa – Rozdzielenie spowodowane przebywaniem w innym, odległym miejscu jest nazywane parvasą.

(2) Sambhoga

Kiedy ukochany i ukochana spotykają się, przyjemność którą doświadczają jest nazywana sambhogą.

W ten sposób został ukończony opis pięciu głównych ras.

Komentarz

Rasa opisana w „Śrimad Bhagavatam” i innej literaturze Gosvamich jest całkowicie czysta, niematerialna (aprakrta) i transcendentalna (cinmaya). Znajduje się ponad zasięgiem mentalnych rozważań baddha-jiv i jest trudna do osiągnięcia. Baddha-jiva jest zmuszona do myślenia o materii jak i postrzegania nie-materii jako pozbawionej wszelkich atrybutów (nirviśesa-bhava). Kiedy z powodu szczęśliwego losu, ktoś zostaje pobłogosławiony, dzięki łasce Bhagavana lub Jego wielbicieli podejmuje stosowną metodę praktyki sadhany i bhajanu, jego anartha zostają zniszczone i jego serce zanurza się w czystej świadomości. Wtedy nitya-siddha-bhava wiecznych towarzyszy Pana manifestuje się w formie śuddha-sattvy. Jego rati, która jest ogólnej natury, zostaje stopniowo przekształcona w sthayibhavę i kiedy łączy się z vibhavą, anubhavą, sattvika-bhavą i vyabhicari-bhavą, jiva smakuje śuddha-bhakti-rasę.
Analizując rasa-tattvę w „Bhakti-rasamrta-sindhu”, Śri Rupa Gosvami zdefiniował słowo „rasa” w następujący sposób (2.5.132):

vyatitya bhavana-vartma
yac camatkara-bhara-bhuh
hrdi sattvojjvale banham
svadate sa raso matah

„To, co ma niezwykły smak i jest doświadczane tylko w sercu, które jest rozświetlane przez śuddha-sattvę, czyli obecność sthayibhavy, jest nazywane rasą. Doświadczenie rasy jest daleko bardziej intensywne niż to płynące z samej rati i z tego powodu, kiedy rasa jest doświadczana, wykracza ponad odrębne postrzeganie vibhavy, vyabhicari-bhavy itd.”

W celu dalszego wytłumaczenia różnicy pomiędzy rasą i bhavą, dalej mówi on (2.5.133):

bhavanayah pade yas tu
budhenananya-buddhina
bhavyate ganha-samskaraiś
citte bhavah sa kathyate

„To o czym kontemplują, dzięki wpływowi silnych impresji (samskar), oświeceni wielbiciele, których inteligencja jest niezachwiana i których serca są zdolne do postrzegania vibhavy, vyabhicari-bhavy itd., jest nazywane bhavą.”

W swoim komentarzu do tych dwóch wersetów, Śrila Viśvanatha Cakravarti Thakura wytłumaczył, że na początku z pomocą vibhavy (alambana, uddipana), bhava zostaje od razu rozbudzona i osiąga swoją svarupę. Następnie, dzięki odpowiedniemu połączeniu z vibhavą i innymi elementami, natychmiast doświadczana jest rasa. To jest ścieżka postępu. Znaczenie tego stwierdzenia jest takie, że kiedy doświadczana jest rasa, odrębne elementy vibhavy itd., nie są smakowane niezależnie. Ale kiedy doświadczana jest rati, vibhava i pozostałe elementy są smakowane niezależnie. Dzieje się tak, ponieważ doświadczenie rati nie jest tak intensywne jak doświadczenie rasy. Taka jest różnica pomiędzy rati, a rasą.

Werset 23 – Połączenie Bhav

atha bhava-miśranam. śri-baladevadinam sakhyam vatsalyam dasyam ca. mukhara-prabhrtinam vatsalyam sakhyam ca. yudhisthirasya vatsalyam sakhyam ca. bhimasya sakhyam vatsalyam ca. arjunasya sakhyam dasyam ca. nakula-sahadevayor dasyam sakhyam ca. uddhavasya dasyam sakhyam ca. akrurograsenadinam dasyam vatsalyam ca. aniruddhadinam dasyam sakhyam ca.

Śri Bindu-vikaśini-vrtti

U niektórych wielbicieli występuje połączenie trzech ras dasyi, sakhyi i vatsalyi. W wielbicielach tych, jedna z tych ras będzie dominującą, a pozostałe będą jej podlegały. Sakhya-rasa Śri Baladevy jest zmieszana z vatsalyą i dasyą. Vatsalya-rasa Mukhary i innych starszych gopi jest zmieszana z sakhyą. Vatsalya-rasa Yudisthiry jest zmieszana z dasyą i sakhyą. Sakhya-rasa Bhimaseny jest zmieszana z vatsalyą. Sakhya-rasa Arjuny jest zmieszana z dasyą. Dasya-rasa Nakuli i Sahadevy jest zmieszana z sakhyą. Dasya Śri Uddhavy, Rudry i Garudy jest zmieszana z sakhyą. Dasya Akrury i Ugraseny jest zmieszana z vatsalyą. Dasya Aniruddhy jest zmieszana z sakhyą.
 

 

Werset 20 – Sakhya-rasa

atha sakhya-rase vidagdho buddhiman suveśah sukhityadi-gunah śri-krsno visayalambanah. aśrayalambanah sakhayac caturvidhah. suhrdah sakhayah priya-sakhayah priyanarma-sakhayaś ca. ye krsnasya vayasadhikas te suhrdah kincid vatsalyavantah. te subhadra-mandalibhadra-balabhadradayah. ye kincid vayasa
nyunas te kincid dasya-miśrah sakhayah. te viśala-vrsabha-devaprasthadayah. ye vayasa tulyas te priya-sakhayah śridama-sudama-vasudamadayah. ye tu preyasi rahasya-sahayah śrngara bhava-sprhas te priyanarma-sakhayah subala-madhumangalarjunadayah. śri-krsnasya kaumara-pauganda-kaiśoran vayamsi śrnga-venu-dala-vadyadayaś ca uddipanavibhavah. tatra pramanam – “kaumaram pancamabdantam paugandam daśamavadhi. kaiśoram apanca-daśam yauvanam tu
tatah param.” asta-masadhika-daśa-varsa-paryantam śri-krsnasya vraje prakata-viharah. ataeva śri-krsnasyalpa-kalata eva vayov rddhya masa-catustayadhika-vatsara-traya-paryantam kaumaram. tatah param asta-masadhika-sad-varsa-paryantam paugandam.
tatah param asta-masadhika-daśa-varsa-paryantam-kaiśoram. tatah param api sarva-kalam vapya kaiśoram eva. Daśa-varsam śesa- kaiśoram. tatraiva sada sthitih. evam saptame varse vaiśakhe masi kaiśorarambhah. ataeva prasiddhah paugandamadhye
preyasibhih saha viharah. tasam api tathabhutatvad iti prasangat likhitam. sakhye bahu-yuddha-khela eka-śayya-śayanadayo ’nubhavah. aśru-pulakadayah sarve eva sattvikah.
harsa-garvadayah sancarinah samya-drstya nihsambhramatamayah viśvasa-viśesah sakhya-ratih sthayi bhavah. atha pranayah prema sneho ragah sakhyena saha panca-vidhah syat. anyatra arjunabhimasena śridama-vipradyah sakhayah. tatrapi viyoge daśa daśah purvavat jnatavyah. iti sakhya-rasah.

Śri Bindu-vikaśini-vrtti

W „Bhakti-rasamrta-sindhu” (3.3.1) sakhya-rasa jest opisana w następujący sposób:

sthayi bhavo vibhavadyaih
sakhyam atmocitair iha
nitaś citte satam pustim
rasah preyan udiryyate

„Kiedy sakhya-rati sthayibhava jest odżywiana w sercach wielbicieli, dzięki połączeniu z odpowiednimi vibhavami, abubhavami, sattvika-bhavami i vyabhicari-bhavami jest wtedy nazywana preyo-bhakti-rasą lub sakhya-bhakti-rasą.

Vibhava
Visayalambana

Tak jak zostało wcześniej omówione w odniesieniu do dasya-bhakti-rasy, Śri Krsna jest visayalambaną, czasami w dwurękiej, a czasami w czterorękiej formie. Cechy jakie ukazuje jako visayalambana preyo-bhakti-rasy są następujące: jest On pięknie ubrany (suveśa); posiada wszystkie boskie cechy i znaki na Swoim ciele (sarva-sat-laksananvita); jest bardzo potężny (balistha); zna wiele różnych języków (vividhabhuta-bhasanvita); Jego mowa jest bardzo przyjemna dla ucha oraz przepełniona słodyczą i rasą (vavaduka); posiada wykształcenie w wielu dziedzinach wiedzy i jest ekspertem w sztuce stosownego zachowania (supandita); jest mądry, a Jego inteligencja jest bardzo subtelna (buddhiman); jest bystry i dzięki temu zdolny do odkrywania w jednej chwili coraz to nowych znaczeń (vipula-pratibhanvita); jest ekspertem i z łatwością wypełnienia bardzo trudne zadania (daksa); jest miłosierny i dlatego jest niezdolny do tolerowania nieszczęść innych (karuna); jest najlepszym z bohaterów (vira-śekhara); jest ekspertem w sześćdziesięciu czterech sztukach i w miłosnych zabawach (vidagdha-rasika); wybacza obrazy popełnione przez innych (ksamaśila); jest obiektem uczuć dla wszystkich (raktaloka); posiada wielkie bogactwo (samrddhiman); zawsze cieszy się szczęściem i nie jest nigdy dotykany nawet przez ślad nieszczęścia (sukhi); przewyższa wszystkich (variyan).

Aśrayalambana

Sakhowie (przyjaciele) Śri Krsny, którzy posiadają silne poczucie mamaty (posiadania) w stosunku do Niego, którzy mają głęboką wiarę, którzy są niezachwianie skupieni na Nim, którzy dostarczają korzyści innym, dzięki swojemu zachowaniu i którzy są mocno zaabsorbowani służbą dla Krsny w nastroju przyjaźni, są aśrayalambaną. Zostali oni dalej opisani w „Bhakti-rasamrta-sindhu” (3.3.8) w następujący sposób:

rupa-vesa-gunadyais tu
samah samyag ayantritah
viśrambha-sambhrtatmano
vayasyas tasya kirttitah

„Ci, którzy są identyczni ze Śri Krsną pod względem formy, cech i ubioru, którzy są całkowicie wolni od skrępowania widocznego u Jego sług i którzy posiadają głęboką, cechującą się intymnością wiarę w Krsnę, są znani jako vayasyowie (przyjaciele).”

Vayasyowie Krsny są dwóch typów: pura-sambandhi (mieszkający w mieście) i vraja-sambandhi (mieszkający we Vrajy). Sakhami mieszkającymi w mieście są Arjuna, Bhimasena, Draupadi, bramin Śridama (Sudama Vipra) i inni. Arjuna jest uważany za najlepszego z nich wszystkich. Vraja-vayasyowie zostali opisani w „Bhakti-rasamrta-sindhu” (3.3.16) w następujący sposób:

ksanadarśanato dinah
sada saha-viharinah
tad-eka-jivitah prokta
vayasya vrajavasinah
atah sarva-vayasyesu
pradhanatvam bhajanty ami

„Ci, którzy stają się zaniepokojeni, kiedy Krsna znika z ich pola widzenia nawet na moment, którzy zawsze bawią się z Nim i dla których jest On tak drogi jak ich własne życie, są vraja-vayasyami. Dlatego są oni najlepszymi spomiędzy wszystkich przyjaciół Krsny.”

Vayasyowie Krsny w Gokuli są czterech typów: (1) suhrt-sakha, (2) sakha, (3) priya-sakha i (4) priyanarma-sakha.

(1) Suhrt-sakha

Ci, których sakhya jest zmieszana z odrobiną vatsalyi, którzy są trochę starsi od Krsny, którzy noszą kije i inne bronie i którzy zawsze bronią Krsnę przed demonami, są nazywani suhrt-sakhami. Zaliczają się do nich Subhadra, Mandalibhadra, Bhadravardhana, Gobhata, Yaksa, Indrabhata, Bhadranga, Virabhadra, Mahaguna, Vijaya i Balabhadra. Najlepszymi z nich są Mandalibhadra i Balabhadra.

(2) Sakha

Ci, którzy są trochę młodsi od Śri Krsny, których sakhya jest zmieszana z odrobiną dasyi i którzy są przywiązani wyłącznie do szczęścia płynącego z pełnienia służby dla Krsny, są nazywani sakhami. Zaliczają się do nich Viśala, Vrsabha, Ojasvi, Devaprastha, Varuthapa,
Maranda, Kusumapida, Manibandha i Karandhama. Najlepszym z nich jest Devaprastha.

(3) Priya-sakha

Ci, którzy są w tym samym wieku co Krsna i którzy przyjmują wyłączne schronienie w nastroju sakhyi są nazywani priya-sakhami. Zaliczają się do nich Śridama, Sudama, Dama, Vasudama, Kinkini, Stoka-krsna, Amśu, Bhadrasena, Vilasi, Pundarika, Vitanka i Kalavinka. Zawsze sprawiają przyjemność Krsnie dzięki różnym zabawom i zapasom, walce na kije i innym rodzajom gier. Najlepszym z nich jest Śridama.
W swoim komentarzu do „Bhakti-rasamrta-sindhu” (3.3.36–8) Śrila Jiva Gosvami powiedział, że chociaż przyjaciele, tacy jak Dama, Sudama, Vasudama i Kinkini są znani jako priya-sakhowie, to można ich również uważać za priyanarma-sakhów, gdyż są oni uosobieniem serca Krsny i przenikają całe Jego jestestwo. Aby to udowodnić, przytacza on następujący werset z „Gautamiya-tantry” (15.38):

dama-vasudama-sudama-kinkinin
pujayed gandha-puspakaih
antahkarana-rupas te
krsnasya parikirtitah
atmabhedena te pujya
yatha krsnas tathaiva te

Znaczenie tego wersetu jest takie, że ponieważ Dama, Vasudama, Sudama i Kinkini uosabiają serce Krsny, są oni opisani jako godni czci na równi z Krsną. Dlatego na samym początku ceremonii znanej jako avarana-puja (szczególna metoda czczenia opisana w „Hari-bhakti-vilasie” (7.360-76) i odniesiona do powyższego wersetu z „Gautamiya-tantry”), tym czterem osobom są ofiarowywane pachnące kwiaty i pasta sandałowa.

(4) Priyanarma-sakha

Priyanarma-sakhowie przewyższają pod każdym względem trzy pozostałe typy sakhów. Są oni zaangażowani w najbardziej poufne służby i posiadają bardzo specjalną bhavę (sakhi-bhavę). Innymi słowy, wykonują oni poufne służby dla preyasi (ukochane) Śri Krsny, asystują Krsnie w spotkaniach z preyasi i pragną sprawiać im przyjemność. Zaliczają się do nich Subala, Arjuna, Gandharva, Vasanta, Ujjvala i Madhumangala. Najlepszymi z nich wszystkich są Subala i Ujjvala.

Powyższe cztery typy sakhów są trzech rodzajów: nitya-siddha, suracara (ci, którzy byli wcześniej półbogami i którzy osiągnęli pozycję przyjaciół Krsny, dzięki praktyce sadhany) i sadhana-siddha. Chociaż suracarowie również osiągnęli doskonałość dzięki sadhanie, są oni klasyfikowani oddzielnie w celu odróżnienia ich od typowych sadhana-siddhów.

Uddipana

Wiek i piękno Krsny, Jego róg, flet, koncha i inne instrumenty muzyczne wykonane z liści, Jego żarty i odwaga, Jego ukochani towarzysze oraz Jego naśladowanie zachowania królów, półbogów i inkarnacji Pana, są uddipanami sakhya-bhakti-rasy.

Vayasa

Spomiędzy różnych uddipan wspomnianych wyżej, zostanie opisany wiek Krsny, czyli vayasa. Wiek Krsny jest w trzech kategoriach: kaumara (dzieciństwo), pauganda (wiek chłopięcy) i kaiśora (adolescencja). Generalnie kaumara jest do wieku pięciu lat, pauganda do wieku dziesięciu lat i kaiśora do wieku piętnastu lat. Potem przychodzi yauvana (młodość). Jednakże jest dobrze znanym faktem, że Śri Krsna odgrywał Swoje rozrywki we Vrajy do wieku dziesięciu lat i ośmiu miesięcy. Dlatego w odniesieniu do Śri Krsny, dojrzałość pojawiła się w bardzo młodym wieku.
Jego kaumara jest do trzech lat i czterech miesięcy, pauganda do sześciu lat i ośmiu miesięcy i kaiśora do dziesięciu lat i ośmiu miesięcy. Później Krsna zawsze pozostawał w stanie kaiśora. We Vrajy Krsna osiągnął Swój końcowy wiek w okresie adolescencji (śesa-kaiśora) w wieku dziesięciu lat i od tego czasu zawsze pozostawał w tym stanie. Kaiśora Krsny rozpoczyna się w miesiącu Vaiśakha (Kwiecień-Maj, drugi miesiąc indyjskiego kalendarza) w wieku siedmiu lat. Dlatego Jego rozrywki z gopi są świętowane nawet w Jego wieku pauganda. Okresy kaumara, pauganda i kaiśora są widoczne w gopi w dokładnie ten sam sposób. Różne okresy życia Krsny zostały przedstawione tutaj w odniesieniu do uddipana-vibhavy.

Anubhava
Sadharana-anubhava

Sadharanami, czyli wspólnymi anubhavami sakhya-rasy, są zapasy, gra w piłkę, gry hazardowe, wzajemne jeżdżenie na ramionach, sprawianie przyjemności Krsnie poprzez walkę na kije, leżenie lub siedzenie z Krsną na łóżku, miejscu do siedzenia lub na huśtawce, robienie najdziwniejszych i czarujących żartów, zabawy w wodzie oraz tańczenie, śpiewanie i inne wcześniej opisane symptomy występujące po spotkaniu Krsny. Są one znane jako sadharana-anubhavy, ponieważ są wspólne dla wszystkich czterech typów przyjaciół.

Teraz zostaną opisane anubhavy charakterystyczne dla każdej z czterech kategorii przyjaciół.

Asadharana-anubhava suhrt-sakhów

Udzielanie instrukcji odnośnie tego, co można, a czego nie można robić, angażowanie Krsny w czynności przynoszące korzyści i przyjmowanie przewodnictwa w prawie wszystkich czynnościach, są anubhavami, które są wyjątkowe dla suhrit-sakhów.

Asadharana-anubhava sakhów

Wkładanie tambuli do ust Krsny, rysowanie znaków tilaka na Jego ciele oraz smarowanie Go pastą sandałową i malowanie rysunków na Jego twarzy, są anubhavami specyficznymi dla sakhów.

Asadharana-anubhava priya-sakhów

Pokonywanie Krsny w walce, ciągnięcie Krsny za ubranie, wyrywanie Mu kwiatów z rąk, bycie ubieranym i dekorowanym przez Krsnę i walka wręcz z Krsną, są anubhavami charakterystycznymi dla priya-sakhów.

Asadharana-anubhava priyanarma-sakhów

Priyanarma-sakhowie dostarczają wiadomości Vraja kiśorim. Pochwalają miłość Vraja kiśorich do Krsny. Kiedy Vraja kiśori kłócą się z Krsną, priyanarma-sakhowie stają po stronie Krsny, ale podczas nieobecności kiśori, stają się ekspertami w obronie tych yutheśvarich w których przyjęli schronienie. Również szepczą poufne wiadomości do ucha Krsny. Wszystko to są anubhavy charakterystyczne dla priyanarma-sakhów.

Sattvika-bhava

Wszystkie osiem sattvika-bhav, takich jak drżenie i jeżenie włosów, są obecne w sakhya-rasie.

Vyabhicari-bhava

W sakhya-rasie występują wszystkie vyabhicari-bhavy z wyjątkiem przerażenia, strachu i lenistwa. W czasie rozłąki z Krsną występują wszystkie vyabhicari-bhavy z wyjątkiem odurzenia, radości, dumy, snu i hartu ducha. W czasie spotkania występują wszystkie z wyjątkiem śmierci, zmęczenia, choroby, histerii i żałości.

Sthayibhava

„Jesteśmy równi.” Kiedy czyjaś rati do Krsny składa się z takiej postawy, która, z tego powodu, jest wolna od wszelkich śladów rezerwy wyrastającej z nastroju szacunku i kiedy występuje bardzo głęboka wiara, cechująca się intymnością (viśrambha), jest wtedy nazywana sakhya-rati. Ta sakhya-rati jest sthayibhavą sakhya-rasy. Kiedy sakhya-rati wzrasta, osiąga poziomy pranayi, premy, snehy i ragi. W ten sposób, włączając sakhya-rati, występuje tutaj pięć stanów. Prema, sneha i raga zostały już zdefiniowane w rozdziale o dasya-rasie. Teraz zostanie podana definicja pranayi.

Pranaya

„Bhakti-rasamrta-sindhu” (3.3.108) definiuje pranayę w następujący sposób:

praptayam sambhramadinam
yogyatayam api sphutam
tad gandhenapy asamsprsta
ratih pranaya ucyate

„Kiedy występują bardzo wyraziste elementy, które powinny wywołać w kimś postawę szacunku, jednak tego rodzaju uczucia nie wpływają nawet w najmniejszym stopniu na czyjeś rati, jest to znane jako pranaya.”

Stany znane jako ajoga i joga jak również stany viyogi, opisane wcześniej w odniesieniu do dasya-rasy, występują także w sakhya-rasie.
 

 
Werset 19 – Dasya-rasa

atha dasye rase iśvarah prabhuh sarvajnah bhakta-vatsalah ityadi gunavan śri-krsno visayalambanah. aśrayalambanaś caturvidhah adhikrta-bhaktah aśritah parsadah anugaś ceti. tatra brahma, śankara ityadayo ’dhikrta-bhaktah. tatra aśritas trividhah śaranyah jnaniśarah seva-nisthah kaliya-jarasandhamagadha-raja-baddha-rajadayah śaranyah. prathamato jnanino ’pi mumuksam parityajya ye dasye pravrttas te sanakadayo jnani-carah. ye prathamata eva bhajane rataste candradhvaja-harihaya-bahulaśvadayah seva-nisthah. uddhava-daruka-śrutadevadayah parsadah. sucandra-mandanadyah pureh, raktaka-patraka madhu-kanthadayo vraje anugah. esam saparivara eva krsne ye yathocit
bhakti-mantas te dhurya-bhaktah. ye krsna-preyasi-varge adarayuktas te dhira-bhaktah. ye tu tat-krpam prapya garvena kam api na ganayanti te vira-bhaktah. etesu gauravanvita-sambhramapriti-yuktas tu pradyumna-śambadayah śri-krsnasya palyah. tesarve kecin nitya-siddhah kecit sadhana-siddhah kecit sadhakah. śri-krsnanugraha-carana-dhuli-maha-prasadadaya uddipanavibhavah. cri-kRs√asyajna-karanadayo ’nubhavah. prema ragah snehaś catra rase bhavati. adhikrta-bhakte aśrita-bhakte ca prema-paryanto bhavati sthayi. parsada-bhakte sneha paryantah.pariksita daruke uddhave ragah prakata eva. vrajanuge raktakadau sarva eva. pradyumnadav api sarva eva. yavat paryantam śri-krsna-darśanam prathamato bhavati tavat-kalam ayogah. darśananantaram yadi vicchedas tada viyogah. tatra daśa daśah. angesu tapah krśata jagarya alambana-śunyata adhrti jadata vyadhir unmado murcchitam mrtiś ca. iti dasya-rasah.

Śri Bindu-vikaśini-vrtti

W „Bhakti-rasamrta-sindhu” (3.2.3) dasya-rasa (również znana jako prita-rasa) została opisana w następujący sposób:

atmocitair vibhavadyaih
pritir asvadaniyatam
nita cetasi bhaktanam
prita-bhakti-raso matah

„Kiedy dasya-rati wytwarza niezwykły smak w sercach wielbicieli, dzięki interakcji z odpowiednimi elementami vibhavy, anubhavy, sattvika-bhavy i vyabhicari-bhavy, jest wtedy nazywana dasya-bhakti-rasą.”

W dasya-rasie dwa rodzaje wielbicieli są zdolne do korzystania z łaski Śri Krsny: osoby, które posiadają postawę służenia i ci, którzy utrzymują postawę bycia utrzymywanymi lub wychowywanymi przez Krsnę. W rezultacie, dasya-rasa dzieli się na dwie kategorie: (A) sambhrama-pritę (cześć i podporządkowanie, które sługa odczuwa do pana) i (B) gaurava-pritę (szacunek i respekt, który syn odczuwa do swojego ojca). Ci, którzy uważają się za sługi Krsny, posiadają sambhrama-prita-rati, a ci, którzy uważają się za wychowanków Krsny posiadają gaurava-prita-rati.

Najpierw zostanie opisana sambhrama-prita-rasa.

(A) Sambhrama-prita-rasa

„Bhakti-rasamrta-sindhu” (3.2.5) charakteryzuje sambharama-prita-rasę w następujący sposób:

dasabhimaninam krsne
syat pritih sambhramottara
purvavat pusyamano ’yam
sambhrama-prita ucyate

„Kiedy sambhrama-priti do Śri Krsny jest odżywiana w sercach dasya-bhaktów (tych wielbicieli, którzy posiadają koncepcję bycia sługami Krsny), dzięki połączeniu z vibhavą i innymi elementami, jest wtedy nazywana sambhrama-prita-rasą.”

Vibhava
Visayalambana sambhrama-prita-rasy

W sambhrama-prita-rasie dwuręczna forma Śri Krsny jest visayalambaną dla mieszkańców Gokuli. W innych miejscach, takich jak Dvaraka i Mathura, visayalambaną jest Śri Krsna, czasami w dwuręcznej, a czasami w czteroręcznej formie.
Cechy, które Śri Krsna ukazuje jako visayalambana sambhrama-prita-rasy są opisane w następujący sposób: miliony wszechświatów znajduje się w porach Jego ciała (koti-brahmanda-vigraha); jest oceanem łaski (krpambudhi); służą mu wszystkie siły mistyczne (sarva-siddhi-nisevita); jest źródłem wszystkich inkarnacji (avataravali-bija); zawsze przyciąga atmaramów (atmarama-ganakarsi); jest niezależny i Jego rozkaz nie może być zlekceważony (iśvara); jest panem (prabhu), najwyższym obiektem czci (paramaradhya) i wszechwiedzącym (sarvajna); jest niezachwiany w Swoich ślubach (sudrdha-vrata), otoczony bogactwem (samrddhiman), wybaczający (ksamaśila) i ochrania podporządkowane dusze (śaranagata-palaka); Jego działania są bardzo przyjemne (daksina); Jego słowa nigdy nie są fałszywe (satya-vacana); może wykonywać z łatwością trudne zadania (daksa); działa dla korzyści wszystkich (sarva-śubhankara); słynie ze sprowadzania nieszczęść na swoich wrogów (pratapi); jest religijny (dharmika) i działa zgodnie z zaleceniami śastr (śastra-caksuh); jest przyjacielem Swoich wielbicieli (bhakta-suhrt) i jest wspaniałomyślny (vadanya); Jego ciało promienieje i jest w najwyższym stopniu potężny i wpływowy (tejasvi); jest wdzięczny (krtajna), sławny (kirtiman), najwspanialszy (variyan), mocny (balavan) i kontrolowany przez miłość Swoich wielbicieli (prema-vaśya).

Aśrayalambana sambhrama-prita-rasy

Cztery rodzaje wielbicieli są aśrayalambaną sambhrama-prita-rasy1) adhikrta (wyznaczeni lub autoryzowani słudzy), (2) aśrita (ci, którzy przyjęli schronienie u lotosowych stóp Krsny), (3) parisada (świta lub osoby towarzyszące Panu) i (4) anuga (zwolennicy Pana).

(1) Adhikrta-bhaktowie

Słudzy, którzy są wyznaczeni na swoje odpowiednie stanowiska przez Śri Krsnę, tacy jak Brahma, Śankara, Indra i inni półbogowie, są znani jako adhikrta-bhaktowie.

(2) Aśrita-bhaktowie

Aśrita-bhaktowie są trzech rodzajów: śaranya (ci, którzy przyjęli schronienie w Panu), jnanicara (ci, którzy byli wcześniej przywiązani do ścieżki jnany) i seva-nistha (ci, którzy są skupieni na służbie dla Pana). Postawy tych trzech typów wielbicieli zostały przedstawione w następującym wersecie z „Bhakti-rasamrta-sindhu” (3.2.22):

kecid bhitah śaranam abhitah samśrayante bhavantam
vijnatarthas tvad-anubhavatah prasya kecin mumuksam
śravam śravam tava nava-navam madhurim sadhu-vrndad
vrndaranyotsava! kila vayam deva! sevemahi tvam

„[Sadhaka-bhakta posiadający wrodzony nastrój dasya-rati powiedział O festiwalu Vrndavany (ten, który dostarcza przyjemności Vrndavanie)! O Panie! Niektóre osoby, żyjąc w strachu, przyjęły całkowite schronienie w Tobie, uważając Cię za swojego obrońcę. Inne osoby, po osiągnięciu Ciebie, stały się ekspertami w prawdzie absolutnej. W ten sposób porzuciły swoje pragnienie osiągnięcia moksy i schroniły się u Ciebie, podczas gdy my z oddaniem angażujemy się w służbę dla Ciebie, cały czas słuchając z ust świętych wielbicieli, zawsze świeżych i słodkich opisów Twojej osoby.”

Pierwsza część tego wersetu opisuje śaranya-bhaktów. Przyjmują oni schronienie w Panu jako swoim obrońcy z powodu znalezienia się w niebezpiecznej sytuacji. Przykładami takich wielbicieli są Kaliya-naga i królowie uwięzieni przez króla Magadhy, Jarasandhę. Druga część wersetu opisuje jnanicara-bhaktów. Są oni jnanimi, którzy przyjęli schronienie Pana po porzuceniu pragnienia osiągnięcia moksy. Czterech Kumarów – Sanaka, Sanandana,
Sanatana i Sanat Kumarowie – jest przykładem jnanicara-bhaktów. Chociaż wcześniej byli jnanimi, to wyrzekli się swojego pragnienia osiągnięcia moksy, dzięki łasce i towarzystwu Brahmy, oryginalnego ojca wszystkich i zaangażowali się w dasya-rasę. Trzecia część powyższej śloki opisuje seva-nistha-bhaktów. Są oni wielbicielami, którzy są zaabsorbowani służbą od samego początku. Zaliczają się do nich królowie, tacy jak Candradhvaja, Harihaya, Bahulaśva oraz Iksvaku i Pundarika.

(3) Parisada-bhaktowie

Do towarzyszy Pana w Dvarace zaliczają się ksatriyowie, tacy jak Uddhava, Daruka, Satyaki i Caturjit jak również bramin Śrutadeva. Chociaż służą jako ministrowie, woźnice itd., angażują się również w różne służby, stosownie do czasu i swoich kwalifikacji. Pomiędzy Kauravami, Bhisma, Pariksit, Vidura i inni są zaliczani do parisada-bhaktów. Pomiędzy pasterzami Vrajy, parisada-bhaktami są: Upananda, Bhadra i inni.

(4) Anuga-bhaktowie

Osoby, których serca są zawsze bardzo przywiązane do pełnienia osobistej służby dla Śri Krsny, są nazywane anuga-bhaktami (zwolennikami Pana). Anuga-bhaktowie są dwóch typów: purastha (mieszkańcy Dvaraki) i vrajastha (mieszkańcy Vrajy). Do anugów Dvaraki zaliczają się: Sucandra, Mandana, Stanva, Sutanva i inni. We Vrajy anuga-bhaktami są: Raktaka, Patraka, Patri, Madhukantha, Madhuvrata, Rasala, Suvilasa, Premakanda,
Makaranda, Ananda, Candrahasa, Payoda, Vakula, Rasada, Śarada i inni.

Parisada- i anuga-bhaktowie dalej dzielą się na trzy kategorie: (i) dhurya (ci, którzy są szczególnie kwalifikowani i rozpoznawani), (ii) dhira (opanowani, spokojni i mądrzy) i (iii) vira (odważni).

(i) Dhurya

Ci wielbiciele, którzy okazują stosowną miłość i oddanie zarówno dla Krsny i członków Jego rodziny, są znani jako dhurya-bhaktowie. W „Bhakti-rasamrta-sindhu” (3.2.49) zostali oni dalej opisani w następujący sposób:

krsne ’sya preyasi-varge
dasadau ca yathayatham
yah pritim tanute bhaktah
sa dhurya iti kirttate

„Ci wielbiciele, którzy darzą stosowną miłością i przywiązaniem Śri Krsnę, ukochane Śri Krsny (krsna-preyasi) i sługi Śri Krsny, są nazywaniu dhurya-bhaktami.”

Przykład dhurya-bhakty jest opisany w „Bhakti-rasamrta-sindhu” (3.2.50) w następujący sposób:

devah sevyataya yatha sphurati me devyas tathasya priyah
sarvah prana-samanatam pracinute tad bhakti-bhajam ganah
smrtva sahasikam bibhemi tad aham bhaktabhimanonnataμ
pritim tat pranate khare ’py avidadhad yah svasthyam alambate

„Tak jak Śri Krsnadeva jest odpowiednią osobą, której możemy służyć, tak samo odpowiednie są Jego ukochane. Podobnie wielbiciele Krsny są nam drodzy jak nasze własne życia. Ale obawiam się nawet pamiętać o tych pełnych arogancji osobach, które z powodu dumy wyrosłej z uważania się za wielbicieli, spędzają swój czas ciesząc się, bez ofiarowania miłości mniej inteligentnym, którzy, pomimo tego, są w pełni podporządkowani Krsnie.”

(ii) Dhira

Wielbiciele, którzy posiadają większą wiarę w ukochane dziewczęta (preyasi) Śri Krsny, są znani jako dhira-bhaktowie. Zostali oni opisani w „Bhakti-rasamrta-sindhu” (3.2.51) w następujący sposób:

aśritya preyasim asya
nati-sevaparo ’pi yah
tasya prasada-patram syan
mukhyam dhirah sa ucyate

„Ci wielbiciele, którzy przyjęli schronienie w jednej z preyasich Śri Krsny, które są głównymi obiektami uczuć Krsny, nawet pomimo tego, że nie angażują się zbytnio w pełnienie służby, są znani jako dhira-bhaktowie.”

Przykład dhira-bhakty został przedstawiony w „Bhakti-rasamrta-sindhu” (3.2.52) w następujący sposób:

kam api prthag anuccair nacarami prayatnam
yadukula-kamalarka tvat-prasada-śriye ’pi
samajani nanu devyah parijatarcitayah
parijana-nikhilantah patini me yadakhya

„[Syn opiekunki Satyabhamy był bardzo jej drogi. W czasie ślubu Satyabhamy, jej ojciec Satrrajit, wysłał go wraz ze swoją córką. Zawsze mieszkał w pobliżu Satyabhamy w pokojach pałacu w Dvarace. Chociaż w rzeczywistości nie był kuzynem Śri Krsny, zachowywał się w stosunku do Niego w ten sposób i dzięki swojemu wesołemu usposobieniu sprawiał przyjemność Krsnie. Pewnego dnia powiedział do Śri Krsny O Krsno, jesteś słońcem, które powoduje rozkwitanie lotosu dynastii Yadu. Nie wykonałem nawet najmniejszego wysiłku, aby otrzymać skarb Twojej łaski. Pomimo tego jestem znany jako jeden ze sług Satyabhamy, którą czciłeś za pomocą drzewa Parijata.”

(iii) Vira

Osoby, które po osiągnięciu łaski Krsny są do pewnego stopnia dumne i dlatego nie polegają na nikim innym, są nazywane vira-bhaktami.
Przykład vira-bhakty został opisany w „Bhakti-rasamrta-sindhu” (3.2.54):

pralamba-ripur iśvaro bhavatu ka krtis tena me
kumara makaradhvajad api na kincid aste phalam
kim anyad aham uddhatah prabhu-krpa-kataksa-śriya
priya-parisad-agrimam na ganayami bhamam api

„Bez wątpienia, Śri Baladeva, wróg Pralambhy, jest Najwyższym Iśvarą – ale jaki jest z tego dla mnie pożytek? Niczego nie pragnę nawet od Pradyumny, który nosi flagę ze znakiem makary (ogromny rekin uważany za uosobienie pragnień seksualnych). Co tu mówić o innych? Po otrzymaniu bogactwa miłosiernego, ukradkowego spojrzenia Śri Krsny, stałem się tak wyniosły, że nie zwracam uwagi nawet na Satyabhamę, główną spomiędzy ukochanych Śri Krsny.”

Śrila Jiva Gosvami tłumaczy, że w tym przykładzie, pomimo tego, że vira-bhakta wewnętrznie posiada miłość do Balaramy, Pradyumny i Satyabhamy, zewnętrznie manifestuje dumę z powodu radości wyrastającej z przywiązania. Nie jest to prawdziwa duma; inaczej nie byłaby to rasa, ale virasata, to, co jest przeciwne rasie. Dalej wyjaśnia on, że te słowa zostały wypowiedziane przez vira-bhaktę do poufnego towarzysza Satyabhamy bez świadków. Jeśli zostałyby wypowiedziane publicznie, mogłoby być przyczyną zakłopotania dla Śri Krsny, nawet bardziej z powodu satyrycznej aluzji do Satyabhamy, niż w stosunku do Baladevy.
Wszyscy wyżej wspomniani wielbiciele są trzech typów: nitya-siddha, sadhana-siddha i sadhaka.

Uddipana
Asadharana-uddipany

Osiągnięcie łaski Krsny, pył z Jego lotosowych stóp, przyjmowanie Jego maha-prasada i towarzystwo innych wielbicieli usytuowanych w dasya-rasie, są asadharana-uddipanami, czyli stymulantami charakterystycznymi tylko dla sambhrama-prita-rasy.

Sadharana-uddipany

Dźwięk fletu Krsny i bawolego rogu, Jego wesołe spojrzenia, słuchanie o Jego cechach, kwiat lotosu, odciski Jego stóp, świeża chmura deszczowa, zapach Jego ciała itd., są sadharana-uddipanami, czyli stymulantami wspólnymi dla dasya-bhaktów i wielbicieli ze wszystkich innych ras.

Anubhava
Asadharana-anubhavy

Pełne zaangażowanie się w służbę dla Śri Krsny, która odpowiada czyimś kwalifikacjom, brak jakichkolwiek śladów zazdrości, pomimo widzenia doskonałej, osobistej służby pełnionej przez innych dla Śri Krsny, przyjaźnienie się ze sługami Pana i posiadanie niezachwianej wiary w nastrój służenia, są asadharanami, czyli charakterystycznymi anubhavami sambhrama-prita-rasy.

Sadharana-anubhavy

Trzynaście anubhav wymienionych wcześniej, takich jak tańczenie i śpiewanie, okazywanie szacunku przyjaciołom Krsny, wolność od przywiązań itd., są sadharana-anubhavami, czyli symptomami wspólnymi dla wielbicieli z innych ras.

Sattvika-bhava

Wszystkie osiem sattvika-bhav, takich jak łzy i oszołomienie, występuje w tej rasie.

Vyabhicari-bhava

W sambhrama-prita-rasie występują dwadzieścia cztery vyabhicari-bhavy: radość, duma, wdzięczność, samooskarżanie, depresja, poczucie bezwartościowości, niepokój, pamiętanie, docenienie, decydowanie, silne pragnienie, zmienność, rozważanie, pobudzenie, nieśmiałość, bezruch, oszołomienie, szaleństwo, ukrywanie emocji, przebudzenie, marzenia senne, zmęczenie, choroba i śmierć.
Dziewięć pozostałych vyabhicari-bhav – intoksykacja, wyczerpanie, strach, histeryczne konwulsje, lenistwo, furia, nietolerancja, zazdrość i senność – nie odżywiają sambhrama-prita-rasy w znaczącym stopniu. W czasie spotkania ze Śri Krsną, manifestuje się radość, duma i wdzięczność. W rozdzieleniu od Niego, manifestuje się zmęczenie, choroba i śmierć. Osiemnaście pozostałych vyabhicari-bhav manifestuje się zarówno podczas spotkania jak i w czasie rozłąki.

Sthayibhava

W „Bhakti-rasamrta-sindhu” (3.2.76) sthayibhava sambhrama-prita-rasy została opisana w następujący sposób:

sambhramah prabhuta-jnanat
kampaś cetasi sadarah
anenaikyam gata pritih
sambhrama-pritir ucyate
esa rase ’tra kathita
sthayi-bhavataya budhaih

„Pełna szacunku postawa wobec Śri Krsny, wywołana koncepcją uznawania Go za godnego czci pana, połączona z niezachwianym pragnieniem serca do służenia Śri Krsnie, jest nazywana sambhramą. Kiedy priti do Śri Krsny osiąga kompletne utożsamienie z poczuciem sambhramy jest nazywana sambhrama-priti. Zgodnie z opinią uczonych, ta sambhrama-priti jest sthayibhavą sambhrama-prita-rasy.”

Kiedy sambhrama-priti wzrasta, osiąga następujące po sobie stany premy, snehy i ragi.

Prema

W „Bhakti-rasamrta-sindhu” (3.2.81) prema jest zdefiniowana w następujący sposób:

hrasa-śanka-cyuta baddha-
mula premeyam ucyate
asyanubhavah kathitas
tatra vyasanitadayah

„Kiedy sambhrama-priti jest trwale ustanowiona, nie występuje niebezpieczeństwo jej zmniejszenia. Stan ten jest nazywany premą. Cierpienia, nieszczęścia i inne symptomy, które są okazywane w tym stanie, są anubhavami premy.”

Sneha

W „Bhakti-rasamrta-sindhu” (3.2.84) sneha jest zdefiniowana w następujący sposób:

sandraś citta-dravam kurvan
prema sneha itiryyate
ksanikasyapi neha syad
viślesasya sahisnuta

„Kiedy prema zostaje zintensyfikowana i topi serce jest nazywana snehą. W stanie snehy nawet chwilowa rozłąka jest nie do zniesienia.”

Raga

W „Bhakti-rasamrta-sindhu” (3.2.87) raga jest zdefiniowana w następujący sposób:

snehah sa rago yena syat
sukham duhkham api sphutam
tat sambandha-lave ’py atra
pritih prana-vyayair api

„Ta sneha, dzięki której nawet cierpienie wydaje się wielkim szczęściem z powodu minimalnego kontaktu ze Śri Krsną i dzięki której wielbiciel jest gotowy do porzucenia swojego życia dla zadowolenia Śri Krsny, jest nazywana ragą.”

W swoim komentarzu do tego wersetu, Śrila Jiva Gosvami tłumaczy znaczenie słów „tat sambandha-lave 'pi” - „nawet dzięki minimalnemu kontaktowi ze Śri Krsną”. To oznacza zarówno bezpośrednie spotkanie ze Śri Krsną, oglądanie obiektu identycznego z Nim lub osiągnięcie Jego łaski. Dzięki każdemu z tych zdarzeń, nawet nieznośne cierpienie wydaje się szczęściem. Dalej mówi on, że w przypadku braku takiego kontaktu ze Śri Krsną, nawet szczęście wydaje się wielkim cierpieniem.

Prema, sneha i raga manifestują się w różnych wielbicielach

Wcześniej zostało powiedziane, że są cztery rodzaje sług Śri Krsny: adhikrta, aśrita, parisada i anuga. W adhikrta- i aśrita-bhaktach, sthayibhava manifestuje się, co najwyżej, do poziomu premy. W parisada-bhaktach sthayibhava może osiągnąć poziom snehy. W Pariksicie, Daruce i Uddhavie manifestuje się do poziomu ragi. U vrajanugów z których Raktaka jest głównym i również w Pradyumnie, występuje prema, sneha i raga. (Pradyumna jest klasyfikowany jako lalya-bhakta. Lalya-bhaktowie zostali opisani w dalszej części w rozdziale o gaurava-prita-rasie.) Raga jest manifestowana przez zwykłych anugów, ale raga okazywana przez vrajanugów jest zmieszana z małą porcją pranayi i dlatego wykazuje symptomy sakhya-bhavy.

Spotkanie i rozłąka

W prita-bhakti-rasie występują dwa stany: (1) ajoga (rozdzielenie) i (2) joga (spotkanie).

(1) Ajoga

Brak towarzystwa Krsny jest nazywany ajogą. W tym stanie wszyscy wielbiciele doświadczają różnych symptomów, czyli anubhav, takich jak głębokie zaabsorbowanie umysłu Śri Krsną, poszukiwanie Jego cech i zastanawianie się nad różnymi sposobami osiągnięcia Jego towarzystwa. Ajoga dzieli się dalej na dwie części: utkanthitvę (silna tęsknota) i vijogę (rozdzielenie). Pragnienie ujrzenia Śri Krsny po raz pierwszy jest nazywane utkanthitą, silną tęsknotą. Kiedy dochodzi do rozłąki z Krsną, po uprzednim osiągnięciu Jego towarzystwa, jest to nazywane vijogą.
W vijodze występuje dziesięć stanów: (1) anga-tapa (gorączka lub rozpalenie ciała), (2) krśata (wyczerpanie), (3) jagarana (bezsenność), (4) alambana-śunyata (nieobecność wsparcia lub schronienia dla umysłu), (5) adhrti (brak hartu ducha lub utrata przywiązania do wszelkich obiektów), (6) jadata (bezruch), (7) vyadhi (choroba), (8) unmada (szaleństwo), (9) murccha (omdlenie) i (10) mrti (śmierć).

(2) Joga

Przebywanie z Krsną jest nazywane jogą. Joga jest trzech rodzajów: siddhi (doskonała), tusti (satysfakcjonująca) i sthiti (zamieszkiwanie). Kiedy po utkanthitvie, ktoś spotyka Krsnę po raz pierwszy jest to nazywane siddhi, doskonałością. Kiedy ktoś spotyka się z Krsną po rozdzieleniu (viyoga) jest to nazywane tusti, satysfakcją. Stałe mieszkanie razem z Krsną jest nazywane sthiti, zamieszkiwaniem.

(B) Gaurava-prita-rasa

Po przedyskutowaniu sambhrama-prta-rasy, scharakteryzujemy teraz gaurava-prta-rasę. Gaurava-prta-rasa jest opisana w „Bhakti-rasamrta-sindhu” (3.2.144) w następujący sposób:

lalyabhimaninam krsne
syat pritir gauravottara
sa vibhavadibhih pusta
gaurava-pritir ucyate

„Priti, czyli uczucie do Krsny, które jest widoczne w synach Krsny, którzy posiadają koncepcję bycia wychowywanymi przez Niego oraz jest obecne w tych, którzy uważają się za młodszych braci itd., jest nazywane gauravottara-priti (uczuciem cechującym się szacunkiem do starszych). Kiedy ten rodzaj priti (czyli innymi słowy, krsna-rati) jest odżywiany przez odpowiednie elementy vibhavy, anubhavy, sattvika-bhavy i vyabhicari-bhavy, jest nazywany gaurava-prita-rasą.”

Vibhava
Visayalambana gaurava-prita-rasy

Visayalambaną gaurava-prita-rasy jest Śri Krsna, który posiada cechy bycia najwyższym guru, obrońcą i utrzymującym oraz który jest sławny, inteligentny i silny.

Aśrayalambana gaurava-prita-rasy

Aśrayalambaną gaurava-prita-rasy są lalya-bhaktowie, którzy są wychowywani, odżywiani i którymi opiekuje się Krsna. Ci, którzy posiadają koncepcję bycia młodszymi i którzy uważają się za synów, są znani jako lalya-bhaktowie. Sarana, Gada i Subhadra są głównymi pomiędzy tymi, którzy uważają się za młodszych. Pradyumna, Carudesna, Samba i inni książęta dynastii Yadu, uważają się za synów. Śri Pradyumna, syn Rukmini, jest głównym pomiędzy lalya-bhaktami.
Wielbiciele obydwu rodzajów – mianowicie sambhrama-prita-bhaktowie i gaurava-prita-bhaktowie – zawsze służą Krsnie z czcią i szacunkiem. U sług z Dvaraki dominująca jest aiśvarya-jnana, czyli świadomość majestatu Pana. U lalya-bhaktów dominująca jest sambandha-jnana, czyli poczucie swojego związku z Krsną. Vrajanugowie nigdy nie uważają Śri Krsny za Parameśvarę, czyli najwyższego kontrolera. Są oni wolni od aiśvarya-jnany. Uważają Krsnę za syna króla pasterzy (Goparaja-nandana). Niemniej jednak są świadomi bogactw i mocy Śri Krsny po Jego zwycięstwie nad Indrą. Jednakże nie uważają, że posiada On tę moc z powodu bycia Parameśvarą; raczej uważają ją za jedną z Jego niezwykłych zdolności.

Uddipana

Ojcowskie uczucie Śri Krsny, delikatny uśmiech i spojrzenia są uddipanami gaurava-prita-rasy.

Anubhava

Zajmowanie niższego miejsca w obecności Krsny, przestrzeganie zaleceń guru i starszych, przyjmowanie odpowiedzialności nałożonych przez Krsnę i porzucenie kapryśnych zachowań, są anubhavami gaurava-prita-rasy. Występują tam również inne anubhavy, które lalya-bhaktowie dzielą wspólnie z innymi dasya-bhaktami. Zaliczają się do nich: składanie pokłonów, częste milczenie, nieśmiałość, skromność, wypełnianie poleceń Krsny nawet za cenę utraty życia, spuszczanie głowy, stałość, powstrzymywanie się od śmiechu i kaszlu w obecności Krsny i unikanie rozmów o poufnych rozrywkach Krsny.

Sattvika-bhava

Wszystkie osiem sattvika-bhav opisanych wcześniej występuje w gaurava-prita-rasie.

Vyabhicari-bhava

Wszystkie vyabhicari-bhavy, które zostały opisane powyżej w odniesieniu do sambhrama-prita-rasy, mają zastosowanie również tutaj.

Sthayibhava

W „Bhakti-rasamrta-sindhu” (3.2.166–7) sthayibhava gaurava-prita-rasy została opisana w następujący sposób:

deha-sambandhitamanad
gurudhir atra gauravam
tan-mayi lalake pritir
gaurava-pritir ucyate

sthayibhavo ’tra sa caisam
amulat svayam ucchrita
kam cid vicesam apanna
premeti sneha ity api
raga ity ucyate catra
gaurava-pritir eva sa

„Szacunek, który wyrasta do starszych z powodu cielesnego związku jest nazywany „gauravą”. W gauravie występuje koncepcja należenia do kogoś i myśli się, „On jest moim ojcem, starszym lub utrzymującym”. Priti, czyli uczucie do Krsny, które cechuje się tym rodzajem szacunku, jest nazywane gaurava-priti. Ta gaurava-priti manifestująca się w sercu wielbiciela i następnie przenikająca jego serce, jest sthayibhavą gaurava-prita-rasy. Kiedy gaurava-priti wzrasta i osiąga szczególny stan jest nazywana premą. Kiedy prema wzmaga się dalej, osiąga stan snehy i kiedy sneha wzrasta, osiąga poziom ragi.”

Stany znane jako ajoga i joga oraz ich różne podziały opisane wcześniej, występują również w gaurava-prita-rasie, sakhya-rasie i vatsalya-rasie.
 

 
Werset 18 – Śanta-rasa

atha śanta-rase narakrti parabrahma caturbhujah narayanah paramatma ityadi gunah śri-krsno visayalambanah. sanaka sanandana sanatana sanatkumaradayah aśrayalambanah
tapasvinah. jnanino ’pi mumuksam tyaktva śri-krsna-bhaktak rpaya bhakti-vasana-yukta yadi syus tada te ’py aśrayalambanah. parvata-śaila-kananadi-vasijana-sanga-siddhaksetradayah uddipana-vibhavah. nasikagra-drstih avadhuta-cesta nirmamata bhagavad-dvesi-jane na dvesah tad-bhakta-jane ’pi nati-bhaktih maunam jnana-śastre ’bhiniveśah ity adayo’nubhavah. aśru-pulaka-romancadyah pralaya-varjitah sattvikah.
nirveda-mati-dhrtyadayah sancarinah. śantih sthayi. iti śantarasah.

Śri Bindu-vikaśini-vrtti

W “Bhakti-rasamrta-sindhu” (3.1.4) śanta-bhakti-rasa została zdefiniowana w następujący sposób:

vaksyamanair vibhavadyaih
śaminam svadyatam gatah
sthayi śanti-ratir dhiraih
śanta-bhakti-rasah smrtah

„Kiedy śanta-rati sthayibhava łączy się z elementami vibhav, anubhav, sattvika-bhav i vyabhicari-bhav, odpowiednich dla śanta-rasy i wszystkie razem wytwarzają niezrównany smak w sercach wielbicieli, którzy posiadają śamę, czyli spokój, jest to nazywane przez uczonych śanta-bhakti-rasą.”

Vibhava
Visayalambana śanta-rasy

Visayalambaną śanta-rasy jest Śri Krsna zamanifestowany jako uosobienie wieczności, wiedzy i szczęścia, cel atmaramów, Parabrahman o podobnym do ludzkiego wyglądzie, czteroręki Narayana i Paramatma9. Manifestowane przez Niego cechy są następujące: jest On spokojny (śanta), toleruje nawet największe nieszczęścia (danta), jest wolny od wszelkich grzechów i oczyszcza innych z grzechów (śuci), w pełni kontroluje Swoje zmysły (vaśi), nigdy nie podlega dyktatom mayi (sada-svarupa-samprapta), wrogów zabitych przez siebie obdarza mukti (hatari-gati-dayaka) i jest wszechobecny (vibhu).

9. Ci, którzy są usytuowani w śanta-rasie są przyciągani do Paramatmy i do czterorękiej formy Śri Narayana, który jest ekspansją vilasa Śri Krsny i Panem paravyomy, czyli Vaikunthy, królestwa bogactwa w niebie duchowym. Ich atrakcja nie jest skierowana na dwuręką formę Śri Krsny.

Aśrayalambana śanta-rasy

Śanta-bhaktowie (ci, których rati jest zdominowana przez śamę, spokój) są aśrayalambaną śanta-rasy. Śanta-bhaktowie są dwóch rodzajów: (1) atmaramowie (ci, którzy cieszą się szczęściem płynącym z własnej jaźni) i (2) tapasvi-gana (ci, którzy podejmują wyrzeczenia z wiarą w bhakti).

(1) Atmarama

Sanaka, Sanandana, Sanatana i Sanat Kumarowie, którzy nie posiadają mamaty, czyli poczucia posiadania w swoim związku z Panem, którzy są niezachwianie skupieni na Najwyższym Panu (bhagavan-nistha) i którzy przedkładają ścieżkę bhakti ponad wszystko inne, są głównymi pomiędzy atmarama śanta-bhaktami.

(2) Tapasvi-gana

Osoby, które przyjmują yukta-vairagyę i praktykują bhagavad-bhajan, wiedząc, że bez bhakti nie można osiągnąć wyzwolenia, są nazywane śanta-bhaktami. Osoby takie posiadają wiarę tylko w bhakti jako proces osiągnięcia wyzwolenia. Dopóki praktykują formy bhakti z pragnieniem osiągnięcia wyzwolenia, śanta-rati, która jest podstawą śanta-rasy, nie pojawi się w ich sercach. Jeśli tacy jnani porzucą pragnienie wyzwolenia, to dzięki łasce wielbicieli Śri Krsny, bhakti, czyli innymi słowy śanta-rati, pojawi się w ich sercach. W tym czasie również mogą zostać aśrayalambaną śanta-rasy.

Uddipana

Uddipana-vibhavy, czyli obiekty, które stymulują rati do Śri Krsny, są dwóch rodzajów: asadharana (specyficzne lub unikalne) i sadharana (wspólne). Asadharana-uddipany są stymulantami, które pobudzają wielbicieli jednej szczególnej rasy, a sadharana-uddipany tymi, które stymulują także wielbicieli z innych ras.

Asadharana-uddipana

Słuchanie maha Upaniszadów, przebywanie w odosobnionym miejscu, ukazywanie się Śri Krsny w sercu przepełnionym śuddha-sattvą, prowadzenie dyskusji na tematy filozoficznych konkluzji, przewaga jnana-śakti, oglądanie uniwersalnej formy Pana, towarzystwo świętych zamieszkujących góry i lasy, prowadzenie dyskusji o Upaniszadach z osobami, które znajdują się na tym samym poziomie realizacji itd., są asadharana-uddipanami, czyli unikalnymi stymulantami dla tej rasy.

Sadharana-uddipany

Zapach tulasi ofiarowanych lotosowym stopom Pana, dźwięk konchy, święte góry i lasy, święte miejsca (takie jak Ganges i Badarikaśrama), tymczasowość materialnych obiektów i wszechpochłaniająca cecha czasu, są sadharana-uddipanami, czyli stymulantami, które wspólnie pobudzają śanta-bhaktów i dasya-bhaktów.

Anubhava
Asadharana-anubhava

Wpatrywanie się w czubek nosa, zachowywanie się jak ascetyk, który znajduje się ponad wszelkimi normami społecznych zachowań (avadhuta), obojętność, chodzenie ze wzrokiem utkwionym nie więcej niż na dwa metry przed siebie, wykonywanie jnana-mudry (złączenie koniuszków kciuka i palca wskazującego), brak wrogości wobec osób przeciwnych Panu, brak nadmiernego przywiązania do wielbicieli Pana, brak poczucia własności, wolność od fałszywego ego, przestrzeganie ślubu milczenia, głębokie zaabsorbowanie jnana-śastrami itp., są asadharana-anubhavami, czyli specyficznymi, zewnętrznymi symptomami, które ukazują znajdującą się w sercu śanta-rati.

Sadharana-anubhavy

Ziewanie, wykręcanie różnych części ciała, składanie pokłonów i ofiarowywanie modlitw Panu oraz udzielanie instrukcji na temat bhakti, są sadharana-anubhavami, czyli zewnętrznymi symptomami, które są wspólne dla śanta-bhaktów i dasya-bhaktów.

Sattvika-bhavy

Poza pralayą (utratą świadomości lub omdleniem) wszystkie sattvika-bhavy, takie jak łzy, jeżenie się włosów, pocenie się, dreszcze itd., występują w śanta-bhakti-rasie. Te sattvika-bhavy mogą zamanifestować się do poziomu jvality. Jvalita jest stanem w którym dwie lub trzy sattvika-bhavy pojawiają się jednocześnie i mogą być kontrolowane z wielką trudnością. Nie osiągają one poziomu dipty.

Vyabhicari-bhavy

Vyabhicari-bhavy zawierają nirvedę (samooskarżanie się), dhriti (wdzięczność), harsę (radość), mati (przekonanie lub zrozumienie), smrti (pamiętanie), visadę (przygnębienie), autsukhyę (silne pragnienie), avegę (rozemocjonowanie), vitarkę (rozważanie) itd.

Sthayibhava

Sthayibhavą śanta-rasy jest śanta-rati, spokój. Śanta-rati jest dwóch rodzajów: sama (dorównująca) i sandra (skondensowana). Kiedy śanta-bhakta jest skupiony w samadhi i Pan manifestuje się w jego sercu, rati, którego doświadcza, jest nazywana sama-śanta-rati. Kiedy śanta-bhakta bezpośrednio widzi formę Pana przed sobą, rati, którego doświadcza, jest nazywana sandra-śanta-rati. Jest nazywana skondensowaną, ponieważ szczęście czerpane z bezpośredniego darśanu Pana jest o wiele bardziej intensywne niż postrzeganie Pana w samadhi.

Komentarz

Należy zauważyć, że jeśli ktoś jest obiektem szczególnej łaski Nandanandana Śri Krsny, to nawet jeśli był wcześniej utwierdzony w jnanie, osiągnie nadzwyczajną cechę rati, która będzie o wiele bardziej przewyższać śanta-rati. Kiedy jego jnana-samskary osłabną, może nawet zostać ekspertem w szczęściu bhakti-rasy, tak jak to stało się w przypadku Śri Śukadevy Muniego. Przykład tego znajdujemy w stwierdzeniu Śri Bilvamangala przytoczonego w „Bhakti-rasamrita-sindhu” (3.1.44):

advaita-vithi-pathikair upasyah
svananda-simhasana-labdha-diksah
śathena kenapi vayam hathena
dasi-krta gopa-vadhu-vitena

„Wcześniej byłem obiektem czci dla tych, którzy przekroczyli ścieżkę monizmu. Zwolennicy ścieżki bezosobowej brahma-jnany zwykle czcili mnie, uważając za bardzo zaawansowanego. Będąc usadowionym na tronie realizacji brahmanandy, przyjmowałem ich wielbienie. Ale pewien przebiegły porywacz młodych żon pasterzy, Gopijana-vallabha Nanda-nandana Śri Krsna siłą uczynił mnie Swoim sługą.”

Oczywiste jest z tego, że dzięki niezwykłej łasce Śri Śyamasundara, osoby, które osiągnęły wgląd w przepych Jego czarujących lotosowych stóp – nawet będąc umocnionymi w realizacji Brahmana – zapominają o wszystkich swoich niedoskonałościach. Następnie żałują swoich wcześniejszych stanów i angażują się w bhakti.
 

 
Werset 17 Ogólny opis Sthayibhavy

samanya-rupah svaccha-rupaś ca śantadi-panca-vidha-rupaś ca. ekaika-rasa-nistha-bhakta-sanga-rahitasya samanya-janasya samanya-bhajana-paripakena samanya-rati-rupaś ca sthayi bhavo yo bhavati sa samanya-rupah. śantadi-panca-vidha-bhaktesv api
aviśesena krta-sangasya tat-tad bhajana-paripakena panca-vidha ratis tat-tad bhakta-sanga-vasati-kala-bhedena yodayate yatha kadacit śantih kadacit dasyam, kadacit sakhyam, kadacit vatsalyam, kadacit kanta-bhavaś ca, na tv ekatra nisthatvam tada
svaccha-rati-rupah. atha prthak-prthak rasaika-nisthesu bhaktesu śantyadi-panca-vidha-rupah. śanta-bhaktanam śantih. dasya-bhaktanam dasya-ratih. sakhya-bhaktanam sakhyam. vatsalya-bhaktanam vatsalyam. ujjvala-bhaktanam priyata. evam śanta-dasya-
sakhya-vatsalyojjvalac ca panca-mukhya-rasa yathottaram śresthah. śante śri-krsna-nistha-buddhi-vrttita, dasye seva, sakhye nihsambhramata, vatsalye snehah, ujjvale sangi-sanga-danena sukham utpadyam. evam purva-purva-gunad uttarottarasthah śresthah syuh.

Komentarz

W „Bhakti-rasamrta-sindhu” (2.5.1) sthayibhava została zdefiniowana w następujący sposób:

aviruddhan viruddhamś ca
bhavan yo vaśatam nayan
surajeva virajeta
sa sthayi bhava ucyate

„Ta bhava, która jak najlepszy z władców, trzyma pod swoją kontrolą aviruddha, czyli kompatybilne emocje, takie jak śmiech itd. i viruddha, czyli niekompatybilne emocje, takie jak złość itd., jest znana jako sthayibhava.”


Rati do Krsny jest znana jako sthayibhava. Ta rati jest dwóch rodzajów: mukhya (główna) i gauna (drugorzędna). Rati, która jest esencją połączenia energii hladini i samvit i w całości składa się z śuddha-sattvy jest znana jako mukhya-rati. Mukhya-rati jest dwóch rodzajów: svartha (samo-odżywiająca) i parartha (dająca odżywienie). Termin „svartha” oznacza, że kiedy wielbiciel, usytuowany w jednym z pięciu głównych związków z Krsną, doświadcza różnych emocji, emocje te będą działały na sthayibhavę odżywiając ją w przypadku sprzyjających emocji lub powodując nieznośne przygnębienie w przypadku niekorzystnych emocji. Ponieważ ten typ rati odżywia swoją własną sthayibhavę jest nazywany svartha, czyli samo-odżywiającym.
Kiedy rati, zamiast odżywiania swojej własnej sthayibhavy, wycofuje się na dalszy plan i odżywia jedną z siedmiu drugorzędnych emocji, wtedy jest nazywana parartha, dającą odżywienie. Te siedem drugorzędnych emocji, takich jak śmiech itd., różni się od svartha-rati, która w całości składa się z śuddha-sattvy. Jednak ponieważ są one związane z mukhya-parartha-rati, w celu ich opisania zostało użyte słowo 'rati'. Tylko wtedy, gdy parartha-rati, w jednej z pięciu głównych, dominujących emocji, wycofuje się na drugi plan i odżywia siedem drugorzędnych emocji, te drugorzędne emocje osiągają status gauna-rati.
Zarówno svartha- i parartha-mukhya-rati dzielą się dalej na pięć kategorii: śuddha (niezmieszaną), dasya (służenie), sakhya (przyjaźń), vatsalya (miłość rodzicielską) i madhura (miłość małżeńską). Śuddha-rati dzieli się na trzy typy: samanya (ogólną), svaccha (transparentną) i śanta (spokojną). //

Temat ten został podsumowany przez Śrila Viśvanathę Cakravartiego Thakurę w poniższy sposób.

Śri Bindu-vikaśini-vrtti

Teraz zostanie opisana sthayibhava. Sthayibhava jest trzech rodzajów: samanya (ogólna), svaccha (transparentna) oraz jedna spomiędzy pięciu typów śanty, dasyi itd.

Samanya

Osoba, która nigdy nie przyjęła towarzystwa nawet jednego wielbiciela, niezachwianie usytuowanego w swoim szczególnym, doskonałym związku, w jednej z pięciu transcendentalnych ras, może, pomimo wszystko, rozbudzić w sobie podstawowy (samanya) typ rati dzięki czynieniu postępów w swojej rutynowej praktyce bhajanu. Ten ogólny typ rati jest znany jako samanya sthayibhava. Jest określany jako ogólny, ponieważ jest pozbawiony specyficznych cech śanty, dasyi itd.

Svaccha

Jeśli ktoś posiada stałe towarzystwo pięciu różnych typów wielbicieli, usytuowanych w swoich odpowiednich, doskonałych związkach śanty, dasyi itd., to po osiągnięciu dojrzałości w swoim bhajanie, może manifestować się w nim pięć różnych rodzajów rati w zależności do towarzystwa w którym przebywa w danym czasie. Przebywając w towarzystwie śanta-bhaktów będzie okazywał śanta-rati; z dasya-bhaktami – dasya-rati; z sakhya-bhaktami – sakhya-rati; z vatsalya-bhaktami – vatsalya-rati; i z wielbicielami w nastroju miłości małżeńskiej (kanta-bhava) – madhura-rati. Niemniej jednak, nie będzie on w trwały sposób usytuowany w żadnej określonej bhavie. Ten typ rati jest nazywany svaccha sthayibhavą.

Pięć rodzajów sthayibhavy

Różne rodzaje rati, wielbicieli trwale usytuowanych w swoich szczególnych nastrojach śanta-bhavy itd., są znane jako pięć typów sthayibhav. Dzięki wpływowi jaki wywiera towarzystwo wielbiciela, który jest umocniony w jednej szczególnej rasie, tylko jeden rodzaj rati, spomiędzy pięciu, zostaje rozbudzony w wielbicielu po osiągnięciu dojrzałości w bhajanie. W śanta-bhaktach rozbudzona zostaje śanta-rati; w dasya-bhaktach – dasya-rati; w sakhya-bhaktach – sakhya-rati; w vatsalya-bhaktach – vatsalya; i w madhurya-bhaktach – madhura sthayibhava. W ten sposób śanta, dasya, sakhya, vatsalya i madhurya są pięcioma głównymi rasami. Ich jakość rośnie od śanty do madhuryi.
Cechą śanty jest umocnienie inteligencji w Krsnie (krsna-nistha-buddhi). Cechą dasyi jest przywiązanie do służby dla Pana (seva). Cechą sakhyi jest brak uczuć rezerwy do Krsny (nihsambhramata). Cechą vatsalyi jest posiadanie głębokiego uczucia, czyli snehy do Krsny. Cechą wielbicieli w nastroju madhuryi jest zadowalanie Krsny przez ofiarowanie Mu towarzystwa swoich ciał (sangi-sanga-danena). Każda cecha powinna być uważana za wyższą od poprzedniej.

Komentarz

W śanta-rati jest tylko jedna cecha, krsna-nistha. W dasya-rati jest krsna-nistha i cecha dasyi, krsna-seva. Podobnie w sakhya-rati obecne są cechy krsna-nistha i krsna-sevy wraz z cechą sakhyi, nihsambhramatą (nieobecnością czci). W vatsalyi obecne są trzy wcześniejsze cechy oraz sneha, czyli poczucie wychowywania i opieki nad Krsną. W madhura-rati istnieją cztery wcześniejsze cechy i dodatkowa cecha madhury, nijanga-sanga-dana (dawanie towarzystwa różnych części swojego ciała).
Jest to dokładnie tak samo jak rozwijanie cech znajdujących się w uniwersalnych elementach. W przestrzeni lub eterze jest tylko jedna cecha, dźwięk. W powietrzu są dwie cechy: dźwięk i dotyk. W ogniu są trzy cechy: dźwięk, dotyk i forma. W wodzie są cztery cechy: dźwięk, dotyk, forma i smak. I w ziemi jest pięć cech: dźwięk, dotyk, forma, smak i zapach. W ten sposób w śanta-rati jest obecna jedna cecha, w dasyi dwie, w sakhyi trzy, w vatsalyi cztery i w madhuryi pięć. //

Teraz zostanie zdefiniowanych dwanaście form rati:

Mukhya-rati

(1) Śanta-rati

Niewzruszoność lub stałość umysłu jest znana jako 'śama', czyli opanowanie. Wcześniejsze autorytety ogłosiły, że umysłowa dyspozycja dzięki której ktoś wyrzeka się skłonności do materialnego zadowalania zmysłów i sytuuje się w szczęściu płynącym z jaźni (nijananda) jest nazywana 'śamą'. Rati osób, które są ogarnięte spokojem i które z powodu widzenia Śri Krsny jako Paramatma, są pozbawione mamaty, czyli poczucia posiadania w swoim związku z Krsną jest nazywana śanta-rati. Mamata odnosi się do głębokiego poczucia przywiązania do Krsny, dzięki któremu ktoś myśli, „Krsna jest moim panem. Krsna jest moim przyjacielem,” itd.

(2) Dasya-rati

Ta rati, dzięki której wielbiciel uważa się za niższego od Krsny i dlatego za odpowiedniego do otrzymywania łaski Pana i która składa się z postawy czci dla Śri Krsny jest nazywana dasya-rati (rówież znana jest jako priti-rati). Dasya-rati wytwarza przywiązanie do Śri Krsny i niszczy sentyment do wszystkich innych obiektów.

(3) Sakhya-rati

Osoba posiadająca szczególny rodzaj rati, dzięki któremu uważa się za równego Krsnie pod każdym względem, jest nazywana 'sakhem', czyli przyjacielem Śri Krsny. Ponieważ zawiera ona poczucie równości z Krsną, rati ta cechuje się viśrambhą, głębokim uczuciem poufałości pozbawionej wszelkich ograniczeń. Ta viśrambha-rati jest znana jako sakhya-rati. Z powodu nieobecności zahamowań, występują w niej żarty i humorystyczne zachowania. W przeciwieństwie do sług, przyjaciele Krsny są wolni od koncepcji, że Mu podlegają.

(4) Vatsalya-rati

Osoby, które posiadają rati, dzięki której uważają się za nadrzędnych wobec Śri Krsny, są traktowane z szacunkiem przez Niego. Ich rati, która cechuje się uprzejmością i łaskawością dla Krsny, jest nazywana vatsalya-rati. W vatsalya-rati anubhavami są czynności żywienia Krsny, ofiarowywania błogosławieństw, dotykania podbródka itd.

(5) Madhura-rati

Rati gopi, która jest oryginalnym źródłem ośmiu rodzajów małżeńskich przyjemności (sambhoga), takich jak pamiętanie, obserwowanie ukochanego itd., wymienianych pomiędzy Śri Hari, a sarnookimi gopi, jest nazywana madhura-rati. Jest również znana jako priyata-rati. W madhura-rati anubhavami są ukradkowe spojrzenia, ruchy brwi, intymne rozmowy i słodkie uśmiechy.

Gauna-rati

(1) Hasa-rati

Radowanie się serca, które jest doświadczane na skutek bycia świadkiem niespodziewanych zmian mowy, ubioru, czynności itd., jest nazywane hasą, czyli śmiechem. W hasie występuje rozszerzenie oczu oraz drganie nosa, warg i policzków. Kiedy śmiech wyrasta z mowy, ubioru i czynności, które są związane z Krsną i otrzymuje wsparcie od głównej, odżywiającej emocji (mukhya-parartha-rati), która w tym czasie wycofuje się na drugi plan, jest wtedy przekształcany w hasa-rati.

(2) Vismaya-rati

Rozszerzenie serca, które ma miejsce podczas obserwowania niezwykłych obiektów jest nazywana vismayą, czyli zdumieniem. W vismayi występuje powiększenie oczu, wyrazy docenienia i ciarki. Kiedy zdumienie wyrasta w wyniku obserwacji nadzwyczajnych rozrywek Śri Krsny i otrzymuje wsparcie od jednej z głównych, odżywiających emocji (mukhya-parartha-rati), która następnie wycofuje się drugi plan, jest przekształcane w vismaya-rati.

(3) Utsaha-rati

Niezachwiane przywiązanie i pragnienie do spełniania jednej z czynności do której się aspiruje, takiej jak walka, spełnianie dobroczynnych uczynków, okazywanie łaski lub wypełnianie religijnych obowiązków, których owoce są wychwalane przez sadhu, jest nazywane utsahą, czyli entuzjazmem. Utsaha cechuje się ogromnym wysiłkiem lub pracowitością, brakiem cierpliwości i nie zwracaniem uwagi na upływający czas. Kiedy entuzjazm wyrasta w związku z Krsną i zostaje odżywiony przez mukhya-parartha-rati, która wycofuje się na drugi plan, jest przekształcany w utsaha-rati.

(4) Śoka-rati
Żałość i smutek, który jest doświadczany w sercu z powodu rozdzielenia z ukochaną osobą lub z powodu nieszczęścia, które spadło na ukochanego, jest nazywany śoką. W śoce występuje rozpaczanie, upadanie na ziemię, wzdychanie, wysychanie ust i złudzenie. Kiedy ten smutek wyrasta w związku ze Śri Krsną i jest odżywiany przez mukhya-parartha-rati, jest przemieniany w śoka-rati.

(5) Krodha-rati
Rozpalenie serca, które ma miejsce w czasie konfrontacji z wrogością jest nazywane krodhą, czyli gniewem. Anubhavami krodhy są szorstkość, marszczenie brwi i poczerwienienie oczu. Kiedy gniew wyrasta w związku ze Śri Krsną i jest odżywiany przez mukhya-parartha-rati, jest przemieniany w krodha-rati. Krodha-rati jest dwóch rodzajów: krsna-vibhava (kiedy jej obiektem jest Krsna) i krsna-vairi-vibhava (kiedy jej obiektem jest wróg Krsny).

(6) Bhaya-rati
Bardzo silne pobudzenie i niepokój serca, który jest doświadczany po popełnieniu jakiejś obrazy lub ujrzeniu przerażającego obiektu jest nazywany bhayą, czyli strachem. W bhayi występuje chowanie się, wysychanie serca, uciekanie i złudzenie. Kiedy ten strach wyrasta w związku ze Śri Krsną i jest odżywiany przez mukhya-parartha-rati, jest przekształcany w bhaya-rati. Tak jak krodha, bhaya-rati jest dwóch rodzajów: krsna-vibhava (kiedy jej obiektem jest Krsna) i dusta-vibhava (kiedy jej obiektem jest niebezpieczna osoba).

(7) Jugupsa-rati
Skurczenie lub zamknięcie serca, które ma miejsce podczas doświadczania odrażających rzeczy jest nazywane jugupsą, czyli odrazą. W jugupsy występuje spluwanie, zaciśnięcie ust i wyrażanie potępienia. Kiedy to uczucie odrazy jest odżywiane przez mukhya-parartha-rati jest przemieniane w jugupsa-rati.
Podziały sthayibhavy
Sthayibhava jest stałą i dominującą emocją, która ma pod swoją kontrolą zarówno kompatybilne (aviruddha) jak i niekompatybilne (viruddha) emocje. Podziały sthayibhavy zostały przedstawione poniżej.

Schemat znajduje się pod adresem: http://r.pinger.pl/www.purebhakti.com/resources/ebooks-a-magazines-mainmenu-63/doc_download/59-bhakti-rasamrta-sindhu-bindu-latest-edition.html

Przewodnie bóstwa i kolory bhakti-rasy

Kiedy mukhya-rati i gauna-rati łączą się ze swoimi odpowiednimi składnikami vibhav, anubhav, sattvika-bhav i vyabhicari-bhav w sercu bhava- lub prema-bhakty wytwarzają one niezwykły smak znany jako bhakti-rasa. Tak jak krsna-rati, czyli sthayibhava jest dwóch rodzajów, tak bhakti-rasa również jest dwóch rodzajów: mukhya-rasa i gauna-rasa. Każda z tych ras charakteryzuje się szczególnym kolorem i przewodnim bóstwem. Zostały one opisane poniżej.

Mukhya-bhakti-rasy Gauna-bhakti-rasy
(główne rasy) (drugorzędne rasy)

Śanta (spokój) Hasya (śmiech)
śveta (biała), pandara (żółto-biała),
Kapila Balarama

Dasya (służenie) Adbhuta (zdumienie)
citra (wielokolorowa), pingala (żółto-brązowa),
Madhava Kurma

Sakhya (przyjaźń) Vira (bohaterstwo)
aruna (czerwono-brązowa), gaura (jasna),
Upendra Kalki

Vatsalya (miłość rodzicielska) Karuna (współczucie)
śona (ciemnoczerwona), dhumra (przyciemniona),
Nrsimha Raghava

Madhurya (miłość małżeńska) Raudra (gniew)
śyama (ciemna), rakta (szafranowo-czerwona),
Nanda-nandana Bhargava

Bhayanaka (strach)
kala (czarna),
Varaha

Bibhatsa (odraza)
nila (niebieska),
Mina (Matsya)

Bhakti-rasa smakowana na pięć sposobów

Dwanaście ras oddziałuje na umysł na pięć różnych sposobów i dlatego bhakti-rasa jest smakowana w pięciu nastrojach. Zostały one opisane poniżej.

Purti (spełnienie): W śanta-rasie występuje satysfakcja, czyli spełnienie serca.
Vikaśa (otwarcie): W dasyi-, sakhyi-, vatsalyi-, madhuryi- i hasyi-rasach występuje radość, czyli otwarcie serca.
Vistara (rozszerzenie): W vira- i adbhuta-rasach występuje ekspansja serca.
Viksepa (rozproszenie): W karuna- i raudra-rasach serce zostaje rozproszone.
Ksobha (zakłócenie): W bhayanaka- i bibhatsa-rasach serce staje się niespokojne.
 

 
Werset 16 – Gradacja w manifestacji bhav.

kim ca bhaktanam cittanusarena bhavanam prakatyataratamyam bhavati. tatra kvacit samudravad gambhira-citte ’pi aprakatyam svalpa-prakatyam va. alpa-khatavat tarala-citte
atiśaya-prakatyam ca bhavatiti nayam atyantika niyama iti prapanco na likhitah.

Śri Bindu-vikaśini-vrtti

Istnieje podział w stopniu manifestacji bhav w zależności od umysłowych predyspozycji czy serca wielbiciela. W wielbicielach, których serca są bardzo poważne (gambhira) lub głębokie jak ocean, manifestacja tych bhav nie jest widoczna lub może być dostrzeżona tylko w niewielkim stopniu. W wielbicielach, których serca są bardzo chybotliwe i płytkie jak niewielki staw, czasem bhavy te manifestują się bardzo potężnie. Ponieważ nie ma specjalnych zasad rządzących manifestacją takich bhav, temat ten nie został szczegółowo omówiony.

Komentarz

W „Bhakti-rasamrta-sindhu” (2.4.250-70) temat ten został przedyskutowany bardziej drobiazgowo. Najważniejsze punkty z tego rozdziału są następujące.
W wielbicielu w którym zamanifestowała się rati do Krsny w jednym z pięciu głównych związków, może pojawić się i oddziaływać ze sobą czterdzieści jeden bhav. Trzydzieści trzy vyabhicari-bhavy wraz z siedmioma drugorzędnymi formami rati (śmiechem, zdumieniem itd.) i jedną z pomiędzy pięciu głównych form rati, razem dają czterdzieści jeden bhav. Są one znane jako mukhya-bhavy. Mentalność (citta-vrtti), która wyrasta z manifestacji wszystkich tych bhav, powoduje różne transformacje w ciele i zmysłach.
Pomiędzy bhavami, takimi jak przerażenie, niepokój, wdzięczność, nieśmiałość itd., niektóre są u poszczególnych wielbicieli wrodzone (svabhavika), a niektóre okazjonalne (agantuka). Te bhavy, które są wrodzone, przenikają zarówno zewnętrzną jak i wewnętrzną istotę wielbiciela. Wrodzone bhavy są porównywane do manjisthy, indyjskiej rośliny, która jest źródłem czerwonego barwnika. Dla tej rośliny, barwa czerwona jest nieodłączną i trwałą cechą, która przenika ją całą. Bhavy, czyli emocje, które są wrodzone, są bardzo łatwe do wywołania w poszczególnych wielbicielach, nawet dzięki nieznacznej stymulacji.
Wrodzone bhavy podążają w ślad za krsna-rati. Innymi słowy, to stała emocja rati określa, które emocje są svabhavika. Chociaż rati jest zwykle jednego rodzaju (innymi słowy składa się tylko i wyłącznie z uczucia do Śri Krsny), to manifestuje się w różnorodności śanty, dasyi itd., odpowiednio do skłonności do służenia Krsnie w szczególny sposób.
Agantuka, czyli okazjonalne emocje, są jak okresowe nakładanie czerwonego barwnika na biały strój. Manifestują się one w wielbicielu dzięki wrodzonym bhavom. Dlatego są one nazywane anubhavami, czyli rezultatami wrodzonych emocji.
Różnorodność jest widoczna we wszystkich emocjach z powodu różnic pomiędzy wielbicielami i różnic w składnikach rasy, takich jak vibhavy, anubhavy, vyabhicari-bhavy itd., które zaczynają działać w różnych okolicznościach. Z powodu różnic występujących w charakterach różnych wielbicieli, ich umysły również są różnych typów. Dlatego istnieje gradacja w zewnętrznych i wewnętrznych manifestacjach wszystkich tych bhav, odpowiednio do upodobań umysłu lub serca.
Wielbiciel, którego umysłowe usposobienie jest karkaśa, czyli twarde, może należeć do jednego z trzech rodzajów: (1) garistha (ciężkiego) – ciężkie serce jest porównywane do złota w odniesieniu do jego ciężaru, (2) gambhira (poważnego) - poważne serce jest porównywane do oceanu w odniesieniu do jego głębokości i (3) mahistha (dużego) – duże serce jest porównywane do wielkiego miasta w odniesieniu do jego rozmiarów. To są cechy serca o którym mówi się, że jest karkaśa. Pomimo, że ekstatyczne emocje mogą bardzo silnie wzrastać w wielbicielach posiadających takie cechy, to nie będą one w widoczny sposób zamanifestowane i dlatego nie zostaną wykryte przez innych.
Wielbiciel, którego umysłowe usposobienie jest komala, czyli miękkie, również należy do jednej z trzech kategorii: (1) laghistha (lekkiego) – lekkie serce jest porównywane do bawełny w odniesieniu do jej cechy lekkości, (2) uttana (płytkiego) – płytkie serce jest porównywane do płytkiego stawu w odniesieniu do jego głębokości i (3) ksodistha (małego) – małe serce jest porównywane do chatki w odniesieniu do jej rozmiaru. To są cechy serca o którym mówi się, że jest komala. Nawet słaba emocja pojawiająca się w wielbicielach posiadających takie cechy jest widoczna w ich ciałach i dlatego łatwa do zauważenia przez innych.
Śrila Rupa Gosvami napisał, że serce, które jest ciężkie (garistha) jest jak grudka złota, a serce, które jest lekkie (laghistha) jest jak kulka bawełny. Emocja, która wyrasta w sercu posiadającym jedną z tych dwóch cech, jest jak wiatr. Kulka bawełny zostanie porwana przez wiatr, podczas gdy grudka złota pozostanie w miejscu. Podobnie, nawet gdy dojdzie do bardzo potężnego wezbrania emocji, żadne zewnętrzne transformacje nie będą widoczne w wielbicielu, którego serce jest bardzo ciężkie. Ale w wielbicielu, którego serce jest lekkie, transformacje będą widoczne nawet po pojawieniu się słabej emocji.
Serce, które jest głębokie (gambhira) jest jak ocean, a serce, które jest płytkie (uttana) jest jak mały staw. Emocja, która wyrasta w sercu posiadającym jedną z tych dwóch cech, jest porównywana do szczytu górskiego. Nawet jeśli głaz, czy wierzchołek góry wpadnie do oceanu, to nie zauważymy żadnego wzburzenia w jego wodach. Ale jeśli kamyczek zostanie wrzucony do małego stawu, to cała woda zostanie zmącona. Podobnie, nawet jeśli wiele bhav pojawi się w wielbicielu, którego serce jest bardzo głębokie, to nie poruszy się ono; żadna transformacja nie będzie widoczna w jego ciele. Ale kiedy bhavy zamanifestują się nawet w niewielkim stopniu w wielbicielu, którego serce jest płytkie, zostanie ono pobudzone i ekstatyczne transformacje będą widoczne w jego ciele.
Serce, które jest duże (mahistha) jest jak wielkie miasto, a serce, które jest małe (ksodistha) jest jak niewielka chatka. Emocja, która wyrasta w sercu posiadającym jedną z tych dwóch cech, jest porównywana do lampy i do słonia. W wielkim mieście, lampy i słonie nie będą widoczne. Ale przed chatką nie będzie można ich nie zauważyć. Podobnie w sercu, które jest mahistha, nie będą widoczne żadne transformacje po pojawieniu się emocji. Ale w sercu, które jest ksodistha, transformacje powstające w wyniku pojawienia się emocji, będą natychmiast widoczne.
Ciężkość (garisthatva) i lekkość (laghisthatva) serca została opisana w celu ukazania poruszenia (vipeksa) i nieporuszenia (avipeksa) serca, które pojawia się po wystawieniu go na działanie vyabhicari-bhav. Podobnie mówi się, że serce jest karkaśa lub komala w zależności od stopnia stopienia i jego odporności na stopienie przez vyabhicari-bhavy. Serce, które pozostaje nieporuszone na skutek niewielkiego kontaktu z vyabhicari-bhavami jest określane jako ciężkie, czyli garistha, a serce, które zostaje łatwo poruszone jest określane jako laghistha. W rzeczywistości serce nie jest ani ciężkie, ani lekkie, ani twarde. Tylko odpowiednio do stopnia emocjonalnego uniesienia doświadczanego przez serce w kontakcie z vyabhicari-bhavami, mówi się o sercu jako o twardym lub miękkim.


Różne stany serca

Duża różnorodność emocji wyrasta z różnic w wielbicielach i z powodu różnic w składnikach rasy (vibhava, anubhava, etc.), które oddziałują na siebie w różnych okolicznościach. Z powodu unikalnych różnic w cechach, które istnieją pomiędzy wielbicielami usytuowanymi w różnych rasach, ich umysły różnią się. Gradacja występujących po sobie emocji odpowiada umysłowemu usposobieniu wielbiciela. Aby przedstawić związek pomiędzy emocjami i mentalnym usposobieniem wielbicieli, została opisana różnorodność stanów serca. Słowa „twardy” i „miękki” odnoszą się do stopnia do którego emocje są ukazywane poprzez zewnętrzne transformacje. W wielbicielach o których sercach mówi się, że są twarde, nawet bardzo potężne emocje są nie do wykrycia dzięki zewnętrznym, cielesnym transformacjom. W wielbicielach o których sercach mówi się, że są miękkie, nawet delikatny przypływ emocji jest widoczny dzięki zewnętrznym symptomom.


Garistha (ciężkie): Serce, które jest ciężkie jest porównywane do złota

Karkaśa Gambhira (głębokie): Serce, które jest głębokie jest porównywane do oceanu
(twarde)
Mahistha (duże): Serce, które jest duże jest porównywane do miasta
Laghistha (lekkie): Serce, które jest lekkie jest porównywane do bawełny.

Komala Uttana (płytkie): Serce, które jest płytkie jest porównywane do stawu.
(miękkie)
Ksodistha (małe): Serce, które jest małe jest porównywane do chatki.


Odpowiadające emocje

Odpowiednio do różnorodności twardych i miękkich serc, towarzyszą im stosowne emocje. Stany serca zostały tutaj pogrupowane w pary odpowiednio do ciężkości, głębokości i rozmiaru. W każdym przypadku podany jest opis pobudzenia serca lub jego braku w kontakcie z emocjami, odpowiednio do stanu twardości i miękkości.

Garistha
(ciężkie)
“złote” Emocje, które wyrastają w sercach tych dwóch rodzajów są porównywane do wiatru. Silny wiatr nie ma wpływu na grudkę złota, ale nawet delikatny powiew wiatru porywa bawełnianą kulkę.
Laghistha
(lekkie)
“bawełniane”

Gambhira
(głębokie)
“ocean” Emocje, które wyrastają w sercach tych dwóch rodzajów są porównywane do szczytu górskiego. Nawet jeśli wieki głaz lub szczyt górski wpadnie do oceanu, nie będzie widoczne wzburzenie oceanu. Ale jeśli wrzucimy kamyczek do małego stawu, cała woda zostanie sfalowana.
Uttana
(płytkie)
“staw”




Mahis†ha
(wielkie)
“miasto” Emocje, które wyrastają w sercach tych dwóch typów są porównywane do lampy i słonia. W wielkim mieście, lampa i słoń nie są widoczne. Ale przed chatką nie można ich nie zauważyć.
Ksodistha
(małe)
“chatka”

Stopienie serca

Poniżej przedstawiona jest wzrastająco skala stopienia serca od diamentu do nektaru. W twardym sercu jest potrzebna bardzo intensywna emocja, aby stopić serce i dlatego emocja, która wyrasta w twardym sercu jest porównywana do ognia. W miękkim sercu bardzo słaba emocja jest potrzebna do stopienia serca i dlatego emocja, która wyrasta w miękkim sercu jest porównywana do promieni słonecznych.

Karkaśa (twarde) Emocja jest porównywana do ognia
Vajra (diament lub błyskawica) Diament jest bardzo twardy. Nie można zmiękczyć go żadnymi środkami. Podobnie serca tapasa-śanta-bhaktów są równie twarde.

Svarna (złoto) Złoto topi się, kiedy zostanie wystawione na działanie wysokiej temperatury. Podobnie serce, które jest twarde jak złoto, może zostać stopione przez bardzo potężne emocje.
Jatu (szelak) Szelak zostaje całkowicie stopiony nawet w niewielkiej temperaturze. Podobnie serce, które jest jak szelak, zostaje stopione nawet dzięki pojawieniu się słabych emocji.

Komala (miękkie) Emocja jest porównywana do promieni słonecznych
Madana (wosk) Wosk i masło łatwo się topią dzięki ciepłu promieni słonecznych. Serca wielbicieli o podobnych naturach topią się dzięki śladowi emocji.
Navanita (masło)

Amrta (nektar) Nektar jest z natury zawsze płynny. Podobnie serca ukochanych wielbicieli Śri Govindy są zawsze z natury ciekłe jak nektar.
 

 
Werset 15
Opis Vyabhicari-bhav

atha vyabhicarinah sthayi-bhava-posaka bhavah kadacitkah. nirvedo ’tha visado, dainyam glani-śramau ca mada-garvau śanka-trasavega unmado ’pasmrtis tatha vyadhih moho mrtir alasyam, jadyam vridavahittha ca smrtir atha vitarka-cinta-mati-dhrtayo
harsa-utsukatvam ca augramarsasuyaś capalyam caiva nidra ca suptir bodha itime bhava vyabhicarinah samakhyatah. athaisam-laksanam – atma-ninda nirvedah, anutapo-visadah,
atmani ayogya-buddhir dainyam, śramajanya-daurbalyam glanih, nrtyady-utthah svedah śramah, mado madhu-panadi-mattata, ahankaro garvah, anistaśankanam śanka, akasmad eva bhayam trasah, citta-sambhrama avegah, unmattata unmadah, apasmaro
vyadhir apasmrtih, jvara-tapo vyadhih, murcchaiva mohah, mrtir maranam, alasyam spastam, jadyam jadata, lajjaiva vrida, akaragopanam avahittha, purvanubhuta-vastu-smaranam smrtih, anumanam vitarkah, kim bhavisyatiti bhavana cinta, śastrartha-nirdharanam matih, dhrtir dhairyam, harsa anandah, utkanthaiva autsukyam, tiksna-svabhavata augryam, asahisnuta amarsah, gune’pi dosaropanam asuya, sthairye aśaktiś capalyam, susuptir eva nidra, svapna-darśanam suptih, jagaranam bodhah, avidyaksayaś
ca, iti vyabhicarinah.

Komentarz

viśesanabhimukhyena caranti sthayinam prati. iti vyabhicarinah
Bhakti-rasamrta-sindhu (2.4.1)

Istnieją trzydzieści trzy vyabhicari-bhavy. Ponieważ podążają one w kierunku i obdarzają szczególnym wsparciem sthayibhavę, są znane jako vyabhicari-bhavy. Słowo „vyabhicari” posiada tutaj szczególne techniczne znaczenie. Można je rozbić na trzy części: „vi” (wyróżnienie lub intensyfikacja), „abhi” (w kierunku) i „cari” (iść). Innymi słowy, emocja, która przede wszystkim zmierza w kierunku sthayibhavy i służy jej wzmocnieniu jest nazywana vyabhicari-bhavą. Vyabhicari-bhavy są rozpoznawane dzięki mowie, ruchom różnych części ciała, takim jak oczy i brwi i dzięki sattvie, czyli innymi słowy, dzięki anubhavom wyrastającym z sattvy. Wszystkie vyabhicari-bhavy podążają w kierunku sthayibhavy; dlatego są one również zwane sancari-bhavami. Słowo „sancari” oznacza „poruszać się”. Vyabhicari-bhavy są jak fale, które wyłaniają się z oceanu nektaru sthayibhavy i powodują jego nabrzmiewanie. Następnie wtapiają się z powrotem w ten ocean i znikają.

Śri Bindu-vikaśini-vrtti

Istnieją trzydzieści trzy vyabhicari-bhavy, które odżywiają sthayibhavę. Przyczyny ich pojawiania się i symptomy, które wywołują zostały opisane poniżej.

(1) Nirveda (samooskarżanie) – Robienie sobie wyrzutów uważając się za upadłego i bezwartościowego jest nazywane nirvedą. Nirveda wyrasta z wielkiego nieszczęścia, uczuć rozdzielenia, zazdrości, nie wykonywania obowiązków i angażowania się w czynności nie będące obowiązkami. W nirvedzie manifestują się łzy, niepokój, zmiana koloru skóry, uczucia bezużyteczności, ciężki oddech i inne anubhavy.

(2) Visada (przygnębienie lub depresja) – Wyrasta w przypadku nie osiągnięcia swojego upragnionego obiektu, Śri Krsny, z niezdolności do ukończenia prac, które zostały rozpoczęte dla Krsny, z powodu różnych nieszczęść, które przytrafiły się Krsnie lub z powodu popełnienia obrazy. Symptomami visady są: szukanie środków zaradczych i udzielanie pomocy, niepokój, płacz, rozpacz, ciężki oddech, zmiana koloru skóry i suchość w ustach.

(3) Dainya (żałość lub pokora) – Uważanie się za godnego pogardy i bezwartościowego jest nazywane dainyą. Dainya wyrasta z nieszczęścia, strachu i obraz. Symptomami dainyi są: wypowiadanie pochlebstw, skrępowanie (niemoc serca), ponurość, niepokój i bezruch.

(4) Glani (fizyczna i umysłowa niemoc) – Moc energii życiowej i działania w ciele jest nazywana „oją”. Niemoc, która wyrasta z powodu obniżenia tej witalnej energii, spowodowana nadmiernym wysiłkiem (śrama), umysłowym przeciążeniem lub małżeńskimi uciechami jest nazywana glani. Symptomami glani są: drżenie ciała, bezczynność, zmiana koloru skóry, słabość i zaniepokojone spojrzenie.

(5) Śrama – Zmęczenie lub wyczerpanie, któremu towarzyszy pocenie się spowodowane intensywną pogonią za Krsną (jak Matka Yaśoda goniąca Krsnę), tańczeniem i małżeńskimi uciechami jest nazywane śramą. Symptomami śramy są: sen, pocenie się, ziewanie i ciężki oddech.

(6) Mada (odurzenie) – Rozkosz lub radość, które przykrywają wiedzę są nazywane madą. Mada jest rezultatem picia miodu i nadmiernego pobudzenia seksualnego. Symptomami mady są: powolne ruchy, zataczanie się, bełkotliwa mowa, przewracanie oczami i zaczerwienienie oczu.

(7) Garva (duma) – Lekceważenie innych, które powstaje z powodu uśmiechu losu, piękna, młodego wieku, cech, osiągnięcia najwyższego schronienia (Śri Krsny) lub osiągnięcia swojego upragnionego obiektu, jest nazywane gravą. Symptomami gravy są: pogardliwa mowa, nie odpowiadanie innym wprost w celu robienia sobie żartów, pokazywanie swoich części ciała, ukrywanie swoich zamiarów i nie słuchanie innych.

(8) Śanka (obawa) – Obawa przed kłopotami powstałymi w wyniku kradzieży czegoś, co należało do Krsny, z powodu popełnienia obrazy lub agresji innych osób (tj. wrogów Krsny), jest nazywana śanką. Symptomami śanki są: suchość w ustach, zmiana koloru skóry, rozglądanie się i chowanie się.

(9) Trasa (strach) – Strach, który wyrasta nagle lub niespodziewanie z powodu błysku błyskawicy, przerażającego stworzenia lub dźwięku jest nazywany trasą. Symptomami trasy są: chronienie się w pobliskich obiektach, zamarcie, gęsia skórka, drżenie ciała i zmieszanie.

(10) Avega – Pobudzenie, podniecenie, napady emocji i oszołomienie są nazywane avegą. Avega wyrasta z ośmiu rzeczy: priya-vastu (przyjemnego obiektu), apriya-vastu (nieprzyjemnego obiektu), agni (ognia), vayu (wiatru), varsy (deszczu), utpaty (niespotykanego i zaskakującego wydarzenia lub nieszczęścia), gaji (słonia) i catru (wroga). Każda z tych przyczyn prowadzi do zamanifestowania się innych symptomów. W priya-vastu-avedze występuje pocenie się, przyjemne słowa, niestałość i oczekiwanie, aby powitać ukochanego. W apriya-vastu-avedze występuje przewracanie się, krzyczenie i zawroty głowy. W avedze wyrastającej z ognia są nieskoordynowane ruchy, drżenie ciała, zamykanie oczu i ronienie łez. W avedze wyrastającej z wiatru występuje okrywanie ciała, nagłe ruchy i przecieranie oczu. W avedze wyrastającej z deszczu jest bieg, noszenie parasolki i kurczenie się. W avedze wyrastającej z nieszczęścia występuje zmiana koloru skóry, zdziwienie i drżenie ciała. W avedze wyrastającej z obecności słonia występuje uciekanie, drżenie ciała, strach i oglądanie się za siebie. W avedze wyrastającej z obecności wroga występuje nakładanie zbroi, chwytanie broni i wychodzenie z domu w celu udania się do innego miejsca.

(11) Unmada (szaleństwo) – Oszołomienie serca, które wyrasta z niezwykłego szczęścia, nieszczęścia lub bolesnej rozłąki jest nazywane unmadą. Symptomami unmady są: głośny śmiech, tańczenie, śpiewanie, próżne działania, niespójna mowa, bieganie, krzyczenie i zachowywanie się w sprzeczny sposób.

(12) Apasmrti (zmieszanie lub nieobecność umysłu) – Oszołomienie serca, które występuje z powodu nierównowagi pomiędzy różnymi częściami ciała wyrastającymi z wielkiego nieszczęścia jest nazywane apasmrti. W apasmriti występują symptomy, takie jak przewracanie się, bieganie dookoła, omamy, drżenie ciała, toczenie piany z ust, wyrzucanie rąk i nóg i głośne okrzyki.

(13) Vyadhi (choroba) – Stan gorączki wywołany rozdzieleniem lub nadmiarem limfy (doszy) w ciele (śluzu, żółci i powietrza) jest nazywany vyadhi. Śrila Viśvanatha Cakravarti Thakura tłumaczy w swoim komentarzu do wersetu 2.4.90 z „Bhakti-rasamrta-sindhu”, że ta nierównowaga w doszach ciała, wyrasta z wielkiego nieszczęścia spowodowanego rozdzieleniem lub słuchaniem o niepowodzeniach Krsny w walce z demonami. W rzeczywistości przez vyadhi są określane bhavy, czyli duchowe transformacje serca wyrastające z rozdzielenia i wielkich nieszczęść. Symptomami vyadhi są: osłupienie, zwiotczenie części ciała, ciężki oddech, odczuwanie wielkiego nieszczęścia i zmęczenie.

(14) Moha (omdlenie lub złudzenie) – Utrata świadomości wyrastająca z radości, rozdzielenia, strachu lub przygnębienia jest nazywana mohą. Symptomami mohy są: przewracanie się, zatrzymanie funkcji zmysłów, zawroty głowy i bezczynność.

(15) Mrti (śmierć) – Porzucenie powietrza życia (prany) z powodu choroby, przygnębienia, strachu, fizycznego osłabienia oraz w walce, jest nazywane mrti. Symptomami mrti są: niewyraźna mowa, zmiana koloru skóry, płytki oddech i czkawka. W „Bhakti-rasamrta-sindhu” (2.4.102) Śrila Rupa Gosvami tłumaczy, że vyabhicari-bhava znana jako mrti nie odnosi się do prawdziwej śmierci. Ponieważ symptomy przypominają stan serca przed śmiercią, dlatego ta bhava jest nazywana mrti.

(16) Alasya (lenistwo) – Kiedy pomimo bycia zdolnym do zrobienia czegoś, nie występuje zaangażowanie w te czynności z powodu zadowolenia lub zmęczenia jest to nazywane alasyą. Symptomami alasyi są: ziewanie, awersja do działania, przewracanie oczami, leżenie, senność i sen.

(17) Jadya (inercja lub niewrażliwość) – Kiedy ktoś jest pozbawiony mocy analizowania z powodu rozdzielenia lub widzenia i słyszenia zarówno o tym, co jest mu drogie jak i nadchodzących kłopotach, jest to nazywane jadyą. Jadya jest stanem poprzedzającym lub występującym po moha (utrata przytomności). Symptomami jadyi są: mruganie oczami, milczenie i utrata pamięci.

(18) Vrida (nieśmiałość lub wstyd) – Nieśmiałość lub wstyd, które wyrastają w nowym towarzystwie, podczas popełniania przestępstw oraz będąc wychwalanym lub karconym jest nazywana vrdą. Symptomami vrdy są: pozostawanie cichym, niepokój, zakrywanie twarzy, pisanie po ziemi i zwieszanie głowy.

(19) Avahittha (ukrywanie emocji) – Ukazywanie emocji w sposób sztuczny w celu ukrycia prawdziwych, poufnych uczuć jest nazywane avahitthą. Symptomami avahitthy są: ukrywanie tych części ciała, które zdradzają odczuwane emocje, spoglądanie w innym kierunku, próżne działania i nieskładna mowa.

(20) Smrti (pamiętanie) – Przypominanie sobie o i miłość do jakiegoś wcześniej doświadczanego obiektu, wywołana obserwacją podobnego obiektu lub stałą praktyką jest nazywane smrti. Symptomami smriti są: ruchy głową i marszczenie brwi.

(21) Vitarka (analizowanie lub argumentowanie) – Analizowanie w celu odkrycia prawdy o czymś jest nazywane vitarką. Rozważania mogą zostać wywołane zarówno przez wątpliwości jak i ciekawość w celu określenia przyczyny. Symptomami vitrarki są: marszczenie brwi i ruchy głową i palcami.

(22) Cinta (niepokój) – Myśli, które wyrastają z powodu nieosiągnięcia swojego upragnionego obiektu lub z powodu osiągnięcia niepożądanego obiektu są nazywane cintą. Zadawanie sobie pytania, „Co teraz się stanie?” jest nazywane cintą. Symptomami cinty są: głęboki oddech, spuszczanie głowy, pisanie po ziemi, zmiana koloru ciała, bezsenność, rozpacz, pobudzenie, słabość, łzy i potulność.

(23) Mati (decydowanie i rozumienie) – Przekonanie lub podjęcie decyzji, która wyrasta ze zrozumienia znaczenia śastr jest nazywane mati. Symptomami mati są: wykonywanie obowiązków, udzielanie instrukcji uczniom i rozważanie wszystkich za i przeciw w danym temacie.

(24) Dhrti (wdzięczność) – Stałość umysłu, która wyrasta z wiedzy (tutaj oznacza realizację Pana), nieobecności nieszczęścia (z powodu czyjegoś związku z Panem) i osiągnięcia najwyższego obiektu (bhagavat-premy), jest nazywana dhrti. W dhrti nie odczuwa się nieszczęścia z powodu rzeczy, których nie można osiągnąć lub tych, które zostały już zniszczone.

(25) Harsa (radość) – Szczęście, które wyrasta w sercu z powodu widzenia lub osiągnięcia swojego upragnionego obiektu jest nazywane harsą. Symptomami harsy są: ciarki, pocenie się, łzy, rozpromieniony wyraz twarzy, napad pasji, szaleństwo, bezczynność i oszołomienie.

(26) Autsukya (gorące pragnienie) – Niezdolność do tolerowania upływu czasu z powodu intensywnego pragnienia ujrzenia lub osiągnięcia swojego wymarzonego obiektu jest nazywane autsukyą. Symptomami autsukyi są: suchość w ustach, pośpiech, niepokój, ciężki oddech i niestałość.

(27) Augrya (srogość lub surowość) – Gniew lub furia wyrastająca z obraz popełnionych przez innych lub raniących słów jest nazywany augaryą. Symptomami augaryi są: zabijanie, drżenie głowy, karcenie i bicie.

(28) Amarsa (nietolerancja lub oburzenie) – Nietolerancja wyrastająca z bycia karconym lub lekceważonym jest nazywana amarsą. Symptomami amarszy są: pocenie się, drżenie głowy, zmiana koloru skóry, niepokój, szukanie wybawienia, krzyczenie, odwracanie głowy i ostrzeganie.

(29) Asuya (zazdrość) – Zazdrość, która wyrasta z widzenia dobrej fortuny i dobrych cech innych jest nazywana asuyą. Symptomami asuyi są: zazdrość, lekceważenie, oskarżanie, projektowanie błędów na cechy innych, pomawianie, naburmuszenie i wznoszenie brwi.

(30) Capalyam (zniecierpliwienie, zmienność, pochopność lub bezczelność) – Utrata ciężkości lub lekkości serca, która wyrasta z powodu przywiązania lub awersji jest nazywana capalyą. Symptomami capalyi są: niezdolność do rozróżniania, szorstka mowa i kapryśne zachowanie.

(31) Nidra (głęboki sen lub stan całkowitej nieświadomości) – Nieobecność zewnętrznych funkcji umysłu wyrastająca z niepokoju, letargu, naturalnego usposobienia lub wyczerpania jest nazywana nidrą. Symptomami nidry są: ziewanie, bezczynność, zamykanie oczu i płytki oddech.

(32) Supti (marzenia senne) – Sen w którym występuje wiele wrażeń docierających z podświadomego umysłu i manifestacja wielu różnych rozrywek jest nazywany supti. Symptomami supti są: wstrzymanie zewnętrznych funkcji zmysłów, łapanie oddechu i zamykanie oczu.

(33) Bodha (przebudzenie) – Oświecenie lub przebudzenie wiedzy, które występuje w wyniku zaniku ignorancji, omdlenia lub snu jest nazywany bodhą.

Te trzydzieści trzy bhavy są nazywane vyabhicari-bhavami. Ich charakterystyka wraz z przykładami jest dokładnie przedstawiona w „Bhakti-rasamrtia-sindhu”.
 

 
Uddipana-vibhavy
To co stymuluje rati

Obiekty, które stymulują w wielbicielach rati, czyli miłość do Pana, są znane jako uddipana-vibhavy. Czternaście głównych uddipan zostało opisanych poniżej. Szczegółowy opis cech, stroju, ozdób i fletu Krsny znajduje się na następnych stronach.

(1) Guna (cechy)
(2) Cesta (czynności) - Do czynności Krsny zalicza się rasa-lila, zabijanie grzeszników itd.
(3) Prasadhana (stroje i ozdoby)
(4) Smita (uśmiech)
(5) Anga-saurabha (zapach ciała)
(6) Vamśa (flet)
(7) Śrnga (bawoli róg) – Wykonana z rogu dzikiej bawolicy Krsny jest oprawiona złotem na dwóch końcach, wysadzana klejnotami i jest znana jako mandraghosa.
(8) Nupura (obrączki)
(9) Kambu (koncha) - Koncha Krsny, która otwiera się w prawą stronę jest nazywana Pańcajanya.
(10) Padanka (odciski stóp)
(11) Ksetra (święte miejsca)
(12) Tulasi
(13) Bhakta (wielbiciele)
(14) Bhagavad-vasara (święte dni) - Janmastami, Ekadaśi itd.

Cechy Krsny jako uddipana-vibhavy

(1)Guna
(cechy)

Strój i ozdoby Krsny jako uddipana-vibhavy

(3) Prasadhana
(strój i ozdoby)

Flety Krsny jako uddipana-vibhavy

(6) Vamśa
(flet)

Anubhavy
Zewnętrzne symptomy ekstazy

Symptomy, które ukazują duchowe emocje odczuwane w sercu są nazywane anubhavami. Kiedy manifestują się one bardziej jako zewnętrzne działania są nazywane udbhaśvarami. Sattvika-bhavy są także znane jako anubhavy, ponieważ one również ukazują emocje przeżywane w sercu. Dlatego termin „udbhaśvara” jest używany w celu rozróżnienia pomiędzy anubhavami wyrastającymi spontanicznie z sattvy, a tymi, które manifestują się jako zewnętrzne działania wymagające użycia świadomej woli. Zostały one zaliczone do jednego z dwóch typów:

Ksepana (wzbudzające)
działania zawierające
ożywione ruchy

Śita (tonujące)
działania, które ukazują apatię
lub zaspokojenie

Sattvika-bhavy
Symptomy Ekstazy Wyrastające z Sattvy

Generalna charakterystyka

Kiedy serce bhava- lub prema-bhakty jest przepełnione emocjami w jego związku z Krsną, taki stan jest nazywany sattvą (czystą dobrocią). Symptomy, które pojawiają się w ciele na skutek bhavy, czyli emocji odczuwanej w sercu i mającej swoje źródło wyłącznie sattvie, są nazywane stattvika-bhavami. Sattvika-bhavy wyrastają spontanicznie z sattvy bez jakiejkolwiek świadomej ingerencji. Z tego powodu są one odróżniane od anubhav znanych jako udbhaśvary, takich jak śpiewanie, tańczenie, które również wyrastają z sattvy, ale przy pewnym udziale woli.

Osiem zewnętrznych symptomów ekstazy wyrastających z viśuddha-sattvy

Istnieje osiem sattvika-bhav:

Stambha (osłupienie): Cechami stambhy są utrata głosu i zatrzymanie funkcji ciała wykonywanych przez działające i zbierające wiedzę zmysły. Stambha wyrasta z radości, strachu, zdumienia, przygnębienia i gniewu.
Sveda (pocenie się): Sveda wyrasta z radości, strachu i gniewu.
Romańca (dreszcze): Charakteryzuje się jeżeniem włosów, ciarkami oraz poczuciem drżenia w ciele. Romańca wyrasta ze strachu, zdumienia, radości i entuzjazmu.
Svarabheda (załamywanie się głosu): W tym symptomie występuje również jąkanie się. Svarabheda wyrasta z przygnębienia, ciekawości, złości, radości i strachu.
Vepathu (drżenie ciała): Vepathu jest również znane jako kampa i wyrasta ze strachu, gniewu i radości.
Vaivarnya (zmiana koloru ciała): W tym symptomie również występują ponurość i wyczerpanie. Vaivarnya wyrasta z przygnębienia, złości i strachu.
Aśru (łzy): Chłodne łzy powstają z radości, a gorące z gniewu. W obydwu przypadkach występuje zaczerwienienie oczu, zaniepokojenie i przewracanie oczami. Aśru wyrasta z radości, gniewu i przygnębienia.
Pralaya (utrata przytomności): Zanik funkcji działających i zbierających wiedzę zmysłów i zaabsorbowanie umysłu obiektem miłości. W tym symptomie występuje również stan zemdlenia. Pralaya wyrasta ze szczęścia i nieszczęścia.

Wszystkie sattvika-bhavy manifestują się na pięciu poziomach intensywności:
(1) dhumayita (tląca się – kiedy sattvika-bhava manifestuje się w bardzo niewielkim stopniu lub w połączeniu z innym symptomem i jest łatwa do ukrycia);
(2) jvalita (paląca się – kiedy dwa lub trzy symptomy manifestują się w tym samym czasie i z trudnością mogą być ukryte);
(3) dipta (płonąca – kiedy trzy, cztery lub pięć sattvika-bhav manifestuje się silnie i kiedy nie można powstrzymać takich symptomów);
(4) uddipta (płonąca jasnym blaskiem – kiedy pięć, sześć lub nawet wszystkie osiem sattvika-bhav manifestuje się równocześnie i umożliwia odczuwanie niezwykłego szczęścia);
(5) suddipta (rozogniona – kiedy wszystkie sattvika-bhavy osiągają najwyższy stopień swoich ekspresji dając niezwykle jasny blask. Ten stan jest widoczny tylko w gopi Vrajy w stanie mahabhavy).
Każdy z tych stanów wytwarza większe szczęście od poprzedniego.

Jak sattvika-bhavy manifestują się w widoczny sposób w ciele

Kiedy umysł jest przepełniony duchowymi emocjami w związku ze Śri Krsną, podlega wtedy działaniom powietrza życia (prana). Powietrze życia również ulega przemianom powodując, że ciało staje się bardzo pobudzone. W tym czasie sattvika-bhavy manifestują się w ciele wielbiciela. Kiedy powietrze życia wędrując w ciele wchodzi w kontakt z pięcioma elementami ciała, wytwarzane są różne sattvika-bhavy jak zostało to przedstawione na poniższym diagramie.

Dalsze trzy typy sattvika-bhav

Snigdha (gładkie):
Sattvika-bhavy, które wyrastają zarówno
z mukhya-rati (pięć głównych związków)
jak i gauna-rati
(siedem drugorzędnych związków).


Digdha (rozmazane): Kiedy jakaś szczególna bhava, która nie została wzbudzona przez mukhya- lub gauna-rati, ale podąża śladami tej rati, manifestuje się w sercu wielbiciela jest nazywana digdha sattvika-bhavą.

Ruksa (surowe): Jeśli jakaś szczególna bhava, wzbudzona przez radość lub zdumienie w wyniku słuchania o słodkich i niezwykłych cechach Pana, wyrasta w osobie, która jest pozbawiona rati, jest to znane jako ruksa sattvika-bhava. Jest ona również znana jako ratyabhasa.

Snigdha sattvika-bhavy manifestują się tylko w wiecznie doskonałych wielbicielach. Sattvika-bhavy, które wyrastają w jata-rati-bhaktach (tych w których pojawiła się rati) są nazywane digdha sattvika-bhavami. Kiedy te symptomy są widoczne w osobie w której rati jeszcze nie wyrosła, są one nazywane ruksa sattvika-bhavami. W rzeczywistości sattvika-bhavy mogą pojawić się tylko u osoby w której pojawiła się rati. Kiedy symptomy przypominające sattvika-bhavy manifestują się w osobach, które są pozbawione rati, są one znane jako sattvikabhasa (podobieństwo sattvika-bhav). Dlatego ruksa sattvika-bhavy są również określane jako abhasy.

Sattvikabhasy

Są cztery rodzaje sattvikabhasy: (1) ratyabhasa, (2) sattvabhasa, (3) nihsattva i (4) pratipa.

(1) Ratyabhasa

Ratyabhasa dosłownie oznacza podobieństwo rati i sattvikabhasa oznacza podobieństwo do symptomów znanych jako sattvika-bhavy. Dlatego ratyabhasa sattvikabhasa odnosi się do tych symptomów, które przypominają sattvika-bhavy wyrastające z podobieństwa rati. Ta ratyabhasa odnosi się do pratibimba- i chaya-ratyabhasy opisanych wcześniej w rozdziale dotyczącym bhava-bhakti. Osoby, które pragną wyzwolenia, mogą praktykować formy bhakti nie w celu osiągnięcia bhakti lub krsna-rati, ale po prostu aby osiągnąć mukti. Kiedy takie osoby intonują święte imię w towarzystwie bhava-bhaktów, mogą ronić łzy, odczuwać dreszcze i ukazywać inne symptomy. Ponieważ te symptomy wyrastają z odbicia rati znajdującego się w sercach prawdziwych bhava-bhaktów, są one znane jako ratyabhasa sattvikabhasy. Kiedy symptomy przypominające sattvika-bhavy są widoczne u mumuksów (tych, którzy pragną wyzwolenia) mówi się, że wyrosły z ratyabhasy.

(2) Sattvabhasa

Sattvabhasa odnosi się do tych symptomów, które wyrastają z abhasy sattvy. Sattva odnosi się do stanu w którym serce posiadające rati jest przepełnione duchowymi emocjami, takimi jak radość, zdumienie, przygnębienie. Kiedy osoba, która nie posiada rati, słucha lub intonuje o rozrywkach Pana w towarzystwie czystych wielbicieli, może doświadczyć pewnych emocji, które będą przypominały te wyrastające z sattvy. W tym przypadku symptomy, które ukazuje, takie jak płacz, nie wyrastają z odbicia rati, ale po prostu z pewnych emocji, które przypominają te wyrastające z sattvy. Dlatego są one znane jako sattvabhasa sattvikabhasy. Te emocje zazwyczaj wyrastają w osobach, których serca są w naturalny sposób miękkie. Kiedy symptomy przypominające sattvikabhavy są obserwowane w karmitach i visayich (osoby zmysłowe), mówi się, że wyrosły z sattvabhasy.

(3) Nihsattva

Nihsattva odnosi się do symptomów, które nie wyrastają z sattvy. Serca takich osób są opisywane jako picchila (śliskie). Na zewnątrz wydają się one posiadać miękkie serca, ale wewnątrz ich serca są twarde. Ukazują symptomy w wyniku praktyki wymuszania tych objawów. Ponieważ symptomy obserwowane w takich osobach są pozbawione nawet abhasy sattvy z tego powodu są nazywane nihsattva sattvikabhasami.

(4) Pratipa

Słowo „pratipa” dosłownie oznacza przeciwność, sprzeczność lub nieprzyjemność. Kiedy wrogowie Krsny ukazują symptomy, które przypominają sattvika-bhavy, są one nazywane pratipa sattvikabhasami.


Schematy znajdują się pod adresem: http://r.pinger.pl/www.purebhakti.com/resources/ebooks-a-magazines-mainmenu-63/doc_download/59-bhakti-rasamrta-sindhu-bindu-latest-edition.html
 

 
Werset 14 – Zarys Bhakti-rasy
vibhavanubhava-sattvika-bhava-vyabhicari-bhava-milanena
raso bhavati. yatra visaye bhavo bhavati sa visayalambanavibhavah krsnah. yo bhava yukto bhavati sa acrayalambanavibhavo bhaktah.
ye krsnam smarayanti vastralankaradayas te-uddipanavibhavah. ye bhavam jnapayanti te anubhava nrtya-gitasmitadayah. ye cittam tanum ca ksobhayanti te sattvikah. te astau – stambha-sveda-romanca-svarabheda-vepathu-vaivarnyaśru-pralaya iti. te dhumayita jvalita dipta uddipta suddipta iti panca-vidha yathottara-sukhadah syuh. ete yadi nitya-siddhe tada snigdhah. yadi jataratau tada digdhah. bhava-śunya-jane yadi jatas tadaruksah. mumuksu-jane yadi jatas tada ratyabhasajah. karmi-jane visayi-jane va yadi jatas tada sattva-bhasajah. picchila-citta-jane tad-abhyasa pare va yadi jatas tada nihsattvah. bhagavad-dvesi jane yadi jatas tada pratipah.

Śri Bindu-vikaśini-vrtti
Kiedy krsna-rati, czyli innymi słowy, sthayibhava (stałe uczucie w sercu w jednym z pięciu związków śanta, dasya, sakhya itd.), wzbudzona przez medium śravana, kirtana itd., staje się wyjątkowo smakowita dla wielbiciela, dzięki interakcji składników znanych jako vibhava, anubhava, sattvika-bhava i vyabhicari-bhava jest nazywana bhakti-rasą. Innymi słowy, kiedy sthayibhava, czyli krsna-rati miesza się z vibhavą, anubhavą, sattvika-bhavą i vyabhicari-bhavą i staje się dla wielbiciela odpowiednią do smakowania w sercu jest nazywana bhakti-rasą.

Składniki bhakti-rasy
Sthayibhava – Stały sentyment w jednym z pięciu głównych związków śanta, dasya, sakhya, vatsalya i madhurya, który jest znany jako mukhya-rati. Odnosi się również do dominującego uczucia w siedmiu drugorzędnych związkach (gauna-rati) śmiechu, zdumienia, rycerskości, współczucia, złości, strachu i odrazy.

Schemat przedstawiający vibhavy znajduje się na str.151 pod adresem: http://www.purebhakti.com/resources/ebooks-a-magazines-mainmenu-63/doc_download/59-bhakti-rasamrta-sindhu-bindu-latest-edition.html

Anubhava – Widoczne symptomy zdradzające duchowe emocje odczuwane w sercu (tańczenie, śpiewanie itd.)
Sattvika-bhava – Osiem symptomów duchowej ekstazy wyrastających wyłącznie z viśuddha-sattvy, czyli innymi słowy, w sercu przepełnionym emocjami związanymi z mukhya-rati lub gauna-rati.
Vyabhicari-bhava – Trzydzieści trzy duchowe emocje, które wyłaniają się z oceanu nektaru sthayibhavy, rosną i następnie z powrotem wtapiają się w ten ocean.

Komentarz

Terminy vibhava, anubhava, sattvika-bhava, sthayibhava i bhakti-rasa są zdefiniowane w następujących wersetach przytoczonych ze „Śri Bhakti-rasamrita-sindhu”:

vibhavyate hi ratyadir
yatra yena vibhavyate
vibhavo nama sa dvedha-
lambanoddipanatmakah
Bhakti-rasamrta-sindhu (2.1.15)

„To w czym rati jest smakowana i to co jest przyczyną smakowania rati jest nazywane vibhavą. Vibhava jest dwóch rodzajów: (1) alambana (podpora lub zbiornik rati) i (2) uddipana (to, co stymuluje lub pobudza rati).”

anubhavas tu cittastha-
bhavanam avabodhakah
te bahir-vikriya prayah
prokta udbhasvarakhyaya
Bhakti-rasamrta-sindhu (2.2.1)

„Symptomy, które ujawniają duchowe emocje odczuwane w sercu są nazywane anubhavami. Kiedy manifestują się głównie jako zewnętrzne działania, są znane jako udbhaśvary (to co rozświetla lub czyni widocznym).”

krsna-sambandhibhih saksat
kincid va vyavadhanatah
bhavais cittam ihakrantam
sattvam ity ucyate budhaih
Bhakti-rasamrta-sindhu (2.3.1)

„Kiedy serce jest przepełnione jednym z pięciu głównych sentymentów (mukhya-rati) do Śri Krsny w dasyi, sakhyi itd., wzbudzonym przez bezpośredni kontakt z Nim lub kiedy serce jest przepełnione jednym z siedmiu drugorzędnych emocji (gauna-rati) śmiechu, smutku itd., wzbudzonym przez okoliczności w których Krsna jest w pobliżu, uczeni nazywają ten stan sattvą. Bhavy, czyli duchowe emocje wyrastające wyłącznie z sattvy są znane jako sattvika-bhavy.”

Wcześniej wspomniane anubhavy, takie jak tańczenie, śpiewanie itd., podobnie jak sattvika-bhavy, wyrastają z emocji w związku ze Śri Krsną lub innymi słowy, kiedy umysł jest przepełniony emocjami w związku z Krsną. Jednakże symptomy, takie jak tańczenie i śpiewanie są spełniane ze świadomą intencją i dlatego nie są one zaliczane do sattvika-bhav. Sattvika-bhavy są również uważane za anubhavy, ponieważ wyrażają one emocje odczuwane w sercu. Dlatego, w celu rozróżnienia pomiędzy anubhavami i sattvika-bhavami, użyte zostało słowo udbhaśvara w odniesieniu do tych anubhav, które nie wyrastają wyłącznie z sattvy. Symptomy, takie jak oszołomienie (stambha), jeżenie się włosów (pulaka) itd., wyrastają wyłącznie z sattvy. Dlatego są znane jako sattvika-bhavy.
W swoim komentarzu do „Bhakti-rasamrta-sindhu” (2.1.5) Śrila Jiva Gosvami tłumaczy naturę rasy.

vibhavair iti. esa krsna-ratir eva sthayi bhavah saiva ca bhakti-raso bhavet. kidrśi sati tatraha vibhavair iti. śravanadibhih karttrbhir vibhavadibhih karanair bhaktanam hrdi svadyatvam anita samyak prapita. camatkara viśesena pustety arthah.

„Ta krsna-rati jest sthayibhavą i jest przekształcana w bhakti-rasę. Jak staje się bhakti-rasą? Dzięki połączeniu z vibhavą, anubhavą, sattvika-bhavą i vyabhicari-bhavą. Innymi słowy, kiedy krsna-rati wyrasta dzięki stymulującym elementom (vibhavy), przenoszonym dzięki medium śravana, kirtana itd. i prowadzi do pojawiania się następujących po sobie emocji (anubhav, sattvika-bhav i vyabhicari-bhav), połączenie wszystkich tych elementów wytwarza w sercu nadzwyczajny smak, który jest znany jako bhakti-rasa.”

Sthayibhava zostanie szerzej omówiona w dalszej części. W tym momencie wystarczające jest wiedzieć, że kiedy krsna-rati wzrasta, osiąga różne poziomy, takie jak sneha, mana, pranaya, raga, anuraga, bhava i mahabhava. Wszystkie one są znane jako sthayibhavy (stałe emocje) krsna-bhakti. Kiedy te różne stopnie sthayibhavy łączą się z odpowiednimi vibhavami, anubhavami, sattvika-bhavami i vyabhicari-bhavami, wytwarzana jest bhakti-rasa wytwarzająca bezprecedensowy smak. Istnieje dwanaście rodzajów bhakti-rasy i każda z nich posiada swoją własną sthayibhavę. Np.: (1) sthayibhavą śanta-rasy jest śanta-rati (spokój); (2) sthayibhavą dasya-rasy jest dasya-rati (uczucie z postawą służenia); (3) sthayibhavą sakhya-rasy jest sakhya-rati (przyjaźń); (4) sthayibhavą vatsalya-rasy jest vatsalya-rati (uczucie rodzicielskie); (5) sthayibhavą madhurya-rasy jest madhura-rati (miłość małżeńska); (6) sthayibhavą hasya-rasy jest hasa-rati (śmiech); (7) sthayibhavą adbhuta-rasy (podziw) jest vismaya-rati (zdumienie); (8) sthayibhavą vira-rasy (bohaterstwo) jest utsaha-rati (entuzjazm); (9) sthayibhavą karuna-rasy (współczucie) jest śoka-rati (żałość lub rozpacz); (10) sthayibhavą raudra-rasy jest krodha-rati (złość); (11) sthayibhavą bhayanaka-rasy jest bhaya-rati (strach); i (12) sthayibhavą bibhatsa-rasy jest jugupsa-rati (odraza). Pomimo przyjęcia istnienia dwunastu rodzajów bhakti-rasy w ostatecznej analizie pięć jest dominujących. Pięć sthayibhav na których opiera się pięć rodzajów bhakti-rasy zostanie szerzej omówionych w dalszej części.

Vibhava

Przyczyny smakowania Bhakti-rasy

Krsna-rati jest pięciu rodzajów: śanta, dasya, sakhya, vatsalya i madhura. To w czym i dzięki czemu rati jest stymulowana i w ten sposób prowadzi do jej smakowania jest nazywane vibhavą. Vibhava jest dwóch rodzajów: alambana (podpora) i uddipana (bodziec). To w czym rati jest wzbudzane jest nazywane alambaną (podporą lub schronieniem rati). To dzięki czemu rati jest wzbudzane jest nazywane uddipaną (stymulantem rati). Alambana również jest dwóch rodzajów: visayalambana i aśrayalambana. Ten do którego rati wyrasta jest nazywany visayalambaną (obiektem rati), a osoba w której rati wyrosła jest nazywana aśrayalambaną (zbiornikiem rati). Śri Krsna jest visayalambaną krsna-rati, a wielbiciele są aśrayalambaną. To dzięki czemu rati jest stymulowane jest nazywane uddipana-vibhavą. Uddipana-vibhava odnosi się do tych wszystkich rzeczy, które pobudzają pamiętanie o Śri Krsnie, takich jak Jego strój i ozdoby, okres wiosenny, brzegi Yamuny, zagajniki, krowy, pawie itd.

Visayalambana-vibhava

Cechy Krsny jako visayalambany

Cechy Śri Krsny są czasami klasyfikowane jako visayalambany, a czasami jako uddipany. Ponieważ atrybuty Krsny są częścią Jego formy, są zaliczane do visayalambany. Kiedy główna medytacja dotyczy Śri Krsny, który posiada różne cechy, o tych cechach pamięta się jako o należących do obiektu miłości i dlatego klasyfikowane są jako visayalambany. Kiedy, jednakże, główna medytacja dotyczy cech Śri Krsny i to pamiętanie stymuluje miłość do Krsny, wtedy te cechy są uważane za uddipany. Śri Krsna posiada sześćdziesiąt cztery główne cechy. Pierwsze pięćdziesiąt jest obecnych w niewielkim stopniu w wielkich osobistościach, które są odbiorcami łaski Pana. Jednakże zwykłe jivy posiadają tylko cień cząstki takich cech.

(1) Suramyanga – Budowa części Jego ciała jest niezwykle piękna.
(2) Sarva-sal-laksana-yukta – Jego ciało jest naznaczone wszystkimi pomyślnymi cechami.
(3) Rucira – Jego ciało jest festiwalem piękna dla oczu.
(4) Tejasanvita – Jego ciało jaśnieje i Jest on w najwyższym stopniu potężny i wpływowy.
(5) Baliyan – Posiada wielką siłę.
(6) Vayasanvita – Ukazuje się w różnym wieku, jednak jest zawsze świeżą młodością.
(7) Vividhadbhuta-bhasavit – Jest ekspertem w posługiwaniu się wieloma językami.
(8) Satyavakya – Jego słowa nigdy nie są fałszywe.
(9) Priyamvada – Używa miłego języka nawet wobec osób obraźliwych.
(10) Vavaduka – Jego słowa są ambrozją i są przyjemne dla uszu.
(11) Supandita – Jest wykształcony i zachowuje się odpowiednio w stosunku do różnych osób.
(12) Buddhiman – Jego inteligencja jest ostra i subtelna.
(13) Pratibhanvita – Jest ekspertem w improwizowaniu oryginalnych rozmów pod wpływem chwili.
(14) Vidagdha – Jest biegły w sześćdziesięciu czterech sztukach i w miłosnych zabawach.
(15) Catura – Może wykonywać wiele działań w tym samym czasie.
(16) Daksa – Może wykonywać z łatwością trudne zadania.
(17) Krtajna – Jest wdzięczny za służbę pełnioną przez innych.
(18) Sudrdha-vrata – Zawsze dotrzymuje obietnic i przyrzeczeń.
(19) Deśa-kala-supatrajna – Jest ekspertem we właściwym wykorzystywaniu czasu, miejsca, osób i pracy.
(20) Śastra-caksu – Działa odpowiednio do nakazów religijnych śastr.
(21) Śuci – Jest wolny od wszelkich grzechów i oczyszcza innych.
(22) Vaśi – W pełni kontroluje swoje zmysły.
(23) Sthira – Nie ustaje dopóki Jego praca nie zostanie zakończona.
(24) Danta – Toleruje nawet nieszczęścia niemożliwe do wytrzymania.
(25) Ksamaśila – Wybacza obrazy popełnione przez innych.
(26) Gambhira – Bardzo trudno zrozumieć stan Jego umysłu.
(27) Dhrtiman – Jego pragnienia są spełniane i pozostaje spokojny nawet w obliczu wielkich zakłóceń.
(28) Sama – Jest wolny od przywiązania i awersji.
(29) Vadanya – Jest hojny w udzielaniu pomocy charytatywnej.
(30) Dharmika – Jest religijny i wzbudza entuzjazm u innych do podjęcia ścieżki religii.
(31) Śura – Walczy z dużym entuzjazmem i jest ekspertem w używaniu różnych broni.
(32) Karuna – Nie jest w stanie tolerować nieszczęść innych.
(33) Manyamana-krta – Jest pełen szacunku dla Swojego guru, braminów i starszych.
(34) Daksina – Z powodu Swojej niezwykłej natury, Jego działania są bardzo satysfakcjonujące.
(35) Vinayi – Jest wolny od dumy.
(36) Hriman – Jest zawstydzony, kiedy myśli, że inni odkryli Jego miłosne sprawy i kiedy jest wysławiany przez innych.
(37) Śaranagata-palaka – Chroni tych, którzy przyjęli w Nim schronienie.
(38) Sukhi – Cieszy się przyjemnościami i jest niedotykany przez nieszczęścia.
(39) Bhakta-suhrta – Jest przyjacielski dla Swoich wielbicieli i łatwo Go zadowolić.
(40) Prema-vaśya – Jest kontrolowany tylko przez miłość.
(41) Sarva-śubhankara – Dobrze życzy wszystkim.
(42) Pratapi – Gnębi i wprawia w przerażenie Swoich wrogów.
(43) Kirtiman – Jest sławny dzięki swoim nienagannym cechom.
(44) Rakta-loka – Jest obiektem przywiązania i miłości dla każdego.
(45) Sadhu-samaśraya – Jest stronniczy wobec sadhu.
(46) Narigana-manohari – Jest atrakcyjny dla wszystkich kobiet.
(47) Sarvaradhya – Jest godny czci dla wszystkich.
(48) Samrddhiman – Posiada wielkie bogactwo.
(49) Variyan – Przewyższa wszystkich.
(50) Iśvara – Jest niezależny i jego polecenie nie może zostać zlekceważone.

Pięć następnych cech jest częściowo obecnych w Śri Śivie

(51) Sada-svarupa-samprapta – Nigdy nie jest kontrolowany przez nakazy mayi.
(52) Sarvajna – Zna serce każdego i wie o wszystkim, nawet w przypadku wystąpienia wpływów czasu, miejsca itd.
(53) Nitya-nutana – Pomimo, że Jego piękno jest zawsze smakowane, zawsze jest nowe i tak zdumiewające, że wydaje się jak gdyby nie było nigdy wcześniej doświadczane.
(54) Sac-cid-ananda-sandranga – Jest skumulowanym uosobieniem egzystencji, świadomości i szczęścia. Słowo „sat” oznacza, że przenika on cały czas i przestrzeń, słowo „cit” oznacza, że jest samo-zamanifestowany, słowo „ananda” oznacza, że jest siedzibą niezanieczyszczonej premy i słowo „sandra” oznacza, że Jego forma składa się z tak zwartej sat, cit i anandy, że nie jest dotykana przez nic innego.
(55) Sarva-siddhi-nisevita – Wszystkie siły mistyczne znajdują się pod Jego kontrolą.

Pięć następnych cech jest obecnych w Śri Narayanie i Mahavisnu

(56) Avicintya-mahaśakti – Posiada niepojęte moce, dzięki którym stwarza wszechświaty i manifestuje nawet zamieszkującą je antaryami i dzięki którym oszołamia nawet Brahmę i niszczy prarabdhakarmę Swoich wielbicieli.
(57) Koti-brahmanda-vigraha – Niezliczone wszechświaty znajdują się w Jego ciele.
(58) Avataravali-bija – Jest źródłem wszystkich inkarnacji.
(59) Hatari-gati-dayaka – Wrogów zabitych przez siebie nagradza wyzwoleniem.
(60) Atmarama-ganakarsi – Urzeka wyzwolone dusze czerpiące radość ze swojej jaźni.

Następne cztery cechy są obecne tylko w Śri Krsnie

(61) Lila-madhurya – Jest On pulsującym oceanem zdumiewających rozrywek z których rasa-lila jest najbardziej olśniewającą.
(62) Prema-madhurya – Jest otoczony przez Swoich wielbicieli posiadających niezrównaną madhura-premę, która rozwija się do poziomu mahabhavy.
63) Venu-madhurya – Słodki i dojrzały dźwięk Jego fletu przyciąga umysły wszystkich mieszkańców trzech światów.
(64) Rupa-madhurya – Jego niezwykłe piękno zdumiewa wszystkie poruszające się i nieruchome żywe istoty.

Cztery rodzaje nayaków, czyli bohaterów

Ponieważ Śri Krsna jest rezerwuarem wszystkich cech i czynności, manifestuje atrybuty wszystkich czterech różnych bohaterów w odpowiednim czasie i stosownie do szczególnych rozrywek. Te cztery typy bohaterów są opisane poniżej.

(1) Dhirodatta

Bohater, który jest poważny, pokorny, wybaczający, współczujący, dotrzymujący słowa, niezarozumiały, niezwyciężony i który niszczy dumę bohaterskich wojowników jest znany jako dhirodatta. Wcześniejsi acaryowie opisali Bhagavana Śri Ramę jako posiadającego cechy dhirodatta nayaki. Te cechy są również widoczne w Śri Krsnie.

(2) Dhira-lalita

Bohater, który jest ekspertem w sześćdziesięciu czterech sztukach i w miłosnych zabawach, zawsze w wieku świeżej młodości, wytrawnym żartownisiem, wolny od niepokoju i kontrolowany przez premę swoich ukochanych jest znany jako dhira-lalita. Śri Krsna wyraźnie manifestuje cechy dhira-lalita nayaka. W natya-śastrach jest również powiedziane, że te cechy są widoczne w Krndarpie (Kupidynie).

(3) Dhira-śanta

Bohater, który jest spokojny, pokorny, inteligentny i toleruje nieszczęścia jest znany jako dhira-śanta. Uczeni w natya-śastrach uważają Maharaję Yudhistirę za dhira-śanta nayaka.

(4) Dhiroddhata

Ktoś, kto jest złośliwy, dumny, przebiegły, gniewny, zmienny i zarozumiały jest znany jako dhiroddhata. Uczeni uważają Bhimasenę za dhiroddhata nayakę. Chociaż cechy te wydają się być wadami, są one przyjmowane za cechy Śri Krsny, ponieważ są one odpowiednie dla szczególnego typu rozrywek w których karci niegodziwców, aby chronić Swoich wielbicieli.

Vibhava – Przyczyny smakowania rati

Schemat przedstawiający alambany znajduje się na str.161 pod adresem: http://www.purebhakti.com/resources/ebooks-a-magazines-mainmenu-63/doc_download/59-bhakti-rasamrta-sindhu-bindu-latest-edition.html

(2) Uddipany (to, co stymuluje rati: cechy, czynności, stroje, ozdoby, uśmiech, zapach ciała, flet, bawoli róg, obrączki, konchy i odciski stóp Śri Krsny; również święte miejsca, tulasi, wielbiciele, Janmastami, Ekadaśi itd.)
 

 
Werset 13 – Prema-bhakti

bhava-bhakti-paripaka eva prema. tasya cihnam – vighnadisambhave’pi kincin-matrasyapi na hrasah. mamatvatiśayat premna eva uparitano ’vastha viśesah snehah. tasya cihna, cittadravibhavah. tato ragah. tasya laksanam nibida-snehah. tatah pranayah. tasya laksanam gadha-vicvasah.

Śri Bindu-vikaśini-vrtti

Dojrzały stan bhava-bhakti jest nazywany premą. Cechą premy jest to, że nawet w obecności przeciwności i przeszkód, nie występuje nawet najmniejsze zmniejszenie uczucia (bhava). Wyższy stan premy charakteryzuje się wzrastającą mamatą i jest znany jako sneha. Słowo „mamata” odnosi się do głębokiego poczucia przywiązania, czyli posiadania w odniesieniu do Śri Krsny, dzięki któremu ktoś myśli, „Krsna jest mój”. Sneha cechuje się całkowitym stopieniem serca. Wyższym od niej jest stan znany jako raga, który jest określany jako sneha, która została zintensyfikowana lub skondensowana. Wyższym od ragi jest stan znany jako pranaya. Symptomem pranayi jest głęboka wiara.

Komentarz

W „Bhakti-rasamrta-sindhu” (1.4.1), podstawowa definicja premy została wyrażona w następujący sposób:

samyan masrnita-svanto
mamatvatiśayankitah
bhavah sa eva sandratma
budhaih prema nigadyate

„Bhava-bhakti, która topi serce znacznie bardziej niż ma to miejsce w jej początkowym stanie, która nadzwyczajnie zwiększa uczucia transcendentalnego szczęścia i która obdarza głębokim poczuciem mamaty (posiadania) w odniesieniu do Śri Krsny, jest nazywana premą przez uczonych.”

Komentarz Śrila Viśvanathy Cakravartiego Thakury jest następujący:
„Temat premy zostanie przeanalizowany w odniesieniu do wcześniej opisanej bhava-bhakti. Kiedy bhava zagęszcza się w stosunku do swojego wcześniejszego stanu, prowadzi do skruszenia, zmiękczenia i uwrażliwienia najgłębszych zakamarków serca w o wiele większym stopniu niż ma to miejsce w fazie początkowej, wytwarzając doświadczenie skoncentrowanego, transcendentalnego szczęścia i obdarzając najwyższą mamtą do Śri Krsny. Ten dojrzały stan bhavy jest nazywany premą. Może zostać tutaj przedstawiona następująca wątpliwość. Zgodnie z filozofią sankhya, materialna, czyli bezpośrednia przyczyna (upadana karana) porzuca swój wcześniejszy stan i jest przekształcana w skutek. W tym czasie nie jest już dłużej przyczyną, czyli innymi słowy, jej wcześniejszy stan dłużej nie istnieje.
„Na przykład, kiedy guda (rodzaj zestalonej, nierafinowanej melasy) zostaje przetworzona, traci swoje wcześniejsze właściwości i staje się nierafinowanym cukrem (khandą). Kiedy przekształca się w nierafinowany cukier, guda nie może być dłużej postrzegana w swoim własnym, oddzielnym stanie, ponieważ została przetworzona w surowy cukier. Podobnie, nierafinowany cukier (khanda) staje się rafinowanym cukrem (cini) i rafinowany cukier zostaje przetworzony w kostki kandyzu (miśri). W podobny sposób, kiedy bhava dojrzewa, stając się premą, dlaczego dalej miałaby istnieć jakakolwiek oddzielna egzystencja bhavy? Kiedy prema dojrzewa, stopniowo rozwija się i przyjmuje formy snehy, many, pranayi, ragi, anuragi, bhavy i mahabhavy. Na końcu powinna istnieć tylko mahabhava. Dlaczego miałaby trwać egzystencja rati, premy, snehy, many i innych wcześniejszych stanów?”
„Nie można tego powiedzieć, ponieważ rati jest rozróżnialną i wyższą funkcją hladini-śakti Krsny. Dzięki mocy niepojętej energii Śri Krsny (acintya-śakti), rati, sneha, mana, pranaya itd., osiągają progresywnie coraz wyższe stany, bez utraty swoich wcześniejszych postaci. Musi być zaakceptowana oddzielna egzystencja każdej postaci bhavy.”
„Na przykład, można powiedzieć, że dziecięca forma Śri Krsny (balya-deha) posiada szczególną słodycz i nie porzucając tej cechy, osiąga chłopięcą formę (pauganda-deha). I znowu, kiedy pauganda-deha uzyskuje nawet większą słodycz i wspaniałość, przyjmuje formę świeżej młodości (kaiśora-deha). W przeciwieństwie do materialnego ciała jivy, ciało Krsny nigdy nie podlega zmianom spowodowanym wiekiem. Formy balya, pauganda i kaiśora Śri Krsny jak również lila związane z nimi są wieczne. Jednak, kiedy manifestuje się forma pauganda, balya-deha znika z tego świata i manifestuje się w jakimś innym świecie. Równocześnie balya-lila jest również objawiana w tym świecie. Dlatego, kiedy ma dojść do objawienia niezamanifestowanych rozrywek (aprakrta-lila) z Vrndavany w ziemskiej sferze (Bhauma-Vrndavana) w której mają odbyć się balya-lila, balya-deha również zostaje zamanifestowana. W vaivasvata-manvantarze następnej kalpy (dzień Brahmy), kiedy prakata-lila Vrndavany zostanie ukazana w tym wszechświecie, balya-deha znowu zostanie zamanifestowana w tym samym wszechświecie.”
„Dlatego w odniesieniu do wiecznych fenomenów jest to tylko kwestia zaakceptowania ich pojawiania się i znikania. W sercach wielbicieli w których wyrosła rati, prema i pozostałe stany sthayibhavy, szczególny aspekt sthayibhavy (rati, prema, sneha itd.) czasami manifestuje się odpowiednio do kontaktu z elementami stymulującymi znanymi jako vibhavy. W tym czasie, ta szczególna cecha sthayibhavy zostaje uzewnętrzniona, podczas gdy inne bhavy będą pozostawać w stanie niezamanifestowanym. U zwykłych, materialistycznych osób, które posiadają pożądanie, złość itd., kiedy jedna emocja zostaje zamanifestowana, inne pozostają uśpione w formie utajonych pragnień i wrażeń (samskar). Kiedy nadarza się odpowiednia okazja, pozostałe emocje zaczynają się manifestować. Podobnie rati, prema itd., czasami manifestują się w kontakcie z określonym stymulantem, a w innym czasie pozostają ukryte wewnątrz.”
 

 
Werset 12 – Bhava-bhakti

atha sadhana-bhakti-paripakena krsna-krpaya tad bhakta krpaya va bhava-bhaktir bhavati. tasya cihnani nava prity-ankurah, yatha –

ksantir avyartha-kalatvam
viraktir mana-śunyata
aśa-bandhah samutkantha
nama-gane sada-rucih

asaktis tad-gunakhyane
pritis tad vasati-sthale
ity adayo ’nubhavah syur
jata-bhavankure jane
Bhakti-rasamrta-sindhu (1.3.25–6)

tada krsna-saksatkara yogyata bhavati. Mumuksu-prabhrtisu yadi bhava-cihnam drśyate tada bhava-bimba eva na tu bhavah. ajna-janesu bhava-cchaya.

Śri Bindu-vikaśini-vrtti

Teraz zostanie opisana bhava-bhakti. Bhava-bhakti nie może zostać osiągnięta za pomocą sadhany. Raczej dzięki stałej praktyce śravana, kirtana i innych form bhakti, kiedy bhakti osiąga dojrzałość, serce sadhaki zostaje automatycznie oczyszczone ze wszystkich zanieczyszczeń. W tym czasie bhava-bhakti manifestuje się w oczyszczonym sercu, dzięki łasce Śri Krsny i Jego wielbicieli.

Komentarz

śuddha-sattva-viśesatma
prema-suryamśu-samyabhak
rucibhiś citta-masrnya
krd asau bhava ucyate
Bhakti-rasamrta-sindhu (1.3.1)

„Bhava-bhakti (bhava-rupa-krsnanuśilana) jest szczególną manifestacją śuddha-bhakti. Innymi słowy, konstytucjonalną charakterystyką bhava-bhakti jest to, że jest fenomenem całkowicie składającym się z śuddha-sattvy. Jest jak promień (kirana) słońca premy i zmiękcza serce różnymi smakami (ruci).”

W swoim komentarzu do tego wersetu Śrila Viśvanatha Cakravarti Thakura napisał: „Kiedy wcześniej wspomniana sadhana-bhakti rozwija się, prowadząc do zmiękczania serca różnymi smakami (ruci), jest nazywana bhava-bhakti. Tutaj słowo „ruci” odnosi się do trzech rodzajów smaku: (1) bhagavatprapti-abhilasy (pragnienia osiągnięcia Śri Krsny), (2) anukulya-abhilasy (pragnienia robienia tego, co jest korzystne dla Krsny) i (3) sauharda-abhilasy (pragnienia służenia Panu z miłością). Konstytucjonalną tożsamością (svarupą) bhava-bhakti jest to, że w pełni składa się z śuddha-sattvy (śuddha-sattva-viśesatma). Słowa „śuddha-sattva” odnoszą się do samo-zamanifestowanej, poznawczej funkcji (samvid-vrtti) własnej, wewnętrznej, duchowej energii Pana, znanej jako svarupa-śakti.”
„Dodanie słowa „viśesa” do słów „śuddha-sattva”, wskazuje na drugą, najwyższą energię (maha-śakti) svarupa-śakti, znaną jako hladini. Należy z tego rozumieć, że stan znany jako mahabhava, który jest najwyższym stopniem rozwinięcia hladini-śakti, również wchodzi w skład śuddha-sattva-viśesy. Dlatego ta najwyższa funkcja (parama-pravrtti), która jest w pełnym posiadaniu pragnienia działania dla korzyści Śri Krsny, która jest esencją połączenia energii samvit i hladini i która znajduje się w sercach wiecznych towarzyszy Pana, będąc nierozróżnialnie scaloną z zawartością ich serc (tadatmya-bhava), jest znana jako śuddha-sattva-viśesatma. Mówiąc prostszym językiem, nitya-siddha-bhava usytuowana w sercach wiecznych towarzyszy Śri Krsny jest nazywana śuddha-sattva-viśesatmą. Ta bhava-bhakti jest jak promień słońca prema-bhakti. Dlatego jest również nazywana kiełkiem premy (premankura).”
W swoim komentarzu do „Śri Caitanya-caritamrty”, Bhaktivinod Thakur wytłumaczył ten werset prostym i jasnym językiem. Przytaczamy tutaj jego słowa dla korzyści czytelników. Prema-bhakti jest owocem sadhana-bhakti. Są dwa rodzaje prema-bhakti: stan bhavy i stan premy. Jeśli prema jest porównywana do słońca, to bhavę można porównać do promienia słońca premy. Bhava, która składa się z viśuddha-sattvy, topi serce różnymi rodzajami smaków (ruci). Na początku, podczas opisywania głównych symptomów bhakti, zostało powiedziane, że bhakti wprowadza kultywację czynności związanych z Krsną (krsnanuśilana). Stan w którym ta kultywacja zostaje przesycona viśuddha-sattvą i zmiękcza serce dzięki różnym smakom jest nazywany bhavą.
Kiedy bhava pojawia się w czynnościach umysłu, osiąga stan identyfikacji z działaniami umysłowymi. W rzeczywistości bhava jest samo-zamanifestowanym stanem, jednak kiedy pojawia się w czynnościach umysłowych, wydaje się jak gdyby została zamanifestowana dzięki funkcjom umysłu. To, do czego odnosimy się tutaj jako bhava, jest również znane jako rati. Chociaż rati sama w sobie jest możliwa do smakowania, rozumie się, że jest przyczyną delektowania się Śri Krsną i różnymi parafernaliami związanymi ze Śri Krsną.
Należy rozumieć, że rati (słowo „rati” również oznacza miłość lub przywiązanie) jest tutaj szczególną bhavą (słowo „bhava” również oznacza miłość, przywiązanie lub uczucie), która jest w pełni duchową rzeczywistością (cit-tattva). Nie jest to substancja należąca do świata bezwładnej materii. Rati (materialne przywiązanie), które baddha-jivy okazują wobec materialnych obiektów zmysłowych, jest zwykłym, wypaczonym odbiciem, wyrastającym z kontaktu z materią fragmentarycznej porcji, prawdziwej, duchowej bhavy jivy. Kiedy w świecie materii, ktoś podejmuje się kultywacji czynności pozostających w związku z Bhagavanem, to rati w swoim poznawczym aspekcie (samvid-amśa) staje się przyczyną smakowania godnych tego obiektów, które są związane z Bhagavanem. W tym samym czasie, dzięki swojemu, obdarowującemu przyjemnością aspektowi (hladini), rati obdarza duchową rozkoszą.\\

Dziewięć symptomów bhavy

Po pojawieniu się bhava-bhakti, widocznych jest dziewięć poniższych symptomów:

ksantir avyartha-kalatvam
viraktir mana-śunyata
aśa-bandhah samutkantha
nama-gane sada-rucih

asaktis tad-gunakhyane
pritis tad vasati-sthale
ity adayo ’nubhavah syur
jata-bhavankure jane
Bhakti-rasamrta-sindhu (1.3.25–6)

„Ksanti (wyrozumiałość lub tolerancja), avyartha-kalatva (efektywne spędzanie czasu), virakti (odwiązanie od materialnych przyjemności), mana-śunyata (brak dumy), aśa-bandha (niezachwiana nadzieja, że Krsna obdarzy nas Swoją łaską), samutkantha (intensywne pragnienie osiągnięcia celu), nama-gane sada-ruci (posiadanie smaku do intonowania świętego imienia przez cały czas), tad-gunakhyane asakti (przywiązanie do słuchania opisów cech Pana) i tad-vasati-sthale priti (przywiązanie do transcendentalnych siedzib Pana) – jest to dziewięć kiełków miłości do Boga (priti) lub innymi słowy, symptomy pojawienia się bhavy.”

(1) Ksanti – Kiedy serce pozostaje niepobudzone pomimo obecności jakiegoś niepokojącego elementu, taki stan jest nazywany ksanti (wyrozumiałością lub tolerancją).
(2) Avyartha-kalatva – Spędzanie czasu wyłącznie na praktyce bhagavad-bhajanu, unikając wszystkich bezowocnych, materialnych zaangażowań jest nazywane avyartha-kalatvą (efektywnym spędzaniem czasu).
(3) Virakti – Naturalny niesmak do materialnych przyjemności zmysłowych jest nazywany virakti (odwiązaniem). Po pojawieniu się bhavy w sercu, atrakcja do duchowych wymiarów (cit-jagat) wzrasta coraz bardziej i czyjś smak do materialnego świata stopniowo znika. To jest prawdziwe nieprzywiązanie. Osoby, które po obudzeniu się tego naturalnego odwiązania, przyjmują zewnętrzne cechy i strój osoby wyrzeczonej w celu zmniejszenia swoich materialnych potrzeb, mogą być nazywani wyrzeczonymi Vaisnavami. Ale ci, którzy przyjmują zewnętrzne cechy osoby wyrzeczonej przed pojawieniem się bhavy, robią to bezprawnie. Przez ukaranie Choty Haridasy, Śriman Mahaprabhu przekazał to ostrzeżenie światu.
(4) Mana-śunyata – Pozostawanie wolnym od dumy pomimo zajmowania wzniosłej pozycji jest nazywane mana-śunyatą (brakiem dumy). Duma wyrasta z wysokich narodzin, społecznej przynależności (varna), etapu życia (aśrama), bogactwa, siły, piękna, wysokiej pozycji itd. Pomimo posiadania wszystkich tych cech, sadhakowie w których sercach zamanifestowała się bhava z łatwością wyrzekają się wszystkich tych próżności. Zgodnie z „Padma Puraną”, Król Bhagiratha, klejnot koronny pomiędzy królami, po osiągnięciu rati do Śri Krsny, całkowicie wyrzekł się dumy mającej swoje źródło w królestwie i bogactwie. Wykonywał bhajan i utrzymywał swoją egzystencję dzięki żebraniu od drzwi do drzwi w miastach królów, którzy byli jego wrogami. Zawsze ofiarowywał pokłony i wychwalał każdego, czy to braminów czy ćandalów (osoby żywiące się psim mięsem).
(5) Aśa-bandha – “Śri Krsna na pewno obdarzy mnie Swoją łaską” - angażowanie swojego umysłu w uważny bhajan z tą niezłomną wiarą jest nazywane aśa-bandhą (niezachwianą nadzieją, że Śri Krsna obdarzy nas Swoją łaską).
(6) Samutkantha – Intensywne dążenie do osiągnięcia swojego upragnionego celu jest nazywane samuthanthą. Kiedy bhava-bhakti manifestuje się w sercu sadhaki, jego pragnienie osiągnięcia Śri Krsny wzrasta z każdym dniem. Pragnienie służenia Śri Krsnie staje się obsesją jego serca. Jest to pięknie wyrażone w „Śri Krsna-karnamrcie” (54), cytat z „Bhakti-rasamrta-sindhu” (1.3.36):

anamram asita-bhruvor upacitam aksina-paksmankuresv
alolam anuraginor nayanayor ardram mrdau jalpite
atamram adharamrte mada-kalam amlana vamśi-svanesv
aśaste mama locanam vraja-śiśor murttim jagan-mohinim

„Moje oczy są bardzo spragnione ujrzenia tego vraja-kiśora, który oczarowuje cały świat, którego brwi są ciemne i delikatnie zakrzywione, którego rzęsy są grube i gęste, którego oczy zawsze rozglądają się w poszukiwaniu tych, którzy posiadają anuragę (lub których oczy zawsze wyrażają anuragę), którego delikatny uśmiech jest wyjątkowo uroczy i przepełniony rasą, którego usta są słodkie i smakowite jak nektar i posiadają lekko czerwono-miedziany odcień i który nosi wspaniały flet, którego niewytłumaczalnie słodkie i łagodne tony doprowadzają wszystkich do szaleństwa (i wzbudzają kamę u gopi).”

Ten rodzaj intensywnego pragnienia ujrzenia Śri Krsny jest nazywany samutkanthą. Jest zawsze obecny w sercach bhava-bhaktów.
(7) Nama-gane sada-ruci – Miłosne pragnienie, aby zawsze śpiewać harinama jest nazywane nama-gane sada-ruci.
(8) Gunakhyane asakti – Naturalne i spontaniczne przywiązanie do opisów najbardziej czarujących cech Pana jest nazywane gunakhyane asakti. Znaczenie tego przywiązania jest takie, że dla wielbicieli w których wyrosła bhava (jata-bhava-bhaktowie), pragnienie do słuchania i opisywania czarujących rozrywek Krsny, które są przyozdobione wszech pomyślnymi cechami, nigdy nie zostaje zaspokojone. Im więcej słuchają i opisują cechy Pana, tym bardziej wzrasta ich pragnienie.
(9) Tad-vasati-sthale priti – Pragnienie przebywania w Śri Vrndavanie, Śri Navadvipie i innych duchowych siedzibach Pana jest nazywane tad-vasati-sthale priti (przywiązaniem do transcendentalnych siedzib Pana).

Komentarz

Przykładowo, wielbiciel w czasie okrążania Vraja-mandali przybywa do Vrndavany i będąc przepełnionym duchowymi emocjami (bhava-bhakti), wypytuje Vrajavasich w następujący sposób: „O mieszkańcy Vrajy! Gdzie jest Seva-kunja, Nidhuvana i Vamśivata?” Vrajavasi bierze go za rękę i prowadzi do Seva-kunja. Po przybyciu do Seva-kunja, wielbiciel upada na dziedzińcu i zaczyna tarzać się w pyle. Wykrzykuje, „Jak cudownie! W tym samym miejscu Rasika-śekhara Vrajendra-nandana służył lotosowym stopom naszej godnej czci Pani, Śrimati Radhice. O Seva-kunja! O cząstko pyłu z tego miejsca! O pnącza i drzewa z tego miejsca! Czy mogłybyście łaskawie obdarzyć nas swoją łaską? Kiedy otrzymamy łaskę Seva-kunja?”
Drugi przykład jest następujący. Wielbiciel, podczas wykonywania parikramu Navadvipa-dhamy, wypytuje ze łzami w oczach i zjeżonymi włosami na ciele z powodu ekstazy, „O Dhamavasi, gdzie znajduje się miejsce narodzin Gaurasundara? Którą szedł ścieżką podczas wykonywania kirtanu ze Swoimi wielbicielami?” Po pokazaniu mu tych miejsc przez mieszkańców dhama, jego głos więźnie w gardle od duchowych emocji (bhava-bhakti), zaczyna tarzać się na ziemi i wykrzykiwać, „Jak cudownie! To jest Mayapura-dhama. Pomimo, że jest nieróżna pod każdym względem od Vrajy, dostarcza nawet więcej łaski niż Vraja. O miejscu narodzin Gaurasundary, proszę obdarz swoją łaską tę nieznaczącą i bezwartościową osobę.” Powtarzając to raz za razem, wielbiciel ten przepełnia się głębokimi, duchowymi emocjami. Jest to nazywane miłosnym przywiązaniem do siedzib Pana. Przebywanie i wykonywanie bhajanu w tych miejscach z wielką miłością również zawiera się w tej charakterystyce.//


Te dziewięć symptomów (anubhav) jest manifestowanych w wielbicielu w którego sercu wykiełkował pączek bhavy. Można rozumieć, że wielbiciel w którym widoczny jest kiełek bhavy, posiada kwalifikacje do otrzymania bezpośredniego widzenia Krsny. Jeśli niektóre z tych symptomów bhavy są widoczne w karmitach, którzy uganiają się za materialnym zadowalaniem zmysłów lub w jnanich, którzy dążą do wyzwolenia, to należy wiedzieć, że jest to tylko odbicie (pratibimba) bhavy. Nie należy uważać tego za prawdziwą manifestację bhavy. Jeśli symptomy bhavy są widoczne u osób będących ignorantami, dzięki korzyściom płynącym z ich pobytu w towarzystwie z wielbicieli, to jest to znane jako cień (chaya) rati.

Komentarz

W „Bhakti-rasamrta-sindhu” (1.3.45–51) znajduje się następujący opis ratyabhasy, podobieństwa rati. Ratyabhasa jest dwóch rodzajów: (1) pratibimba (odbicie) i (2) chaya (cień).

(1) Pratibimba-ratyabhasa

Jeśli ratyabhasa, która wygląda jak prawdziwa rati z powodu obecności jednego lub dwóch symptomów, takich jak łzy i dreszcze, jest wyrażeniem pragnienia doznawania szczęścia w formie bhukti i mukti, to jest znana jako pratibimba-ratyabhasa. To odbicie rati z łatwością spełnia wszelkie aspiracje do odczuwania szczęścia w formie bhukti i mukti, bez podejmowania wielkich wysiłków.
W swoim komentarzu do wersetu 1.3.46, Śrila Jiva Gosvami tłumaczy, że podstawowa natura bhagavati-rati jest taka, że jest wolna od wszelkich materialnych desygnatów i zanieczyszczeń. Obecność desygnatów jest symptomatyczna dla podobieństwa rati. Gdzie występują takie desygnaty, tam istnieje dążenie do spełnienia jakichś drugorzędnych, czy niższych skłonności. U mumukszów występuje pragnienie osiągnięcia wyzwolenia, a w karma-kandzie istnieje pragnienie do wzniesienia się na planety niebiańskie. To są zanieczyszczenia. Mumukszowie i karmici wiedzą, że Pan obdarza wyzwoleniem i materialnymi przyjemnościami i dlatego angażują się w bhakti dla Pana nakierowaną na spełnienie tych dwóch celów. Ich praktyka bhakti nie jest główną ani drugorzędną, gdyż bhakti czyli bhagavati-rati nie jest celem do którego dążą. Niemniej jednak, z powodu mocy płynącej ze spełniania różnych form bhakti, łzy i dreszcze pojawiają się w ich ciałach. Ponieważ są zanieczyszczeni pragnieniami bhukti i mukti, ich łzy i dreszcze są odbiciem bhagavati-rati. Nawet moc odbicia rati jest taka, że bez praktyki pełnej wysiłku sadhany składającej się na jnana-margę, mogą oni osiągnąć częściowe szczęście bhukti i mukti.
Czasami osoby, które są przywiązane do materialnych przyjemności i wyzwolenia, angażują się w różne formy bhakti, takie jak kirtana na zgromadzeniach czystych wielbicieli, aby spełnić swoje upragnione aspiracje. Dzięki takim praktykom pozostają zadowoleni w sercu przez długi czas. Na skutek wpływu towarzystwa czystych wielbicieli, w których sercach wzeszedł księżyc bhavy, niektóre osoby mogą otrzymać niezwykłe szczęście pojawienia się odbicia księżyca bhavy w ich sercach.
W swoim komentarzu do wersetu 1.3.47-8, Śrila Jiva Gosvami powiedział, że tylko z powodu towarzystwa wielbicieli w których sercach wyrosła bhava, ta bhava odbija się w sercach osób przywiązanych do bhoga i moksa. To odbicie ma miejsce w czasie wykonywania kirtana spełnianego w towarzystwie czystych wielbicieli. Łzy i dreszcze, które są widoczne w takich osobach, nie są symptomami prawdziwej rati, ale pratibimba-ratyabhasy. Śrila Jiva Gosvami stawia pytanie, ponieważ wraz z nadejściem chmury, księżyc nie jest odbijany w wodzie. Kiedy osoby pragnące wyzwolenia i dążące do materialnych przyjemności są pozbawione towarzystwa czystych wielbicieli, to w jaki sposób odbicie bhavy może pozostawać w ich sercach? Odpowiada on na to, mówiąc, że transcendentalny wpływ towarzystwa jata-rati-bhaktów jest tak potężny, że nawet kiedy jest się pozbawionym towarzystwa takich osób, to odbicie bhavy pozostaje w sercach mumukszów i bhoga-karmitów przez długi czas w formie subtelnych wrażeń (samskar).

(2) Chaya-ratyabhasa

Ta ratyabhasa, która przypomina śuddha-rati, która charakteryzuje się ciekawością lub dociekaniem nieznaczącej natury, która jest niestabilna i która uwalnia od materialnych nieszczęść, jest znana jako chaya-ratyabhasa. Nawet dzięki przypadkowemu uczestnictwu w czynnościach takich jak kirtana, czasach takich jak Janmastami, miejscach takich jak Śri Vrndavana i osobach drogich Panu Hari, czasami chaya-rati wyrasta w osobach pogrążonych w ignorancji. To chaya-rati nigdy nie pojawia się bez posiadania niezwykle dobrej fortuny. Tutaj dobry los odnosi się do samskar bhakti nabytych we wcześniejszych życiach lub do przebywania w towarzystwie wielbicieli w tym lub wcześniejszych wcieleniach. Kiedy śuddha-rati manifestuje się w niewielkim stopniu, dzięki zaletom towarzystwa jata-bhava-bhaktów lub w czasie spełniania sadhany w vaidhi-bhakti, jest nazywane chaya-ratyabhasą (cieniem rati). Ten cień rati nie jest stabilny. Dzięki wpływowi towarzystwa wielbicieli, to podobieństwo rati jest czasami widoczne nawet w zwykłych osobach, które są ignorantami w sprawach prawdy. Jest to bardzo pomyślne dla jiv, kiedy chaya-rati, która w formie blasku (kanti) śuddha-rati wyrasta w nich, gdyż dzięki pojawieniu się jej, stopniowo spotykają one dobry los.